အခန်း (၂၂၅-၂၂၆)

အပိုင်း (၂၂၅)

အပြင်ဘက်ရှိ ကျောင်းသား ရာပေါင်းများစွာနှင့် ပွဲကြည့်ပရိသတ် ထောင်ပေါင်းများစွာမှာ ဤမြင်ကွင်းကြောင့် အားလုံး တုန်လှုပ်ချောက်ချားသွားကြတော့သည်။

မိခင်က သားကို တရားစွဲခြင်းဆိုသည်မှာ အစတည်းက လုံလောက်အောင် တုန်လှုပ်စရာ ကောင်းနေပြီဖြစ်ပြီး ဧည့်ခန်းမဆောင်ထဲ၍ နံရံနှင့်ခေါင်း ပြေးဆောင့်၍ အသေခံလိုက်သေးသည် မဟုတ်လား။

သက်သေ ဟုတ်လား။ ဤပြေးဆောင့်မှု တစ်ချက်က အရာအားလုံးကို တစ်စစီ ဖြစ်သွားစေခဲ့သည်။

ထိုသူ၏ မိခင်အိုကြီးက ဧည့်ခန်းမဆောင်ထဲတွင် ပြေးဆောင့်၍ အသေခံပြီး သေခြင်းတရားဖြင့် သက်သေ ပြခဲ့သည်မှာ မလုံလောက်သေးဘူးလား။

ထို့အပြင် သူမ သေဆုံးသွားသည်အထိ အောက်ဖျင်အား ပြန်ပေးဆွဲမှုဖြင့် တရားမစွဲဘဲ သူ၏သားကိုသာ သစ္စာမရှိ၊ မိဘကျေးဇူးမသိတတ်ဘဲ ပုန်ကန်သည့် ပြစ်မှုဖြင့် တရားစွဲဆိုသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

စုံစမ်းစစ်ဆေးရေး အရာရှိဟောင်း နင်ပုချီက တုန်တုန်ယင်ယင်ဖြင့် မတ်တပ်ရပ်လာကာ ဝတ်ရုံကို သပ်ရပ်အောင်လုပ်ပြီး လျိုချုံး မိခင်အိုကြီး၏ အလောင်းရှေ့တွင် ခါးညွှတ်၍ အရိုအသေ ပေးလိုက်၏။

“ညီမကြီး... ကျုပ် နင်ပုချီရဲ့ အရိုအသေပြုမှုကို လက်ခံပေးပါ။ ခေတ်အဆက်ဆက် ဂုဏ်ပြုထိုက်တဲ့ မိခင်ကောင်းကြီးပါပဲ။ နေရာမှာတင် သွေးမြေကျခံပြီး ဧည့်ခန်းမဆောင်ထဲမှာ သားကို ဆုံးမသွားခဲ့တယ်။”

စုံစမ်းစစ်ဆေးရေး အရာရှိဟောင်း နင်ပုချီက အပြင်ဘက်ရှိ ကျောင်းသား ရာပေါင်းများစွာကို ကြည့်ကာ ဒေါသတကြီး အော်ပြောလိုက်သည်။ “ခင်ဗျားတို့ စာသင်ထားတာတွေက ဘယ်ရောက်သွားပြီလဲ။ ဒီမိခင်အိုကြီးက သေခြင်းတရားနဲ့ ကိုယ့်သားကို သစ္စာတရား၊ မိဘကျေးဇူးသိတတ်မှုနဲ့ တရားမျှတမှု ရှိဖို့ ဆုံးမသွားတာ ခင်ဗျားတို့ကိုလည်း ပညာပေးနေတာပဲ။ ခင်ဗျားတို့ စိတ်မလှုပ်ရှားဘူးလား။ ပညာ မရကြဘူးလား။”

ထိုစကား ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် အပြင်ဘက်ရှိ ကျောင်းသား ရာပေါင်းများစွာကလည်း လိုက်၍ ဒူးထောက်လိုက်ကြတော့၏။

“ခေတ်အဆက်ဆက် ဂုဏ်ပြုထိုက်တဲ့ မိခင်ကောင်းကြီးပါပဲ။ နေရာမှာတင် သွေးမြေကျခံပြီး ဧည့်ခန်းမဆောင်ထဲမှာ သားကို ဆုံးမသွားခဲ့တယ်။ နောင်လာနောင်သားတွေအတွက် ပညာပေးသွားခဲ့တာပါ။”

ကျောင်းသား ရာပေါင်းများစွာ ဒူးထောက်ကြရုံသာမက ပွဲကြည့်ပရိသတ် ထောင်ပေါင်းများစွာကလည်း အားလုံး ဒူးထောက်လိုက်ကြသည်။

“ခေတ်အဆက်ဆက် ဂုဏ်ပြုထိုက်တဲ့ မိခင်ကောင်းကြီးပါပဲ။ နေရာမှာတင် သွေးမြေကျခံပြီး ဧည့်ခန်းမဆောင်ထဲမှာ သားကို ဆုံးမသွားခဲ့တာ လေးစားစရာ ကောင်းတဲ့ အပြုအမူပါပဲ။”

ရှေးခေတ်မှစ၍ ယခုအချိန်အထိ သေခြင်းတရားလောက် ခက်ခဲသောအရာ မရှိချေ။ ဤလူအများရှေ့တွင် သေဆုံးသွားမှုက လူတိုင်း၏ စိတ်နှလုံးကို အကြိမ်ကြိမ် တုန်လှုပ်သွားစေခဲ့၏။

စုံစမ်းစစ်ဆေးရေး အရာရှိဟောင်း နင်ပုချီက လျိုချုံးရှေ့သို့ ရောက်လာပြီး အေးစက်သောအသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။ “ဒီပုန်ကန်တဲ့သား... မင်း ဘာပြောစရာ ရှိသေးလဲ။”

ဤအချိန်တွင် လျိုချုံးသည် မြေကြီးပေါ်တွင် ကျောက်ရုပ်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေလေ၏။ သူအတွက် ကမ္ဘာကြီး တစ်ခုလုံး လုံးဝ ပြိုကျပျက်စီးသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

သူ၏ မိခင်က ကလေးများကို ခေါ်ဆောင်ကာ ဧည့်ခန်းမဆောင်ထဲသို့ ဝင်လာချိန်တွင် သူ သေချာပေါက် ဝမ်းသာခဲ့သော်လည်း ခံစားချက်ပေါင်းစုံ ရောထွေးနေခဲ့၏။

