အခန်း (၇၈၇-၇၈၈)
Vol. 79 Ch. 787-788
အခန်း (၇၈၇) ဘက်ပြောင်းခြင်း
“ခင်ဗျားကို ကျွန်တော် ဘာအပြစ်မှ ပေးမှာမဟုတ်ဘူး” လုံချန်းက ဝူသျှင်း မိမိဘက်သို့ ပါဝင်လာစေရန် အာမခံချက် ပေးလိုက်၏။
“ကောင်းပြီ... ငါ မင်းအပေါ် သစ္စာရှိဖို့ ကျိန်ဆိုပါ့မယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါ့မှာ အခြေအနေ တစ်ခုတော့ ရှိတယ်!” ဝူသျှင်းက ခေါင်းညိတ်ရင်း ဆို၏။
“ပြောစမ်းပါဦး... ခင်ဗျားမှာ ဘာအခြေအနေ ရှိလို့လဲ” လုံချန်းက မေးလိုက်သည်။
“မင်းအပေါ် သစ္စာရှိဖို့ ကျိန်ဆိုတဲ့ နဂါးအဖွဲ့ အဖွဲ့ဝင်တွေကို မသတ်ရဘူး။ သူတို့ကို စည်းရုံးဖို့ ငါ့ကို အခွင့်အရေး ပေးရမယ်။ နိုင်ငံနှစ်နိုင်ငံ ပေါင်းစည်းဖို့ ငါ ကူညီနေတဲ့အချိန်မှာ ငါ့လူတွေ တစ်ယောက်မှ အသက်မသေစေချင်ဘူး။ တကယ်လို့ တစ်ယောက်ယောက်က သဘောမတူရင်တောင် သူတို့ကို မသတ်ပါနဲ့။ ဖမ်းဆီးထားရုံပဲ လုပ်ပါ” ဝူသျှင်းက သူ၏ လက်အောက်ငယ်သားများ အသက်ဘေးမှ လွတ်မြောက်ရန် သူ၏ အချက်ကို တောင်းဆိုလိုက်ခြင်းပင်။
“ဟား... ခင်ဗျား လိုချင်တာ အဲဒါဆိုရင် ကျွန်တော် သဘောတူပါတယ်။ သူတို့တွေ ကျွန်တော့်ဘက်ကနေ ရပ်တည်ပေးမယ်ဆိုရင် သူတို့ကို လွတ်လပ်ခွင့် ပေးမယ်။ ခင်ဗျား ဦးဆောင်မယ့် နဂါးအဖွဲ့သစ်မှာ သူတို့တွေ ဆက်ပြီး တာဝန်ထမ်းဆောင်နိုင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ တစ်ခုတော့ ရှိတယ်... ကျွန်တော့်လူတွေထဲက တစ်ယောက်ယောက်သာ နဂါးအဖွဲ့ဝင်တစ်ဦးလက်ချက်နဲ့ သေဆုံးသွားခဲ့ရင်တော့ ဆန့်ကျင်တဲ့လူတွေကို ဖမ်းမနေတော့ဘူး၊ ချက်ချင်း သတ်ပစ်မယ်” လုံချန်းက သက်ပြင်းချရင်း ဆို၏။
“ဒါတင်မကဘူး... ဆူနိုင်းဘုရင်နဲ့ သူ့ရဲ့ သစ္စာခံတွေကိုတော့ သတ်ပစ်ရမယ်၊ ဒါမှမဟုတ် ကျွန်တော်တို့လူဖြစ်အောင် လုပ်ရမယ်။ ခင်ဗျားက ရှေ့ကနေ ဦးဆောင်ပြီး တိုက်ခိုက်ရမယ်။ ဗာမီလီယံနဲ့ ကျွန်တော်က ခင်ဗျားရဲ့ အနောက်ကနေ လိုက်ခဲ့မယ်။ နောက် ၁၅ ရက်အတွင်းမှာ ဒီနိုင်ငံဟာ ကျွန်တော့်ပိုင်နက် ဖြစ်နေရမယ်” လုံချန်းက ဆက်လက် မိန့်ကြားလိုက်သည်။
“ငါ သဘောတူပါတယ်” ဝူသျှင်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။
“ကောင်းပြီ” လုံချန်းသည် တည်ငြိမ်သော အပြုံးဖြင့် သူ၏ ဓားကို ဝူရွှမ်း၏ လည်ပင်းမှ ခွာလိုက်၏။ သူသည် နောက်သို့ ဆုတ်ကာ ဓားကို ဓားအိမ်အတွင်း ပြန်ထည့်လိုက်သည်။
