အခန်း (၇၉၃-၇၉၄)
Vol. 79 Ch. 793-794
အခန်း (၇၉၃) ပြန်လည်ဆုံတွေ့ခြင်း
“ဒါတွေအားလုံးကို မင်းပဲ ကြံစည်ခဲ့တာလား။ နန်းတွင်းဆရာကြီးကို တိုက်ခိုက်ဖို့ ငါတို့ကို ခိုင်းခဲ့တာ မင်းပဲလား” လုံချန်းနှင့်အတူ လမ်းလျှောက်လာရင်း ဝူသျှင်းက တည့်တည့်မတ်မတ်ပင် မေးလိုက်၏။
“ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ။ မင်း ဘာတွေပြောနေတာလဲဆိုတာ ငါ နားမလည်ဘူး” လုံချန်းက အံ့ဩသွားသည့်ဟန်ဖြင့် ပြန်မေးလိုက်သည်။
“ငါတို့ နန်းတွင်းဆရာကြီးကို တိုက်ခဲ့တဲ့ အကြောင်းရင်းက လုံချန်း... ဆိုလိုတာက မင်းကြောင့်ပဲ။ မင်း ငါတို့ဆီ လာခဲ့တယ်၊ အက်ရှာနိုင်ငံကို ကလဲ့စားချေချင်တယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်။ ပြီးတော့ သူတို့ ငါတို့ကို တိုက်မယ့် အစီအစဉ်တွေ၊ သူတို့သုံးမယ့် ထူးဆန်းတဲ့ လက်စွပ်အကြောင်းတွေပါ မင်း ပြောခဲ့တာလေ။ အဲဒါ မင်းမဟုတ်ဘူးလို့တော့ လာမပြောနဲ့။ ဒီစစ်ပွဲကနေ အကျိုးအမြတ် အများဆုံးရတာ မင်းပဲလေ” ဝူသျှင်းက လုံချန်းကို အကဲခတ်ရင်း ရှင်းပြသည်။
“မင်းရဲ့ နာမည်ဂုဏ်သတင်းက ကယ်တင်ရှင်တစ်ယောက်လို မြင့်တက်လာခဲ့တယ်။ သစ္စာဖောက်ရဲ့ သားဆိုတဲ့ နာမည်အစား မြို့တော်ကို ကယ်တင်ခဲ့သူအဖြစ် လူသိများလာတယ်။ ထူးဆန်းတာက ဘုရင်ကြီး စစ်ထွက်မသွားခင်မှာ မင်းကို နန်းတင်ပေးခဲ့တယ်၊ အဲဒီနောက်မှာတော့ ဘုရင်ကြီးကို ဘယ်သူမှ ထပ်မတွေ့ရတော့ဘူး။ ဒါတွေအားလုံးက တိုက်ဆိုင်မှုဆိုတာထက် ပိုမနေဘူးလား” သူက ဆက်ပြော၏။
“မင်းပြောတာတွေက တကယ်ကို တုန်လှုပ်စရာပဲ။ ငါ့အယောင်ဆောင်ပြီး ဘယ်သူက ဒီလိုတွေ လုပ်နေတာလဲ။ လူနှစ်ယောက်က မျက်နှာ၊ အရပ်အမောင်း၊ ဆံပင်နဲ့ ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက် အတူတူပဲဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ဘူးလေ။ မင်းပြောတာသာ အမှန်ဆိုရင် ငါနဲ့ တစ်ပုံစံတည်းတူတဲ့ နောက်တစ်ယောက် ရှိနေတာပေါ့။ ဒါက ပြဿနာပဲ၊ ငါတို့ သူ့ကို ရှာဖို့ လိုလိမ့်မယ်” လုံချန်းက အံ့ဩတကြီး ရေရွတ်လိုက်၏။
သူ ဆူနိုင်းနိုင်ငံသို့ သွားစဉ်က မျက်နှာကို ပြောင်းလဲသွားခဲ့ခြင်းဖြစ်သဖြင့် ဝူသျှင်းအနေဖြင့် အသေအချာ မသိနိုင်မှန်း သူ ရိပ်မိသည်။ ဝူသျှင်းသည် သူ့ထံမှ အမှန်တရားကို သိလိုသဖြင့် ဟန့်ယောင်လုပ်၍ မေးနေခြင်းသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ ထို့ပြင် နဂါးအဖွဲ့ရှေ့တွင် သုံးခဲ့သော အစွမ်းများကိုလည်း လုံချန်းက နောက်ပိုင်းတွင် ထပ်မသုံးခဲ့သဖြင့် သက်သေအထောက်အထား လုံးဝ မရှိတော့ချေ။
“မဟုတ်ဘူး... သူက မင်းနဲ့ မျက်နှာချင်းတော့ မတူဘူး။ တစ်ခြားတစ်ယောက်လိုပဲ” ဝူသျှင်းက ခေါင်းခါရင်း ပြန်ဖြေသည်။
