အခန်း (၁၆၅၉-၁၆၆၀)

အခန်း (၁၆၅၉) - ဓားတစ်လက်မှာ အသွားကိုဝှက်၊ ဓားတစ်လက်မှာ အရည်အချင်းကိုဖုံး

"ဟားဟားဟား... ဒီသူတောင်းစားအိုကြီးက ဦးနှောက်သိပ်မကောင်းပေမဲ့ တော်တော်တော့ စကားနားထောင်သားပဲ။ ဒီနေ့တော့ အဘိုးက မင်းကို လွှတ်ပေးလိုက်မယ်၊ နောက်ခါကျရင်တော့ မျက်လုံးကို ဖွင့်ထားဖို့ မမေ့နဲ့ဦး"

ထို အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးမှာ လီကျင်းနျန်၏ နာခံမှုကို မြင်သောအခါ ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး သူ၏ ဖိနပ်ပေါ်ရှိ အညစ်အကြေးများကို သုတ်သင်ကာ ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်သည်။

"မုန့်... မုန့်... ဟားဟား"

လီကျင်းနျန်သည် တစ်ဖက်လူ၏ ဝတ်ရုံလက်စကို လှမ်းဆွဲလိုက်ပြန်သည်။

"အရက်... အရက်လည်း ရှိသေးတယ်"

ထိုကျင့်ကြံသူ၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းဆိုသလို ပုပ်သိုးသွားသည်။ တစ်ဖက်လူမှာ ဤမျှအထိ အလိုက်မသိတတ်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ပေ။ သူသည် လီကျင်းနျန်ကို ခြေထောက်ဖြင့် တစ်ချက် ကန်ထုတ်လိုက်ပြီး နှာခေါင်းတစ်ချက် ရှုံ့ကာ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

လီကျင်းနျန်မှာ ကန်ခံလိုက်ရသဖြင့် လမ်းဘေးရှိ လှေကားထစ်နှင့် ဆောင့်မိသွားပြီး သူ၏ ကုန်းကျုံ့နေသော ခန္ဓာကိုယ်ကြီးမှာ အချိန်အတော်ကြာသည်အထိ မလှုပ်မယှက် ရှိနေတော့သည်။

“ယန်နတ်ဘုရား တွေဟာ ရူးကြောင်ကြောင် ဖြစ်နေတတ်လို့ သူတို့ကို ထူးခြားသူများ လို့ လူတွေက ခေါ်ကြတယ်။ အဆင့်မြင့်လှတဲ့ ဓားဂိုဏ်း ရဲ့ ဓားနတ်ဘုရားအိုကြီးဟာ ဒီနေ့တော့ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူတွေရဲ့ အရှက်ခွဲတာကို ခံနေရပြီပဲ။ ဆရာသခင်တို့၊ အဘိုးကြီးတို့ကော... သူတို့ရော ဒီလိုမျိုး အရှက်ခွဲခံရတဲ့ အဖြစ်အပျက်ပေါင်း များစွာကို ကြုံတွေ့ခဲ့ရမှာလား”

“အဖေနဲ့ အမေတို့ရော...”

ဖန့်ချန်၏ စိတ်အာရုံမှာ အလွန်ပင် ရှုပ်ထွေးသွားရသည်။ ဤကဲ့သို့သော အဖြစ်အပျက်မျိုးမှာ ယန်နတ်ဘုရားတိုင်းအပေါ်တွင် ဖြစ်ပျက်နေလိမ့်မည်ဟု သူ ခန့်မှန်းမိသည်။ ဤယန်နတ်ဘုရား များ ပုံမှန်အခြေအနေ ပြန်ရောက်နိုင်မည့် တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းမှာ

မိစ္ဆာမျိုးနွယ်များ၏ တားမြစ်ထားသော မှော်အတတ်ကို အမြစ်ပြတ် ချေမှုန်းနိုင်ခြင်း သို့မဟုတ် ထိုယန်နတ်ဘုရားများ ယခင်က အသုံးပြုခဲ့သော တားမြစ်အတတ်ကို ဆက်လက်ထိန်းသိမ်းထားရန် မလိုအပ်တော့သော အခြေအနေမျိုး ရောက်ရှိခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ဤလမ်းစဉ်မှာ အလွန်ပင် ခက်ခဲလှသည်။ သို့သော် ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ယခုအခါတွင် လူအများအပြားမှာ ထိုလမ်းစဉ်ပေါ်တွင် လျှောက်လှမ်းနေကြပြီ ဖြစ်သဖြင့် မျှော်လင့်ချက် ရောင်ခြည်လေးတော့ ရှိနေသေးသည်။

"သူတောင်းစားအိုကြီး... ဒီနေရာက မင်းနေရမယ့်နေရာ မဟုတ်ဘူး။ တန့်ရွှီကနေ ထွက်သွားလိုက်တော့၊ တန့်ရွှီမှာ မင်း အသက်ရှင်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး"

လမ်းဘေးရှိ ဆိုင်ပိုင်ရှင်တစ်ဦး ထွက်လာပြီး လီကျင်းနျန်ထံသို့ မုန့်အချို့ ပစ်ပေးလိုက်သည်။ သူသည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို ခပ်ဖွဖွချရင်း ဆိုင်ထဲသို့ ပြန်ဝင်ကာ ဧည့်သည်များကို ဧည့်ခံနေတော့သည်။

လီကျင်းနျန်သည် မုန့်နံ့ကို ရသွားပုံရပြီး ရုတ်တရက် အသိပြန်ဝင်လာကာ ထိုင်လျက် အနေအထားဖြင့် ထိုမုန့်များကို အငမ်းမရ စားသောက်တော့သည်။