“ဟင်” လုံချန်းသည် တစ်စုံတစ်ဦး မိမိအနောက်တွင် ရှိနေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသဖြင့် သံသယဖြင့် နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်၏။
စက္ကန့်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် သူသည် ဒူးထောက်လျက် ရှိနေသော ဝူသျှင်းထံသို့ ပြန်လည် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
“ကျွန်တော်ရဲ့ သစ္စာရှိမှုကို လက်ခံပေးပါ” ဝူသျှင်းက ဒူးထောက်ထိုင်ရင်း ဆို၏။
“ကျွန်တော် အနောက်ကို လှည့်လိုက်တဲ့ အချိန်မှာ ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို အနောက်ကနေ တိုက်ခိုက်လို့ ရရက်သားနဲ့ မတိုက်ခဲ့ဘူး။ ခင်ဗျား တကယ်ပဲ စိတ်ရင်းမှန်တာပဲ။ ခင်ဗျား စမ်းသပ်မှုကို အောင်မြင်သွားပြီ” လုံချန်းက ဆိုလိုက်ရာ သူ၏ ကိုယ်မှာ ဝေဝါးသွားပြီး ပျောက်ကွယ်သွားတော့၏။
“သူက ပုံရိပ်ယောင် တစ်ခုပဲလား” ဝူသျှင်းက ဇဝေဇဝါဖြင့် ရေရွတ်မိသည်။
“ဟုတ်တယ်... ဒါ ခင်ဗျားရဲ့ သစ္စာရှိမှုကို စမ်းသပ်ဖို့ပဲ။ ကျွန်တော်က စကတည်းက ခင်ဗျားရဲ့ အနောက်မှာ ရပ်နေခဲ့တာ” အသံမှာ ဝူသျှင်း၏ အနောက်မှ ထွက်ပေါ်လာခြင်းပင်။
ဝူသျှင်း အနောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ လုံချန်းကို တွေ့လိုက်ရ၏။ သူ၏ ဓားမှာ လက်ထဲတွင် အဆင်သင့် ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။ အကယ်၍သာ ဝူသျှင်းက ရှေ့က အတုအယောင်ကို တိုက်ခိုက်ခဲ့ပါက လုံချန်း၏ ဓားမှာ ဝူသျှင်း၏ လည်ပင်းအား ပိုင်းဖြတ်သွားပြီး ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
“ခင်ဗျားရဲ့လူ နှစ်ယောက်တော့ သေသွားပြီ။ သွား... ခင်ဗျားရဲ့လူတွေကို ဗာမီလီယံကို မတိုက်ဖို့ သွားတားလိုက်တော့။ မဟုတ်ရင် အကုန် သေကုန်လိမ့်မယ်။ သူတို့ရဲ့ သစ္စာရှိမှုကို ကျွန်တော့်ဆီ ယူလာခဲ့” လုံချန်းက နဂါးအဖွဲ့ဝင်များနှင့် တိုက်ခိုက်နေသော ဗာမီလီယံကို ကြည့်ရင်း အေးအေးဆေးဆေးပင် ဆိုလိုက်၏။
မြေပြင်ပေါ်တွင် နဂါးအဖွဲ့ဝင် နှစ်ဦး၏ မီးလောင်ကျွမ်းထားသော အလောင်းများ လဲလျောင်းနေပေပြီ။ တိုက်ပွဲမှာ အရှိန်တက်လာသော်လည်း ဗာမီလီယံမှာမူ တိုက်လေတိုက်လေ ပိုမို အစွမ်းထက်လာလေပင်။