“ဘာ... ဒါဆို သူစိမ်းတစ်ယောက်က မင်းဆီလာပြီး သူက လုံချန်းပါလို့ ပြောတာကို မင်းက ယုံပြီး စစ်ပွဲကြီးဖြစ်အောင် လုပ်လိုက်တာလား။ ဟူး... မင်းက တကယ်ကို နုံအတာပဲ။ ငါ ဘယ်လိုပုံစံ ရှိသလဲဆိုတာကို မင်း အရင်ကတည်းက စုံစမ်းသင့်တာပေါ့။ မင်းပြောတာသာ အမှန်ဆိုရင်တော့ တစ်ယောက်ယောက်က မင်းကို အရူးလုပ်သွားတာပဲ။ ဘာလို့ အဲဒီလို လုပ်ရသလဲဆိုတာ ငါ စဉ်းစားလို့ မရသေးဘူး။ ဖြစ်နိုင်တာက သူက အက်ရှာနိုင်ငံ ပျက်စီးတာကို မြင်ချင်တာ ဖြစ်လိမ့်မယ်၊ ဒါပေမဲ့ ငါက ကယ်တင်လိုက်သလို ဖြစ်သွားတာပေါ့။ သူ့ကို နောက်ဆုံး ဘယ်မှာ တွေ့ခဲ့လဲ၊ သူ့ပုံစံက ဘယ်လိုလဲ” လုံချန်းက စူးစမ်းမေးမြန်းလိုက်၏။
“ငါ သူ့ကို မြို့တော်ကနေ နယ်စပ်ကို ထွက်လာချိန်မှာ နောက်ဆုံး တွေ့ခဲ့တာ။ သူက ဒုတိယအဖွဲ့နဲ့အတူ အက်ရှာမြို့တော်ကို ဝိုင်းဖို့ ထွက်သွားခဲ့တာလေ” ဝူသျှင်းက ရှင်းပြသည်။ “သူ့ပုံစံကတော့ မျက်နှာဝိုင်းဝိုင်း၊ နှုတ်ခမ်းပါးပါးနဲ့ မျက်လုံးပြာပြာ ရှိတယ်၊ ပြီးတော့...”
ဝူရွှမ်းက ပုံစံကို အသေးစိတ် ဖော်ပြလိုက်သည်။
“နေဦး... အဲဒီလိုလူမျိုးကို ငါ မှတ်မိသလိုပဲ။ မင်းပြောတဲ့ ပုံစံက ငါ စစ်ပွဲထဲမဝင်ခင် အက်ရှာမြို့တော်ကို တိုက်ခိုက်နေတဲ့ မင်းတို့လူတွေကို ဦးဆောင်နေတဲ့သူနဲ့ တစ်ပုံစံတည်းပဲ။ ငါ့အယောင်ဆောင်နေမှန်း သိခဲ့ရင် အဖြေအချို့ရအောင် သူ့ကို အရှင်ဖမ်းထားခဲ့မှာပေါ့။ အခုတော့ သူ ဘာလို့ အဲဒီလို လုပ်ခဲ့သလဲဆိုတာ ဘယ်တော့မှ သိရတော့မှာ မဟုတ်ဘူး” လုံချန်းက နောင်တရသလိုဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်၏။
“ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်... သူ့ကို လိုက်ရှာနေဖို့ မလိုတော့တာကတော့ ကောင်းတာပေါ့” သူက ဆိုရင်း ဝူသျှင်း၏ ပခုံးကို ပုတ်လိုက်သည်။
ထို့နောက် သူသည် ထွက်ခွာရန် နောက်သို့ လှည့်လိုက်၏။
“ဩော်... နေဦး၊ မေ့တော့မလို့” သူက ရုတ်တရက် ဝူသျှင်းဘက်သို့ ပြန်လှည့်ကြည့်ကာ ဆိုလိုက်သည်။
“မင်းနဲ့ စကားပြောချင်လို့ ငါ ဒီမှာ ရပ်နေတာ။ မင်းရဲ့ စိုးရိမ်မှုတွေကြောင့် ငါ ပြောရမယ့် ကိစ္စကို လုံးဝ မေ့သွားတယ်။ အချုပ်ထဲမှာ ရှိနေတဲ့ နဂါးအဖွဲ့ဝင်တွေ ကိစ္စလေ။ အခု အရာအားလုံး ပြီးသွားပြီဆိုတော့ သူတို့ ငါတို့ဘက်က ရပ်တည်ပေးအောင် မင်း စည်းရုံးလိုက်ပါ။ တကယ်လို့ သူတို့က အဆင်သင့် မဖြစ်သေးဘူးဆိုရင်တော့ သတ်ပစ်လိုက်။ မင်းက မသတ်နိုင်ဘူးဆိုရင်လည်း ငါကိုယ်တိုင် သတ်မယ်။ ငြိမ်းချမ်းရေး ရခါစ ဒီနိုင်ငံတော်ကြီး တည်ငြိမ်မှုကို နှောင့်ယှက်မယ့် ဘယ်လို အန္တရာယ်မျိုးကိုမှ ငါ လက်မခံနိုင်ဘူး” လုံချန်းက ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်၏။
“ဒါပါပဲ” သူသည် ပြောပြီးသည်နှင့် ထွက်ခွာသွားတော့သည်။
နှစ်ရက် ကုန်လွန်သွားပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် နန်းတက်ပွဲ ကျင်းပမည့်နေ့သို့ ရောက်ရှိလာတော့သည်။