သို့ပေမည့် သူ၏ မိခင်က နေရာမှာတင် ပြေးဆောင့်၍ အသေခံလိုက်သည့် အခိုက်အတန့်တွင် သူ၏ ဦးနှောက်က ချက်ချင်း ဗလာဖြစ်သွားပြီး ဝိညာဉ်တစ်ခုလုံး တစ်စစီ ကွဲကြေသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

သူ၏ မိခင်အိုကြီး... သူ တစ်သက်လုံး ကျေးဇူးဆပ်ခဲ့သော မိခင်အိုကြီးက ယခုတော့ သူ့အတွက် သေဆုံးသွားခဲ့ပြီ မဟုတ်ပါလား။

ဟုတ်ပေသည်။ မိခင်အိုကြီးက လျိုချုံးအတွက် သေဆုံးသွားခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး လျိုချုံး ပြုလုပ်ခဲ့သော ပြစ်မှုများအတွက် သေဆုံးသွားခဲ့ခြင်းလည်း ဖြစ်သည်။

ဤအချိန်တွင် စုံစမ်းစစ်ဆေးရေး အရာရှိဟောင်း နင်ပုချီ၏ မေးမြန်းမှုကို ကြားသော်လည်း လျိုချုံးမှာ လုံးဝ တုံ့ပြန်မှု မရှိသကဲ့သို့ ဖြစ်နေ၏။

အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက်မှ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်က စတင်၍ ပြင်းထန်စွာ တုန်ယင်လာတော့သည်။

“အမေ... အမေ... အမေ။... ထို့နောက် လျိုချုံးသည် ဥဩငှက် သွေးအန်သကဲ့သို့ ကျယ်လောင်စွာ ငိုကြွေးလိုက်သည်။ မျက်လုံးများမှ သွေးများ စီးကျလာ၏။

ထို့နောက် သူ၏ ဇနီး၊ သူ၏ ကလေးများသည် ဧည့်ခန်းမဆောင်ထဲတွင် သနားစဖွယ် ငိုကြွေးကြတော့သည်။ နုလန်ဟောက်ကတော်သည်လည်း တိတ်တဆိတ် မျက်ရည်ကျနေခဲ့သည်။

ဤလျိုချုံး၏ မိခင်အိုကြီးမှာမူ အစမှအဆုံး ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ ရင်ခွင်ထဲတွင်သာ ရှိနေခဲ့၏။

လျိုချုံး၏ ခြေထောက်နှစ်ဖက်လုံး လမ်းမလျှောက်နိုင်တော့ဘဲ မိခင်အိုကြီး၏ အလောင်းဆီသို့ တွားသွားရန် ပြင်လိုက်သည်။

စုံစမ်းစစ်ဆေးရေး အရာရှိဟောင်း နင်ပုချီက ကြမ်းတမ်းသောအသံဖြင့် ပြောလိုက်၏။ “မင်း သွားခွင့်မရှိဘူး။ မင်းက မင်းအမေရဲ့ ဖြူစင်မြင့်မြတ်တဲ့ အလောင်းကို ထိခွင့်မရှိဘူး။ မင်းလို သစ္စာမရှိ၊ မိဘကျေးဇူး မသိတတ်တဲ့ ပုန်ကန်သူက သူ့ရဲ့သား ဖြစ်ဖို့ အရည်အချင်း မရှိဘူး။

ပြောစမ်း။ မင်းအမေက မင်းကို ပုန်ကန်မှုနဲ့ တရားစွဲတာ မင်း ဘာပြောစရာ ရှိသေးလဲ။ သူ မသေခင်က ဒီအမှုကို ကျုပ်ဆီ အပ်ထားခဲ့တာဆိုတော့ ကျုပ် သေချာပေါက် ကောင်းကောင်း ဖြေရှင်းပေးရမယ်။”

ဤအချိန်တွင် စုံစမ်းစစ်ဆေးရေး အရာရှိဟောင်းသည် ဧည့်သည်အဖြစ်မှ အိမ်ရှင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ အမှုတစ်ခုလုံးကို လုံးဝ ဦးဆောင်သွားခဲ့သည်။

သို့ပေမည့် မြို့ဝန်ကြီး ဝေ့ချီတွမ်မှာလည်း ဘာမှ မတတ်နိုင်တော့ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် လျိုချုံး၏ မိခင်အိုကြီးက မသေဆုံးမီ ဤအရာအားလုံးကို နင်ပုချီထံ အပ်နှံသွားခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်၏။

သေသူက အကြီးမားဆုံးဖြစ်ပြီး လူအများရှေ့တွင် အသက်ခုနစ်ဆယ်ကျော် အဘွားအို၏ သေတမ်းစာကို ဂရုမစိုက်ဘဲ နေ၍မရချေ။

“အမေ... အမေ... အမေ...” လျိုချုံးသည် အသည်းအသန် အော်ဟစ်ကာ အသည်းအသန် ငိုကြွေးနေသည်။

နင်ပုချီက အော်ဟစ်ကာ မေးလိုက်၏။ “မင်း ဘာပြောစရာ ရှိသေးလဲ။ ဘာပြောစရာ ရှိသေးလဲ။”

လျိုချုံးသည် မိခင်ဖြစ်သူ၏ အလောင်းရှေ့တွင် နဖူးမှ သွေးထွက်သည်အထိ ခေါင်းတိုက်အရိုအသေ ပေးလိုက်သည်။ “အမေ... သား အပြစ်ကို သိပါပြီ။ သား အပြစ်ကို သိပါပြီ။ အမေ... သားက သစ္စာမရှိ၊ မိဘကျေးဇူး မသိတတ်ပါဘူး။ ကျုပ်ကို ကောင်းကင်က ဒဏ်ခတ်ပြီး မြေကြီးက ဖျက်ဆီးပါစေ။”

ထို့နောက် လျိုချုံးသည် ရုတ်တရက် ခေါင်းမော့ကာ အောက်ဖျင်ကို လက်ညှိုးထိုးပြီး အော်ဟစ်လိုက်၏။ “သူပဲ။ အောက်ဖျင်ပဲ။ သူက ကျုပ်အမေနဲ့ ကျုပ် ကလေးတွေကို ပြန်ပေးဆွဲခဲ့တာ။ ကျုပ်ကို အောက်မင်ကို လုပ်ကြံဖို့ ဖိအားပေးပြီး နုလန်ဟောက်ကတော်အပေါ် အပြစ်ပုံချခိုင်းတာ။

