အခန်း (၁၆၅၃-၁၆၅၄)

အခန်း (၁၆၅၃) - ရွေးချယ်မှု

ဝိညာဉ်ကူးပြောင်းရေးဌာန သို့ သွားရာလမ်းတစ်လျှောက်တွင် အပြင်စည်းကျင့်ကြံသူ အတော်များများက ဖန့်ချန်ကို မြင်သည်နှင့် ရိုသေစွာ ဂါရဝပြုကြသည်။

ဖန့်ချန်သည် ဝိညာဉ်ကူးပြောင်းရေးဌာန အုပ်ချုပ်ရေးမှူး၏ ရုံးခန်းရှေ့သို့ ရောက်သောအခါ တံခါးကို တိုက်ရိုက်တွန်းဖွင့်၍ ဝင်သွားလိုက်သည်။

"တံခါးတောင် မခေါက်တတ်ဘူးလား၊ ယဉ်ကျေးမှုဆိုတာ လုံးဝမရှိဘူးလား"

ဝမ်ချုံစန်းက ခေါင်းမော့၍ ဖန့်ချန်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး စားပွဲပေါ်က စာရွက်စာတမ်းများကို ဆက်လက် စီစစ်နေသည်။

ဖန့်ချန်က တံခါးကို ပြန်ပိတ်လိုက်ပြီးနောက် သူ့အနားသို့ တိုးသွားကာ

"ဝမ်အိုကြီး... ဒီတစ်ခေါက် အောက်လောက ခြောက်ခု ကို သွားတာ ဘာတွေ ထူးခြားချက်ရှိလဲ"

"ဘာထူးမှာလဲ... သူတို့ရဲ့ နည်းလမ်းတွေက တကယ့်ကို သန့်ရှင်းစင်ကြယ်လွန်းတယ်။ ဒါပေမဲ့ လမ်းကြုံရင်းနဲ့ အချို့ကောင်တွေကတော့ သူတို့ရဲ့ အတိတ်ဘဝ အမှတ်ရဉာဏ်တွေ နိုးထနေပြီဆိုတာကိုတော့ အတည်ပြုနိုင်ခဲ့တယ်"

ဝမ်ချုံစန်းက အေးဆေးစွာ ဆိုသည်။

ဖန့်ချန်က ထိုကိစ္စကို ဘာမှမှတ်ချက်မပေးဘဲ သူ၏ ယခုခရီးစဉ်အတွင်း ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်များကို ဝမ်ချုံစန်းအား ပြန်ပြောပြလိုက်သည်။

ဝမ်ချုံစန်း နားထောင်ပြီးသွားသောအခါ မျက်နှာတွင် ချက်ချင်းပင် လေးနက်သော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာပြီး မျက်ဝန်းများကလည်း အမျိုးမျိုး ပြောင်းလဲနေတော့သည်။

"စစ်မှန်သော နတ်ဘုရားမှန် နဲ့ နတ်ဘုရားဘွဲ့နှင်းသဘင် က တကယ်ပဲ နိုးထလာကြပြီလား"

"ဒါက ခန့်မှန်းချက်သက်သက်ပါပဲ"

"မင်းက သိပ်ရိုးတာပဲ... ခန့်မှန်းချက်သက်သက်ဆိုရင် ဒီလောက်အထိ အကြီးကဲတွေ အများကြီး ထွက်လာပါ့မလား။ သူတို့မှာ ဘာသက်သေမှ မရှိပေမဲ့ ဒါဟာ တကယ့်အဖြစ်မှန် ဖြစ်နေပြီဆိုတာကို သူတို့ သေချာပေါက် သိနေကြလို့ပဲ"

ဝမ်ချုံစန်းက သူ၏ လက်ညှိုးဖြင့် စားပွဲခုံကို တောက်တောက် ဟု မြည်အောင် ခပ်ဖွဖွ ခေါက်နေသည်။

"ဒါဆိုရင်တော့ နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်တွေ လှုပ်ရှားတော့မယ်ဆိုတာ အတည်ပြုလို့ ရပြီပေါ့"

ဖန့်ချန်က ဆိုသည်။

"စစ်မှန်သော နတ်ဘုရားမှန်နဲ့ နတ်ဘုရားဘွဲ့နှင်းသဘင်ဟာ နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်တွေဆီကနေ နှစ်ပေါင်းများစွာ လက်ဆင့်ကမ်းလာခဲ့တဲ့ ဝိညာဉ်ရတနာတွေပဲ။ သူတို့ကိုယ်တိုင်ကလည်း သူတို့ကိုယ်သူတို့ နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်တွေလို့ သဘောထားကြတယ်။

တကယ်လို့ သူတို့ နိုးလာပြီဆိုရင် အရင်က သူတို့ကို ထိန်းချုပ်ခဲ့တဲ့ အဆင့် ၉ ကျင့်ကြံသူတွေဟာ ဆက်ပြီး မစိုးမိုးနိုင်တော့ဘဲ ပြောင်းပြန် ကျွန်ပြုတာကို ခံရတော့မှာပဲ"

ဝမ်ချုံစန်း၏ အမူအရာက ပို၍ လေးနက်လာသည်

"စစ်မှန်သော နတ်ဘုရားမှန်ကို ကျိရှန်းမျိုးနွယ်ရဲ့ အဆင့် ၉ ကျင့်ကြံသူက ထိန်းချုပ်ထားတာ။ တကယ်လို့ ဒီလူသာ ကျွန်ပြုခံလိုက်ရမယ်ဆိုရင် တစ်လောကလုံးက မသေမျိုးလောကငယ် ဟာ နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်တွေရဲ့ လက်ထဲကို ကျရောက်သွားပြီလို့ ဆိုလိုတာပဲ။ အခုမြင်နေရတဲ့ ငြိမ်းချမ်းမှုတွေက ဟန်ပြသက်သက်ပဲ ရှိတော့တယ် "