ခေတ္တမျှအကြာတွင် လူရိပ်တစ်ခုမှာ လီကျင်းနျန် ရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာပြီး အစိမ်းရောင်ရှိသော အရက်ဘူးတစ်ဘူးကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။ အရက်ဘူးအတွင်းမှ ပြင်းရှသော အရက်နံ့များ ထွက်ပေါ်နေသည်။ လီကျင်းနျန်မှာ ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ပြီး မည်သို့မျှ တွေဝေခြင်းမရှိဘဲ ထိုအရက်ကို တစ်ကျိုက်တည်းနှင့် ကုန်အောင် သောက်ချလိုက်သည်။

"အရက်ကောင်းပဲ... အရက်ကောင်းပဲ ဟားဟား"

လီကျင်းနျန်မှာ ပါးစပ်ကို သုတ်လိုက်ပြီး ဖန့်ချန်ကို ကြည့်ကာ ခေါင်းကို တရစပ် ညိတ်ပြရင်း ကျေနပ်စွာ ရယ်မောနေတော့သည်။

ထိုအရက်ဘူးမှာ တုန်းဟွာအကြီးအကဲက ဖန့်ချန်ကို လက်ဆောင်ပေးထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုဘူးအတွင်းသို့ ရေစွမ်းအင် ထည့်လိုက်ရုံဖြင့် အရက်ကောင်းများအဖြစ် တိုက်ရိုက် ပြောင်းလဲသွားကြောင်း သူ တွေ့ရှိခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ ထူးခြားလှသော ရတနာမဟုတ်သော်လည်း အရက်ကြိုက်သူများအတွက်မူ တန်ဖိုးမှာ အလွန်ပင် မြင့်မားလှသည်။

"ထပ်သောက်ချင်သေးလား" ဖန့်ချန်က ပြုံး၍ မေးလိုက်သည်။

"သောက်ချင်တယ်" လီကျင်းနျန်က ခေါင်းကို တရစပ် ညိတ်ပြသည်။

"ဒါဆို ကျွန်တော့်နောက်ကို လိုက်ခဲ့"

လီကျင်းနျန်မှာ ဘာမှမစဉ်းစားတော့ဘဲ ဖန့်ချန်၏ နောက်သို့ တကောက်ကောက် လိုက်ပါသွားတော့သည်။

အပြင်လူများ၏ အမြင်တွင် ဖန့်ချန်မှာ ကျင့်ကြံခြင်း အောင်မြင်ပြီးသော တည်ငြိမ်သည့် ပညာရှိတစ်ဦးနှင့် တူလှသည်။ သို့သော် သူ၏နောက်တွင်မူ ညစ်ပတ်ပေရေနေသော သူတောင်းစားအိုကြီး တစ်ဦး ပါလာခြင်းမှာ လမ်းသွားလမ်းလာများ၏ အာရုံစိုက်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။

"နံလိုက်တာ"

"သူတောင်းစားက တည်းခိုခန်းမှာ လာတည်းရတယ်လို့လား"

"ဆိုင်ရှင်... ခင်ဗျား ဒါကို မတားဘူးလား"

လီကျင်းနျန်သည် ဖန့်ချန်၏နောက်မှ တည်းခိုခန်းအတွင်းသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် တည်းခိုသူများ၏ မကျေမနပ် ဖြစ်သံများ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။ ဆိုင်ရှင်မှာ သတင်းကြား၍ ရောက်လာပြီး ဖန့်ချန်ကို အားနာစွာဖြင့် လက်အုပ်ချီကာ

"မိတ်ဆွေ... ဒါက ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲဗျာ"

"သူ့အတွက် အခန်းတစ်ခန်း စီစဉ်ပေးပါ၊ ကျွန်တော့်အခန်းရဲ့ ဘေးချင်းကပ်မှာပဲ ဖြစ်ပါစေ။ ပြီးတော့ သူ့ကို ရေချိုးပေးဖို့နဲ့ သန့်ရှင်းတဲ့ အဝတ်အစားတွေ လဲပေးဖို့ အစေခံအချို့ လွှတ်ပေးပါ။ စားစရာနဲ့ အရက်လည်း ပြင်ထားပေးပါဦး"

ဖန့်ချန်က ဆိုင်ရှင်ထံသို့ အလယ်အလတ်အဆင့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်တုံး ပစ်ပေးလိုက်သည်။

ယခုလေးတင် မကျေမနပ် ဖြစ်နေကြသော ဧည့်သည်များမှာ ထိုဝိညာဉ်ကျောက်တုံးကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် ပါးစပ်များကို ချက်ချင်း ပိတ်သွားကြသည်။ သူတို့၏ အကြည့်များကို တခြားနေရာသို့ လွှဲလိုက်ကြပြီး ခုနက ဘာမှမဖြစ်ခဲ့သလိုမျိုး ကိုယ့်ဘာသာ စကားပြန်ပြောနေကြတော့သည်။

ဆိုင်ရှင်မှာလည်း ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးကို မြင်လိုက်ရပြီး တခြားဧည့်သည်များမှာလည်း ဘာမှမပြောတော့သည်ကို တွေ့သောအခါ မျက်နှာမှာ ဝင်းပသွားတော့သည်။

"ရပါတယ်ဗျာ... ကျွန်တော် အကုန်စီစဉ်ပေးပါ့မယ်"

မကြာမီအချိန်အတွင်းမှာပင် လီကျင်းနျန်မှာ သန့်သန့်ရှင်းရှင်း ဖြစ်သွားပြီး အခန်းထဲတွင် ထိုင်ကာ အရက်နှင့် အသားများကို အားရပါးရ စားသောက်နေတော့သည်။

