အခန်း (၆၄၁-၆၄၂)
Vol. 65 Ch. 641-642
အခန်း (၆၄၁) - ငရဲဘုံ ၊ ရှေးဟောင်းကျမ်းစာ သုတေသနပညာရှင်ကြီး ၊ ဟေးရှန်းတောင်ရဲ့ ဝိညာဥ် မရှိတော့ဘူး
ဝေဟန်၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် ဒဏ်ရာပျောက်ကင်းစေပြီး အမောပြေစေမည့် ဆေးလုံးများ ပါရှိရာ၊ ၎င်းတို့ကို သောက်သုံးလိုက်ပြီးနောက် မကြာခင်မှာပင် ပြန်လည်လန်းဆန်းလာတော့သည်။
သူ၏ ခေါင်းပေါ်ရှိ စိမ်းဖန့်ဖန့် အရောင်အနည်းငယ်ကိုလည်း လီယန်ချူးက အဆောင်တစ်ခုဖြင့် ဖယ်ရှားပေးလိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။ ယောက်ျားတစ်ယောက်၏ ခေါင်းပေါ်တွင် အစိမ်းရောင်ရှိနေခြင်းမှာ (အိမ်ထောင်ရေး ဖောက်ပြန်ခံရခြင်းကို တင်စားသည့် တရုတ်အယူအဆအရ) မကောင်းလှပါချေ။
ဝေဟန်ကဲ့သို့ ထင်ရှားလှသော ဒဏ္ဍာရီလာ အားကိုးထိုက်သည့် တောက်ပသောအနာဂတ်ရှိသည့် ကျင့်ကြံသူ၊ နောင်တစ်ချိန်တွင် ချန်နိုင်ငံ ကျင့်ကြံရေးလောက၏ ဒေါက်တိုင်ကြီး ဖြစ်လာမည့်သူအဖို့ ထိုကဲ့သို့ စိမ်းဖန့်ဖန့် ခေါင်းကြီးဖြင့် အပြင်ထွက်နေရခြင်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် အရာရှိရုံးတော် ၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို ထိခိုက်စေနိုင်ပေသည်။
လီယန်ချူးနှင့်သာ မတွေ့ခဲ့လျှင် ထိုပြဿနာကို ရှင်းရန်မှာ အတော်လေး ခက်ခဲပေလိမ့်မည်။
၎င်းတို့ သုံးဦးမှာ မကြာခင်မှာပင် ဟေးရှန်းတောင် သို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။ ထိုတောင်၏ အမည်မှာ မှားယွင်းခြင်း မရှိပါချေ။ တောင်ပေါ်ရှိ ကျောက်တုံးများမှာ နက်မှောင်နေပြီး တစ်တောင်လုံးမှာလည်း ခြောက်သွေ့နေကာ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှသည်။
“ကြည့်ပါဦး... ဒီတောင်က တကယ့်ကို ငရဲဘုံစတိုင်ပဲ။”
လီယန်ချူးက ရေရွတ်လိုက်သည်။
“အော် အစ်ကိုလီ က ငရဲဘုံကို ရောက်ဖူးလို့လား”
ဝေဟန်က အံ့အားသင့်စွာ မေးလိုက်သည်။
“ဖုန်းတူး သရဲနယ်မြေကိုတော့ ရောက်ဖူးတယ်၊ အဲဒီနေရာက ငရဲဘုံထဲ ပါမပါတော့ မသေချာဘူး ”
လီယန်ချူးက တည်ငြိမ်စွာ ဆိုလိုက်သည်။
ဖုန်းတူး... ဝေဟန်က သူ့ကို အံ့ဩသည့် အရိပ်အယောင်များဖြင့် ကြည့်လိုက်ပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောလာသည်။
“တကယ်တော့ ရှေးယခင်ကတည်းက ငရဲဘုံဆိုတာရော၊ ငရဲမင်းရုံးတော်ဆိုတာရောက ယေဘုယျဆန်တဲ့ အခေါ်အဝေါ်တွေပဲ။ ဖုန်းတူးသရဲမြို့တော်နဲ့ ပတ်သက်တဲ့ ဒဏ္ဍာရီတွေကလည်း အများကြီးရှိတယ်။ အစွမ်းထက်တဲ့ ပညာရှင်ကြီးတစ်ယောက် ပြောဖူးတာကတော့... ဒီနေရာတွေအားလုံးက တစ်နေရာတည်းလည်း ဖြစ်နေနိုင်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကျင့်ကြံသူတွေရဲ့ အဆင့်အတန်းနဲ့ ရောက်သွားတဲ့ နေရာမတူတာ၊ မြင်ရတဲ့ အခြေအနေ မတူတာတွေကြောင့် ပြန်ပြောပြတဲ့အခါမှာ သတင်းအချက်အလက်တွေ ကွဲလွဲသွားတာ ဖြစ်နိုင်တယ်တဲ့”
ဝေဟန်မှာ မျက်ခုံးထူထူ မျက်လုံးအိမ် ကျယ်ကျယ်ဖြင့်၊ ထိုသစ်သားဓားကို လွယ်ထားသည့်အတွက် အတော်လေးကို ကျွမ်းကျင်ပညာရှင် အရှိန်အဝါ ထွက်ပေါ်နေသည်။ ဤစကားများကို ပြောလိုက်သည့်အခါ သူ၏ ပုံစံမှာ ပို၍ နက်နဲသိမ်မွေ့လာသယောင် ရှိသည်။
“ဒီစကားကို ပြောတဲ့သူကတော့ မသာမန်ဘူးပဲ။ ဆိုလိုတာက ဒီဒဏ္ဍာရီတွေ အားလုံးက မှန်နေနိုင်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ ငရဲဘုံက အရမ်းကျယ်လွန်းတော့ ရောက်သွားတဲ့ နေရာတွေပဲ ကွဲပြားနေတာပေါ့ ဟုတ်လား ”