သူက ခေတ္တမျှ ရပ်ကာ ဆက်ပြောသည်

"နတ်လမ်းစဉ်ဂိုဏ်း ဆိုတာကလည်း နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်တွေ အာဏာရစဉ် ကတည်းက သမိုင်းအစဉ်အဆက် ရှိခဲ့တဲ့ ဂိုဏ်းကြီးပဲ။ အခုထိ လူသားလောက ကိုးခုမှာ ထိပ်တန်းအင်အားစုအဖြစ် ရပ်တည်နေနိုင်တုန်းပဲ။

တကယ်လို့ နတ်ဘုရားဘွဲ့နှင်းသဘင်သာ နိုးလာပြီဆိုရင် နတ်လမ်းစဉ်ဂိုဏ်းရဲ့ အစွမ်းဟာ ငါတို့ ထင်ထားတာထက် အများကြီး ပိုပြီး ကျော်လွန်နေလိမ့်မယ်"

"မိစ္ဆာမျိုးနွယ်တွေနဲ့ ယှဉ်ရင်ကော ဘယ်လိုလဲ"

"နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်တွေက အခုထိ ပုန်းအောင်းနေခဲ့ကြတာ။ ဘုံသုံးဘုံ ပရမ်းပတာဖြစ်မှုကြောင့် မိစ္ဆာမျိုးနွယ်နဲ့ လူသားမျိုးနွယ်တွေရဲ့ အင်အား အတော်များများ ဆုံးရှုံးသွားခဲ့ပြီ။ ကြည့်ရတာ... အခု နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်တွေ ပိုင်ဆိုင်ထားတဲ့ အင်အားဟာ မိစ္ဆာမျိုးနွယ်တွေထက် မနိမ့်သလို၊ လူသားမျိုးနွယ်တွေထက်တောင် တစ်ဆင့် ပိုသာနေနိုင်တယ်"

ဝမ်ချုံစန်းက ဤသို့ပြောပြီးမှ သူ၏မျက်နှာက အနည်းငယ် ပြန်လည် ပေါ့ပါးသွားသည်။

"ပွဲက ပိုပြီး ရှုပ်ထွေးလေလေ ငါတို့အတွက် ပိုကောင်းလေလေပဲ။ တကယ်လို့ နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်နဲ့ ကျဆုံးမသေမျိုးတွေ ပူးပေါင်းလိုက်ပြီဆိုရင် အခု လူသားလောက ကိုးခုရဲ့ အခြေအနေဟာ..."

"အင်အားကြီး သုံးစု ပြိုင်ဆိုင်မှု ဖြစ်သွားမှာပေါ့"

ဖန့်ချန်က ဝင်ပြောလိုက်သည်။

ဝမ်ချုံစန်းက ခပ်ဖွဖွ ခေါင်းညိတ်သည်

"ဒီလိုပဲ ပြောလို့ရတယ်။ ဒီကိစ္စက မင်းရဲ့ အစွမ်းအစထက် ကျော်လွန်နေပြီမို့ သိပ်ပြီး ဂရုစိုက်မနေနဲ့တော့။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် အခြေအနေက ဒီထက်ပိုပြီးတော့ မဆိုးနိုင်တော့ပါဘူး"

"ဒါဆို ရှဲ့ကျစ်ဌာန ကော... မင်း ကြားမိလား။ အင်အားစုအသီးသီးက အဆင့် ၉ တွေ စုပေါင်းပြီး ရှဲ့ကျစ်ဌာနကို ဖွဲ့စည်းလိုက်ကြပြီတဲ့။ အဲဒါအပြင် ယန်နတ်ဘုရား တစ်ယောက်ကလည်း မိစ္ဆာမျိုးနွယ်တွေ တစ်ကျော့ပြန်လာတော့မယ်ဆိုတာကို အင်အားစုအားလုံးကို လိုက်ပြီး သတိပေးနေတယ်။

ဒါကြောင့် အခု လူသားတွေဘက်ကလည်း မိစ္ဆာမျိုးနွယ်တွေအကြောင်း စပြီး သတိထားမိနေကြပြီ။ ထိုက်ချန်းနယ်မြေဘက်က လှုပ်ရှားမှုတွေကလည်း ကြီးလွန်းတော့ အထက်က လူကြီးတွေရဲ့ အာရုံစိုက်တာကို ခံနေရပြီ"

"မိစ္ဆာမျိုးနွယ်တွေအကြောင်း သိတော့ကော ဘာထူးမှာလဲ။ သူတို့တွေ အမှန်တရားကို မသိမချင်း မှန်ကန်တဲ့ တန်ပြန်တိုက်ခိုက်မှုမျိုးကို လုပ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး"

ဝမ်ချုံစန်းက နှာခေါင်းရှုံ့ကာ

"ယန်နတ်ဘုရားရဲ့ စကားကို ဘယ်သူမှ ယုံမှာမဟုတ်ဘူးလို့ ငါ ထင်တယ်။ တချို့ မဟုတ်မမှန် ကြံစည်နေတဲ့သူတွေကလည်း ဒီသတင်းကို ရယ်စရာတစ်ခုလို ဖြစ်အောင် တမင်တကာ လုပ်ကြလိမ့်မယ်၊ ဒါမှ လူတွေရဲ့ မိစ္ဆာမျိုးနွယ်အပေါ် သတိထားမှုကို လျှော့ချနိုင်မှာလေ။

နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာသွားပြီဆိုတော့ အခုခေတ်လူတွေထဲမှာ မိစ္ဆာမျိုးနွယ်တွေနဲ့ တကယ် ထိတွေ့ဖူးတဲ့သူ ဘယ်နှစ်ယောက် ရှိလို့လဲ ဘုံသုံးဘုံ ပရမ်းပတာဖြစ်ခဲ့တုန်းက ထိတ်လန့်စရာ မြင်ကွင်းတွေကို တကယ် မြင်ဖူးတဲ့သူကော ဘယ်နှစ်ယောက် ရှိမှာလဲ"