ကျုပ်က နုလန်ဟောက်ကို အဲဒီနေ့က ကျုပ်အတွက် ရာထူးကောင်း မစီစဉ်ပေးခဲ့လို့ ဒီဆယ်နှစ်ကျော်အတွင်း ဒုက္ခရောက်ရတာဆိုပြီး စိတ်ထဲက အပြစ်တင်ခဲ့တယ်။ ခုနစ်ပုံက မိခင်နဲ့ သားသမီးတွေရဲ့ အန္တရာယ်ကြောင့် ဖြစ်ပြီး သုံးပုံကတော့ နုလန်ဟောက်ကို လက်စားချေချင်တဲ့ အတွက်ကြောင့်မို့ ကျုပ် သဘောတူခဲ့တာပါ။

နုလန်ဟောက်ကတော် ကျုပ်ကို ပေးတဲ့ ငွေတွေ၊ ရွှေစေ့တွေနဲ့ ငွေစက္ကူတွေက တကယ်ပဲ ကျုပ်အမေကို ဆေးကုဖို့ပါ။ ကတော်က အစကနေ အဆုံးထိ အောက်မင်ကို လုပ်ကြံတဲ့ကိစ္စကို ကျုပ်ကို လုံးဝ မပြောခဲ့ပါဘူး။

အမေ... သားက သစ္စာမရှိ၊ မိဘကျေးဇူး မသိတတ်ပါဘူး။ ကောင်းကင်က ဒဏ်ခတ်ပြီး မြေကြီးက ဖျက်ဆီးပါစေ... ကောင်းကင်က ဒဏ်ခတ်ပြီး မြေကြီးက ဖျက်ဆီးပါစေဗျာ။”

ထို့နောက် လူသတ်သမား လျိုချုံးက မီးတောက်မတတ် အကြည့်များဖြင့် အောက်ဖျင်အား ကြည့်ကာ ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည်။ “ခင်ဗျား... လူ့တိရစ္ဆာန်... ကျုပ်အမေနဲ့ ကလေးတွေကို ဓားစာခံလုပ်ပြီး ကျုပ်ကို လူသတ်ဖို့ ဖိအားပေးခဲ့တယ်။ ကျုပ် သရဲဖြစ်သွားရင်တောင် ခင်ဗျားကို လွှတ်မထားဘူး။ အရှင်... ကျုပ်အတွက် တရားမျှတမှုကို ရှာပေးပါ။ ကျုပ်အတွက် တရားမျှတမှုကို ရှာပေးပါ။”

ထို့နောက် လူသတ်သမား လျိုချုံးသည် စုံစမ်းစစ်ဆေးရေး အရာရှိဟောင်း နင်ပုချီထံသို့ အသည်းအသန် ဦးညွှတ်အရိုအသေ ပေးလိုက်တော့၏။

အောက်ဖျင်မှာ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်နေပြီး ကြမ်းတမ်း အေးစက်သောအသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “မင်း လျှောက်ပြောနေတာပဲ။ မင်းနဲ့ လျိုကတော် ပူးပေါင်းပြီး ကျုပ်ကို ပြန်ကိုက်နေတာပဲ။”

မြို့ဝန် ဝေ့ချီတွမ်က မေးလိုက်၏။ “လျိုချုံး... မင်း ပြောတဲ့စကားတွေက အမှန်ဖြစ်ကြောင်း သက်သေ ရှိလို့လား။”

လူသတ်သမား လျိုချုံးက သနားစဖွယ် ပြုံးလိုက်ပြီး အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။ “သက်သေ... သက်သေ ဟုတ်လား။ ပေးမယ်။ ပေးမယ်။”

ထို့နောက် လျိုချုံးသည် မြေကြီးပေါ်သို့ ရုတ်တရက် ခေါင်းဖြင့် ဆောင့်ချလိုက်သည်။ ခဏချင်းမှာပဲ ဦးခေါင်းခွံ ကွဲအက်သွားပြီး ချက်ချင်း သေဆုံးသွားတော့သည်။ သက်သေအဖြစ် အလွန် ဆိုးရွားသော သေဆုံးမှု နောက်တစ်ကြိမ် ဖြစ်သွားခဲ့ပြန်၏။

ဤဆောင့်ချက်က တကယ်ပဲ ဦးခေါင်းတစ်ခုလုံးကို တစ်စစီ ဖြစ်သွားစေခဲ့သည်။ တစ်ခန်းလုံးရှိ လူအားလုံး နောက်တစ်ကြိမ် တုန်လှုပ်ချောက်ချားသွားကြပြန်တော့သည်။

ဤအချိန်တွင် စုံစမ်းစစ်ဆေးရေး အရာရှိဟောင်း နင်ပုချီက သက်ပြင်းရှည်ကြီး တစ်ချက်ချလိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။ “ကျုပ် မြို့တော်ကို သွားပြီး ဧကရာဇ်မင်းမြတ်နဲ့ ဧကရာဇ်ဟောင်းကို တွေ့ရမယ်။ ဒီအမှု အကြောင်းကို အစအဆုံး အသေးစိတ် ပြောပြရမယ်။

လူသတ်သမားလည်း သေသွားပြီ။ သက်သေလည်း သေသွားပြီ။ သူတို့က သေခြင်းတရားကို သက်သေအနေနဲ့ သုံးတာတောင် ခင်ဗျားတို့က လက်မခံဘူးဆိုတော့ ကျုပ် နန်းတော်ရှေ့သွားပြီး ဗုံတီးကာ တရားမျှတမှု တောင်းဆိုရတော့မှာပေါ့။

ညီမကြီးက မသေခင် ဒီကိစ္စကို ကျုပ်ဆီ အပ်နှံသွားတာဆိုတော့ ကျုပ် သူ့အတွက် သေချာ မလုပ်ပေးရင် သေသွားရင်တောင် မျက်နှာပြစရာ ရှိမှာ မဟုတ်ဘူး။ ကျုပ် သွားပြီး တိုင်စာပို့မယ်။ ဌာနသုံးခုပေါင်းပြီး အမှုစစ်ဖို့ ပြင်ထားလိုက်ကြ။”

ထို့နောက် ဤစုံစမ်းစစ်ဆေးရေး အရာရှိဟောင်းသည် ပြတ်သားစွာဖြင့် အပြင်သို့ ထွက်သွားလေတော့သည်။

အောက်ထင်နှင့် အောက်ဖျင်တို့၏ မျက်နှာများ ဖြူရော်သွားပြီး တစ်ကိုယ်လုံး တဆတ်ဆတ် တုန်ယင်နေတော့၏။

မြို့ဝန် ဝေ့ချီတွမ်၏ မျက်နှာမှာလည်း မြေကြီးအရောင်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

သူနှင့် အောက်ထင်တို့သည် အလျင်အမြန် အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြ၏။