လီယန်ချူးက သူ့ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။
“အဲဒီလို အဓိပ္ပာယ်ပဲ ဖြစ်ရမယ်။” ဝေဟန်က ခေါင်းညိတ်သည်။
လီယန်ချူး စဉ်းစားကြည့်လိုက်တော့ ထိုသူ၏ အမြင်မှာ အတော်လေးကို မြင့်မားလှကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။
“ဒါကို ဘယ်သူပြောတာလဲ”
လီယန်ချူးက မေးလိုက်သည်။
“ကျွန်မ ကြားရတာတော့ အရာရှိမင်း ဝမ်လောင်အာ ပြောတဲ့ စကားနဲ့ တူနေသလားလို့ ”
ရှင်းဟုန်ယဲ့ က ကြားဖြတ်ပြောလိုက်သည်။
“ဟုတ်တယ်၊ သူပဲ။ အဲဒီနေ့က အတူတူ အရက်သောက်ရင်း ဝမ်လောင်အာ က ဒီစကားကို ပြောခဲ့တာ ”
ဝေဟန်က ခေါင်းညိတ်သည်။
သူက ကြွားလုံးထုတ်နေတာ မဟုတ်ဘူးလို့ မင်း သေချာလား... လီယန်ချူးမှာ ဝေဟန်ကို ကြည့်ရင်း မျက်နှာအနည်းငယ် ရှုံ့မဲ့သွားမိသည်။
ရှင်းဟုန်ယဲ့ကမူ သဘာဝကျသလို ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
“ဝမ်လောင်အာ က ဒဏ္ဍာရီလာ ကျမ်းစာတွေနဲ့ ဒီလို ထူးဆန်းထွေလာ ကိစ္စရပ်တွေကို အတော်လေး နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း သိတာ။ သူက မဟာရှ ခေတ်နဲ့ ရှေးဟောင်းသုတေသန စာပေတွေကို လေ့လာတဲ့နေရာမှာတော့ တကယ့်ကို ပညာရှင်ကြီး တစ်ယောက်ပဲ။”
လီယန်ချူးသည် အရာရှိချုပ် ဝမ်လောင်အာအပေါ် ပို၍ စိတ်ဝင်စားလာတော့သည်။ သာမန် ကျင့်ကြံသူ၊ ရှန်ရှောင်ဂိုဏ်းရဲ့ အဆင့်မရှိတဲ့ တပည့်တစ်ယောက်က ချန်နိုင်ငံရဲ့ အစွမ်းထက်ဆုံး တရားဝင် ကျင့်ကြံရေး အဖွဲ့အစည်းကို ဘယ်လိုများ ဦးဆောင်နေသလဲ ဆိုတာကတော့ စဉ်းစားစရာပင်။
“ဒီတောင်က တစ်ခုခုတော့ မှားနေပြီ”
ဝေဟန်က ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်။
“ရှင်လည်း သတိထားမိတာပဲလား ”
ရှင်းဟုန်ယဲ့က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ သူမ၏ ရင်ဘက်ထဲမှ အိမ်မြှောင် တစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။
“ဘာလို့လဲဆိုတာ အတိအကျ မပြောနိုင်ပေမဲ့ လူကို စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်စေတယ်၊ ပြီးတော့ အရမ်းကို တိတ်ဆိတ်လွန်းနေတယ် ”
ဝေဟန်က လေးနက်စွာ ဆိုသည်။
“ဟုတ်တယ်၊ ဒီတောင်ပေါ်မှာ သက်ရှိတွေရဲ့ အငွေ့အသက်ကို မခံစားရဘူး။ တိရစ္ဆာန်တွေလည်း မရှိသလို၊ ဒီသစ်ပင် ပန်းမန်တွေထဲမှာလည်း အသက်ဓာတ်တွေ မရှိတော့ဘူး ”
လီယန်ချူးသည် စောစောကပင် သူ၏ အမြင်အာရုံ စွမ်းအားများကို အသုံးချကာ ကြည့်ရှုခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။
အံ့ဩစရာကောင်းသည်မှာ ထိုဟေးရှန်းတောင်ပေါ်၌ အငွေ့အသက် အနည်းငယ်သာ ကျန်ရှိတော့ခြင်းပင်။ ယင်းမှာ မိစ္ဆာအငွေ့အသက် သို့မဟုတ် အမင်္ဂလာ အငွေ့အသက်များ မဟုတ်သလို၊ နတ်ဘုရားများ၏ အငွေ့အသက်လည်း မဟုတ်ပါချေ။ ဝေဝါးလှသော စွမ်းအားတစ်ခုက တစ်စုံတစ်ရာကို ဖုံးကွယ်ထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။
သူသည် သူ၏ စိတ်ကြည်လင်ကျောက်စိမ်းပြား မှ စွမ်းအားကို ထုတ်ယူကာ သူ၏ အမြင်အာရုံစွမ်းအား ကို ပိုမိုကျယ်ပြန့်အောင် ပြုလုပ်လိုက်သည်။ လီယန်ချူး၏ ဝိညာဥ်မှာ အင်မတန် အစွမ်းထက်နေပြီ ဖြစ်သည့်အတွက် အမြင်အာရုံမှာလည်း အလွန်ပင် စူးရှလှပေသည်။