"အဲဒါလည်း ဟုတ်တာပဲ" ဖန့်ချန်က သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်သည်။

အဓိကကတော့ ယန်နတ်ဘုရားရဲ့ ပုံစံက လူတွေရဲ့ စိတ်ထဲမှာ "ထူးဆန်းသူ" လို့ စွဲထင်နေတာကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူတို့ရဲ့ မှတ်ဉာဏ်တွေက ခဏခဏ ပျောက်ဆုံးတတ်သလို၊ ထူးဆန်းတဲ့ လုပ်ရပ်တွေလည်း လုပ်တတ်ကြတာကြောင့် သူတို့ပြောတဲ့စကားက လူတွေကြားထဲမှာ ယုံကြည်မှု မရှိတာ ဖြစ်သည်။

"ရှဲ့ကျစ် အကြောင်းကိုတော့ ငါ အနည်းအကျဉ်း သိတယ်။ အဲဒီထဲကို ဝင်တာက ကောင်းကျိုးလည်း မရှိသလို ဆိုးကျိုးလည်း မရှိပါဘူး။ မင်းရဲ့ ရည်မှန်းချက်တွေ ပြည့်မြောက်ဖို့အတွက် ရှဲ့ကျစ်ကို ဘယ်လို အသုံးချမလဲဆိုတာကတော့ မင်းအပေါ်မှာပဲ မူတည်တယ်"

ဝမ်ချုံစန်းက ဤသို့ပြောပြီး လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ

"မင်း အခုချိန်မှာ ကျင့်ကြံခြင်းကိုပဲ အာရုံစိုက်ပါ။ တစ်နေ့နေ့မှာ အဆင့် ၈ ကို စောစောရောက်အောင် ကြိုးစား၊ အဲဒီကျမှသာ ဒီကိစ္စတွေကို စီစဉ်ဖို့ အရည်အချင်းရှိမှာ"

သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်ကို တစ်ဖက်လူက ထပ်မံ နှိမ်ပြောလိုက်ပြန်သော်လည်း ဖန့်ချန်က အနည်းငယ်မျှ စိတ်ထဲမထားပေ။ သူက အခုချိန်မှာ ပုံမှန်အတိုင်း အဆင့်တက်နေဖို့ပဲ လိုသည်။

"ဒါနဲ့... ငါ ဒီတစ်ခေါက် လင်လုံကြယ်တာရာ ကို သွားတုန်းက ဝတုတ်ကြီး တစ်ယောက်နဲ့ ဆုံခဲ့တယ်။ သူက မင်းလိုပဲ အစီရင်ဗဟိုချက်ကို သုံးပြီး ချိပ်ပိတ်ထားတဲ့နေရာကို ဖွင့်တတ်တယ်။ ပြီးတော့ ယင်လောကကို သွားတဲ့အခါမှာလည်း ယင်ဘူး တစ်ခု ပါလာသေးတယ်။ သူ့နာမည်က ဝမ်ချုံစန်း လို့ သူက ပြောတယ်"

"ဝတုတ်ကြီး တစ်ယောက်"

ဝမ်ချုံစန်း ခေတ္တမျှ ကြောင်အသွားပြီးနောက် ရုတ်တရက် မတ်တပ်ရပ်ကာ ဖန့်ချန်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

"မင်းပြောတာက ဝတုတ်ကြီး တစ်ယောက်လား။ ပြီးတော့ သူက သူ့ကိုယ်သူ ဝမ်ချုံစန်း လို့ ပြောခဲ့တာလား"

"မှန်တယ်"

ဖန့်ချန်က ခေါင်းညိတ်ပြသည်

"မင်း တစ်နေရာရာမှာ ချထားတဲ့ နယ်ရုပ်လား။ သူ့ရဲ့ နည်းလမ်းတွေက မဆိုးဘူး၊ သူ့မှာ တည်နေရာ ကူးပြောင်းခြင်း အစီရင် နဲ့ တူတဲ့ ဝိညာဉ်ရတနာတစ်ခုလည်း ရှိပုံရတယ်"

သူက ခေတ္တမျှ ရပ်ကာ ဆက်ပြောသည်

"သူ့ရဲ့ ကျင့်ကြံသူဝတ်စုံကလည်း ဝိညာဉ်ရတနာပဲ။ ခြေဆုံးခေါင်းဆုံး တန်ဖိုးကြီးပစ္စည်းတွေနဲ့ ဆင်မြန်းထားတာဆိုတော့ ကြည့်ရတာ အတော်လေး ချမ်းသာပုံရတယ်"

"မင်းပြောတဲ့ အဲဒီ တည်နေရာ ကူးပြောင်းခြင်း အစီရင်နဲ့ တူတဲ့ ဝိညာဉ်ရတနာက ကျောက်တံခါး တစ်ခုလား"

ဝမ်ချုံစန်း၏ မျက်နှာက မဲမှောင်သွားသည်။

"ကျောက်တံခါး တစ်ခုပဲ။ အဲဒီလူက ပြဿနာရှိလို့လား"

ဖန့်ချန်၏ မျက်နှာပေါ်က အပြုံးများ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ဝမ်ချုံစန်း၏ အခုလက်ရှိ အမူအရာကို ကြည့်ရုံနှင့်ပင် တစ်ခုခု ထူးခြားနေသည်ကို ရိပ်မိလိုက်သည်။ ထိုဝတုတ်ကြီးသည် ဝမ်ချုံစန်းကို အတော်လေး ထိတ်လန့်စေပုံ ရသည်။

"ပြဿနာရှိတာထက်ကို ပိုတယ်"

ဝမ်ချုံစန်းက ဖန့်ချန်ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ဒေါသတကြီးဖြင့် ရယ်လိုက်သည်။