"ကျင့်ကြံခြင်း အဆင့်ကတော့ မလျော့သွားဘူးပဲ၊ မှတ်ဉာဏ်တွေပဲ ပျောက်သွားတာ"

ဖန့်ချန်က ဘေးမှနေ၍ တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ကြည့်နေသည်။

အစိမ်းရောင် အရက်ဘူးထဲမှ အရက်မှာ သာမန်အရက် မဟုတ်ချေ။ ၎င်းမှာ ရှေးဟောင်းမသေမျိုးတစ်ဦး၏ လက်ရာဖြစ်သဖြင့် သာမန်ရေစွမ်းအင်ကို အရက်အဖြစ် ပြောင်းလဲထားသော်လည်း အနည်းငယ်မျှ သောက်လိုက်ရုံဖြင့် တက်လှမ်းခြင်းအဆင့်ကိုပင် မူးနောက်သွားစေနိုင်သည်။

သာမန် မသေမျိုးအဆင့်ရှိသူများတောင် လီကျင်းနျန်ကဲ့သို့ တစ်ခွက်ပြီးတစ်ခွက် မနားတမ်း သောက်ရဲကြမည် မဟုတ်ပေ။

"ဓားနတ်ဘုရားအိုကြီး" ဖန့်ချန်က အကဲခတ်သည့် အနေဖြင့် စတင် စကားပြောလိုက်သည်။

လီကျင်းနျန်၏ လှုပ်ရှားမှုမှာ မည်သို့မျှ တုံ့ဆိုင်းသွားခြင်း မရှိချေ။ ဖန့်ချန်က သူ့ကို ခေါ်နေသည်ကို သူ သိပုံမရပေ။

"ဓားနတ်ဘုရားအိုကြီး... ခင်ဗျားမှာ ဓားတစ်လက်မှာ အသွားကိုဝှက် ၊ ဓားတစ်လက်မှာ အရည်အချင်းကိုဖုံး ဆိုတဲ့ အတတ်တွေ ရှိခဲ့တာ မှတ်မိသေးလား"

ဖန့်ချန်က ထပ်မံ မေးလိုက်သည်။

လီကျင်းနျန်မှာ သူ့ကို ရူးကြောင်ကြောင်ဖြင့် တစ်ချက်ကြည့်ပြီး ဟီးခနဲ ရယ်ပြကာ စားပွဲပေါ်ရှိ အရက်နှင့် အစားအစာများကိုသာ ဆက်လက် အာရုံစိုက်နေတော့သည်။

ဖန့်ချန်မှာ သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို ခပ်ဖွဖွချရင်း သူ့အခန်းထဲသို့ ပြန်လာခဲ့သည်။

သူ လူတစ်ယောက် ခေါ်လာသည့် ကိစ္စကို ငှက်စာဆို မသိဘဲ မနေနိုင်ပေ။ ထိုသူက ခပ်တိုးတိုး မေးလာသည်။

"ခင်ဗျား ခုနက သူတောင်းစားအိုကြီး တစ်ယောက်ကို ခေါ်လာတယ်နော်၊ ဘာလဲ... သူနဲ့ ခင်ဗျားနဲ့က သိကျွမ်းဖူးလို့လား "

"လူဟောင်းတစ်ယောက်နဲ့ တူလို့ပါ"

ဖန့်ချန်က အမှတ်မထင် ပြန်ဖြေလိုက်သည်

"ကျွန်တော်တို့ရဲ့ တာဝန်ကိုတော့ ထိခိုက်စေမှာ မဟုတ်ပါဘူး"

"ဒါဆိုရင်တော့ ပြီးတာပါပဲ" ငှက်စာဆိုက ခေါင်းညိတ်ပြသည်။

နောက်ပိုင်း လအနည်းငယ်အတွင်း၌ သူတို့နှစ်ဦးမှာ ဟွမ်တန်တောက်ကို အမြဲမပြတ် စောင့်ကြည့်နေခဲ့ကြသည်။ ဟွမ်တန်တောက်နှင့် ထိတွေ့သမျှ လူတိုင်းကို စာရင်းပြုစု မှတ်သားထားသည်။

သို့သော် ထိုသူများမှာ တန့်ရွှီအတွင်းရှိ ကျင့်ကြံသူများသာ ဖြစ်ပြီး ကျင့်ကြံခြင်းမှာလည်း မမြင့်မားလှပေ။ အချို့မှာ အောက်ပိုင်းအဆင့် လေးဆင့်တွင် ရှိကြပြီး အချို့မှာ အလယ်ပိုင်းအဆင့် သုံးဆင့်တွင် ရှိကြသည်။

ကြီးမားလှသော တန့်ရွှီအတွင်း၌ ဖန့်ချန် ရောက်ရှိလာပြီးနောက် နေကင်းလှည့် နှင့် ညကင်းလှည့် အဖွဲ့များမှာ တစ်ဖွဲ့ပြီးတစ်ဖွဲ့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။ သူတို့မှာ တန့်ရွှီ၏ ထောင့်အသီးသီးတွင် ကင်းစောင့်နေကြပြီး တည်ငြိမ်လေးနက်သော မျက်နှာများဖြင့် လမ်းသွားလမ်းလာများကို စေ့စေ့စပ်စပ် ကြည့်ရှုနေကြသည်။

ဟွမ်တန်တောက်၏ အိမ်တော်ဝန်းကျင်တွင် နေကင်းလှည့်အနွယ်ဝင် ဝိညာဉ်ပေါင်း တစ်ရာကျော်ကို ချထားသည်။ ထိုသူများအားလုံးကို တုယွန်းရွှီကိုယ်တိုင် ဦးစီးကွပ်ကဲနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုနေ့မှစ၍ ဟွမ်တန်တောက်သည် မည်သည့်နေရာသို့သွားသည်ဖြစ်စေ သူ့ကို စောင့်ကြည့်နေသည့် မျက်လုံးများ ရှိနေတော့သည်။ သူ ကျင့်ကြံနေသည့် အချိန်မှာတောင် စောင့်ကြည့်မည့်သူ ရှိနေမည် ဖြစ်သည်။