“ဗာမီလီယံ။ တိုက်တာ ရပ်ပြီး ပြန်လာခဲ့တော့” လုံချန်းက ဗာမီလီယံကို ပြန်ခေါ်လိုက်၏။ ထို့နောက် ဝူသျှင်းကို ကြည့်လိုက်သည်။ “ခင်ဗျား သွားကိုင်တွယ်လိုက်တော့” သူက အမိန့်ပေးလိုက်သည်။
ဗာမီလီယံသည် လုံချန်း၏ အမိန့်ကို ကြားသောအခါ မကျေမနပ်ဖြင့် ပျံသန်းကာ ပြန်လာခဲ့၏။ သူသည် ထိုအချိန်အတွင်း နဂါးအဖွဲ့ဝင် သုံးဦးခန့်ကိုသာ သတ်နိုင်သေးသဖြင့် ပို၍ သတ်ချင်သေးသော်လည်း ဘုရင်သစ်၏ အမိန့်အား မလွန်ဆန်ရဲချေ။
သူသည် လုံချန်းအနားသို့ ဆင်းသက်ကာ တိုက်ခိုက်ရန် အသင့်ပြင်လိုက်၏။ လုံချန်းသည် ဝူသျှင်းကို ကိုင်တွယ်ရန် အခက်တွေ့နေသည်ဟု ထင်မှတ်သဖြင့် ဝူသျှင်းအား ဝင်တိုက်ရန် ပြင်ခြင်းပင်။
“ရပ်လိုက်စမ်း။ သူက အခု ငါတို့ဘက်တော်သား ဖြစ်သွားပြီ။ နိုင်ငံနှစ်နိုင်ငံ ပေါင်းစည်းရေးမှာ သူက မင်းရဲ့ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက် ဖြစ်လာလိမ့်မယ်” လုံချန်းက လျှပ်စီးခြေလှမ်းကို သုံးကာ ဗာမီလီယံနှင့် ဝူသျှင်းကြားတွင် ပေါ်လာပြီး တားဆီးလိုက်၏။
“သူက ငါတို့နဲ့ ပူးပေါင်းဖို့ သဘောတူလိုက်တယ်လား။ ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ... ဒါ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ” ဝူရွှမ်း ပျံထွက်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ ဗာမီလီယံက အံ့ဩတကြီး အော်ဟစ်လိုက်မိသည်။
ဝူသျှင်းသည် ဗာမီလီယံနောက်သို့ လိုက်လာကြသော နဂါးအဖွဲ့ဝင်များ၏ ရှေ့တွင် ရပ်တန့်လိုက်၏။
“သူ ဘာလုပ်နေတာလဲ။ ငါတို့ဘက်ကဆိုရင် ဘာလို့ သူတို့ကို မသတ်တာလဲ” ဝူသျှင်းသည် နဂါးအဖွဲ့ဝင်များကို မတိုက်ခိုက်ဘဲ စကားပြောနေသည်ကို မြင်သောအခါ ဗာမီလီယံက လုံချန်းအား မေးလိုက်၏။
“သူက သူတို့ကို ငါတို့ဘက် ပါလာအောင် စည်းရုံးနေတာပါ။ စိတ်မပူပါနဲ့။ သူ လုပ်နိုင်လိမ့်မယ်လို့ ငါ ယုံတယ်။ ငါက ဆူနိုင်းနိုင်ငံကို သိမ်းပိုက်ရုံတင်မကဘဲ သူတို့ရဲ့ နဂါးအဖွဲ့ဝင် တစ်ယောက်မှ မဆုံးရှုံးစေဘဲ ငါ့လူတွေ ဖြစ်အောင် လုပ်မှာ” လုံချန်းက အပြုံးတစ်ခုဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်၏။
“ဒါ... ဒါကို ဘယ်လိုလုပ်လိုက်တာလဲ။ ငါတို့ရဲ့ အခါးသီးဆုံး ရန်သူတွေကို လက်နက်ချခိုင်းပြီး မင်းဘက် ပါလာအောင် လုပ်နိုင်တယ်ဆိုတာ မယုံနိုင်စရာပဲ။ ဝူသျှင်းက စည်းစိမ်ဥစ္စာကြောင့် အရှုံးပေးမယ့် လူစားမျိုး မဟုတ်ဘူး။ အသက်ဘေးအတွက်လည်း သူ ကြောက်မယ့်လူ မဟုတ်ဘူး။ မင်း ဒါကို ဘယ်လို လုပ်လိုက်တာလဲ” ဗာမီလီယံက အံ့ဩလွန်းသဖြင့် မေးမြန်းနေမိသည်။