"ဝိညာဉ်ရတနာမှတ်တမ်းရဲ့ အဆင့် ၅၀ မှာ ဘယ်ရတနာ ရှိလဲဆိုတာ မင်း သိလား"

ဝိညာဉ်ရတနာမှတ်တမ်း အဆင့် ၅၀

ဖန့်ချန်က အတန်ကြာ စဉ်းစားပြီးမှ

"တစ္ဆေတံခါး လား။ ငါလည်း အရင်က အဲဒီရတနာလားလို့ ခန့်မှန်းမိသားပဲ"

"ဟုတ်တယ်... အဲဒီ ဝိညာဉ်ရတနာပဲ။ အဲဒီရတနာက အရင်တုန်းက ယင်လောကမှာ ရှိတာ"

ဝမ်ချုံစန်းက ရယ်မောရင်း ပြောသည်

"ဘုံသုံးဘုံ ပရမ်းပတာ ဖြစ်ပြီးတဲ့နောက်မှာ အဲဒါက မိစ္ဆာချောက် ထဲမှာ ပေါ်လာခဲ့တယ်"

"မိစ္ဆာချောက် ဟုတ်လား ဒါဆို အဲဒီ ဝတုတ်ကြီးက မိစ္ဆာမျိုးနွယ် ဝင်စားထားတာပေါ့"

ဖန့်ချန် အံ့အားသင့်သွားသည်။

"မိစ္ဆာမျိုးနွယ် ဝင်စားတာတင် မဟုတ်ဘူး... သူက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အထင်ကြီးလွန်းတဲ့ မြင့်မြတ်သားတော် ပဲ မင်း... မင်း... သူ့ကို တွေ့ပြီးမှ အသက်ရှင်လျက် ပြန်လာနိုင်တယ်ဆိုတာ အကြောင်းပြချက် တစ်ခုပဲ ရှိတယ်။

အဲဒါက သူက မင်းကို သတ်ဖို့ တန်ဖိုးမရှိဘူးလို့ ယူဆလို့ပဲ။ သူက မင်းကို ကြွက်ကလေးတစ်ကောင်လို သဘောထားပြီး ကစားချင်လို့ပဲ။ အစီရင်ဗဟိုချက်နဲ့ ချိပ်ပိတ်တာကို ဖွင့်တယ်ဆိုတာကော၊ ယင်ဘူးကို သုံးပြီး ယင်လောကကို သွားတယ်ဆိုတာကော... ဒါတွေအားလုံးက မင်းကို အရူးလုပ်ဖို့ သူ တမင်တကာ လုပ်ပြထားတဲ့ ပြကွက်တွေပဲ"

ဝမ်ချုံစန်းက အေးစက်စွာ ပြောသည်

"မင်းက အကင်းပါးတယ်လို့ ငါ ထင်ခဲ့တာ... အခုတော့ ဘာလို့ အလွယ်တကူ အဖမ်းခံလိုက်ရတာလဲ၊ ပြီးတော့ သူ့ကို စကားတောင် သွားပြောလိုက်သေးတယ်"

ဖန့်ချန် ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ဖြည်းဖြည်းချင်း မေးလိုက်သည်။

"ငါ့ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှာ... သူ ချန်ထားခဲ့တဲ့ ငါးမျှားချိတ် တစ်ခုခု ရှိနေမလား"

"သူက အခုဆိုရင် ဧကန်အမှန် အဆင့် ၉ စစ်မှန်သော မိစ္ဆာ ဖြစ်နေမှာ။ မင်းအပေါ်မှာ တစ်ခုခု ချန်ထားခဲ့ရင်တောင် ငါလည်း မြင်နိုင်မှာမဟုတ်သလို၊ မင်းလည်း သိမှာမဟုတ်ဘူး"

ဝမ်ချုံစန်းက အေးဆေးစွာ ဆိုသည်

"မင်း အခု ဝမ်းသာသင့်တာက အနည်းဆုံးတော့ သူ မင်းကို သတ်ဖို့ မရည်ရွယ်ခဲ့ဘူး။ ဆိုလိုတာက သူ့မျက်လုံးထဲမှာ မင်းက သိပ်ပြီး အရေးမကြီးသေးလို့ပဲ။ တကယ်လို့ ငါသာ သူ့ကို တွေ့ခဲ့ရင် အခု မင်းရှေ့မှာ မတ်တပ်ရပ်ပြီး စကားပြောနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး"

"မင်းမှာ ကိုယ်ပွားတွေ အများကြီး ရှိတာပဲ၊ သူလည်း မင်းကို အလွယ်တကူ မနိုင်ပါဘူး။ အဆိုးဆုံးဖြစ်ရင် ကိုယ်ပွားတစ်ခု ဖျက်ဆီးခံရရုံပေါ့။ ငါလည်း ဖျက်ဆီးခဲ့ဖူးတာပဲ၊ ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး"

ဖန့်ချန်က ပြန်ပြောလိုက်သည်။

ဝမ်ချုံစန်းက ဒေါသတကြီး ရယ်မောလိုက်ပြီး ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားကာ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောလိုက်သည်။

"နောက်လာမယ့် ကာလတွေမှာ မင်း နည်းနည်း ငြိမ်ငြိမ်လေး နေတာ အကောင်းဆုံးပဲ။ မင်းတို့ ငရဲမင်းတွေမှာ ကံကြမ္မာအကျိုးဆက် တွေကို ခွာထုတ်ပစ်နိုင်တဲ့ နည်းလမ်းတစ်ခု ရှိတယ် မဟုတ်လား။ အဲဒါကို မင်းကိုယ်တိုင်အတွက် အသုံးချလိုက်ပါ။

အဲဒါကို သုံးလိုက်ရင် သူ မင်းကို ရှာမတွေ့တော့တာမျိုး ဖြစ်နိုင်ပေမဲ့၊ တစ်ဖက်မှာလည်း သူက မင်းရဲ့ အရေးပါမှုကို သိသွားလိမ့်မယ်။ မင်းဘာသာ မင်းပဲ ရွေးချယ် လိုက်တော့"