အကြီးအကဲ အောက်ထင်၏ မျက်ဝန်းများက ရုတ်တရက် ကြမ်းကြုတ်သွားပြီး နှုတ်ခမ်းများ တုန်ယင်လျက် သူ၏ အငယ်ဆုံးသား အောက်ဖျင်အား လက်ညှိုးထိုးကာ အေးစက်စက် အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“တိရစ္ဆာန်... မင်းက တိရစ္ဆာန်လောက်တောင် မတန်တဲ့ကောင်... မင်းက အောက်မင်ကို မနာလိုဖြစ်ပြီး မင်းရဲ့မရီး လျိုကတော်ကို အငြိုးထားခဲ့တယ်။ မင်းက လူလွှတ်ပြီး အောက်မင်ကို လုပ်ကြံရဲရုံတင်မကဘူး မရီးအပေါ်မှာပါ အပြစ်ပုံချရဲတယ်။ ဝက်နဲ့ခွေးလောက်တောင် မတန်တဲ့ တိရစ္ဆာန်။”

ချက်ချင်းပဲ အောက်ဖျင်သည် လုံးဝ ကြောင်အသွားခဲ့သည်။ ဤအခြေအနေ ပြောင်းလဲသွားမှုက အလွန် မြန်ဆန်လွန်းလှသည်။ ခုဏလေးတင် ဘေးဒုက္ခကြီးနှင့် ရင်ဆိုင်ရတော့မည့်သူများမှာ လျိုကတော်နှင့် သူမ၏ သားမိုက် အောက်ယွီတို့ ဖြစ်နေသည် မဟုတ်လား။

မည်သို့ဖြစ်၍ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပဲ သူ အောက်ဖျင် သေရမည့် အလှည့် ရောက်လာရသနည်း။ ဤသို့ မဖြစ်သင့်ပေ။ လျိုချုံး၏ ဖြောင့်ချက်ပြောင်းသွားသည် ဆိုသော်ငြား သက်သေ မရှိပေ။

တကယ်တမ်း သူက လျိုကတော်ကို နောက်ကွယ်က လူသတ်သမားဟု စွပ်စွဲခဲ့စဉ်က လူသက်သေ ရှိသလို သက်သေခံပစ္စည်းလည်း ရှိခဲ့သည် မဟုတ်လား။ ထို့ကြောင့် သူ အောက်ဖျင်ကို တွန်းထုတ်စရာ အကြောင်း လုံးဝ မရှိချေ။

ဤသည်မှာ နိုင်ငံရေးအရ အောက်ဖျင် ရင့်ကျက်မှု မရှိခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် သက်သေ ဆိုသည်များကို တွေးတောနေဆဲ ဖြစ်၏။

သို့ပေမည့် အောက်ထင်နှင့် မြို့ဝန် ဝေ့ချီတွမ်တို့သည် လုံးဝ ကောက်ကျစ်စဉ်းလဲသော မြေခွေးအိုကြီးများ ဖြစ်ကြပြီး တိုက်ပွဲပေါင်းများစွာကို ဖြတ်သန်းခဲ့သူများ ဖြစ်ကြသည်။

သူတို့ လုံးဝ သိထားကြသည်မှာ ဤသည်က သာမန် အမှုတစ်ခု မဟုတ်တော့ဘဲ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော နိုင်ငံရေး တိုက်ပွဲတစ်ခု ဖြစ်သွားခဲ့ပြီ ဆိုခြင်းပင်။

အကယ်၍ ရိုးရှင်းသော အမှုတစ်ခုသာ ဆိုလျှင် သက်သေ လိုအပ်ကောင်း လိုအပ်မှာဖြစ်သည်။ သို့ပေမည့် နိုင်ငံရေး တိုက်ပွဲဆိုသည်မှာ အင်အား၊ လူတို့၏ စိတ်နှလုံးနှင့် လူထုထင်မြင်ချက်များကို အဓိကထားခြင်း ဖြစ်သည်။

ယခု လျိုကတော်တို့ဘက်မှ လုံးဝ သက်သေများကို ရှောင်ကွင်းသွားပြီး လူတို့၏ စိတ်နှလုံးနှင့် လူထု ထင်မြင်ချက်များကို တိုက်ရိုက် ထိုးနှက်လိုက်ခြင်းဖြစ်၏။

သက်သေသည် ပို၍ အရေးကြီးသလို ဥပဒေကလည်း အလွန် အရေးကြီးသည် ဆိုသော်ငြား ပို၍ အရေးကြီးသည်မှာ ငါ ထင်မြင်သည် ဆိုသည့် အချက်ပင် ဖြစ်သည်။

မှန်ပေသည်။ ငါ ထင်မြင်သည် ဆိုသည့်အချက်သာ ဖြစ်၏။ ဤနေရာရှိ ငါ ဆိုသည်မှာ လူထုကြီးကို ဆိုလိုခြင်းဖြစ်ပြီး မျက်မှောက်တွင် အမှုစစ်ဆေးနေသည်ကို ကြည့်ရှုနေကြသော ကျောင်းသားများနှင့် ပြည်သူအားလုံးကို ဆိုလိုခြင်း ဖြစ်၏။

သူတို့က မည်သည့်အရာကို အမှန်တရားဟု ထင်မြင်ကြသနည်း။ လျိုချုံး မိခင်အိုကြီး၏ သေဆုံးမှု၊ လျိုချုံး၏ သေဆုံးမှုတို့က သူတို့အတွက် ယခင်က မရှိဖူးသေးသော တုန်လှုပ်ချောက်ချားမှုများကို ဆောင်ကြဉ်း ပေးခဲ့သည်။

ဤအလေးချိန်သည် မည်သည့် သက်သေကိုမဆို လုံးဝ ကျော်လွန်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။ သူတစ်ပါးက သေခြင်းတရားကို အသုံးပြု၍ တရားစွဲဆိုခဲ့ပြီး အသက်ကို ပေးဆပ်ကာ ပြစ်တင်ရှုတ်ချခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤသည်က လူတိုင်း၏ ကိုယ်ချင်းစာစိတ်နှင့် တုန်လှုပ်ချောက်ချားမှုကို သေချာပေါက် ဖြစ်ပေါ်စေမှာ ဖြစ်၏။

အပိုင်း (၂၂၆)

ထို့အပြင် လျိုချုံး မိခင်အိုကြီးနှင့် လျိုချုံးတို့ ဖော်ထုတ်သွားခဲ့သည်မှာလည်း အမှန်တရား ပင်ဖြစ်သည်။ ထိုနေရာတွင် ငြိမ်သက်စွာ မနေလိုသော စုံစမ်းစစ်ဆေးရေး အရာရှိဟောင်း တစ်ဦးလည်း ရှိနေသေးရာ ဤအမှုကို အချိန်မရွေး ကောင်းကင်အထိ ရောက်အောင် ဆူညံသွားစေနိုင်သည်။