တစ်ခဏချင်းမှာပင် လီယန်ချူး၏ မျက်လုံးထဲ၌ ကမ္ဘာကြီးမှာ ကြည်လင်လာတော့သည်။ ဤဟေးရှန်းတောင်၏ ဖွဲ့စည်းပုံမှာ သူ၏ မျက်စိရှေ့တွင် ပေါ်လာ၏။ သို့သော် မြေအောက် နှစ်မီတာခန့် ရောက်သည့်အခါတွင်မူ သူ၏ စွမ်းအားများမှာ ထပ်မံ၍ ထိုးဖောက်မဝင်နိုင်တော့ပါချေ။
“ဒီတောင်ပေါ်မှာ အသက်ဓာတ် မရှိရုံတင်မကဘူး၊ တစ်တောင်လုံးက သေနေသလို ဖြစ်နေတာ ”
လီယန်ချူးက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။
“တောင်ကြီးက သေနေတာ ဟုတ်လား”
ဝေဟန်က ကြောင်သွားသည်။
“ဟုတ်တယ်၊ တောင်တွေမှာ တောင်ကြော ဆိုတာ ရှိတယ်။ သာမန်လူတွေ အမြင်မှာ တောင်က သက်မဲ့အရာလို့ ထင်ရပေမဲ့၊ တကယ်တော့ တောင်တိုင်းမှာ ဝိညာဥ် ဆိုတာ ရှိတယ်။ သူ့ရဲ့ တောင်ကြောစီးဆင်းမှုလည်း ရှိတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီတောင်ကတော့ ဘာမှမရှိဘူး၊ သေခြင်းတရားအတိုင်း ငြိမ်သက်နေတာ ”
လီယန်ချူးက တည်ငြိမ်စွာ ဆိုလိုက်သည်။
ဝေဟန်၏ မျက်နှာမှာ ပျက်သွားတော့သည်
“သောက်ကျိုးနည်း... ဒီနေရာက တကယ်ကို ထူးဆန်းတာပဲ ”
သို့သော် ၎င်းတို့ သုံးဦးစလုံးမှာ နောက်ဆုတ်မသွားဘဲ ရှေ့သို့ ဆက်လက်တိုးဝင်ခဲ့ကြသည်။ ဟေးရှန်းတောင်၏ မြေမျက်နှာသွင်ပြင်မှာ အင်မတန် ခက်ခဲကြမ်းတမ်းပြီး ဆူးပင်ချုံပုတ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။
ရှင်းဟုန်ယဲ့က အိမ်မြှောင်တစ်ခုကို ထုတ်လိုက်သည်။ ကြည့်ရသည်မှာ အသစ်စက်စက် ဖြစ်ပြီး ရှေးဟောင်းပစ္စည်း မဟုတ်ပါချေ။ လီယန်ချူးက မနေနိုင်ဘဲ လှမ်းကြည့်လိုက်မိသည်။ သူသည် ကျောက်နတ်ဆရာကြီး ၏ လက်ထဲတွင်လည်း အိမ်မြှောင်တစ်ခု မြင်ဖူးသော်လည်း၊ ယင်းမှာ ကျောက်စိမ်းဖြင့် ပြုလုပ်ထားသည့် ရှေးဟောင်းပစ္စည်း ဖြစ်သည်။ ၎င်းကို ကောင်းကင်လျှို့ဝှက်ချက်များမှ လွတ်မြောက်အောင် ကာကွယ်ရန် အသုံးပြုကြသည်။
အိမ်မြှောင် ဆိုသည်မှာ တာအိုဆရာများနှင့် ဖုန်းရွှေပညာရှင်များ၏ အဓိက လက်နက်ဖြစ်ပြီး ပုံမှန်အားဖြင့် ရှေးကျလေ၊ ပို၍ အစွမ်းထက်လေ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ရှင်းဟုန်ယဲ့၏ အိမ်မြှောင်မှာမူ တောက်ပြောင်နေပြီး အင်မတန် အသစ်စက်စက် ဖြစ်နေ၏။
“ဒီနတ်လက်နက်က ကျွန်မတို့ကို လမ်းညွှန်ပေးနိုင်တယ်၊ သရဲပုံရိပ်ယောင် လိုမျိုး ဒါမှမဟုတ် သရဲဈေး လို နေရာမျိုးမှာတောင် လမ်းပျောက်မှာ မဟုတ်ဘူး ”
ရှင်းဟုန်ယဲ့က ဆိုသည်။
“ဒါ မင်းကိုယ်တိုင် လုပ်ထားတာလား”
လီယန်ချူးက မေးလိုက်သည်။
ရှင်းဟုန်ယဲ့က ခေါင်းညိတ်ပြသည်
“အင်း၊ ခုတလောမှ သုတေသနလုပ်ပြီး အောင်မြင်သွားတာ ”
ဒါက အိမ်မြှောင် အကြီးစားကြီးပဲ မဟုတ်လား... လီယန်ချူးက ရှင်းဟုန်ယဲ့ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။ သို့သော် ခဏမျှ လမ်းလျှောက်ပြီးနောက် ထိုလက်နက်၏ အသုံးဝင်ပုံကို သူ သတိထားမိလာသည်။
၎င်းတို့မှာ ဆူးချုံပင်များရှိရာသို့ ရောက်ရှိလာကြပြီး ဘယ်ဘက်ခြမ်း၌သာ တောင်တက်လမ်း တစ်ခုရှိသည်။ မူလက သုံးယောက်သား ထိုလမ်းအတိုင်း သွားရန် ပြင်ဆင်နေသော်လည်း၊ ရှင်းဟုန်ယဲ့၏ လက်ထဲရှိ အိမ်မြှောင်မှာ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် လည်ပတ်လာတော့သည်။
ထို့နောက် တောင်နံရံတစ်ခုကို ညွှန်ပြကာ - “မှားနေပြီ၊ မှားနေပြီ၊ လမ်းမှားနေပြီ။” လို့ အသံထွက်လာတော့သည်။
ထိုအိမ်မြှောင်က စကားပြောလိုက်သည်နှင့် လီယန်ချူးနှင့် ဝေဟန်တို့မှာ ဆွံ့အသွားကြသည်။
“အမလေး... ဒါကြီးက စကားပြောနိုင်တာလား”