“လူတွေမှာ သေမှာကြောက်တာထက် ပိုကြီးမားတဲ့ အားနည်းချက်တွေ ရှိတတ်ကြပါတယ်။ အဲဒီလို အားနည်းချက်တစ်ခုကြောင့်ပဲ မင်းကိုယ်တိုင် နန်းတွင်းဆရာကြီးရဲ့ အမိန့်အောက်မှာ ပိတ်မိနေခဲ့တာကို ပြန်စဉ်းစားကြည့်ရင် မင်း ပိုသိမှာပါ” လုံချန်းက ဗာမီလီယံ၏ အတိတ်ကို ပြန်လည် သတိပေးလိုက်၏။
မိနစ်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် ဝူသျှင်းသည် နဂါးအဖွဲ့ဝင် ခြောက်ဦးကို ခေါ်ဆောင်ကာ ပြန်ရောက်လာ၏။
“သူတို့တွေ လက်နက်ချဖို့ သဘောတူလိုက်ပါပြီ။ ကျန်တဲ့လူတွေကတော့ သဘောမတူဘူး။ ဒါကြောင့် သူတို့ကို သတိလစ်အောင် ငါ လုပ်ထားလိုက်တယ်။ သူတို့ကို ဖမ်းဆီးထားလို့ ရပါတယ်။ အားလုံး ပြီးသွားတဲ့အခါမှ သူတို့ကို ငါ ပြန်ပြီး စည်းရုံးပါ့မယ်” ဝူသျှင်းက မြေပြင်ပေါ်က သတိလစ်နေသော အလောင်းများကို ညွှန်ပြရင်း လုံချန်းထံ သတင်းပို့လိုက်သည်။
ဝူသျှင်း ဘက်ပြောင်းသွားသည်ကို သိလိုက်ရသောအခါ ဝူသျှင်းအပေါ် သစ္စာရှိသော အဖွဲ့ဝင်များကလည်း ထပ်တူ လိုက်ပါခဲ့ကြ၏။ ကျန်ရှိသော အချို့မှာမူ မလိုက်ပါက သေရမည်ကို ကြောက်သဖြင့် ဘက်ပြောင်းလာကြခြင်း ဖြစ်သည်။ ဗာမီလီယံနှင့် ဝူသျှင်းတို့ နှစ်ယောက်ပေါင်းကို မည်သို့မျှ အနိုင်မတိုက်နိုင်မှန်း သူတို့ ကောင်းကောင်း သိထားကြသည်။
နိုင်ငံအပေါ် သစ္စာရှိမှုကို အသက်ထက် တန်ဖိုးထားသူများကိုမူ ဝူသျှင်းကိုယ်တိုင် သတိလစ်သွားအောင် ရိုက်နှက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
“ငါတို့ စစ်တပ်ကြီး မကြာခင် ရောက်လာလိမ့်မယ်။ အဲဒီအခါကျရင် သူတို့ကို ပြန်ခေါ်သွားခိုင်းလိုက်မယ်” လုံချန်းက သတိလစ်နေသူများကို ကြည့်ရင်း ဆို၏။
“အဲဒီအချိန်အထိတော့ မင်းတို့ ကျန်နေတဲ့ နဂါးအဖွဲ့ဝင်တွေကို သွားကိုင်တွယ်လိုက်ကြဦး။ သူတို့ တစ်ဝက်ပဲ ဒီမှာ ရှိနေသေးတာ မဟုတ်လား” လုံချန်းက ဆက်ပြောသည်။
“ဗာမီလီယံ... မင်းလည်း သူ့နောက်က လိုက်သွားလိုက်။ ငါကတော့ စစ်တပ် ရောက်လာတဲ့အထိ ဒီအလောင်းတွေနဲ့အတူ စောင့်နေခဲ့မယ်”
လုံချန်းက နဂါးအဖွဲ့ဝင် တစ်ဝက် ကျန်နေသေးသည်ကို မည်သို့ သိသနည်းဟု ဝူရွှမ်းက တွေးတောနေစဉ်မှာပင် လုံချန်းက ဗာမီလီယံအား စကားလှမ်းပြောနေ၏။