နယ်စပ်ဒေသတွင် အလွန်ခမ်းနားထည်ဝါသော စင်မြင့်ကြီးတစ်ခုကို ပြင်ဆင်ထား၏။ လုံချန်းက ရာဇပလ္လင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေပြီး ဝူသျှင်းနှင့် ဗာမီလီယံတို့က ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်တွင် ရပ်နေကြသည်။
ဧည့်သည်တော်များစွာ ရောက်ရှိနေကြပြီး အနီးအနား နိုင်ငံများမှ ဘုရင်များလည်း လုံချန်းကို လာရောက် နှုတ်ဆက်ကြ၏။ အက်ရှာနှင့် ဆူနိုင်းနိုင်ငံတို့သည် မူလကပင် အင်အားကြီးနိုင်ငံများ ဖြစ်ကြရာ ယခုကဲ့သို့ ပေါင်းစည်းသွားခြင်းမှာ တစ်တိုက်လုံးတွင် အင်အားအကြီးဆုံး နိုင်ငံတော်ကြီး ဖြစ်လာခြင်းပင်။
မည်သည့် အိမ်နီးချင်းဘုရင်ကမျှ ဤတိုက်ကြီး၏ အာဏာအရှိဆုံးပုဂ္ဂိုလ်ကို မလေးမစား မလုပ်ရဲကြချေ။ ဘုရင်တစ်ပါးသည် သူ၏ သားဖြစ်သူနှင့်အတူ ရထားလုံးပေါ်မှ ဆင်းလာ၏။
“ငါတို့ ဘုရင်ကြီးနဲ့ သွားတွေ့ကြမယ်။ မလေးမစား မလုပ်မိစေနဲ့နော်၊ အဲဒီပုဂ္ဂိုလ် စိတ်ဆိုးသွားရင် ငါတို့နိုင်ငံပါ ပြာကျသွားနိုင်တယ်” ဘုရင်ကြီးက သူ၏ သားကို ဆုံးမရင်း ဘုရင်များ ထိုင်ရမည့် နေရာသို့ လျှောက်လာခဲ့သည်။
“စိတ်မပူပါနဲ့ အဖေရာ။ ကျွန်တော် သူ့ကို နတ်ဘုရားတစ်ပါးလို ဆက်ဆံမှာပါ။ သူက ကျွန်တော့်ကို မွေးစားသားအဖြစ် တောင်းဆိုရင်တောင် အဖေက ဟုတ်ကဲ့လို့ပဲ ဖြေလိုက်ပါ” ဝတုတ်တုတ် မင်းသားလေးက ရယ်မောရင်း ပြန်ပြောလိုက်သည်။
“အဟွတ်... အဟွတ်” သူသည် ရယ်မောနေရင်းမှ ရုတ်တရက် ရင်ထဲ တစ်ခုခု တစ်ဆို့သွားသည့်အလား ချောင်းများ ဆိုးလာတော့သည်။ ရာဇပလ္လင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေသော လူကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် ဖြစ်ပေသည်။
“ဟို... ဟိုကောင်လေးက ဘုရင်ကြီးလား” သူသည် မျက်နှာဖြူဖျော့လျက် သူ၏ အဖေကို မေးလိုက်၏။
ဖြောင်း...
ဘုရင်ကြီးက သားဖြစ်သူ၏ နောက်စေ့ကို ရိုက်လိုက်ပြီး ဆူပူလေတော့သည်။ “ပါးစပ်ပိတ်စမ်း၊ မင်းက အခုကတည်းက သူ့ကို မလေးမစား လုပ်နေပြီပဲ။ ငါပြောတာ မကြားဘူးလား။ သူက မင်း ကောင်လေးလို့ ခေါ်ရမယ့်သူ မဟုတ်ဘူး”
“သူက ဒီမဟာနိုင်ငံတော်ကြီးရဲ့ ဘုရင်မင်းမြတ်ပဲ” ဘုရင်ကြီးက ရှင်းပြလိုက်သည်။
ဝတုတ်တုတ် မင်းသားလေးမှာ ထိုစကားကို ကြားရသောအခါ ပို၍ပင် မျက်နှာ ပြာနှမ်းသွားတော့သည်။ သူ လုံချန်းကို တည်းခိုခန်းမှာ တွေ့ခဲ့စဉ်က ပြောခဲ့မိသည့် စကားများကို ပြန်သတိရသွားခြင်းပင်။ ဤမဟာနိုင်ငံတော်ကြီး၏ ဘုရင်ကို လမ်းဖယ်ခိုင်းခဲ့မိသည်မှာ မယုံနိုင်စရာပင်။
‘ငါ သူ့ကို ဆင်းရဲသားလို့တောင် ခေါ်ခဲ့မိတာ။ သူ ငါ့ကို သတ်တော့မှာပဲ။ သူ့မျက်စိထဲ အဝင်မခံလို့ မဖြစ်ဘူး’ ထိုသို့ တွေးကာ မင်းသားလေးသည် သူ၏ မျက်နှာကို လက်ဖြင့် အုပ်ထားလိုက်တော့သည်။
လုံချန်းသည် ပလ္လင်ပေါ်တွင် ထိုင်ရင်း ဧည့်သည်များကို ကြည့်နေ၏။ သူ၏ မျက်လုံးများက ရုတ်တရက် ဝတုတ်တုတ် မင်းသားလေးထံသို့ ရောက်ရှိသွားပြီး မျက်နှာကို ဖုံးကွယ်ထားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။