ဝေဟန်က အလန့်တကြား အော်လိုက်မိသည်။
၎င်းတို့မှာ ကျင့်ကြံသူများ ဖြစ်သည့်အတွက် မိစ္ဆာမျိုးစုံကို မြင်ဖူးကြသော်လည်း၊ နတ်လက်နက်တစ်ခုက စကားပြောသည်ကို မြင်ဖူးခြင်းမှာ ပထမဆုံးအကြိမ် ဖြစ်သည်။
ကိုယ်ပိုင်အသိဉာဏ် ရှိနေပြီဆိုလျှင် ထိုအရာမှာ ထိပ်တန်း လက်နက်ကြီး တစ်ခု ဖြစ်နေရမည် မဟုတ်ပါလား။ ရှင်းဟုန်ယဲ့ လက်ထဲက အရာက နတ်ဘုရားလက်နက် များလား။
“ရိုးရိုးရှင်းရှင်း စကားအနည်းငယ်ပဲ ပြောနိုင်တာပါ၊ သူ့မှာ ကိုယ်ပိုင် အသိဉာဏ် မရှိပါဘူး။ ရှင်တို့ ထင်သလောက် အဆင့်မမြင့်ပါဘူး ”
ရှင်းဟုန်ယဲ့က ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။
လီယန်ချူးက မျက်လုံးကို အားစိုက်ကြည့်လိုက်သည့်အခါ ထိုအိမ်မြှောင် မှာ သက်ရှိမဟုတ်သလို၊ ဝိညာဥ်တစ်ခု ကပ်ငြိနေခြင်းလည်း မဟုတ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။ တကယ်ပင် သာမန် လက်နက်တစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဤကဲ့သို့ ဖန်တီးနိုင်ခြင်းမှာပင် ရှင်းဟုန်ယဲ့၏ လက်မှုအတတ်မှာ မည်မျှ အစွမ်းထက်ကြောင်း သက်သေပြနေခြင်းပင်။
သူက ရှင်းဟုန်ယဲ့ကို စိတ်ထဲကနေ ချီးကျူးလိုက်ပြီး
“လမ်းမှားနေပြီ ဆိုတာ ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ” ဟု မေးလိုက်သည်။
ရှင်းဟုန်ယဲ့က အိမ်မြှောင်ကို တစ်ခုခု ချိန်ညှိလိုက်ပြီး နာရီပတ်သီး ပေးသကဲ့သို့ နှစ်ပတ်ခန့် လှည့်လိုက်သည်။ လီယန်ချူးနှင့် ဝေဟန်တို့မှာ မျက်တောင်မခတ်ဘဲ ကြည့်နေကြသော်လည်း အတော်ကြာသည်အထိ ဘာမှ ဖြစ်မလာပါချေ။
“ဘာဖြစ်လို့လဲ”
လီယန်ချူးက မေးသည်။ အိမ်မြှောင်က မလှုပ်တော့သဖြင့် ရှေ့တွင် အန္တရာယ်ရှိနေ၍လားဟု သူ တွေးနေမိသည်။
ရှင်းဟုန်ယဲ့က သေချာကြည့်လိုက်ပြီး မျက်နှာလေး အနည်းငယ် နီမြန်းသွားကာ
“အားနာပါတယ်... နည်းနည်း ဟန်း သွားလို့ ထင်တယ် ”
သူမသည် အိမ်မြှောင်ကို လက်ဖြင့် ဖြောင်း ဖြောင်း ဟု ခပ်ပြင်းပြင်း နှစ်ချက် သုံးချက်ခန့် ရိုက်လိုက်သည်။ ထိုအခါ အိမ်မြှောင်မှ ရုတ်တရက် အနီရောင် အလင်းတန်းတစ်ခု ပွင့်ထွက်လာပြီး တောင်နံရံပေါ်သို့ ကျရောက်သွားတော့သည်။
ထို့ပြင် အလင်းတန်းဖြင့် ပြုလုပ်ထားသည့် မြှားခေါင်း တစ်ခု ပေါ်လာကာ လမ်းညွှန်ပြသပေးနေတော့သည်။
“...” လီယန်ချူး
“...” ဝေဟန်
အထူးသဖြင့် လီယန်ချူး၏ မျက်လုံးထဲ၌ ဤအရာမှာ အင်မတန် အံ့ဩစရာ ကောင်းလှသည်။ အသံဖြင့် လမ်းညွှန်ပေးနိုင်သည်မှာပင် အဆင့်မြင့်လှပြီ ဖြစ်သော်လည်း၊ ဟန်းသွားသည့်အခါ ရိုက်လိုက်ရခြင်းက တစ်စုံတစ်ခုကို ပြန်လည် သတိရစေသည်။
အထူးသဖြင့် နောက်ဆုံးတွင် ပေါ်လာသည့် အနီရောင် အလင်းတန်း မြှားခေါင်းမှာ
သောက်ကျိုးနည်း... ဒါက ပရိုဂျက်တာ မဟုတ်လား။
လီယန်ချူးမှာ ရှင်းဟုန်ယဲ့ကို အံ့ဩစွာ ကြည့်လိုက်မိသည်။
ထိုမိန်းကလေးမှာ တကယ့်ကို ပါရမီရှင်တစ်ယောက် ဖြစ်နေသည်မှာ အမှန်ပင်။
အခန်း (၆၄၂) - ပရိုဂျက်တာ ၊ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော တောင်ကြီး၊ အဘယ်အရပ်သည် လူ့ပြည်ဖြစ်သနည်း ၊ ပိဖန်း ၊ ရေဘဝဲလက်တံများ ၊ ခြေထောက်ကို ဖက်တွယ်ခြင်း
လီယန်ချူးသည် ရှေ့သို့တက်ကာ အနီရောင်အလင်းတန်း ကျရောက်နေသော တောင်နံရံကို လက်ဖြင့် အသာအယာ ဖိကြည့်လိုက်သည်။ မမျှော်လင့်ဘဲ သူ၏လက်မှာ တောင်နံရံကို တိုက်ရိုက် ထိုးဖောက်သွားတော့သည်။ သူသည် မည်သည့် တံတိုင်းဖောက် မန္တန်ကိုမျှ အသုံးပြုထားခြင်း မရှိပါချေ။