ဗာမီလီယံနှင့် ဝူသျှင်းတို့သည် နဂါးအဖွဲ့၏ စခန်းရှိရာသို့ အတူတူ ပျံသန်းသွားကြပြီး လုံချန်းကတော့ နောက်တွင် ကျန်ရစ်ခဲ့၏။
“သူတို့ကို အသက်ချမ်းသာပေးထားတာက နောက်ပိုင်း ငါ ဒီကမ္ဘာက ထွက်သွားတဲ့ အခါကျရင် နဂါးအဖွဲ့က ပြန်ပြီး ပုန်ကန်လာနိုင်တဲ့ ပြဿနာ ရှိနိုင်တယ်” လုံချန်းသည် လဲလျောင်းနေသော အလောင်းများကို ကြည့်ကာ တစ်ယောက်တည်း ရေရွတ်လိုက်လေသည်။
အခန်း (၇၈၈) သူတို့တွေ ပူးပေါင်းသွားကြပြီ
“ဒါက မိလျာယီ အတွက်တော့ သိပ်မကောင်းလှဘူး။ ငါ ဘုရင်ဖြစ်လာပြီးတဲ့အခါမှာတော့ ဝူသျှင်းကို ပေးထားတဲ့ ကတိကို ဖျက်ရမယ့်ပုံပဲ။ လက်နက်မချတဲ့သူတွေကတော့... အသေပဲ ရှိရမယ်” လုံချန်းသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် သတိလစ်နေသော အလောင်းများကို ကြည့်ကာ တစ်ယောက်တည်း ရေရွတ်လိုက်၏။
“အချိန်မတိုင်ခင်အထိတော့ ငါ့မှာရှိတဲ့ အစွမ်းတွေအကုန်သုံးပြီး မလိုလားအပ်တဲ့ တိုက်ပွဲတွေမဖြစ်ရအောင် အာဏာသိမ်းမှုကို အချောမွေ့ဆုံးဖြစ်အောင် လုပ်ရမယ်” သူက ပြုံးရင်း ဆက်ပြောလိုက်သည်။
သူ စောင့်နေစဉ်မှာပင် အဝေးမှ သူ၏ စစ်တပ်ကြီး ချီတက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရ၏။ နဂါးအဖွဲ့ဝင်များ လက်နက်ချလိမ့်မည်ဟု သူ ကြိုတင်ခန့်မှန်းထားသည့်အတိုင်း စစ်တပ်ကို လိုက်လာရန် အမိန့်ပေးထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
အင်အားသုံးပြီး အပြတ်ရှင်းမည်ဟု သူ လူသိရှင်ကြား ပြောခဲ့သော်လည်း သူ၏ အစစ်အမှန် အစီအစဉ်မှာ နဂါးအဖွဲ့ကို မိမိစစ်တပ်၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု ဖြစ်လာစေရန်ပင်။ အကယ်၍ သူသာ လက်နက်ချခိုင်းမည့် အစီအစဉ်ကို အစကတည်းက ပြောပြခဲ့လျှင် စစ်တပ်အတွင်း ကန့်ကွက်မှုများနှင့် သံသယများစွာ ရှိလာနိုင်မှန်း သူ သိထား၏။ ထို့ကြောင့် အရာအားလုံးကို သဘာဝကျကျ ဖြစ်ပျက်သွားသည့်အလား ဖန်တီးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ အမှန်တကယ် ဖြစ်ပျက်လာသည့် အခါတွင်လည်း မည်သူကမျှ မေးခွန်းထုတ်နိုင်မည် မဟုတ်ချေ။
“ဒီမှာ ဘာတွေဖြစ်ခဲ့တာလဲ” မင်းသားကြီးက မြေပြင်ပေါ်က အလောင်းများကို ကြည့်ကာ လုံချန်းအား မေးလိုက်၏။ “သူတို့ သေကုန်ကြပြီလား။ ဆရာကြီး ဗာမီလီယံကော ဘယ်မှာလဲ”