ထိုနေ့တွင် တုယွန်းရွှီသည် ကိုယ်ရောင်ဖျောက်ကာ ဖန့်ချန်ရှေ့သို့ ရောက်လာပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"သခင်လေး... သူ့ဆီကို ဧည့်သည် ရောက်လာပါပြီ"

ဖန့်ချန်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး ဝိညာဉ်အသိစိတ် ထွက်ခွာစေကာ တုယွန်းရွှီနှင့်အတူ ဟွမ်တန်တောက်၏ အိမ်တော်အတွင်းသို့ ပျံသန်းဝင်ရောက်သွားသည်။

ဟွမ်တန်တောက်သည် ဧည့်ခန်းမဆောင်အတွင်း၌ ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးနှင့် စကားပြောနေခြင်း ဖြစ်သည်။ အရေးမကြီးသည့် ကိစ္စများကိုသာ ပြောဆိုနေကြသော်လည်း၊ ဖန့်ချန် ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိလာသည့် လအနည်းငယ်အတွင်း ဟွမ်တန်တောက်ဆီသို့ ဧည့်သည် လာရောက်ခြင်းမှာ ဤသည်မှာ ပထမဆုံးအကြိမ် ဖြစ်သည်။

လာရောက်သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်းမှာ မသေမျိုးအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ အဆင့် ၁ မသေမျိုးသာ ဖြစ်သော်လည်း ထိုသူသည် တန့်ရွှီမှ ကျင့်ကြံသူ မဟုတ်ဘဲ သူတို့ စောင့်ကြည့်နေသည့် ကိစ္စနှင့် ပတ်သက်နေနိုင်ကြောင်း သက်သေပြနေသည်။

သူတို့နှစ်ဦး ခဏမျှ စကားပြောပြီးနောက် ဟွမ်တန်တောက်က ရုတ်တရက် တားမြစ်မှော်အတတ် တစ်ခုကို ခပ်ဖွဖွ ခင်းကျင်းလိုက်ပြီး လာရောက်သူကို မေးလိုက်သည်။

"ဘယ်လိုလဲ ပစ္စည်း ပါလာရဲ့လား"

"ပါလာပါတယ်"

လာရောက်သူက ပစ္စည်းတစ်ခုကို ထုတ်လိုက်ရာ၊ ၎င်းမှာ ကျောက်တုံးနှင့် တူသော်လည်း ကျောက်တုံး မဟုတ်ချေ။ တစ်ကိုယ်လုံးမှ အလွန်ထူးခြားသော အရှိန်အဝါများ ထွက်ပေါ်နေသည်။

“ဒါက ယန်သက်တမ်း လား”

ဖန့်ချန်၏ မျက်မှောင်များ တွန့်ချိုးသွားသည်။ ရှေ့မှ မြင်တွေ့နေရသော ယန်သက်တမ်းမှာ အနည်းငယ် ထူးခြားနေပုံရသည်။

"ဒါက တကယ့် ပစ္စည်းကောင်းပဲ။ မြင့်မြတ်သောသားတော် က ဒီပစ္စည်းအပေါ်မှာ စွမ်းအင်တွေ အများကြီး သုံးထားတာ။ ဒီပစ္စည်းသာ ရှိရင် အဲဒီ ယန်နတ်ဘုရားတွေမှာ အသက်ရှင်လမ်း ရှိပါဦးမလား "

"သူတို့သာ အကုန် သေကျေသွားကြမယ်ဆိုရင်၊ မိစ္ဆာဘေးဒုက္ခ မှော်အတတ်က နယ်မြေကိုးခုလုံးကို မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပဲ လွှမ်းမိုးသွားလိမ့်မယ် "

ဟွမ်တန်တောက်၏ မျက်လုံးများမှာ အရောင်တောက်သွားပြီး ထိုပစ္စည်းကို တန်ဖိုးထားစွာ ကိုင်တွယ်နေတော့သည်။

ထိုခဏ၌ ဖန့်ချန်မှာ တစ်ခုခုကို နားလည်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

မိစ္ဆာဘေးဒုက္ခ ပေါ်ပေါက်လာခြင်းမှာ ယခင်က ယန်နတ်ဘုရားများ စုပေါင်းအသုံးပြုခဲ့သော တားမြစ်မှော်အတတ်ကို ရင်ဆိုင်ရန်အတွက် ဖြစ်သည်။ ထို့နောက်တွင်လည်း ကျင့်ကြံသူများစွာမှာ မှတ်ဉာဏ်ပျောက်ဆုံးမည့် အန္တရာယ်ကို ရင်ဆိုင်ရင်း ထိုတားမြစ်အတတ်ကို ဆက်လက် ထိန်းသိမ်းထားရန် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် စတေးခဲ့ကြသည်။

အကယ်၍ ထိုယန်နတ်ဘုရားများကို တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး လိုက်လံ သုတ်သင်နိုင်မည်ဆိုပါက ယခင်က သူတို့ ခင်းကျင်းခဲ့သော တားမြစ်အတတ်မှာ ပိုမို ပျက်ပြားလာလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။ ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် မိစ္ဆာဘေးဒုက္ခမှာမူ ပိုမို အားကောင်းလာပေလိမ့်မည်။

"မွှေးလိုက်တာ"