“မျက်လှည့်ပြကွက် လား”
လီယန်ချူးက အနည်းငယ် အံ့အားသင့်စွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။
သူသည် ရှေ့သို့ ဆက်လက်လျှောက်လှမ်းရန် ကြိုးစားကြည့်ရာ အတွင်းဘက်၌ လုံးဝခြားနားသော မြင်ကွင်းတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။ စိမ်းလန်းစိုပြေနေသော တောင်တန်းကြီးမှာ ဖော်ပြ၍မရနိုင်အောင်ပင် ကြီးမားလှပြီး တိမ်တိုက် မြူခိုးများက ဝန်းရံထား၏။ သူက နောက်သို့ ပြန်ဆုတ်ကြည့်လိုက်ပြန်ရာ အပြင်ဘက်မှာမူ ဟေးရှန်းတောင်၏ ခြောက်သွေ့တိတ်ဆိတ်နေသော ပုံစံအတိုင်းပင် ရှိနေသေးသည်။
“ဒီထဲမှာ နောက်ထပ် တောင်တစ်လုံး ရှိနေတာပဲ၊ အသက်ဓာတ်တွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတာ ”
လီယန်ချူးက အံ့ဩစွာ ဆိုလိုက်သည်။
ယင်းမှာ မျက်လှည့်ပြကွက်တစ်ခုလော သို့မဟုတ် ပုံရိပ်ယောင် အတတ်လော
ရှင်းဟုန်ယဲ့နှင့် ဝေဟန်တို့သည်လည်း လီယန်ချူး၏ စကားကို ကြားသောအခါ အနီရောင်အလင်းတန်း ထိုးထားသည့် တောင်နံရံအတွင်းသို့ လီယန်ချူးနောက်မှ လိုက်ပါဝင်ခဲ့ကြသည်။
၎င်းတို့ သုံးဦး၏ မျက်စိရှေ့တွင် ကောင်းကင်ယံအထိ ထိုးထွက်နေသော ဧရာမ တောင်ကြီးတစ်လုံး ပေါ်လာတော့သည်။
ရုတ်တရက် အရိပ်တစ်ခုက ဖြတ်သန်းသွားပြီး ကျောက်တုံးများကိုပင် ကွဲအက်စေနိုင်လောက်သည့် စူးရှသော အော်ဟစ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ နတ်ငှက်တစ်ကောင်သည် တောင်ထိပ်မှ ပျံတက်လာရာ ၎င်း၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် တောက်လောင်နေသော မီးလျှံများ ဖုံးလွှမ်းနေ၏။
“ဒါက ပိဖန်း လား ”
ဝေဟန်က အံ့အားသင့်စွာ အော်လိုက်သည်။
သို့သော် ပတ်ဝန်းကျင် မြင်ကွင်းမှာမူ ၎င်းတို့ စောစောက မြင်ခဲ့ရသည်နှင့် အတူတူပင် ဖြစ်သည်။ အဝေးမှ လှမ်းကြည့်လျှင်လည်း မည်သည့် ပြောင်းလဲမှုမျှ မရှိပါချေ။
“ဒါက တကယ်တော့ ဘာဖြစ်နေတာလဲ”
ဝေဟန်က အံ့ဩတုန်လှုပ်စွာ မေးသည်။
“ဒီနေရာကမှ တကယ့် ဟေးရှန်းတောင် အစစ်များလား”
ရှင်းဟုန်ယဲ့က ဆိုသည်။
“ကြည့်ရတာ အစ်ကိုလီ ပြောတာ မှန်နေပုံပဲ၊ ဒီဟေးရှန်းတောင်က တကယ်တော့ ငရဲဘုံက တောင်ကြီး ဖြစ်နေတာပဲ။ ဒါက ငရဲဘုံမှာ ရှိနေတဲ့ ဟေးရှန်းတောင်ရဲ့ ပုံစံပေါ့ ”
ဝေဟန်က မှတ်ချက်ပေးသည်။
လီယန်ချူးသည် ရှစ်ခွင်မှန် ကို ထုတ်လိုက်ရာ၊ မှန်ပြင်ပေါ်တွင် ဝေဝါးသော ရေငွေ့များ ဖုံးလွှမ်းနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ မည်သည့်အရာကိုမျှ ကြည်လင်အောင် မမြင်ရပါချေ။ သူ၏ မျက်မှောင်များမှာ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ကြုတ်သွားတော့သည်။
ဤနေရာမှာ အတော်လေးကို ထူးဆန်းလှပေသည်
ရှစ်ခွန်မှန်မှာ ကုသိုလ်မှတ် တစ်သိန်းတန် နတ်လက်နက်ဖြစ်ပြီး မိစ္ဆာများနှင့် သရဲသဘက်များ၏ ခြေရာကို ရှာဖွေနိုင်စွမ်း ရှိသည်။ သို့သော် ထိုတောင်အတွင်း၌မူ မမြင်ရသော အကာအကွယ်တစ်ခုက ဖုံးကွယ်ထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။
“ဒီဟေးရှန်းတောင်နတ်မင်းက ဒီလောက်အထိ ကြီးမားတဲ့ နတ်စွမ်းအား ရှိနေတာလား ”
လီယန်ချူး၏ စိတ်ထဲတွင် လေးလံသွားတော့သည်။ ထို့ပြင် သူ ကနဦးက မြင်လိုက်ရသော အသက်ဓာတ်နှင့် ပြည့်နှက်နေသည့် တောင်ကြီးနှင့် လူ့ပြည်နှင့် မခြားနားလှသော မြင်ကွင်းများကြောင့် သူ ပို၍ စဉ်းစားရခက်နေ၏။