“သူက ဝူသျှင်းကို ကူညီပြီး ကိစ္စတွေကို ကိုင်တွယ်နေတယ်။ သူတို့ကတော့ သတိလစ်နေရုံတင်ပါ။ အခုကစပြီး သူတို့က ငါတို့ရဲ့ သုံ့ပန်းတွေပဲ” လုံချန်း၏ အဖြေကြောင့် မင်းသားကြီးမှာ မှင်တက်သွားရသည်။
စစ်သည်များမှာလည်း အံ့ဩသွားကြသော်လည်း လုံချန်း၏ အမိန့်အတိုင်း ထိုသူများကို နိုးလာလျှင်ပင် မလှုပ်ရှားနိုင်အောင် တင်းတင်းကြပ်ကြပ် တုပ်နှောင်လိုက်ကြ၏။
“ငါ ရှေ့က သွားနှင့်မယ်။ မင်းတို့က နောက်က လိုက်ခဲ့ကြ။ လက်နက်မချတဲ့ စစ်သည်တွေကို သတ်၊ လက်နက်ချတဲ့သူတွေကိုတော့ ဖမ်းဆီးထားလိုက်။ နဂါးအဖွဲ့ဝင်တွေကိုပဲ လောလောဆယ် ငါတို့နဲ့ ပူးပေါင်းခွင့် ပေးမယ်” လုံချန်းက မင်းသားကြီးကို ညွှန်ကြားချက်ပေးပြီး သူ၏ ဝိညာဉ်လင်းယုန်အား စီးကာ ဆူနိုင်းနိုင်ငံ၏ မြို့တော်ဆီသို့ ပျံသန်းသွားတော့သည်။
နဂါးအဖွဲ့၏ စခန်းပေါ်သို့ ရောက်သောအခါ မြေပြင်တွင် သတိလစ်နေသူ အချို့ကို တွေ့ရပြီး ဝူသျှင်းက အချို့လူများအား စကားပြောနေသည်ကို မြင်လိုက်ရ၏။ ဗာမီလီယံကမူ အနောက်မှနေ၍ အခြေအနေကို စောင့်ကြည့်နေပေသည်။
လုံချန်းသည် ယခင်အတိုင်း အေးဆေးမဆင်းဘဲ လင်းယုန်ပေါ်မှ ခုန်ဆင်းကာ ခန့်ညားလှသော အရှိန်အဝါဖြင့် မြေပြင်ပေါ်သို့ ဆင်းသက်လိုက်၏။
“နဂါးအဖွဲ့ရဲ့ အများစုက ငါတို့ဘက် ပါလာပြီပေါ့။ အခြေအနေက ငါ ထင်ထားတာထက်တောင် ပိုကောင်းနေပါလား” လုံချန်းက ဗာမီလီယံ၏ ပခုံးကို ပုတ်ရင်း ဆိုလိုက်သည်။
“ကိုယ့်ရန်သူဖြစ်ခဲ့တဲ့လူနဲ့ အခုလို အတူတူ အလုပ်လုပ်ရတာ ထူးဆန်းသလိုတော့ ခံစားရတာပဲ။ ဒါပေမဲ့ သွေးချောင်းစီးတာကို တားဆီးနိုင်မယ်ဆိုရင်တော့ ဒါက ပိုကောင်းပါတယ်” ဗာမီလီယံက လုံချန်းကို ကြည့်ကာ ဆို၏။
“အဲဒါ ငါ လိုချင်တဲ့အရာပဲ။ နိုင်ငံနှစ်နိုင်ငံကြားမှာ ရန်ငြိုးတွေ ထပ်မပွားစေချင်ဘူး။ ငါက အင်အားသုံးပြီး အုပ်ချုပ်ချင်တာ မဟုတ်ဘူး။ ပေါင်းစည်းထားတဲ့ နိုင်ငံသစ်ကို ကျောက်ဆောင်တစ်ခဲလို ခိုင်မြဲစေချင်တာ။ တစ်ဖက်နဲ့တစ်ဖက် ရန်သူတွေလို သဘောမထားဘဲ တည်တည်ငြိမ်ငြိမ် ရှိစေချင်တာပေါ့” လုံချန်းက သူ၏ အစစ်အမှန် ရည်မှန်းချက်ကို ဖွင့်ဟလိုက်သည်။