ရုတ်တရက် လီကျင်းနျန်မှာ ဧည့်ခန်းမဆောင်အတွင်းသို့ ဖျတ်ခနဲ ပေါ်လာပြီး ထိုယန်သက်တမ်း ကျောက်တုံးကို စိုက်ကြည့်ကာ တံတွေးများပင် မြိုချနေတော့လေသည်။

အခန်း (၁၆၆၀) - သေထိုက်သူများ

လီကျင်းနျန်၏ ရုတ်တရက် ပေါ်ပေါက်လာမှုကြောင့် ထိုနေရာရှိ လူအားလုံးမှာ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ထိတ်လန့်သွားကြသည်။

သို့သော် ဟွမ်တန်တောက်နှင့် ထိုအဆင့် ၁ မသေမျိုးတို့မှာ ထိတ်လန့်သွားပြီးနောက်တွင်မူ ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားကြသည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။ လီကျင်းနျန်ထံမှ မည်သည့် ခြိမ်းခြောက်မှုကိုမျှ သူတို့ မခံစားမိရုံသာမက ဟွမ်တန်တောက်မှာ သူ၏လက်ထဲရှိ ယန်သက်တမ်းကျောက်တုံးကိုပင် တမင်သက်သက် ရှေ့သို့ ကမ်းပေးလိုက်သေးသည်။

"မွှေးနေရင်လည်း စားလိုက်လေ"

ကြည့်ရသည်မှာ ဤယန်နတ်ဘုရားမှာ ယန်သက်တမ်း ကျောက်တုံး၏ ဆွဲဆောင်မှုကြောင့် ရောက်လာခြင်း ဖြစ်ပုံရသည်။ သူတို့နှစ်ဦးမှာ ယန်နတ်ဘုရားဆိုသည်မှာ မည်သို့သော အရာမျိုးဖြစ်ကြောင်း အသေအချာ နားလည်ထားကြသည်။ သူတို့၏ အားနည်းချက်ကို သိပြီး ကွက်တိ အသုံးချနိုင်မည်ဆိုလျှင် မည်မျှပင် အစွမ်းထက်သော ယန်နတ်ဘုရားဖြစ်ပါစေ သုတ်သင်ပစ်ရန် လွယ်ကူလှသည် မဟုတ်ပါလား။

ဖန့်ချန်၏ မျက်နှာမှာ အလွန်ပင် ပုပ်သိုးသွားရသည်။ လီကျင်းနျန်မှာ ယန်သက်တမ်း ကျောက်တုံး ရှိနေခြင်းကို ဤမျှ လျင်မြန်စွာ သိရှိသွားလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့မိပေ။ ယန်နတ်ဘုရားများ၏ အထူးခြားဆုံး စွမ်းရည်ကိုလည်း သူ မေ့လျော့နေခဲ့မိသည်။ ၎င်းမှာ သူတို့ အလိုရှိလျှင် လူသားတို့၏ နယ်မြေကိုးခုလုံးရှိ မည်သည့်နေရာသို့မဆို မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း ရောက်ရှိနိုင်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

လီကျင်းနျန်သည် တည်းခိုခန်းမှ ဤနေရာသို့ ချက်ချင်းဆိုသလို ရောက်ရှိလာခြင်းဖြစ်ပြီး ဖန့်ချန်မှာ တုံ့ပြန်ရန် အချိန်ပင် မရလိုက်ချေ။

လီကျင်းနျန်မှာ ယန်သက်တမ်း ကျောက်တုံးနားသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း တိုးကပ်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ ဟွမ်တန်တောက်တို့ နှစ်ဦးမှာ ကျေနပ်သလို ပြုံးလိုက်ကြသည်။

ထိုခဏ၌ ဖန့်ချန်က ခြေတစ်ချက် ဆောင့်လိုက်သည်။

"ဂတ်... ဂတ်..."

ထူးဆန်းသော ရယ်သံတစ်ခုမှာ ဟွမ်တန်တောက်တို့ နှစ်ဦး၏ နားစည်အတွင်းသို့ ဟိန်းခနဲ ရိုက်ခတ်သွားသည်။

ဒါ ဘာလဲ

သူတို့နှစ်ဦး ဘာဖြစ်မှန်း မသိလိုက်ခင်မှာပင် သူတို့၏ ရုပ်ခန္ဓာများမှာ ချက်ချင်းဆိုသလို ခြောက်ကပ်သွားသော အလောင်းများအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

အလောင်းများ၏ အထက်တွင် ဝိညာဥ်ကလေး မှာ ပျော်ရွှင်မြူးတူးစွာဖြင့် ဟိုခုန်ဒီလွှား လုပ်နေသည်။ ၎င်းသည် ဖန့်ချန်နှင့် ပြန်တွေ့ရသဖြင့် ဝမ်းသာနေပုံရသည်။

ထိုယန်သက်တမ်း ကျောက်တုံးမှာလည်း ၎င်း၏ လက်ထဲတွင် ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ ဖန့်ချန်က မျက်ရိပ်ပြလိုက်သည်နှင့် ဝိညာဥ်ကလေး မှာ ကျောက်တုံးကို ဆုပ်ခြေလိုက်ရာ မှုန့်မှုန့်ညက်ညက် ကြေမွသွားတော့သည်။

လီကျင်းနျန်မှာ မှင်တက်သွားပြီး ဘယ်ကြည့်ညာကြည့် လုပ်ကာ ဇဝေဇဝါဖြင့် တံခါးပြင်ပသို့ ပြန်လည် ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