“ဟားဟားဟား... တကယ်ကို စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းတဲ့ ကောင်လေးပဲ။ မျက်နှာကို ဖုံးထားရင် လွတ်မယ်လို့ ထင်နေတာလား” သူသည် ထိုလူငယ်လေးကို ကြည့်ကာ ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်၏။
“ဗာမီလီယံ။ ဟိုမှာထိုင်နေတဲ့ ဘုရင်ကို မြင်လား။ သူနဲ့ သူ့သားကို ငါ့ဆီ ခေါ်ခဲ့စမ်း” သူက ဗာမီလီယံကို ခိုင်းလိုက်သည်။
“အမိန့်တော်အတိုင်းပါ အရှင်မင်းကြီး”
ဗာမီလီယံသည် စင်မြင့်ပေါ်မှ ဆင်းသွားပြီး မင်းသားဝတုတ်လေး၏ အဖေထံသို့ လျှောက်သွား၏။
“အရှင်မင်းကြီးက ခင်ဗျားတို့ သားအဖနှစ်ယောက်ကို တွေ့ချင်နေပါတယ်” ဗာမီလီယံက ဆံပင်ဖြူဖြူနှင့် ဘုရင်ကြီးကို ပြောလိုက်သည်။
“ဩော်... အခုချက်ချင်း လိုက်ခဲ့ပါ့မယ်။ ဒါ ကျွန်တော့်အတွက် ဂုဏ်ယူစရာပါပဲ” ဘုရင်ကြီးက ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် မတ်တပ်ရပ်လိုက်၏။
“မင်းက ဘာလို့ ရှက်နေတဲ့ မိန်းကလေးလို ထိုင်နေတာလဲ။ ထစမ်း... အရှင်မင်းကြီးကို သွားတွေ့မယ်” ဘုရင်ကြီးက မျက်နှာအုပ်ထားဆဲဖြစ်သော သားဖြစ်သူကို လှမ်းပြောသည်။
“အာ... ကျွန်တော် ဒီမှာပဲ အဆင်ပြေပါတယ်။ အဖေပဲ သွားတွေ့လိုက်ပါ” ဝတုတ်တုတ် မင်းသားလေးက ခေါင်းခါရင်း ပြန်ဖြေ၏။
ဗာမီလီယံ၏ မျက်နှာတွင် မျက်မှောင်ကြုတ်မှုတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ ဘုရင်ကြီးသည် ထိုအခြင်းအရာကို မြင်သောအခါ သူ၏ သားက လုံချန်းအား တွေ့ရန် ငြင်းဆန်နေခြင်းမှာ ဘုရင်သစ်ကို မလေးမစားလုပ်ရာ ရောက်မည်စိုးသဖြင့် စိုးရိမ်လာတော့သည်။
“မင်း ဒီအရူး။ ထစမ်း၊ ရှက်နေတဲ့ ကလေးလို လုပ်မနေနဲ့။ အရှင်မင်းကြီးကို မတွေ့တာက မလေးမစားလုပ်တာပဲ။ အခုချက်ချင်း ငါနဲ့အတူ လိုက်ခဲ့” ဘုရင်ကြီးက ဆိုကာ သူ၏ သားလက်ကို ဆွဲပြီး ခေါ်ဆောင်သွားတော့သည်။
အခန်း (၇၉၄) ဝိညာဉ်ကမ္ဘာသို့ ခြေလှမ်းလှမ်းခြင်း
ဘုရင်ကြီးသည် သူ၏ သားဖြစ်သူကို ဆွဲခေါ်လာခဲ့၏။ မင်းသားဝတုတ်လေးမှာ သူ၏ လက်တစ်ဖက်ကို ဘုရင်ကြီးက ဆွဲထားသဖြင့် ကျန်လက်တစ်ဖက်တည်းဖြင့်သာ မျက်နှာအား ကွယ်ထားနိုင်တော့သည်။
ဘုရင်ကြီးသည် သူ့သားကို လုံချန်း၏ ရှေ့မှောက်သို့ အရောက် ဆွဲခေါ်လာခဲ့၏။
“ဘုရင်မင်းမြတ်... အခုလို လူကိုယ်တိုင် တွေ့ခွင့်ရတာ ဝမ်းသာလှပါတယ်။ နန်းတက်ပွဲအတွက်လည်း အထူးပဲ ဂုဏ်ယူဝမ်းမြောက်ရပါတယ်” ဘုရင်ကြီးက လုံချန်းကို ဖားယားသော အမူအရာဖြင့် ပြုံးရွှင်စွာ နှုတ်ဆက်လိုက်၏။
“မင်းကော ဘာမှ မပြောတော့ဘူးလား” လုံချန်းက ဝတုတ်တုတ် မင်းသားလေးကို ကြည့်ကာ သဘောကျသော အပြုံးဖြင့် မေးလိုက်သည်။
ဘုရင်ကြီးက သူ၏ သားကို လုံချန်းအား ဂုဏ်ပြုစကားဆိုရန် ကျောအား တစ်ချက် ပုတ်လိုက်၏။
“ဂု... ဂုဏ်ယူပါတယ် အရှင်မင်းကြီး” မင်းသားဝတုတ်လေးမှာ တုန်တုန်ရင်ရင်ဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်ရသည်။