“ဒီနေရာက ငရဲဘုံလား၊ ဒါမှမဟုတ် လူ့ပြည်လား”
လီယန်ချူး၏ အသံတွင် သံသယများ ပြည့်နှက်နေသည်။ သူသည် ယခင်က ဖုန်းတူးသရဲနယ်မြေသို့ ရောက်ဖူးသည်။ အရာရှိချုပ် ဝမ်လောင်အာ၏ သုတေသနပြုချက်အရ ငရဲဘုံဆိုသည်မှာ ကျယ်ပြောလှသော ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုဖြစ်ပြီး ဖုန်းတူးမှာလည်း ငရဲဘုံ၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။
သို့သော် ထိုနေရာမှ ကောင်းကင်နှင့် မြေပြင်မှာ နက်မှောင်နေပြီး လူကို အလွန်ပင် ဖိအားပေးလွန်းလှသည်။ ယခုကဲ့သို့ အသက်ဓာတ်နှင့် ပြည့်နှက်နေသော ပုံစံမျိုး မဟုတ်ပါချေ။
ဆန့်ကျင်ဘက်အားဖြင့် ၎င်းတို့ စောစောက ရှိနေခဲ့သည့် အနက်ရောင် သေဆုံးနေသော တောင်ကြီးကသာ ငရဲဘုံ၏ ထူးခြားသော ထွက်ကုန်တစ်ခုနှင့် ပိုတူနေသည်။
“ငါတို့ ခုနက ငရဲဘုံကနေ လူ့ပြည်ထဲကို လမ်းလျှောက်ဝင်လာမိတာလား ”
လီယန်ချူး၏ အတွေးများကို ပိဖန်းနတ်ငှက်၏ ဟိန်းဟောက်သံက နှောင့်ယှက်လိုက်သည်။
ထိုကြီးမားလှသော တောင်ကြီးအတွင်းမှ ရုတ်တရက် လက်တံ တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ပိဖန်းနတ်ငှက်ကို တိုက်ရိုက်ပင် ရစ်ပတ်လိုက်တော့သည်။
ပိဖန်းနတ်ငှက်၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် ထိတ်လန့်စရာကောင်းသော မီးလျှံများ ဖုံးလွှမ်းနေပြီး ကျောက်စိမ်းခဲများကိုပင် အရည်ပျော်စေနိုင်သည့် အပူရှိန်များ ထွက်ပေါ်နေသော်လည်း၊ ယင်းမှာ တောင်နှင့်ပင်လယ်ကျမ်း ထဲမှ ရက်စက်သော သားရဲတစ်ကောင် ဖြစ်သည်။
ကျင့်ကြံသူ အများအပြားမှာ ထိုပိဖန်းကို စံထားကာ ဝိညာဥ်ကျင့်စဉ်များကို ကျင့်ကြံကြရသည်အထိ ထိပ်တန်းအဆင့် ရှိသော်လည်း၊ ထိုလက်တံကြီးရှေ့တွင်မူ ပိဖန်းမှာ မည်သို့မျှ ပြန်လည်ခုခံနိုင်ခြင်း မရှိသယောင်ပင်။
၎င်းသည် လက်တံ၏ ဆွဲခေါ်ရာသို့ တိုက်ရိုက်ပင် ပါသွားပြီးနောက် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။ မည်သည့် အသံမျှ ထပ်မံထွက်ပေါ်မလာတော့ပါချေ။
“ဒီတောင်ကြီးက သတ္တဝါတွေကို စားနေတာလား”
ဝေဟန်မှာ ကြောင်အမ်းသွားကာ အလန့်တကြား ရေရွတ်လိုက်သည်။
“အဲဒီလက်တံက တောင်ထဲမှာရှိတဲ့ တစ်စုံတစ်ယောက်လား၊ ဒါမှမဟုတ် ဒီတောင်ကြီးကိုယ်တိုင်လား ”
ရှင်းဟုန်ယဲ့မှာ မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မျက်နှာလေး ဖြူလျော့သွားတော့သည်။ ဤမြင်ကွင်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် ထိတ်လန့်စရာ ကောင်းလှ၏။ ဒဏ္ဍာရီလာ ပိဖန်းသားရဲကြီးကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် ဗဟုသုတရကာ မျက်စိပွင့်သွားရသော်လည်း၊ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ထိုသားရဲကြီးကို ဖော်ပြ၍မရနိုင်အောင် ကြီးမားလှသော တောင်ကြီးပေါ်မှ ထွက်လာသည့် လက်တံက ဆွဲယူသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရခြင်းမှာ ကြောက်စရာပင်။
“ဒီနေရာက တော်တော်ကြောက်ဖို့ကောင်းတယ်၊ ငါတို့ ပြန်ဆုတ်ကြရင် မကောင်းဘူးလား ”
ဝေဟန်က ဆိုသည်။
လီယန်ချူးမှာ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။ သူသည် ရှင်းဟုန်ယဲ့၏ ဒေါ်လေးကို ကူညီရှာပေးမည်ဟု ကတိပေးထားသော်လည်း၊ အသက်နှင့်ရင်းပြီး မိုက်ရူးရဲ ဆောင်ရွက်၍တော့ မရပါချေ။