ယနေ့ ဤအမှုသည် ပညာတတ်အသိုင်းအဝိုင်းတွင် ဆူညံပွက်လောရိုက်သွားစေနိုင်ပြီး အထက်ပိုင်းအထိ သေချာပေါက် ပေါက်ကြားသွားနိုင်ကာ လောကတစ်လွှား ပြန့်နှံ့သွားနိုင်၏။

ခေတ်အဆက်ဆက် ဂုဏ်ပြုထိုက်သော မိခင်ကောင်းကြီးဖြစ်သူက နေရာမှာတင် သွေးမြေကျခံပြီး ဧည့်ခန်းမဆောင်ထဲတွင် သားကို ဆုံးမသွားခဲ့သည်။

မိဘကျေးဇူး မသိတတ်သောသားက နေရာမှာတင် နောင်တရကာ လမ်းမှားမှ ပြန်လှည့်လာပြီး မိမိကိုယ်ကိုယ် သတ်သေလျက် ပြည်သူများ၏ စာနာစိတ်ကို ပြန်လည်ရယူသွားခဲ့၏။

ဤကိစ္စ၏ ပြောစရာ အကြောင်းအရာက အလွန် အားကောင်းလွန်းလှရာ ဝတ္ထုစာအုပ်များတွင်ပင် ပါဝင်နိုင်ပြီး ထူးဆန်းသော မှုခင်းမှတ်တမ်းများတွင်လည်း ပါဝင်နိုင်ကာ နှစ်ပေါင်းရာချီတိုင်တိုင် လက်ဆင့်ကမ်း ပြန့်နှံ့သွားနိုင်သည်။

မြို့ဝန် ဝေ့ချီတွမ်သည် ဤအချက်ကို အလွန် ထက်မြက်စွာဖြင့် သတိထားမိသွားခဲ့သည်။ ဤအမှု၏ ထင်ပေါ် ကျော်ကြားမှုနှင့် ပြောစရာအကြောင်းအရာများကို လုံးဝ ထပ်မံ တိုးပွားစေရန် ခွင့်ပြုပေး၍ မရပေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ယနေ့ သူ ပါဝင်သရုပ်ဆောင်ခဲ့သော အခန်းကဏ္ဍက ဂုဏ်ယူစရာ မကောင်း သောကြောင့်ဖြစ်ပြီး အနာဂတ်တွင် လောကတစ်လွှား ပျံ့နှံ့သွားသော သတင်းများထဲ၌ သူသည် လူရွှင်တော် တစ်ဦး ဖြစ်သွားနိုင်ကာ နာမည်ပျက်ပြီး ဂုဏ်သိက္ခာ ကျဆင်းသွားနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်၏။

ဤသည်မှာ အမိကမ္ဘာမြေမှ ခေတ်များနှင့်လည်း တစ်ထပ်တည်း တူညီနေသည်။ ကိစ္စတော်တော်များများတွင် စည်းကမ်းဖောက်ဖျက်သော ကိစ္စများဖြစ်စေ၊ လူထု၏ ခံစားချက်ကို ဆန့်ကျင်သော အခွင့်ထူးခံစနစ်များ ဖြစ်စေ အကယ်၍ အာရုံစိုက်သူ မရှိဘဲ ပြောစရာ အကြောင်းအရာ မရှိလျှင် လုပ်ပြီးလျှင်လည်း ပြီးသွားမည်ဖြစ်ကာ နေ့စဉ်နှင့်အမျှ လူမရေမတွက်နိုင်အောင် လုပ်ဆောင်နေကြသည်လည်း ဖြစ်၏။

သို့ပေမည့် အကယ်၍ လုပ်ဆောင်လိုက်သော ကိစ္စက အလွန်အမင်း ပြောစရာ အကြောင်းအရာ ဖြစ်သွားပြီး တစ်နိုင်ငံလုံးကို ဆူညံသွားစေနိုင်ပါက ကာယကံရှင်သည် လူထောင်ပေါင်းများစွာ၏ အပြစ်တင် ရှုတ်ချမှုကို ခံရနိုင်သည်။

မြို့ဝန် ဝေ့ချီတွမ်သည် ဤလူထုထင်မြင်ချက်၏ ဗဟိုချက်မ ဖြစ်လာမည်ကို သေချာပေါက် ရှောင်ရှားရ ပေလိမ့်မည်။ ထို့အပြင် ဤအမှုကြောင့် ပြင်းထန်သော လူထုလှုပ်ခတ်မှုကို ဖြစ်ပေါ်စေမည်ကို တားဆီးရမှာ ဖြစ်၏။။

ထို့ကြောင့် ဤအချိန်တွင် ဓားထက်ထက်ဖြင့် ရှုပ်ထွေးနေသော လျှော်ကြိုးများကို ဖြတ်တောက်သကဲ့သို့ ပြတ်သားစွာဖြင့် ဆုံးရှုံးမှုကို ရပ်တန့်ရမှာဖြစ်ပြီး အရေးကြီးဆုံးမှာ မိမိကိုယ်ကိုယ် ဤဖြစ်ပေါ်လာနိုင်သည့် လူထုထင်မြင်ချက် မုန်တိုင်းထဲမှ ဆွဲထုတ်ရန်ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် နင်ပုချီဆိုသည့် စုံစမ်းစစ်ဆေးရေး အရာရှိဟောင်းကို ဤအမှုအား ဧကရာဇ် ရှေ့မှောက်အထိ ရောက်အောင် ပြုလုပ်ခွင့် လုံးဝ မပေးနိုင်ပေ။

သူက အသက် ခုနစ်ဆယ်၊ ရှစ်ဆယ် ရှိနေပြီဖြစ်ရာ ဧကရာဇ်ပင်လျှင် သူ့ကို ဘာမှလုပ်၍ မရတော့ချေ။ သို့ပေမည့် သူ ဝေ့ချီတွမ်တွင်မူ အလွန် ကောင်းမွန်သော အနာဂတ် ရှိနေသေးသည် မဟုတ်လား။

ထို့ကြောင့် ဝေ့ချီတွမ်နှင့် အောက်ထင်တို့သည် အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ပြီး ပြတ်သားစွာဖြင့် သတ်ဖြတ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကာ အောက်ဖျင်ကို စတေးလိုက်ပြီး အတိုတောင်းဆုံး အချိန်အတွင်း ဤကိစ္စကို ငြိမ်သက်သွားစေရန် လုပ်ဆောင်လိုက်ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့ပေမည့် ဤအချိန်တွင် ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် လျိုချုံး၏ မိခင်အိုကြီးကို ပွေ့ဖက်ထားခဲ့၏။ ဤအဘွားသည် အလွန် ကြီးမြတ်သော လူတစ်ယောက် ဖြစ်၏။