“ဟင်... မင်းက ဘာလို့ မျက်နှာကို အုပ်ထားတာလဲ” လုံချန်းက မျက်နှာဖုံးကွယ်ထားဆဲ ဖြစ်သော လူငယ်ကို ကြည့်ကာ ရယ်မောလိုက်၏။
“စိတ်မပူပါနဲ့ ကောင်လေးရာ။ ငါက ဘာမှ မလုပ်ပါဘူး။ ငါက ဆင်းရဲသား ဘုရင်တစ်ယောက်ပဲလေ၊ မင်းနဲ့ ဘယ်နှိုင်းယှဉ်လို့ ရပါ့မလဲ” သူက ထိုအခြေအနေကို သဘောကျစွာဖြင့် ဆက်ပြောလိုက်သည်။
ဘုရင်ကြီးသည် သူ၏ သားနှင့် လုံချန်းကို တစ်လှည့်စီ ကြည့်ကာ သူတို့ကြားတွင် တစ်ခုခု ဖြစ်ခဲ့သလားဟု တွေးတောနေမိသည်။
‘သူက မျက်နှာကို ဖုံးထားတယ်၊ ဘုရင်ကြီးကလည်း အဲဒီလို ပြောနေတယ်။ သူတို့ အရင်က တွေ့ဖူးကြတာလား။ ငါ့ရဲ့ အရူးသားက သူ့ကိုများ သွားပြီး ပြစ်မှားမိသလား မသိဘူး’ ဘုရင်ကြီးမှာ စိုးရိမ်စိတ်များ ဝင်လာတော့သည်။
“ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်... မင်းတို့ရဲ့ ဆုတောင်းတွေအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ အခု ပြန်လို့ရပါပြီ” လုံချန်းက ဤဖျော်ဖြေမှုကို အဆုံးသတ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်၏။ သူ ထိုလူငယ်ကို အပြစ်ပေးရန် မကြိုးစားခဲ့ချေ။
ထိုမင်းသားလေးမှာ မောက်မာမှု အနည်းငယ်ရှိရုံသာဖြစ်ပြီး ယခုအချိန်တွင်တော့ ထိုမောက်မာမှုများ ကွယ်ပျောက်သွားပြီဆိုကြောင်း လုံချန်း သေချာပေါက် သိနေပေသည်။
‘သူ နောက်ဆိုရင် တစ်ခြားလူတစ်ယောက်နဲ့ တွေ့တိုင်း ဒီအဖြစ်အပျက်ကို သတိရနေမှာပဲ။ သူ အမြဲတမ်း သတိထားနေတော့မှာပေါ့။ ဒါ ကောင်းပါတယ်။ သူက နိုင်ငံတစ်နိုင်ငံရဲ့ ဘုရင်ဖြစ်လာမယ့်သူဆိုတော့ နှိမ့်ချမှု နည်းနည်း ရှိဖို့ လိုအပ်တယ်လေ’ လုံချန်းက ပြုံးရင်း တွေးလိုက်၏။
“ကျေး... ကျေးဇူးတင်ပါတယ်” မင်းသားဝတုတ်လေးမှာ စကားပင် ထစ်နေလျက် သူ၏ အဖေနှင့်အတူ ပြန်လှည့်ထွက်သွားတော့သည်။
သူ၏ အဖေက လုံချန်းနှင့် ယခင်က တွေ့ဖူးသလားဟု မေးသော်လည်း သူ ဘုရင်သစ်ကို ဆင်းရဲသားဟု ခေါ်ခဲ့မိမှန်း အဖေသိလျှင် သူ့အား သတ်ပစ်လိမ့်မည်ဟု တွေးကာ လိမ်ညာပြောဆိုခဲ့၏။
“အရှင်မင်းကြီး... ဟိုကောင်လေးက အရှင်မင်းကြီးကို တစ်ခုခု ပြစ်မှားခဲ့လို့လား” ဗာမီလီယံက အရိပ်အယောင်အချို့ ရိပ်မိသဖြင့် လုံချန်းကို မေးလိုက်သည်။
“ဟားဟားဟား... မဟုတ်ပါဘူး။ ဒီဘက်ခေတ်မှာ ဘယ်သူမှ ငါ့ကို မပြစ်မှားနိုင်တော့ပါဘူး။ ငါ လိုချင်တာအားလုံးကို ရခဲ့ပြီးပြီလေ။ ငါ အခု ပျော်နေရုံတင်ပါ။ ဟိုကောင်လေးနဲ့ ခဏလောက် နောက်ပြောင်လိုက်တာပါ” လုံချန်းက မိမိနှင့် အသက်တူတူလောက်ရှိသော ထိုလူငယ်ကို ကောင်လေးဟု သုံးနှုန်းကာ ပြန်ဖြေလိုက်၏။
အမှန်တကယ်ပင် ယခုရက်ပိုင်းအတွင်း သူ အတော်လေး ပျော်ရွှင်နေမိသည်။ သူ အကြာကြီး စောင့်စားခဲ့ရသော တတိယမြောက် စမ်းသပ်မှု ပြီးဆုံးသွားပြီဖြစ်ရာ ထွက်ခွာရမည့် အချိန်က နီးကပ်လာပြီ ဖြစ်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ မိသားစုနှင့် ပြန်တွေ့ရတော့မည် မဟုတ်လော။ ထိုအသိကြောင့်ပင် သူသည် အရာရာကို သဘောထားကြီးနေခြင်း ဖြစ်သည်။