ရှင်းဟုန်ယဲ့ကိုယ်တိုင်ပင်လျှင် ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်ပြီးနောက် နောက်ဆုတ်ချင်စိတ် ပေါက်နေပြီ ဖြစ်သည်။ ဤဖြစ်ရပ်က ပေးလိုက်သော စိတ်ဒဏ်ရာမှာ အင်မတန် ပြင်းထန်လှ၏။
သို့သော် သူမ နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ မူလကရှိနေသော တောင်တံတိုင်းမှာ ပျောက်ကွယ်နေပြီ ဖြစ်သည်။ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေပြီး ဘာမှမရှိတော့ပါချေ။
ရှင်းဟုန်ယဲ့သည် သူမ၏လက်ထဲရှိ အိမ်မြှောင်ကို တစ်ဖန် ပြန်လည်လှည့်လိုက်ပြန်သည်။ အိမ်မြှောင်မှာ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် လည်ပတ်ကာ လမ်းညွှန်ရန် ကြိုးစားနေ၏။ ဤအရာမှာ ရှင်းဟုန်ယဲ့ ကိုယ်တိုင် ဖန်တီးထားခြင်း ဖြစ်သော်လည်း ရှာဖွေနိုင်စွမ်း အဆင့်အတန်းမှာ အင်မတန် မြင့်မားလှပေသည်။ စောစောက ပုန်းကွယ်နေသော နေရာကိုပင် ရှာတွေ့ခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။
သို့သော် ယခုအခါတွင်မူ အိမ်မြှောင်၏ လက်တံမှာ ပို၍ ပို၍ မြန်လာကာ နောက်ဆုံးတွင် အရိပ်များပင် ထင်ကျန်ရစ်သည်အထိ မြန်ဆန်လာတော့သည်။
လမ်းကြောင်းကို လုံးဝ အတည်မပြုနိုင်တော့သကဲ့သို့ပင်။ ရှင်းဟုန်ယဲ့သည် ထိုနတ်လက်နက်အပေါ် အင်မတန် ယုံကြည်မှုရှိသော်လည်း ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးကို တစ်ခါမျှ မကြုံဖူးပါချေ။
သူမသည် လက်နက်ကို ရပ်တန့်ရန် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားနေသော်လည်း အိမ်မြှောင်မှာ ပို၍ မြန်လာရုံသာမက တစ်ခုလုံးမှာလည်း ပူထူလာတော့သည်။
“အား”
ရှင်းဟုန်ယဲ့မှာ လက်အပူလောင်သွားသဖြင့် အော်လိုက်မိကာ နောက်သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ဆုတ်လိုက်ရသည်။ အိမ်မြှောင်မှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားသော်လည်း အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ဆက်လက်လည်ပတ်နေဆဲပင်။
ဝေါင်း ဝေါင်း ဝေါင်း ဝေါင်း
အရှိန်မှာ ပို၍ ပို၍ မြန်လာပြီး နောက်ဆုံးတွင် အိမ်မြှောင်မှာ “ဘုန်း” ဟူသော အသံနှင့်အတူ ပေါက်ကွဲသွားတော့သည်။ အိမ်မြှောင်မှ အဖြူရောင် မီးခိုးများ ထွက်ပေါ်လာကာ ပျက်စီးသွားပြီ ဖြစ်ကြောင်း ပြသနေသည်။
“...” လီယန်ချူး။
စောစောက သူသည် ဤအိမ်မြှောင်မှာ မည်မျှ အစွမ်းထက်ကြောင်း တွေးတောနေခဲ့သော်လည်း၊ ယခုတော့ တကယ်ကြီး ဒုက္ခပေးသွားပြီ ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ထိုအရာသာ အစွမ်းမထက်ခဲ့လျှင် ၎င်းတို့မှာ ဟေးရှန်းတောင်အပြင်ဘက်မှာသာ ရှိနေဦးမည်ဖြစ်ပြီး၊ ယခုကဲ့သို့ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော တောင်ကြီးအတွင်းသို့ ရောက်ရှိလာမည် မဟုတ်ပါချေ။
“အခု ဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲ”
ဝေဟန်က မျက်နှာပျက်ပျက်နှင့် မေးသည်။
“ဒါတွေအားလုံးက ကျွန်မကြောင့်ပါ ဒီအိမ်မြှောင်က မပြီးပြည့်စုံသေးလို့ ဖြစ်ရတာ ”
ရှင်းဟုန်ယဲ့က မိမိကိုယ်ကို အပြစ်တင်စွာ ပြောလိုက်သည်။
လီယန်ချူးက နှစ်သိမ့်လိုက်သည်
“ရပါတယ်၊ တကယ်တော့ မင်း တော်တော်လုပ်နိုင်တာပါ။ နောက်တစ်ခါတော့ ဒီလိုမျိုး ထပ်မလုပ်နဲ့တော့ပေါ့ ”
“...” ရှင်းဟုန်ယဲ့
ခုနကမှ စတင်ဖြစ်ပေါ်လာသော ကျေးဇူးတင်စိတ်များမှာ တစ်ခဏချင်းမှာပင် ရှုပ်ထွေးကုန်တော့သည်။
“ကျွန်မက...”