ဤအကြိမ်တွင် လျိုချုံးသည် သေသင့်သောသူ ဖြစ်သော်လည်း လျိုချုံး၏ မိခင်အိုကြီးသည် သေရန် မသင့်ပေ။ သူမသည် ပြင်းထန်သောရောဂါ ကူးစက်ခံထားရပြီး အသက်ရှည်ရန် ခက်ခဲသည် ဆိုသော်လည်း သေဆုံးရန် မဖြစ်နိုင်သေးချေ။ သို့ပေမည့် ဤကဲ့သို့ သေဆုံးသွားရန်မှာလည်း တကယ်ပဲ မသင့်တော်ပေ။

ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ အစီအစဉ်အရ လျိုချုံး၏ မိခင်အိုကြီးသည် တရားရုံးသို့ ရောက်လာကာ လျိုချုံးကို အမှားမှ ပြန်လှည့်လာရန် ဖျောင်းဖျပြီး နုလန်ဟောက်ကတော်၏ အပြစ်ကင်းစင်မှုကို ကူညီရှင်းလင်းပေးကာ အောက်ဖျင်ကို လက်ညှိုးထိုး စွပ်စွဲရန် ဖြစ်သည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ယွင်ကျုံးဟဲ့က လူလွှတ်၍ လျိုချုံး၏ မိခင်၊ ဇနီးနှင့် ကလေးများကို ကယ်တင်ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည် မဟုတ်ပါလား။

သို့ပေမည့် လျိုချုံး၏ ဤမိခင်အိုကြီးသည် မီးကဲ့သို့ ပြင်းထန်သော စိတ်သဘောထား ရှိပြီး မျက်လုံးထဲတွင် သဲတစ်ပွင့်မှပင် အဝင်မခံနိုင်သူ ဖြစ်နေကြောင်း မထင်မှတ်ထားခဲ့ခြင်းပင်။

သားဖြစ်သူ၏ လုပ်ရပ်များကြောင့် သူမ အရှက်ရခဲ့ရပြီး ဂုဏ်သိက္ခာကို ပြန်လည်ဆယ်တင်ရန်အတွက် သူမကိုယ်တိုင် ဆက်လက် အသက်မရှင်လိုတော့သောကြောင့် သေခြင်းတရားကို ပြတ်သားစွာ ရွေးချယ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

သေမှသာလျှင် သူမ၏ တန်ဖိုးရှိသော ကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေးကို ပြန်လည်ဆယ်တင်နိုင်မည်ဟု ခံစားခဲ့ရပြီး သူမသည် ကျေးဇူးကန်းသူ တစ်ယောက် မဟုတ်ကြောင်းကို လူတိုင်းအား သက်သေပြလိုခြင်း ဖြစ်၏။

သူမ၏ ဤသေဆုံးမှုက ရန်သူများကို လူထုထင်မြင်ချက်၏ လမ်းဆုံးသို့ တိုက်ရိုက် တွန်းပို့လိုက်ခြင်းလည်း ဖြစ်သည်။

သို့ပေမည့် ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် သူမကို တကယ်ပဲ မသေစေချင်ခဲ့ပေ။ လျိုချုံး သေဆုံးသွားပြီးနောက် သူမနှင့် ကလေးများကို နုလန်ဟောက် အိမ်တော်သို့ ခေါ်ဆောင်ကာ ဘဝ၏ နောက်ဆုံးအချိန်များကို အေးချမ်းစွာ ဖြတ်သန်းစေရန် ရည်ရွယ်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤသို့သော အဘွားအိုမျိုးသည် ရွှေအများကြီး ပေး၍တောင် လဲလှယ်၍ မရနိုင်ပေ။

အောက်ထင်က ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်၏။ “တိရစ္ဆာန်... တိရစ္ဆာန်... ငါ့ကိုတောင် မင်းက လှည့်စားထားတာပဲ။ မင်းက ဘယ်လိုလုပ် ဒီလို လူမဆန်တဲ့ ကိစ္စမျိုးကို လုပ်ရက်ရတာလဲ။”

အကြီးအကဲ အောက်ထင်သည် မျက်ရည်များ စီးကျလျက် လျိုချုံး၏ မိခင်အိုကြီးရှေ့သို့ ရောက်လာကာ ဒူးနှစ်ဖက်ထောက်ချလိုက်ပြီး တုန်ယင်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “အစ်မကြီး... ကျုပ် အစ်မကြီးကို တောင်းပန်ပါတယ်။ ကျုပ် အစ်မကြီးကို တောင်းပန်ပါတယ်။”

ထို့နောက် အောက်ထင်သည် မြို့ဝန် ဝေ့ချီတွမ်၏ ရှေ့သို့ ရောက်လာကာ ကျောင်းသား ရာပေါင်းများစွာ ရှေ့တွင် ခါးညွှတ်၍ အရိုအသေပေးလိုက်ပြီး ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးလိုက်တော့၏။

“မိသားစု ကံမကောင်းလို့ပါ။ မိသားစု ကံမကောင်းလို့ပါ။ ကျုပ်တို့ အောက်မျိုးနွယ်စုက ခေတ်အဆက်ဆက် သစ္စာရှိပြီး သူရဲကောင်းတွေချည်းပဲ ထွက်ပေါ်ခဲ့တာ။ အခုတော့ ဒီလို သစ္စာမရှိ၊ မိဘကျေးဇူးမသိတတ်တဲ့ သူမျိုး ထွက်လာရတယ်လို့။ ကျုပ်မှာ ဘိုးဘွားတွေကို သွားတွေ့ဖို့ ဘယ်လို မျက်နှာမျိုး ရှိတော့မှာလဲ။ ကောင်းကင်ကြီးရေ... ကျုပ်ကို မိုးကြိုးပစ်ချလိုက်ပါတော့။”

ပြောပြီးနောက် အကြီးအကဲ အောက်ထင်သည် လျှာကို ရုတ်တရက် ကိုက်လိုက်ကာ သွေးတစ်ပွက် အန်ထုတ်လိုက်ပြီး တစ်ကိုယ်လုံး မြေကြီးပေါ်သို့ ခွေကျသွားတော့သည်။

ဤသရုပ်ဆောင်မှုက တကယ်ကိုပဲ အံ့မခန်း ဖြစ်သည်။ ဤခံစားချက်၊ ဤမျက်နှာအမူအရာနှင့် နောက်ဆုံး သွေးအန်လိုက်သော လှုပ်ရှားမှုတို့သည် ယခုခေတ်တွင် အကယ်ဒမီဆုကြီး ရရှိနိုင်လောက်သည့် ဇာတ်ကွက် ဖြစ်၏။

“သခင်ကြီး... သခင်ကြီး...”