ထို့ကြောင့်ပင် အချုပ်ထဲရှိ နဂါးအဖွဲ့ဝင်များကို သူ ခွင့်လွှတ်ပေးခဲ့သည်။ သူတို့သာ အရှုံးကို လက်ခံပြီး သူ့အား ဘုရင်အဖြစ် အသိအမှတ်ပြုမည်ဆိုလျှင် သူ ကျေနပ်ပေသည်။
အရာအားလုံးက သူ မျှော်လင့်ထားသလိုပင် ဖြစ်လာခဲ့၏။ နဂါးအဖွဲ့ဝင်များမှာလည်း ပြီးခဲ့သည့် နှစ်ရက်အတွင်း အားလုံး သဘောတူခဲ့ကြသဖြင့် အရာအားလုံး အခြေကျသွားပြီ ဖြစ်သည်။ မည်သည့် မငြိမ်မသက်မှုမှ မရှိတော့ဘဲ အရာအားလုံးမှာ ပြီးပြည့်စုံနေတော့သည်။
မကြာမီမှာပင် နန်းတက်ပွဲ အခမ်းအနား စတင်ခဲ့၏။ မိလျာယီသည် လက်ထဲတွင် သရဖူကို ကိုင်ဆောင်လာပြီး လုံချန်း၏ ဦးခေါင်းပေါ်သို့ ဆောင်းနှင်းပေးလိုက်ချိန်တွင် လူတိုင်းက ဝမ်းသာအားရ ကြွေးကြော်ကြတော့သည်။
“အားလုံးပဲ... ကျွန်တော့်ရဲ့ နန်းတက်ပွဲကို လာရောက်ပေးကြတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ဆူနိုင်းနိုင်ငံနဲ့ အက်ရှာနိုင်ငံတို့ဟာ ဒီနေ့ကစပြီး ပေါင်းစည်းသွားပါပြီ။ ဒီနေ့မှာတော့ နိုင်ငံသစ်ရဲ့ အမည်ကို ကျွန်တော် ကြေညာချင်ပါတယ်။ ကျွန်တော် အုပ်ချုပ်မယ့် ဒီနိုင်ငံကို ထာဝရနိုင်ငံတော်လို့ ခေါ်ဆိုရမယ်။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ ဒီနိုင်ငံဟာ ထာဝရတိုင်အောင် ခန့်ညားထည်ဝါနေမှာမို့လို့ပဲ” လုံချန်းက ပေါင်းစည်းထားသော နိုင်ငံတော်သစ်၏ အမည်ကို ကြေညာလိုက်၏။
“ဘုရင် အဖြစ် အောင်အောင်မြင်မြင် ချုပ်ကိုင်နိုင်ခဲ့တဲ့အတွက် ဂုဏ်ယူပါတယ်။ ငါ စုံစမ်းကြည့်ပြီးပြီ။ နင် ဒီကနေ မထွက်ခွာခင်မှာ ၁၅ ရက် အချိန်ရသေးတယ်။ အဲဒီအချိန်အတွင်းမှာ ငါ ပေးထားတဲ့ ဝိညာဉ်ကူးပြောင်းခြင်း အစွမ်းကို လေ့လာပြီး ဒီမှာ လုပ်စရာရှိတာတွေကို အဆုံးသတ်လိုက်ဦး” လုံချန်း စကားပြောပြီးသည်နှင့် ရွှင်းက သူ၏ ဘေးနားမှာ ပေါ်လာပြီး ပြောလိုက်၏။
‘ဒီအစွမ်းကို သုံးဖို့ ငါ မဆုံးဖြတ်ရသေးပေမဲ့ အနာဂတ်အတွက်တော့ လေ့လာထားလိုက်မယ်’ လုံချန်းက ရွှင်းကို ခေါင်းညိတ်ပြရင်း ပြန်ပြောလိုက်သည်။
ပွဲတော်နှင့် စားသောက်ပွဲများ ပြီးဆုံးသွားပြီးနောက် အားလုံး ထွက်ခွာသွားကြတော့သည်။
လုံချန်းသည် အက်ရှာနန်းတော်သို့ ပြန်လာခဲ့၏။ မိလျာယီက ဤနေရာတွင်သာ နေချင်သဖြင့် သူသည် ဤနန်းတော်ကိုပင် ထာဝရနိုင်ငံတော်၏ အဓိက နန်းတော်အဖြစ် သတ်မှတ်လိုက်သည်။
လုံချန်းသည် သူ၏ ခုတင်ပေါ်တွင် ထိုင်ရင်း တစ်ခုခုကို စဉ်းစားနေ၏။ သူ ဝိညာဉ်ကူးပြောင်းခြင်း အစွမ်းကို သုံးသင့် မသုံးသင့် တွေးတောနေခြင်းပင်။
“ရွှင်း... တကယ်လို့ ငါ ဒီအစွမ်းကို သုံးဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ရင် ငါ့ရဲ့ ဝိညာဉ်အစစ်က သွေးမျိုးဆက်ကျောင်းတော်ကို ပြန်သွားပြီး ငါ ခွဲထုတ်လိုက်တဲ့ ဝိညာဉ်အပိုင်းအစလေးကပဲ ဒီမှာ ကျန်ခဲ့မှာလား” လုံချန်းက ရှန်ကို မေးလိုက်သည်။