ဖန့်ချန် စိတ်ထဲတွင် သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်ပြီး ဟွမ်တန်တောက်တို့ နှစ်ဦးဆီသို့ အကြည့်လွှဲလိုက်သည်။ သူတို့နှစ်ဦး၏ ဝိညာဉ်များမှာ မည်သို့လုပ်ရမည်ကို မသိဘဲ ထိုနေရာတွင်ပင် ရပ်နေကြသည်။

ဧည့်ခန်းမဆောင်အတွင်း၌ ဖန့်ချန်၊ တုယွန်းရွှီနှင့် ဝိညာဥ်ကလေးတို့အပြင် ထောင့်အသီးသီးတွင်လည်း နေကင်းလှည့် တပ်မှူးအချို့ နေရာယူထားကြသည်။ ဟွမ်တန်တောက်မှာ သူ၏ ဧည့်ခန်းမဆောင်သည် ဤမျှအထိ စည်ကားနေလိမ့်မည်ဟု တစ်ခါမှ မတွေးထားခဲ့မိပေ။

"မင်းတို့က ဘယ်သူတွေလဲ..."

သူသည် မိမိ၏ ရုပ်အလောင်းကို ကြည့်ကာ မျက်နှာမှာ အလွန်ပင် လေးနက်သွားပြီး မျက်ဝန်းအိမ်ထဲတွင် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုများ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

"သိချင်တာရှိရင် ယင်လောက ကို ရောက်မှပဲ ပြောတော့။ ဖမ်းဆီးလိုက်ကြ"

ဖန့်ချန်က အေးဆေးစွာ ဆိုသည်။

ကျားသစ်ရဲ သစ်ကုလားအုပ်များကဲ့သို့ ကြမ်းတမ်းလှသော နေကင်းလှည့် တပ်မှူးများမှာ ချက်ချင်းဆိုသလို ပြေးဝင်သွားကြသည်။ လူသားဘဝက အဆင့် ၄ မသေမျိုး ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ သာမန် ဝိညာဉ်ဘဝသို့ ရောက်နေသော ဟွမ်တန်တောက်မှာ မည်သို့မျှ ခုခံနိုင်စွမ်း မရှိတော့ချေ။ သူနှင့် အခြားတစ်ဦးမှာ ချက်ချင်းပင် ငါးပိသိပ် ငါးချဉ်သိပ် အချည်ခံလိုက်ရတော့သည်။

"ရှောင်ကျိ... မင်း အမေဆီကို အရင်ပြန်ဦးနော်။ ငါ ကိစ္စတွေ အကုန်ပြီးသွားရင် နောက်တစ်ခါ မင်းကို ခေါ်ပြီးတော့ ဓားငယ်လေးနဲ့ အတူတူ ဆော့ခိုင်းပါ့မယ်"

ဖန့်ချန်က ဝိညာဥ်ကလေးကို ကြင်နာစွာ ပြုံးပြလိုက်သည်။

ဝိညာဥ်ကလေးမှာ ချက်ချင်းပင် စိတ်ပျက်သွားပြီး ဖန့်ချန်ကို စိတ်ကောက်သလို ကြည့်ကာ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ထို့နောက် ဖန့်ချန်သည် ဝေဝါးနေသော မြူခိုးများအတွင်းသို့ လှမ်းဝင်လိုက်ရာ ဟွမ်တန်တောက်တို့ နှစ်ဦးမှာလည်း ဖမ်းဆီးခေါ်ဆောင်ခြင်း ခံလိုက်ရသည်။

မှောင်မည်းနေသော နှိပ်စက်ခန်းတစ်ခုအတွင်း။

"ကဲ ပြောစမ်းပါဦး... မင်းတို့နှစ်ယောက်က ဘာဖြစ်လို့ ယန်နတ်ဘုရားတွေကို ပစ်မှတ်ထားနေရတာလဲ"

ဖန့်ချန်သည် အဓိကနေရာတွင် ထိုင်ကာ တုယွန်းရွှီ ကမ်းပေးသော လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ယူ၍ တစ်ငုံ သောက်လိုက်သည်။

"ကျွန်တော်တို့က... ယန်နတ်ဘုရားတစ်ပါးကို ဖမ်းပြီးတော့ ဆေးဖော်စပ်ချင်ရုံတင်ပါ။ ဒီယန်နတ်ဘုရားက အရှင်နဲ့ ပတ်သက်နေမှန်း မသိလို့ စော်ကားမိတာပါ"

ဟွမ်တန်တောက်က ဉာဏ်နီဉာဏ်နက် သုံးကာ အမြန် ဖြေကြားလိုက်သည်။

နောက်တစ်ဦးကလည်း

"မှန်ပါတယ်... အဲဒါကြောင့်ပါ" ဟု ခေါင်းကို တရစပ် ညိတ်ပြသည်။

"မင်းတို့ အကုန်လုံး အပြင်ထွက်နေကြ"

ဖန့်ချန်က တုယွန်းရွှီတို့ကို ကြည့်ကာ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ တုယွန်းရွှီက ခေါင်းညိတ်ပြပြီး သူ၏ လက်အောက်ငယ်သားများအားလုံးကို ခေါ်ဆောင်၍ နှိပ်စက်ခန်းထဲမှ ထွက်ခွာသွားသည်။

"အခု ဒီနေရာမှာ ငါတို့ သုံးယောက်ပဲ ရှိတော့တယ်။ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပဲ ပြောကြစို့... မင်းတို့ မိစ္ဆာမျိုးနွယ်တွေက အခု ယန်နတ်ဘုရားတွေကို စတင် တိုက်ခိုက်ဖို့ ပြင်နေကြတာလား"

ဖန့်ချန်က ပြုံး၍ မေးလိုက်သည်။

သူတို့နှစ်ဦး၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အံ့အားသင့်မှုများ ပေါ်လာသည်။ ရှေ့မှ လူသည် သူတို့၏ အထောက်အထား အမှန်ကို ချက်ချင်း သိရှိနေလိမ့်မည်ဟု သူတို့ မထင်ထားခဲ့ပေ။