“ငါ မရှိတော့တဲ့ တစ်နေ့မှာတောင် ဒီနိုင်ငံကြီးက တည်ငြိမ်နေရမယ်။ အဲဒီလိုဖြစ်ဖို့ သွေးချောင်းစီးပြီး အနိုင်ယူလို့ မရဘူး။ ဖိနှိပ်ချုပ်ချယ်မှုက ဆူနိုင်းပြည်သူတွေရဲ့ ရင်ထဲမှာ မုန်းတီးမှုမျိုးစေ့ကိုပဲ ချပေးမှာလေ။ ငါက တရားမျှတတဲ့ အုပ်ချုပ်သူတစ်ယောက်အဖြစ်ပဲ ရှိနေချင်တယ်” သူက ဆက်ပြောသည်။
“ဒီလမ်းစဉ်အတိုင်းဆိုရင်တော့ မင်းသားကြီး ရည်မှန်းချက် အောင်မြင်နိုင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူတို့ကို ထိန်းချုပ်ထားနိုင်ဖို့ ခန့်ညားထည်ဝါပြီး ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ ဘုရင်တစ်ပါးအဖြစ်လည်း ရှိနေသင့်တာပေါ့။ အရှိန်အဝါမရှိဘဲ သူတို့ မင်းကို လေးစားပါ့မလား” ဗာမီလီယံက စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်၏။
“အင်အားပြဖို့ ပြောတာလား။ စိတ်မပူပါနဲ့... အချိန်တန်ရင် အင်အားပြဖို့ အခွင့်အရေး ရလာမှာပါ” လုံချန်းက ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်သည်။
ဝူသျှင်းသည် ကိစ္စရပ်များကို ကိုင်တွယ်ပြီးနောက် လုံချန်းထံသို့ ရောက်လာ၏။
“သူတို့တွေလည်း မင်းနဲ့ ပူးပေါင်းဖို့ သဘောတူလိုက်ကြပါပြီ။ အခုဆိုရင် နဂါးအဖွဲ့ရဲ့ ကိုးဆယ်ရာခိုင်နှုန်းကျော်က မင်းအပေါ် သစ္စာရှိဖို့ ကျိန်ဆိုပြီးပါပြီ။ ကျန်တဲ့ ဆယ်ရာခိုင်နှုန်းကတော့...” ဝူသျှင်းက မြေပြင်ပေါ်က သတိလစ်နေသူများကို ကြည့်ရင်း စကားစကို ရပ်လိုက်သည်။
“စိတ်မပူပါနဲ့။ သူတို့ ဘေးကင်းမှာပါ။ သူတို့ရဲ့ သစ္စာရှိမှုအတွက်ကတော့ နိုင်ငံပေါင်းစည်းပြီးတဲ့အခါကျရင် မင်း တစ်နည်းနည်းနဲ့ လုပ်ဆောင်နိုင်လိမ့်မယ်လို့ ငါ ယုံကြည်ပါတယ်” လုံချန်းက အေးအေးဆေးဆေးပင် ဆို၏။
“နဂါးအဖွဲ့ဝင် နှစ်ယောက်နဲ့ ဖီးနစ်အဖွဲ့ဝင် နှစ်ယောက်က ဒီသုံ့ပန်းတွေကို အနောက်ကို ပြန်ပို့ပေးလိုက်ပါ။ ကျန်တဲ့လူတွေ အကုန်လုံး ငါနဲ့အတူ မြို့တော်ကို လိုက်ခဲ့ကြ။ ငါ အချိန်မဆွဲချင်တော့ဘူး။ ဘုရင်နဲ့ နီးစပ်တဲ့သူတွေကို အပြတ်ရှင်းပြီး ဒီကိစ္စကို တစ်ခါတည်း အဆုံးသတ်မယ်” လုံချန်းက ဝူသျှင်းကို အတူလိုက်ရန် ခေါ်လိုက်သည်။ ၎င်းမှာ ဘက်ပြောင်းလာသော နဂါးအဖွဲ့ဝင်များ၏ သစ္စာရှိမှုကို စမ်းသပ်မည့် နည်းလမ်းတစ်ခုလည်း ဖြစ်ပေသည်။
ဆူနိုင်းနိုင်ငံ၏ ဘုရင်ကြီးသည် နန်းတော်ညီလာခံခန်းမအတွင်း ဝန်ကြီးများနှင့်အတူ ထိုင်နေ၏။