“အဖေ... အဖေ...”

အစေခံများနှင့် အောက်ဖျင်တို့ အားလုံး အပြေးအလွှား ရောက်သွားကြပြီး နှာခေါင်းအောက်ကို ဖိသူက ဖိကြသည်။

အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက်မှ အောက်ထင်က တဖြည်းဖြည်း သတိရလာကာ အောက်ဖျင်ကို ကြည့်ပြီး ပါးတစ်ချက် ရုတ်တရက် ရိုက်ချလိုက်၏။

ထို့နောက် အကြီးအကဲ အောက်ထင်သည် လျိုကတော်ရှေ့သို့ ရောက်လာပြီး ပြောလိုက်သည်။ “တတိယသားရဲ့ဇနီး... ယနေ့ ဒီကိစ္စအတွက် ငါ သေချာပေါက် တာဝန်ယူ ဖြေရှင်းပေးပါ့မယ်။”

ထို့နောက် သူက မြို့ဝန် ဝေ့ချီတွမ်ရှေ့သို့ ထပ်မံ ရောက်လာကာ ခါးညွှတ်၍ မေးလိုက်၏။ “မြို့ဝန်မင်း... လူသတ်ဖို့ ငွေပေးခိုင်းစေတာက ဘာအပြစ်ပေးရမလဲ။ ကိုယ့်မရီးကို အပြစ်ပုံချတာကရော ဘာအပြစ် ပေးရမလဲ။”

မြို့ဝန် ဝေ့ချီတွမ်က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ “သေဒဏ်ပါ။”

ထိုစကား ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် အောက်ဖျင်မှာ ရုတ်တရက် တုန်ယင်သွားတော့သည်။ အဆိုးဆုံး အခြေအနေမှာ ထောင်ချခံရပြီး ချက်ချင်း ခေါင်းဖြတ်ကွပ်မျက်ရန် အမိန့်ချမှတ်ခံရမည်ဟုသာ သူ ထင်မှတ်ထားခဲ့၏။

သို့ပေမည့် လူအများရှေ့တွင် မဟုတ်သရွေ့ အရာအားလုံးကို လှုပ်ရှားရန် လွယ်ကူသည်။ အသေခံမည့် ကိုယ်စားလူတစ်ယောက်ကို ရှာလိုက်ရုံဖြင့် ရနိုင်သည် မဟုတ်လား။ အလွန်ဆုံးရှိ သူ အောက်ဖျင်က နောင်တွင် နာမည်ပြောင်းကာ နေရာပြောင်းရွှေ့ပြီး ဩဇာအာဏာ ဖြန့်ကြက်နေဦးမည်ဖြစ်ပြီး နှစ်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် မည်သည့်ကိစ္စမှ ရှိတော့မည် မဟုတ်ပေ။

သို့ပေမည့် တိုက်ဆိုင်သွားခဲ့သည်။ သူက ဤသို့ တွေးသလို ထိုနေရာရှိ လူအများအပြားကလည်း ဤသို့ တွေးနေကြခြင်း ဖြစ်၏။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် လူတို့သည် အခြားသူများကို အဆိုးရွားဆုံးသော ရည်ရွယ်ချက်များဖြင့် ခန့်မှန်းတွက်ချက်ရသည်ကို နှစ်သက်ကြသောကြောင့်ပင်။

သူတို့က အောက်မျိုးနွယ်စုတွင် ဩဇာအာဏာ ရှိသောကြောင့် အောက်ဖျင်အတွက် ကိုယ်စား အပြစ်ခံမည့်သူ တစ်ယောက်ကို သေချာပေါက် ရှာဖွေလိမ့်မည်ဟု ထင်မြင်နေကြ၏။

ထို့ကြောင့် မြို့ဝန် ဝေ့ချီတွမ်နှင့် အောက်ထင်တို့ စောစောက အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ခြင်းတွင် ဆုံးဖြတ်ချက် တစ်ခု ရှိသွားခဲ့၏။ ဖြတ်တောက်မည်၊ ပြတ်သားစွာ သတ်ဖြတ်မည်ဟု ဆုံးဖြတ်ထားမှတော့ အပြီးတိုင် လုပ်ဆောင်ရမှာ ဖြစ်၏။

အကြီးအကဲ အောက်ထင်က ပြောလိုက်သည်။ “သေဒဏ်လား။ ဒါဆို ဆောင်းဦးပေါက်တဲ့အထိ စောင့်နေစရာ မလိုတော့ဘူး။ မနက်ဖြန်အထိတောင် စောင့်နေစရာ မလိုတော့ဘူး။ လူတိုင်းရဲ့ရှေ့မှာ ကျုပ်က မိသားစုကို သန့်စင်ပေးမယ်။ လာကြစမ်း... အောက်ဖျင်ကို ဖိထားလိုက်ကြ။”

ထိုစကား ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် အောက်မျိုးနွယ်စု၏ သိုင်းပညာရှင်များမှာ အံ့အားသင့်သွားကြသော်လည်း အမိန့်ကို နာခံလျက် အောက်ဖျင်ကို ရှေ့တက်၍ ရုတ်တရက် ဖိချလိုက်ကြ၏။

အောက်ဖျင်မှာ အလွန် အံ့အားသင့်သွားတော့သည်။ ‘ဒါ... ဒါ ဘာလုပ်မလို့လဲ။ ငါ့အဖေက ဘာသဘောလဲ။ ငါ့ကို ရိုက်မလို့လား။ ဒီစကားကို ကြားရတာ ဘာလို့ ကျောချမ်းစရာ ကောင်းနေရတာလဲ။’

နောက်ဆက်တွဲ ကိစ္စက ပို၍ ထိတ်လန့်စရာ ကောင်းလာသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အောက်ထင်၏ ပါးစပ်ထဲသို့ တစ်စုံတစ်ရာကို ထိုးထည့်လိုက်သောကြောင့်ပင်။ ဤသည်မှာ သူ့ကို အော်ဟစ်ခွင့် မပေးခြင်းလည်း ဖြစ်၏။

အောက်ထင်က ပြောလိုက်သည်။ “အောက်ဖျင်... မင်းက ငါတို့ အောက်မိသားစုရဲ့ သွေးသားဆိုရင် မကြောက်နဲ့။”

ထို့နောက် အောက်ထင်သည် လေးလံသော သစ်သားပြားကြီးကို ကိုယ်တိုင် ယူလာကာ အငယ်ဆုံးသား အောက်ဖျင်၏ ပေါင်နှင့် တင်ပါးကို ချိန်ရွယ်၍ ရုတ်တရက် ရိုက်ချလိုက်တော့၏။

“အား...”