သူမသည် လီယန်ချူးရှေ့တွင် မိမိကိုယ်ကို ပြန်လည်ကာကွယ်ရန် ရှင်းပြရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း၊ လီယန်ချူးက သူမ၏ ပါးစပ်ကို ပိတ်လိုက်သည်။
လီယန်ချူးက သူမ၏ နားနားသို့ ကပ်ကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။
“ဟိုမှာ ကြည့်ဦး”
တစ်ပေ ကျော်ကျော် မြင့်မားသော ဧရာမ လူသားကြီးတစ်ဦးမှာ ဖြည်းဖြည်းချင်း လမ်းလျှောက်လာနေသည်။ ထိုလူသားကြီးတွင် ကြီးမားလှသော နွားခေါင်းတစ်ခု ရှိပြီး၊ ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်မှာ ထွားကျိုင်းကာ ကြွက်သားများ အပြိုင်းပြိုင်း ထနေ၏။
သူ၏ လက်ထဲတွင် နက်မှောင်သော သံတုတ်ကြီးတစ်ချောင်းကို ကိုင်ဆောင်ထားသည်။ သူ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် မြင့်မြတ်လှသော အမွှေးနံ့သာ ဝတ်ပြုဆုတောင်းမှု စွမ်းအား များ ဖုံးလွှမ်းနေသည်။
ထိုနွားခေါင်းလူသားမှာ လီယန်ချူးတို့အား သတိမပြုမိဘဲ ရှေ့မှ ဖြတ်သန်းသွားကာ တောင်အတွင်းသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။
ရှင်းဟုန်ယဲ့မှာ အသက်ပင် မရှူရဲဘဲ ရှိနေကာ၊ ဝေဟန်မှာလည်း စိုးရိမ်တုန်လှုပ်နေပြီး သစ်သားဓားလက်ကိုင်ကို ခိုင်မြဲစွာ ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။ နွားခေါင်းလူသား ဝေးကွာသွားမှသာ ၎င်းတို့နှစ်ဦးမှာ သက်ပြင်းချနိုင်တော့သည်။
“အမလေး... အဲဒါ ဒဏ္ဍာရီထဲက ငရဲဘုံက နွားခေါင်း မဟုတ်လား ”
ဝေဟန်က အံ့ဩစွာ ဆိုသည်။
“ဒီနေရာက ပိုပိုပြီး စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းလာပြီ! လာ... နောက်က လိုက်ကြည့်ရအောင် ”
လီယန်ချူးက မျက်လုံးများ တောက်ပလာကာ ပြောလိုက်သည်။
“...” ဝေဟန်
“...” ရှင်းဟုန်ယဲ့
ဘာကို စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းတာလဲ
သို့သော် ၎င်းတို့သည် လီယန်ချူး၏ ခြေလှမ်းများနောက်သို့သာ အနီးကပ် လိုက်ပါခဲ့ကြသည်။ လက်ရှိတွင် လီယန်ချူးမှာ ဤသုံးယောက်အဖွဲ့တွင် အစွမ်းထက်ဆုံး တိုက်ခိုက်ရေးသမား ဖြစ်သည့်အတွက် ထိုခြေထောက်ကြီးကိုသာ ခိုင်ခိုင်မာမာ ဖက်တွယ်ထားရမည် မဟုတ်ပါလား။
ဝေဟန်သည် လီယန်ချူး၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်သည်။
“ကံကောင်းလို့ အစ်ကိုလီမှာ ခြေထောက်နှစ်ဖက်ရှိနေလို့၊ တစ်ယောက် တစ်ဖက်စီ ဖက်တွယ်ထားလို့ ရသေးတယ်၊ အကယ်၍ နောက်တစ်ယောက်သာ ထပ်တိုးလာရင် ဘယ်လိုလုပ်ရပါ့မလဲ ”
တကယ်ကြီး တတိယမြောက် ခြေထောက်ကိုများ ဖက်တွယ်ရမှာလား။
ဝေဟန်သည် နောက်မှ ကပ်လိုက်လာသည်။ သို့သော် လီယန်ချူးမှာ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လှမ်းပြီးနောက် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားပြန်သည်။
“ဘာဖြစ်လို့လဲ အစ်ကိုလီ”
ဝေဟန်က မေးသည်။
လီယန်ချူးက မြူခိုးများကြားထဲသို့ ညွှန်ပြလိုက်ရာ၊ ဝေဝါးသော ပုံရိပ်တစ်ခု ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ကြည့်ရသည်မှာ လှပချောမောပြီး ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက် တောင့်တင်းသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြစ်သည်။
ထိုအမျိုးသမီးမှာ အလျင်မလိုဘဲ ဖြည်းဖြည်းချင်း လာနေသော်လည်း၊ ၎င်းတို့ သုံးဦးမှာမူ အသက်ပင် မရှူရဲအောင် ဖြစ်နေရသည်။
ထိုအမျိုးသမီး နီးကပ်လာပြီး လီယန်ချူးတို့ သုံးဦးကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူမမှာ အရင်ဆုံး အလန့်တကြား ဖြစ်သွားသည်။
သို့သော် ရှင်းဟုန်ယဲ့ကို အသေအချာ မြင်လိုက်ရသောအခါတွင်မူ ဝမ်းသာအားရ အော်ဟစ်လိုက်တော့သည်။
“ဟုန်ယဲ့ မင်းပါလား”
ရှင်းဟုန်ယဲ့မှာလည်း စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အော်လိုက်မိသည်။
“ဒေါ်လေး”
အင်မတန် အသားအရေ ထိန်းသိမ်းမှု ကောင်းမွန်ပြီး ရင့်ကျက်လှပသော ဤအမျိုးသမီးမှာ သူမ ရှာဖွေနေသည့် ဒေါ်လေးပင် ဖြစ်တော့သည်။
ဝေဟန်၏ ပါးစပ်မှာ အနည်းငယ် တွန့်သွားတော့သည်။
ကဲ... ကြည့်ဦး
ခြေထောက်ဖက်တွယ်မယ့်သူ နောက်တစ်ယောက် ထပ်တိုးလာပြန်ပြီ။