“ဟုတ်တယ်... နင် ဒါကို တကယ် လုပ်သင့်တယ်။ အဲဒါက နင့်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်အစစ် တစ်ခုခု ဖြစ်သွားရင်တောင် နင် ဆက်ပြီး ရှင်သန်နေနိုင်မယ်လို့ ဆိုလိုတာပဲ။ နင့်ရဲ့ ဝိညာဉ်အစစ် ပျက်စီးသွားရင်တောင် လုံးဝ သေမသွားအောင် ဒီလိုမျိုး ကြိုတင်ကာကွယ်မှု လုပ်ထားပါ” ရွှင်းက တိုက်တွန်းသည့်ဟန်ဖြင့် ဆိုလိုက်၏။
“နင်ပြောတာလည်း မှန်ပါတယ်။ ဒါဆိုရင် ငါ့မှာ အသက်နှစ်ချောင်း ရှိသလို ဖြစ်သွားမှာပေါ့၊ ပြီးတော့ ပါရမီ ထူးလှတဲ့ ဒီခန္ဓာကိုယ်ကိုလည်း ငါ ရထားပြီးသားပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဒီခန္ဓာကိုယ်ကိုတော့ ငါနဲ့အတူ ယူသွားလို့ မရဘူးလေ” လုံချန်းက သက်ပြင်းချရင်း ဆိုလိုက်၏။
“ယူသွားလို့ မရရင် ဘာဖြစ်လဲ။ ဒီမှာ ဘုရင်တစ်ပါးအနေနဲ့ နေရတာက ပိုပြီး ဘေးကင်းတာပေါ့။ နင့်ရဲ့ ဒီအစိတ်အပိုင်းက ဘုရင်တစ်ပါးအနေနဲ့ အေးအေးချမ်းချမ်း နေနိုင်မယ်၊ ပြီးတော့ ဒီမှာ ပိုပြီးတော့တောင် အစွမ်းထက်လာနိုင်သေးတယ်။ တကယ်လို့ လုံလောက်အောင် အစွမ်းထက်လာရင် ဒီကမ္ဘာရဲ့ အတားအဆီးကို ကျော်ဖြတ်ပြီး အပြင်ကိုတောင် ထွက်လာနိုင်ဦးမှာ။ ဒီ ဒုတိယအသက်ကို ယူထားလိုက်ပါ” ရွှင်းက ပြန်ဖြေသည်။
“မှန်တယ်။ ငါ့ရဲ့ အသက်နှစ်ချောင်းကို လက်လွတ်မခံနိုင်ဘူး။ ငါ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်အစစ်က ဘယ်အချိန်မှာ သေမလဲဆိုတာ ငါ မသိနိုင်ဘူးလေ။ ကောင်းပြီ... ငါ လုပ်မယ်။ နောက်ပြီးတော့ မိလျာယီလည်း သူ့ရဲ့သားကို ဆုံးရှုံးရမှာ မဟုတ်တော့ဘူးပေါ့” လုံချန်းက ခေါင်းညိတ်ရင်း ဆုံးဖြတ်လိုက်၏။
“ဒါပေမဲ့ ဒီအစွမ်းက တကယ် စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းတာပဲ။ ဒါကို သုံးဖို့ နှလုံးသားမိစ္ဆာ တစ်ခု လိုအပ်လိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူ ထင်ထားမှာလဲ။ ငါ့ရဲ့ နှလုံးသားမိစ္ဆာကိုပါ ခွဲထုတ်ရမယ်ဆိုတာ ဘယ်သူ သိမှာလဲ။ ငါ့ဝိညာဉ်ရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုနဲ့အတူ ငါ့နှလုံးသားမိစ္ဆာရဲ့ စိတ်ခံစားမှု တစ်ခုကိုလည်း ထည့်ပေးရမယ်။ တော်သေးတာက နှလုံးသားမိစ္ဆာက အခုတလော ငါ့အပေါ် ကောင်းနေလို့ပဲ” သူက သူ၏ လက်ကို ကြည့်ရင်း ရေရွတ်လိုက်၏။
“နှလုံးသားမိစ္ဆာရဲ့ ဘယ်လို စိတ်ခံစားမှုကို ထည့်ပေးမှာလဲ” ရွှင်းက မေးလိုက်သည်။
“ဒေါသ ပေါ့... တခြား ဘာရှိဦးမှာလဲ။ ဒီဒေါသတွေက ငါ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်အစစ်ကို ဒုက္ခပေးနေမှာ ငါ မလိုချင်ဘူး။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် နှလုံးသားမိစ္ဆာက အခုတော့ ပိုပြီး အသိတရား ရှိလာပြီဆိုတော့ ငါ့ကို သိပ်ပြီး မထိခိုက်တော့ပါဘူး။ ဒီခန္ဓာကိုယ်ကိုလည်း ထိခိုက်စေမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ တကယ်လို့ နှလုံးသားမိစ္ဆာက ငါ့ရဲ့ ဒေါသကို ပိုပြီး ပြင်းထန်အောင် လုပ်မယ်ဆိုရင်တောင် တစ်ယောက်ယောက်က ငါ့ကို လာပြီး ပြစ်မှားမှသာ သူ လုပ်နိုင်မှာလေ။ အခု ငါက အာဏာအရှိဆုံး ဘုရင်တစ်ပါး ဖြစ်နေတော့ ဘယ်သူက ငါ့ကို လာပြီး ပြစ်မှားရဲမှာလဲ။ ဒါကြောင့် ဒီနေရာဟာ ငါ့ရဲ့ ဒေါသနှလုံးသားမိစ္ဆာကို ထားခဲ့ဖို့ အကောင်းဆုံး နေရာပဲ” လုံချန်းက ရွှင်းကို ပြုံးပြလိုက်၏။
သူသည် မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်ပြီး ဝိညာဉ်ကူးပြောင်းခြင်း ကျမ်းစာထဲရှိ ဂါထာများကို စတင် ရွတ်ဆိုလိုက်တော့သည်။
သူ ရွတ်ဆိုနေစဉ်မှာပင် သူ၏ ဝိညာဉ်သည် ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ ထွက်ခွာသွားသလို ခံစားလိုက်ရ၏။ သူ မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သော်လည်း ရွတ်ဆိုခြင်းကို မရပ်ခဲ့ချေ။ သူ၏ ရှေ့ရှိ ခုတင်ပေါ်တွင် တရားထိုင်နေသော သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို မြင်တွေ့နေရပေသည်။
‘အလုပ်ဖြစ်နေပြီ... ဆက်လုပ်’ ရွှင်းက လုံချန်းကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်၏။ သူမသည် လုံချန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ရှေ့တွင် ပျံဝဲနေသော ဝိညာဉ်ကို မြင်နိုင်သည့်အလား ပြောနေခြင်းပင်။
လုံချန်းသည် မျက်လုံးပြန်မှိတ်ကာ ဆက်လက် ရွတ်ဆိုလိုက်၏။
မိနစ်အနည်းငယ် အကြာတွင် သူ၏ မျက်နှာမှာ နာကျင်မှုကြောင့် ပုံပျက်သွား၏။ သူ၏ ဝိညာဉ်မှာ နာကျင်နေသည့်အလားပင်။ မကြာမီမှာပင် ငွေရောင်အလင်းတန်းလေးတစ်တန်းမှာ သူ၏ ဝိညာဉ်ထဲမှ ထွက်ခွာသွားပြီး ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားတော့သည်။ ထို့နောက်တွင် နီရဲသောအလင်းတန်းတစ်ခု ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာ၏။ ၎င်းမှာ သူ၏ နှလုံးသားမိစ္ဆာထဲမှ ဒေါသ အစိတ်အပိုင်းပင် ဖြစ်သည်။
၎င်းသည်လည်း ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွား၏။
လုံချန်း၏ ဝိညာဉ်သည် နောက်ဆုံးတွင် မျက်လုံးဖွင့်လိုက်ပြီး ခုတင်ပေါ်ရှိ ခန္ဓာကိုယ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည်လည်း မျက်လုံးများကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဖွင့်လိုက်ပြီး သူ၏ ရှေ့ရှိ ဝိညာဉ်ကို ပြန်လည် စိုက်ကြည့်လိုက်၏။
လုံချန်းသည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် မျက်ဝန်းထဲတွင် နီရဲသော အရောင်အဝါတစ်ခုကို သတိထားမိလိုက်သည်။ သို့သော် အရာအားလုံး အဆင်ပြေရဲ့လားဟု သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို မမေးမီမှာပင် အရာအားလုံး အမှောင်အတိ ကျသွားတော့သည်။
သူ ပြန်လည် နိုးထလာချိန်တွင်တော့... သူသည် သွေးမျိုးဆက်ကျောင်းတော် အတွင်း၌ ရောက်ရှိနေလေသည်။