ချက်ချင်းပဲ အောက်ဖျင်သည် အလွန် သနားစရာကောင်းသော အော်ဟစ်သံကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။ သူသည် အငယ်ဆုံးသားဖြစ်ပြီး ငယ်စဉ်တည်းက အလွန် အချစ်ခံခဲ့ရသူဖြစ်ရာ ဤသို့သော ဒဏ်ရာမျိုးကို မည်သို့ ခံစားခဲ့ဖူးမည်နည်း။

ဤသစ်သားပြား တစ်ချက် ရိုက်ချလိုက်မှုက သူ့ကို နာကျင်လွန်းသောကြောင့် သတိလစ်မေ့လျော့လုမတတ် ဖြစ်သွားစေခဲ့၏။

သို့ပေမည့် ဤသည်မှာ အစသာ ဖြစ်သည်။ ထို့နောက် အောက်ထင်သည် သစ်သားပြားဖြင့် တစ်ချက်ပြီး တစ်ချက် ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ချလေတော့သည်။

ဤအငယ်ဆုံးသား အောက်ဖျင်ကို သေးထွက်၊ ချေးထွက်ဖြစ်ကာ သွေးသံရဲရဲ ဖြစ်သွားသည်အထိ နာကျင်အောင် ရိုက်နှက်လိုက်ခြင်းလည်း ဖြစ်၏။

အလွန် ပြင်းထန်လွန်းလှသည်။ သို့ပေမည့် လိုချင်သည်မှာ ပြင်းထန်မှုဖြစ်ပြီး ဘေးမှ ကြည့်နေကြသော လူများကို သေချာ မြင်စေချင်ခြင်းဖြစ်၏။ သူ အောက်ထင်သည် မျက်နှာမလိုက်တတ်သူဖြစ်ပြီး သူ၏ အငယ်ဆုံးသား အမှားလုပ်လျှင်တောင်မှ လုံးဝ ခွင့်လွှတ်မည် မဟုတ်ကြောင်း ပြသလိုခြင်း ဖြစ်သည်။

လူတိုင်းကို ကြည့်ရင်း ကြက်သီးထကာ စိတ်ထဲတွင် တုန်လှုပ်သွားစေရန် လုပ်ဆောင်ခြင်း ဖြစ်၏။ အောက်ဖျင် ပို၍ သနားစရာကောင်းလေ သူ အောက်ထင်အတွက် ပို၍ အကျိုးရှိလေ ဖြစ်၏။

ပို၍ အရေးကြီးသည်မှာ အောက်မင်ကို လုံးဝ ဆွဲမသွင်းလာစေရန် ဖြစ်သည်။ အရာအားလုံးသည် ဤနေရာတွင် အဆုံးသတ်သွားရန် ဖြစ်သည်။

“ဖြန်း... ဖြန်း... ဖြန်း... ဖြန်း...”

သစ်သားဖြင့် အချက်ပေါင်း ဆယ်ဂဏန်းခန့် ရိုက်နှက်ပြီးနောက် တစ်လောကလုံးကို အံတုနိုင်သော အောက်ဖျင်သည် သွေးသံရဲရဲ ဖြစ်သွားပြီး ခါးအောက်ပိုင်းတွင် အကောင်းပကတိ အသားဟူ၍ လုံးဝ မရှိတော့ချေ။

ထို့အပြင် သူ အော်လိုက်သော သနားစဖွယ် အော်ဟစ်သံများက လူများကို အိပ်မက်ဆိုး မက်စေလောက်ပြီ ဖြစ်သည်။

လုံလောက်အောင် သနားစရာ ကောင်းသွားပြီဖြစ်ပြီး လူတိုင်းကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း မှတ်မိသွားစေရန် လုံလောက်သွားပြီ ဖြစ်၏။

ထို့အပြင် အောက်ဖျင်သည် သနားစဖွယ် အော်ဟစ်သံများ မထုတ်လွှတ်နိုင်တော့ချေ။ သူသည် အဆုံးစွန်သော နာကျင်မှု ခံနိုင်စွမ်းသို့ ရောက်ရှိသွားပြီဖြစ်ရာ အသံ လုံးဝ မထွက်နိုင်တော့ပေ။ အရိုက်ခံရသည်မှာ လုံလောက်လုနီးပါး ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

အောက်ထင်သည် မိမိ၏ အငယ်ဆုံးသားကို နောက်ဆုံးအကြိမ် ကြည့်ရှုလိုက်သကဲ့သို့ ခဏတာ ရပ်တန့်သွားခဲ့၏။

ဤသည်မှာ သူ အချစ်ဆုံး၊ အမြတ်နိုးဆုံး သားဖြစ်ပြီး သူ၏ကိုယ်စား ညစ်ပတ်သော အလုပ်ပေါင်း မည်မျှ လုပ်ပေးခဲ့မှန်း မသိရပေ။ ယခုတော့ ကိုယ်တိုင် သူ့ကို သေလမ်းသို့ ပို့ဆောင်ရတော့မှာဖြစ်သည်။

အောက်ထင်သည် ယနေ့ကို သေချာပေါက် မှတ်မိနေမှာ ဖြစ်သည်။ သို့ပေမည့် ယနေ့၏ စတေးမှုသည် တန်ဖိုးရှိသည်။ သူ့ကိုသူ ကာကွယ်နိုင်ပြီး မြေးဖြစ်သူ အောက်မင်၏ ဆက်ခံခွင့်ကို ကာကွယ်နိုင်သရွေ့ အရာအားလုံးက တန်ဖိုးရှိ၏။

ချက်ချင်းပဲ အကြီးအကဲ အောက်ထင်က ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။ “ပုန်ကန်တဲ့သား... ငါက မင်းကို အရည်အချင်းရှိသူကို မနာလိုဖြစ်ခိုင်းသလား။ အောက်မင်က မင်းရဲ့ တူအရင်းပဲလေ။ မင်းက သူ့ကို လုပ်ကြံရဲရုံတင်မကဘူး မရီးကိုပါ အပြစ်ပုံချရဲတယ်။ သေသင့်တယ်။ သတ်သင့်တယ်။ သေသွားရင်တောင် ငါတို့ အောက်မျိုးနွယ်စု သင်္ချိုင်းထဲကို ဝင်ခွင့်မရှိဘူး။”