အခန်း (၁၆၅၄) - ထိုနေ့ရောက်မှပဲ ပြောကြတာပေါ့

"မင်းပြောတာက ကောင်းကင်ဘုံ လှည့်စားခြင်းအတတ် တွေထဲက တစ်မျိုးဖြစ်တဲ့ အရေခွံခွာခြင်း အတတ် ကို ပြောတာလား"

ဖန့်ချန်က စဉ်းစားဆင်ခြင်ရင်း မေးလိုက်သည်။

လောကကြီးတွင် ကောင်းကင်ဘုံ ပစ်ခတ်ခြင်း အတတ် ကဲ့သို့ ကံကြမ္မာ အကျိုးဆက် ကို အခြေခံ၍ ရန်သူကို ခြေရာခံနိုင်သော အတတ်ပညာများ ရှိနေမှတော့၊ ထိုမြင့်မြတ်သားတော်တွင်လည်း အလားတူ လူရှာသည့် အတတ်မျိုး ရှိနေနိုင်သည်မှာ မဆန်းပေ။

"ဟုတ်တယ်၊ အဲဒီအတတ်ပဲ" ဝမ်ချုံစန်းက ခပ်ဖွဖွ ခေါင်းညိတ်သည်။

"အိုကြီးဝမ်... မင်းနဲ့တူတာ တစ်ခုကတော့ အဲဒီမြင့်မြတ်သားတော်ဟာ ကျွယ်မင်နန်းတော်ထဲမှာ သူ့ရဲ့ ကိုယ်ပွားအချို့ကို ချန်ထားခဲ့နိုင်တဲ့ ဖြစ်နိုင်ခြေ ဘယ်လောက်ရှိမလဲ"

"ကိုယ်ပွား ဖန်တီးတဲ့ နည်းလမ်းဆိုတာ လူတိုင်း ကျင့်ကြံနိုင်တာ မဟုတ်ဘူး၊ အဲဒါအပြင် အဲဒီလူက မာန အလွန်ကြီးတဲ့သူမို့ ဒီလိုနည်းလမ်းမျိုးကို သုံးမှာမဟုတ်ဘူး"

ဝမ်ချုံစန်းက လှောင်ပြောင်သလို ရယ်မောလိုက်သည်။

"သူ့လို မြင့်မြတ်သားတော် တစ်ယောက်ကို ကျွယ်မင်နန်းတော်ထဲမှာ သူများခိုင်းတာ လုပ်နေဖို့ဆိုတာ သူ ဘယ်လိုမှ သည်းခံနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဒီတစ်ခေါက် သူ မင်းကို လာရှာတယ်ဆိုတာက သူ တစ်ခုခုကို ရိပ်မိနေပြီဆိုတာ ပြနေတာပဲ။

သူက ကျွယ်မင်နန်းတော်ထဲမှာ တစ်စုံတစ်ရာသော အထောက်အထား တစ်ခုနဲ့ ရှိနေနိုင်တာကိုတော့ ဖယ်ထုတ်လို့ မရဘူး။ တကယ်လို့ သူ လင်လုံကြယ်တာရာမှာ ပေါ်လာတာက တိုက်ဆိုင်မှု မဟုတ်ဘူးဆိုရင်၊ သူဟာ တစ်ချိန်ချိန်မှာ မင်းနဲ့ ထိတွေ့ဖူးခဲ့တာ ဖြစ်လိမ့်မယ်။ မင်းမှာ တစ်စုံတစ်ယောက်ကို သံသယရှိတာမျိုး ရှိလား"

"ငါ ကျွယ်မင်နန်းတော်မှာ ထိတွေ့ခဲ့တဲ့သူတွေက မနည်းဘူး။ အစောပိုင်း တာ့လေယင် ကို သွားတုန်းကတောင် မရေမတွက်နိုင်တဲ့ အမာခံတပည့်တွေ၊ အပြင်စည်းကျင့်ကြံသူတွေနဲ့ ဆုံခဲ့တာပဲ"

ဖန့်ချန်က ခပ်ဖွဖွ ခေါင်းခါယမ်းလိုက်သည်။

ထိုလူများထဲမှ မြင့်မြတ်သားတော်၏ အထောက်အထားကို စိစစ်ဖော်ထုတ်ရန်မှာ အလွန် ခက်ခဲလှသည်။

"ကိစ္စမရှိပါဘူး၊ သူ ငါ့ကို ရှာမတွေ့ရင် ရပါပြီ"

ဝမ်ချုံစန်းက အေးစက်စွာ ပြုံးသည်

"ဒီတစ်ခေါက် သူ မင်းနဲ့ ထိတွေ့လိုက်တာက ငါ့အတွက် သတိပေးချက် တစ်ခုပဲ။ နောက်ဆို ငါ ပိုပြီး သတိထားရမယ်၊ သူ့မျက်စိထဲ မဝင်အောင်လို့ပေါ့"

"အိုကြီးဝမ်...ကြာနီနတ်မိမယ် ကို မင်း သိလား"

ဖန့်ချန်က ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။

"သိတယ်၊ သူက မြင့်မြတ်မိစ္ဆာမျိုးနွယ် ပဲ။ အခုလောလောဆယ်တော့ သူ့ကို သွားမထိနဲ့ဦး၊ သူတို့ရဲ့ ရပ်တည်ချက်က နည်းနည်း ထူးခြားတယ်။ အရေးကြီးတဲ့ အချိန်ကျရင် ငါတို့ကို ကူညီပေးနိုင်တာမျိုး ဖြစ်နိုင်တယ်"

ဝမ်ချုံစန်းက ခေါင်းညိတ်ပြသည်။

"ကောင်းပြီလေ၊ ဒါဆိုရင်တော့ ငါ သွားတော့မယ်"