“နယ်စပ်ကနေ ဘာသတင်းမှ မတက်လာတာ ကြာပြီ။ ဝန်ကြီးဝမ်... ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ။ မင်းရဲ့ စစ်သည်တွေက နေ့စဉ် အစီရင်ခံစာ ပို့ရမယ်ဆိုတာကို မေ့နေကြပြီလား” ဘုရင်ကြီးက ဝန်ကြီးတစ်ဦးကို လှမ်းမေးလိုက်သည်။
“ကျွန်တော်လည်း မသိပါဘူး အရှင်မင်းကြီး။ ကျွန်တော်လည်း စိုးရိမ်နေတာနဲ့ စုံစမ်းဖို့ လူလွှတ်ထားပါတယ်။ စစ်ပွဲမှာ အလုပ်ရှုပ်နေလို့ ဖြစ်မှာပါ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်တော့်လူတွေ အခုလောက်ဆို နယ်စပ်ကို ရောက်လောက်ပါပြီ။ မကြာခင် သတင်းရမှာပါ” အသက်ကြီးပိုင်း ဝန်ကြီးက ပြန်ဖြေသည်။
ဘုရင်ကြီးက တစ်စုံတစ်ခု ပြောရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် ခန်းမတံခါးကြီး ပွင့်ထွက်သွားပြီး အစေခံတစ်ဦး ချွေးတလုံးလုံးဖြင့် ပြေးဝင်လာ၏။
“မိုက်ရူးရဲဆန်လှချည်လား။ ငါတို့ အရေးကြီးတဲ့ အစည်းအဝေး လုပ်နေတာ မမြင်ဘူးလား။ ဒီလို ရိုင်းပျမှုအတွက် မင်းကို ကြိုးပေးသတ်လို့ ရတယ်ဆိုတာ သိရဲ့လား” ဘုရင်ကြီးက ဒေါသတကြီး ဟောက်လိုက်သည်။
“အရှင်မင်းကြီး။ ကျွန်တော့်ကို အပြစ်ပေးတာ ခဏထားပါဦး။ အရှင်မင်းကြီး အရင်ဆုံး ထွက်ပြေးရပါမယ်။ နန်းတော်ကို ရန်သူတွေ တိုက်ခိုက်နေပါပြီ။ ဖီးနစ်အဖွဲ့နဲ့ နဂါးအဖွဲ့ဝင်တွေ ရောက်နေပါပြီ။ အမြန်ပြေးပါတော့” အစေခံက တုန်တုန်ရင်ရင်ဖြင့် ပြောလိုက်၏။
“ဟား... ငါတို့က ဘာလို့ ပြေးရမှာလဲ။ နဂါးအဖွဲ့ဝင်တွေ ရှိနေတာပဲ၊ ဟိုဖီးနစ်က ကလေးတွေကို သူတို့ ကိုင်တွယ်နိုင်မှာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ဒီအဖွဲ့နှစ်ဖွဲ့က ဘာလို့ မြို့တော်ထဲအထိ ရောက်လာပြီး တိုက်နေကြတာလဲ။ ဖီးနစ်အဖွဲ့ဝင်တွေ ခိုးဝင်လာလို့ နဂါးအဖွဲ့က လိုက်တိုက်နေတာလား။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူတို့ ရှင်းလိမ့်မယ်။ နဂါးအဖွဲ့ကို ကူညီဖို့ ငါတို့ရဲ့ အစောင့်တွေကို ထပ်လွှတ်လိုက်စမ်း” ဘုရင်ကြီးက အေးအေးဆေးဆေးပင် မိန့်ကြားလိုက်သည်။
“အ... အရှင်မင်းကြီး။ အစောင့်တွေ အကုန် သေကုန်ပါပြီ။ ပြီးတော့ နဂါးအဖွဲ့က ဖီးနစ်အဖွဲ့နဲ့ တိုက်နေတာ မဟုတ်ပါဘူး။ သူတို့က တစ်ဖွဲ့တည်း ပူးပေါင်းပြီး တိုက်နေကြတာပါ။ ဆရာကြီး ဝူသျှင်းကိုယ်တိုင် ဦးဆောင်ပြီး ကျွန်တော်တို့ကို ပြန်တိုက်နေတာပါ။ အမြန်ပြေးပါတော့ အရှင်မင်းကြီး” အစောင့်က အသံကုန် အော်ဟစ်လိုက်လေတော့သည်။