"ဘာ မိစ္ဆာမျိုးနွယ်လဲ..." ဟွမ်တန်တောက်က မသိနိုးနားဖြင့် ဆိုသည်။

ဖန့်ချန်က လက်ကို မြှောက်လိုက်ရုံဖြင့် သူတို့နှစ်ဦးကို ဘွဲ့နှင်း အပ်နှင်းခြင်း အတတ်ကို အသုံးပြုလိုက်သည်။ ယင်လောက၏ နတ်ဘုရားစစ်စစ်အဖြစ် ရာထူး အပ်နှင်းခြင်း ခံလိုက်ရသော သူတို့နှစ်ဦးမှာ ယခင်နှင့် မတူညီသော ခံစားချက်ကို ချက်ချင်း သိလိုက်ရသည်။

"ဒါက ယင်လောကရဲ့ နတ်ဘုရားစစ်စစ် ဖြစ်စေတဲ့ ရာထူးအပ်နှင်းမှုပဲ။ မင်းတို့နှစ်ယောက်က အခု သာမန် ဝိညာဉ်တွေ မဟုတ်တော့ဘူး။ ငါ့ရှေ့မှာ မင်းတို့ လိမ်လို့ မရတော့ဘူး"

ဖန့်ချန်က ပြုံး၍ ဆိုသည်။

သူတို့နှစ်ဦးမှာ မယုံကြည်နိုင်ဘဲ စိတ်ထဲတွင် ခုခံချင်စိတ်လေး ပေါ်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ငရဲမီးဖြင့် အမြဲမပြတ် လောင်မြိုက်ခံရသလို ဝိညာဉ်များမှာ စတင် လောင်ကျွမ်းလာတော့သည်။ သူတို့နှစ်ဦးမှာ နာကျင်လွန်းသဖြင့် အော်ဟစ်ကာ မြေပြင်ပေါ်တွင် လူးလိမ့်နေကြတော့သည်။

ဟွမ်တန်တောက်မှာ သူသည် ဤမျှအထိ လျှို့ဝှက်စွာ နေထိုင်နေပါလျက် မည်သို့ကြောင့် ရုတ်တရက် အဖမ်းခံရသည်ကို ယခုအချိန်အထိ စဉ်းစားမရသေးပေ။ ထို့အပြင် သူ့ကို ဖမ်းထားသူ၏ အတတ်ပညာမှာလည်း အလွန်ပင် ဆန်းကြယ်လှသည်။

နာကျင်မှုကို မခံစားနိုင်တော့သောအခါ သူက ကျယ်လောင်စွာ အော်ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် ပြောပါ့မယ်! အကုန်ပြောပါ့မယ်"

"ကျွန်တော်လည်း ပြောပါ့မယ်" အခြားတစ်ဦးကလည်း အမြန် ဆိုသည်။

သူတို့၏ ဝိညာဉ်များမှာ လောင်ကျွမ်းခြင်း ရပ်တန့်သွားပြီး ပူလောင်မှုများလည်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ သူတို့နှစ်ဦးမှာ အမောတကော အသက်ရှူနေကြပြီး ဖန့်ချန်ကို ကြည့်သည့် အကြည့်များမှာ အလွန်ပင် ထိတ်လန့်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။

"မင်း အရင်ပြော... အဲဒီ ယန်သက်တမ်း ကျောက်တုံးက ဘယ်က ရတာလဲ၊ အထဲမှာ ဘာတွေ ထည့်ထားလဲ"

ဖန့်ချန်က အဆင့် ၁ မသေမျိုးကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"အဲဒီ... အဲဒီ ယန်သက်တမ်း ကျောက်တုံးက..."

သူ ပြောနေရင်း ဝိညာဉ်မှာ ထပ်မံ လောင်ကျွမ်းလာပြန်သည်။ ထိုအခါမှ ဖန့်ချန်၏ စကားကို ယုံကြည်သွားပြီး မလိမ်ရဲတော့ဘဲ အမှန်အတိုင်း ပြောလိုက်သည်။

"အဲဒီ ကျောက်တုံးကို မြင့်မြတ်သောသားတော်က ပေးအပ်ခိုင်းလိုက်တာပါ။ အထဲမှာတော့ ယန်နတ်ဘုရားတွေ စားလိုက်တာနဲ့ ချက်ချင်း ဝိညာဉ်ပျောက်ကွယ်ပြီး သေစေနိုင်တဲ့ အရာတွေ ထည့်ထားတယ်လို့ ကြားပါတယ်"

"မင်းနဲ့ မင်းတို့မျိုးနွယ်ရဲ့ မြင့်မြတ်သောသားတော်နဲ့ တိုက်ရိုက် အဆက်အသွယ် ရှိလား"

ဖန့်ချန်က အေးဆေးစွာ မေးသည်။

"မ... မရှိပါဘူး။ မြင့်မြတ်သောသားတော်က လွှတ်လိုက်တဲ့ တမန်တော်ဆီက ရတာပါ"

"တမန်တော်က ဘယ်သူလဲ"

"မသိပါဘူး... တမန်တော်ရဲ့ အထောက်အထားကို အမြဲတမ်း လျှို့ဝှက်ထားတာမို့ ကျွန်တော် သိခွင့်မရှိပါဘူး"

"မင်းကော... ဟွမ်တန်တောက်" ဖန့်ချန်က ဟွမ်တန်တောက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

"သူက ငါ့နာမည်ကိုတောင် သိနေတယ်..."