ဖန့်ချန်က ခေါင်းညိတ်ကာ လှည့်ထွက်ရန် ပြင်လိုက်သည်။

"နေဦး" ဝမ်ချုံစန်းက ရုတ်တရက် လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။

"ဘာရှိသေးလို့လဲ" ဖန့်ချန်က ခြေလှမ်း ရပ်လိုက်သည်။

"မင်းရဲ့ အခုလက်ရှိ အဆင့်အတန်းအရ ဒီအရှုပ်အထွေးတွေထဲ မပါဝင်ဘဲ ငြိမ်းငြိမ်းချမ်းချမ်း ကျင့်ကြံသွားလို့ ရတာပဲ။ မင်း... ဒီအလုပ်တွေကို လက်စသတ်ဖို့ မစဉ်းစားဖူးဘူးလား"

ဝမ်ချုံစန်း၏ မျက်နှာမှာ အလွန် လေးနက်နေသည်။

"ဝမ်အိုကြီး... မင်း ငါ့ကို စမ်းသပ်နေတာလား"

ဖန့်ချန် ရုတ်တရက် ရယ်မောလိုက်သည်

"ငါ့ရဲ့ အဘိုးကလည်း ထူးဆန်းသူ ၊ ငါ့ရဲ့ ဆရာကလည်း ထူးဆန်းသူ၊ အခုဆို ငါ့မိဘတွေတောင် ထူးဆန်းသူတွေ ဖြစ်ကုန်ပြီ။ သူတို့ ဘာကြောင့် ထူးဆန်းသူလို့ အခေါ်ခံရလဲဆိုတာ မင်းလည်း သိတာပဲ မဟုတ်လား။ အဲဒီတော့ ငါ လက်စသတ်သင့်သလား၊ မသတ်သင့်ဘူးလား"

"ငါကတော့ မင်းလည်း တစ်နေ့နေ့မှာ ထူးဆန်းသူ တစ်ယောက် ဖြစ်သွားမှာကို စိုးရိမ်တာပဲ"

ဝမ်ချုံစန်းက နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်

"ထူးဆန်းသူ ဖြစ်ရတာ ဘာမှ စိတ်ဝင်စားစရာ မကောင်းဘူး။ တစ်ခါတလေဆို နှစ်ပေါင်း ရာချီအောင် အရာအားလုံးကို မေ့လျော့ပြီး လမ်းဘေးမှာ တောင်းစားတဲ့ သူတောင်းစား ဘဝရောက်၊ လူတွေရဲ့ နှိမ်တာခံ၊ ခွေးတွေ လိုက်ဆွဲတာခံရတဲ့ ဘဝမျိုး ရောက်သွားနိုင်တယ်"

"အဲဒီနေ့ ရောက်မှပဲ ပြောကြတာပေါ့"

ဖန့်ချန်က လက်ဝှေ့ယမ်းပြပြီး ထိုနေရာမှ ထွက်လာခဲ့ကာ ဝမ်ချုံစန်းအတွက် တံခါးကို အသာအယာ ပြန်ပိတ်ပေးခဲ့သည်။ ဖန့်ချန် ထွက်သွားပြီးနောက် ဝမ်ချုံစန်း၏ နောက်ကွယ်တွင် လူရိပ်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။

"ဆရာ... ဒီကောင်လေးက တကယ်ပဲ အောင်မြင်အောင် လုပ်နိုင်ပါ့မလား"

"ပြောဖို့ ခက်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ အနည်းဆုံးတော့ သူက ငါနဲ့ အကြိုက်ချင်း တူတယ်"

ဝမ်ချုံစန်းက ပြောပြီးသည်နှင့် စားပွဲပေါ်ရှိ စာရွက်စာတမ်းများကို ငုံ့၍ ဆက်လက် စီစစ်နေတော့သည်။ သူ၏ နောက်ကွယ်မှ လူရိပ်မှာလည်း ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် အမှောင်ရိပ်ထဲသို့ ပြန်လည် တိုးဝင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ဖန့်ချန်သည် လက်ဖက်ရည်ဆိုင်သို့ ပြန်သွားပြီး ယွီလေး ကို ခေါ်ဆောင်ကာ ကျွယ်မင်ယင်လောက အပြင်ဘက်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။ လမ်းတွင် ကျိကောင်း နှင့် ဆုံသဖြင့် စကားအချို့ ပြောဖြစ်ကြသေးသည်။

"ဆရာကြီး... ကြည့်ရတာ ဆရာကြီးက လူသားလောကမှာကော ယင်လောကမှာပါ အတော်လေး မျက်နှာပွင့်ပြီး အပေါင်းအသင်း ဆံ့တာပဲနော်။ ခုနက လူကြီးက ကျွယ်မင်ယင်လောကမှာ အဆင့်အတန်း မနိမ့်ဘူး ထင်တယ်။ လမ်းပေါ်မှာ လူတွေ သူ့ကို ဂါရဝပြုတာ ခဏခဏ တွေ့ဖူးတယ်"

နတ်မိမယ်ယွီ သည် ဖန့်ချန်နှင့်အတူ ကောင်းကင်ယံ၌ ပျံသန်းရင်း အံ့သြတကြီး ပြောနေရှာသည်။

"ကျွယ်မင်နန်းတော်မှာ ကျွယ်မင်အမာခံတပည့် တစ်ထောင်ကျော်ပဲ ရှိတယ်။ အဲဒီ အမာခံတပည့် တစ်ထောင်ထဲမှာမှ မသေမျိုးအစီရင်အတတ် တစ်မျိုးကို တတ်မြောက်ထားတဲ့သူ ဆယ်ယောက်ပဲ ရှိတာ။ သူတို့က အဆင့်အတန်း အမြင့်ဆုံးပဲ"

ဖန့်ချန်က ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။

ယွီနတ်မိမယ်၏ မျက်ဝန်းများ တောက်ပသွားသည်

"ဆရာကလည်း အဲဒီ ဆယ်ယောက်ထဲက တစ်ယောက်ပေါ့"