ဟွမ်တန်တောက် စိတ်ထဲတွင် ညည်းတွားလိုက်မိပြီး ခေါင်းကို ခါယမ်းပြသည်။

"ကျွန်တော်လည်း မသိပါဘူး"

"လျှို့ဝှက်ချက်တွေ အတော်များသားပဲ။ ဒီလိုမျိုး ဖုံးကွယ်နေလေလေ၊ သူက လူမိမှာကို ကြောက်နေလေလေပဲ"

ဖန့်ချန်က ရုတ်တရက် ရယ်မောလိုက်ပြီး

"ကြည့်ရတာ မင်းတို့ရဲ့ မြင့်မြတ်သောသားတော်ကလည်း သိပ်တော့ မဟုတ်သေးဘူးထင်တယ်"

"ကျွန်တော်တို့ရဲ့ မြင့်မြတ်သောသားတော်ကို စော်ကားခွင့် မပြုဘူး"

သူတို့နှစ်ဦးမှာ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဟိန်းဟောက်လိုက်ကြသော်လည်း ချက်ချင်းပင် မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျကာ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်နေကြရပြန်သည်။

ခေတ္တမျှအကြာတွင် သူတို့နှစ်ဦးမှာ ဖန့်ချန်ရှေ့၌ ဝပ်တွား ဒူးထောက်နေကြပြီး ခုခံလိုစိတ် လုံးဝ မရှိတော့ချေ။

"ပြောစမ်း... မင်းတို့ ဒီတစ်ခါ ယန်နတ်ဘုရားတွေကို လိုက်လံ အမဲလိုက်ဖို့ ကြံစည်နေကြတာလား။ အတိုင်းအတာက ဘယ်လောက်အထိ ကြီးမားလဲ။ မင်းတို့ဆီမှာတင် မဟုတ်ဘဲ တခြား ဘယ်နေရာတွေမှာ အဲဒီ ယန်သက်တမ်း ကျောက်တုံးတွေ ရှိနေသေးလဲ"

"ကျွန်တော်... ကျွန်တော် မသိပါဘူး။ ကျွန်တော်က အမိန့်အတိုင်း လုပ်ဆောင်ရသူတင်ပါ။ တခြားနေရာတွေမှာလည်း အလားတူ အမိန့်တွေ ရှိမရှိဆိုတာ ကျွန်တော် တကယ် မသိပါဘူး"

ဟု အဆင့် ၁ မသေမျိုးက အမြန် ဖြေကြားသည်။

ဖန့်ချန်က သူ့ကို အချိန်အတော်ကြာ စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး ဟွမ်တန်တောက်ကိုလည်း ကြည့်ကာ စိတ်အနည်းငယ် လျော့သွားသည်။ မိစ္ဆာမျိုးနွယ်များ အားလုံးမှာ အရိုးမာသူများ မဟုတ်ကြချေ။ ဤနှစ်ဦးမှာ ရွှီခွန်း တို့ထက်စာလျှင် ရင်ဆိုင်ရ ပိုလွယ်ကူလှသည်။

"မင်းတို့ သိထားတဲ့ မိစ္ဆာမှတ်ဉာဏ် နိုးထပြီးသား ကျင့်ကြံသူတွေရဲ့ နာမည်၊ နောက်ခံနဲ့ သတင်းအချက်အလက် အကုန်လုံးကို စာရင်းတစ်ခု စီစဉ်ပေးပါ။ တစ်ယောက်ချင်းစီ ပြောပြစမ်း"

ဟွမ်တန်တောက်မှာ တစ်ခုခု ပြောချင်ပုံရသော်လည်း အခြားတစ်ဦးမှာမူ ချက်ချင်းပင် နာမည်ပေါင်း ဆယ်ဂဏန်းကျော်ကို တရစပ် ပြောပြနေတော့သည်။ နောက်ခံ၊ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်၊ ကျား/မ နှင့် အချက်အလက် အစုံအလင် ပါဝင်သည်။ ဖန့်ချန်မှာလည်း ချက်ချင်းပင် မှတ်သားထားလိုက်သည်။

"မင်းက ဘာလို့ မပြောတာလဲ"

ဖန့်ချန်က ဟွမ်တန်တောက်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

ဟွမ်တန်တောက်မှာ မိဘများ သေဆုံးသွားသည့်အလား သက်ပြင်းအရှည်ကြီး ချလိုက်ပြီး နာမည်အချို့ကို ပြောပြလိုက်သည်။

"ဒါပဲ သိတာလား" ဖန့်ချန်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

ဟွမ်တန်တောက်က ဘေးမှလူကို ကြည့်ကာ နာနာကျင်ကျင်ဖြင့် ဆိုသည်။

"သူပဲ အကုန်ပြောသွားပြီလေ"

"အရှင်... အရှင် သိချင်တာတွေ အကုန် ပြောပြပြီးပါပြီ။ ကျွန်တော်တို့ကို ဘယ်လို အခြေချပေးဖို့ စီစဉ်ထားလဲ မသိဘူး"

အဆင့် ၁ မသေမျိုးမှာ ဖားသည့် အမူအရာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"မင်းတို့က ကိုယ့်မျိုးနွယ်ကိုတောင် တွေဝေခြင်းမရှိဘဲ သစ္စာဖောက်ရဲတဲ့သူတွေပဲ... မင်းတို့က သေထိုက်သူတွေ ပါ"

ဖန့်ချန်က အေးစက်စွာ ဆိုလိုက်သည်။

စကားဆုံးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူတို့နှစ်ဦးမှာ မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် မီးခိုးငွေ့များအဖြစ်သို့ လောင်ကျွမ်းသွားပြီး လုံးဝ ကွယ်ပျောက်သွားတော့လေသည်။