ဖန့်ချန်က ဘာမှ ပြန်မပြောဘဲ ပြုံးနေလိုက်သည်။

နှစ်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် သူတို့နှစ်ဦးမှာ ဝမ်ချွမ်းမြစ်ကမ်း သို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ယင်လောကငယ် သို့ ရောက်သွားကြတော့သည်။

"ခဏနေရင် ဘာပဲမြင်မြင် အံ့သြမသွားနဲ့နော်"

ဖန့်ချန်က မှာကြားလိုက်သည်။

နတ်မိမယ်ယွီ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေတုန်းမှာပင် ဖန့်ချန်၏ ဦးရေခွံမှာ စတင် ကွဲအက်လာပြီး လတ်ဆတ်သော သွေးသားများ ပေါ်ထွက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

စိမ်းပြာရောင် အရှိန်အဝါများက သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဓားတစ်စင်းကဲ့သို့ ဝန်းရံဖြတ်တောက်ပြီး လူသားအရေခွံကို အရှင်လတ်လတ် ခွာချလိုက်သည်။

နတ်မိမယ်ယွီ မှာ သူမ၏ ပါးစပ်ကို လက်ဖြင့် အုပ်လိုက်မိပြီး ဝိုင်းစက်နေသော မျက်ဝန်းများထဲတွင် ထိတ်လန့်မှုနှင့် ကြောက်ရွံ့မှုများ ပြည့်နှက်သွားတော့သည်။

မကြာမီမှာပင် ဖန့်ချန်သည် အရေခွံခွာခြင်း အတတ် ကို အောင်မြင်စွာ လုပ်ဆောင်ပြီးသွားပြီး၊ ခွာချလိုက်သော ကံကြမ္မာအကျိုးဆက်များကို ငရဲမင်းချပ်ဝတ်တန်ဆာ က ချက်ချင်း စုပ်ယူလိုက်သည်။ ဤသည်မှာ သူ၏ ကိုယ်ပိုင် ကံကြမ္မာအကျိုးဆက်များသာ ဖြစ်သဖြင့် ကံကြမ္မာများ ရောထွေးမှုကြောင့် ထူးဆန်းသော ပြောင်းလဲမှုများ ဖြစ်လာမည် မဟုတ်ပေ။

စက္ကန့်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် ဖန့်ချန်မှာ မူလအတိုင်း ပြန်လည် ကောင်းမွန်သွားပြီး အရေပြားနှင့် ဆံပင်များမှာလည်း ပြန်လည် ပေါက်ထွက်လာခဲ့ရာ အစောက ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်များကို အရိပ်အယောင်မျှပင် ရှာမရတော့ပေ။

"ဆရာ... ခုနက ဒါက..." နတ်မိမယ်ယွီ က မနေနိုင်ဘဲ မေးလိုက်သည်။

ဖန့်ချန်က ပြုံး၍ ခေါင်းခါယမ်းပြကာ သူမကို ခေါ်ဆောင်၍ ရှန်းကျင်း မြို့သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် တစ်နေရာရာ၌ ထမင်းစားနေသော ဝတုတ်ကြီးမှာ ရုတ်တရက် ထမင်းစားနေသည်ကို ရပ်ကာ မျက်ဝန်းထဲတွင် သာမန်ကာလျှံကာ အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

ထို့နောက်တွင်တော့ အခြားအရာများကို ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ ထမင်းကိုသာ ဆက်လက် စားနေတော့သည်။

ယင်လောက၊ ရှန်းကျင်းမြို့

ဖန့်ချန်သည် နတ်မိမယ်ယွီ ကို ခေါ်ဆောင်ကာ ရှကျီ ကို သွားရှာခဲ့သည်။ သူတို့ သုံးဦးမှာ အိမ်နောက်ဖေးရှိ ကျောက်ဆောင်အတုနှင့် ရေတံခွန်လေးရှေ့တွင် ထိုင်ကာ လက်ဖက်ရည်သောက်ရင်း စကားပြောနေကြသည်။

ရှကျီ သည် နတ်မိမယ်ယွီ၏ ပြောင်းလဲမှုအပေါ် အစပိုင်းတွင် အံ့သြသွားသော်လည်း၊ သူမ တစ်ကြိမ် ပြန်လည် ဝင်စားပြီးပြီဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသောအခါ အမူအရာက အနည်းငယ် ထူးဆန်းသွားပြီး ဖန့်ချန်ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။

ထို့နောက်တွင်တော့ သူ၏ စိတ်ထဲက ထူးဆန်းသော အတွေးများကို ဖိနှိပ်ထားလိုက်ပြီး နတ်မိမယ်ယွီအား သူမ၏ အတိတ်က အရှက်ရစရာ ကိစ္စလေးများကို စတင် ပြောပြတော့သည်။

"အော်... ကျွန်မက အရင်က အဲဒီလောက်တောင် သနားစရာ ကောင်းခဲ့တာလား။ မိဘတောင် မရှိဘဲ ဆရာက ကောက်လာခဲ့တာပေါ့"

နတ်မိမယ်ယွီက ဖန့်ချန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

"ဆရာတင် မဟုတ်ဘူး၊ ငါလည်း ပါသေးတယ်"

ရှကျီက မျက်လုံး တစ်ချက် စောင်းကြည့်ကာ

"ငါသာ ဖန့်ကြီးကို ဆွဲခေါ်ပြီး ပေါက်စီသွားမဝယ်ခိုင်းရင် မင်းလို စားဖားမလေးနဲ့ ဆုံပါ့မလား"

"ဘယ်က စားဖားမလဲ၊ ကျွန်မက စားလည်း မစားပါဘူး။ အဲဒါအပြင် ကျွန်မက ပေါက်စီလည်း မကြိုက်ဘူး၊ ပဲစေ့ပဲ ကြိုက်တာ"

နတ်မိမယ်ယွီ က နှာမှုတ်လိုက်သည်။

"ပဲစေ့ ဘာလို့လဲ"

ရှကျီ ခေတ္တမျှ ကြောင်အသွားသည်။

"ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဆရာက ကြိုက်လို့လေ"

နတ်မိမယ်ယွီ က ရှကျီကို လျှာထုတ် ပြောင်ပြလိုက်သည်။

"တကယ့်ကို ကျေးဇူးမသိတတ်တဲ့သူပဲ" ရှကျီက တဟားဟား ရယ်မောလိုက်သည်။

နတ်မိမယ်ယွီ ကတော့ ဂရုမစိုက်ဘဲ ပြန်လည် ရန်တွေ့နေတော့သည်။ ဖန့်ချန်သည် ထိုနှစ်ဦး စကားများနေသည်ကို တိတ်တဆိတ် ကြည့်နေမိသည်။ အချိန်များမှာ လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်း ရာချီက အားလုံး ငယ်ရွယ်စဉ် အချိန်များဆီသို့ ပြန်ရောက်သွားသကဲ့သို့ပင်။

ထိုစဉ်က သူတို့မှာ အားလပ်သည့် အချိန်တိုင်း မောက်မာသော သူဌေးသား များကို လိုက်လံ ဆုံးမလိုက်၊ စစ်ဗျူဟာများအကြောင်း ဆွေးနွေးလိုက်၊ သို့မဟုတ် လောကကြီးအကြောင်း စကားပြောလိုက်နှင့် အချိန်ကုန်ခဲ့ကြသည်။

အမှန်တကယ်တော့ လူတိုင်းက သူပြောပြသော ပုံပြင်များကို နားထောင်ရတာ ကြိုက်ကြသည်။ အဝေးက ကြယ်စင်လောကကြီးရဲ့ တစ်ဖက်ခြမ်းက ပုံပြင်တွေပေါ့။

"ငါ သူမကို လိုက်ပြဦးမယ်၊ မင်း ဆက်ပြီး အလုပ်ရှုပ်ဦး"

ဖန့်ချန်က အချိန်တန်ပြီဖြစ်၍ ထရပ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ချက်ချင်း ပြန်လည်ဝင်စားတော့မှာလား"

ရှကျီက နတ်မိမယ်ယွီ ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။

"အင်း... သူမကို တန်းစီစရာ မလိုဘဲ အမြန်ဝင်စားခိုင်းမလို့"

ဖန့်ချန်က ပြုံး၍ ခေါင်းညိတ်သည်။

"အစ်ကိုကြီးရှကျီ... အဲဒီအချိန်ကျရင် ကျွန်မက အစ်ကိုကြီးကို ထပ်မေ့သွားဦးမှာပဲ။ ဒါပေမဲ့ စိတ်မပူနဲ့နော်၊ ကျွန်မ သေသွားတဲ့အခါ ဆရာက ကျွန်မကို အစ်ကိုကြီးဆီ ထပ်ခေါ်လာဦးမှာ။ ပြီးရင် ဒီနေ့ ဒီမှာ ကျွန်မတို့ စကားများခဲ့တဲ့အကြောင်းကို ကျွန်မကို ပြန်ပြောပြလိမ့်မယ်"

နတ်မိမယ်ယွီ က ပြုံး၍ ဆိုသည်။

"ကောင်းပါပြီလေ၊ ဒါဆို နောက်တစ်ခါ မင်းလာမယ့် အချိန်ကို စောင့်နေမယ်"

ရှကျီ က ခပ်ဖွဖွ ခေါင်းညိတ်သည်။

ဖန့်ချန်သည် နတ်မိမယ်ယွီ ကို ခေါ်ဆောင်ကာ အခြားနေရာများသို့ လိုက်လံပြသခဲ့ပြီး၊ ဟိုတုန်းက လူဟောင်းအချို့နှင့်လည်း သွားရောက် တွေ့ဆုံခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင်တော့ သူမကို ကျွယ်မင်ယင်လောကသို့ ပြန်လည် ခေါ်ဆောင်လာခဲ့ပြီး ပြန်လည်ဝင်စားရန်အတွက် ကိုယ်တိုင် လက်မှတ်ထိုး စာရင်းသွင်းပေးခဲ့သည်။

"ဆရာ ဒီဘဝကိုပါ ထည့်တွက်ရင် ဆရာက ကျွန်မဘဝ နှစ်ခုစာအထိ လိုက်ပါစောင့်ရှောက်ပေးခဲ့တာပဲ။ လမ်းခုလတ်မှာတော့ လက်မလွှတ်လိုက်နဲ့ဦးနော်။ တကယ်လို့ ကျွန်မကို ချက်ချင်း ရှာမတွေ့ရင်တောင် များများ ရှာပေးပါ။ ကျွန်မက ပုန်းမနေပါဘူး"

တန်းစီတော့မည့် အချိန်တွင် နတ်မိမယ်ယွီ မှာ ပြုံးရွှင်နေပြီး ကြောက်ရွံ့ပုံ မရသော်လည်း၊ သူမ၏ မျက်ဝန်းအိမ် နက်ရှိုင်းသော နေရာတွင်တော့ စိုးရိမ်စိတ် အနည်းငယ် ရှိနေရှာသည်။

"မင်း ဘယ်နေရာမှာပဲ ရှိနေပါစေ၊ ငါ မင်းကို ရှာတွေ့အောင် ရှာမှာပါ"

ဖန့်ချန်က ခပ်ဖွဖွ ခေါင်းညိတ်သည်။

နတ်မိမယ်ယွီ မှာ စိတ်အေးသွားခဲ့ပြီး၊ ပြန်လည်ဝင်စားရန် အသင့်ဖြစ်နေသော ဝိညာဉ်တန်းကြီးထဲသို့ တိုးဝင်သွားတော့သည်။