အခန်း (၆၄၃-၆၄၄)

အခန်း (၆၄၃) - မီးဆည်းလည်းသီး ၊ ဆံထိုး ၊ လမ်းဘေးဈေးသည်ထံမှ နိုင်ခဲ့သော နတ်လက်နက် ၊ ဧရာမမျောက်ဝံ ၊ ခေါင်းသုံးလုံးခြင်္သေ့

ရှင်းဟုန်ယဲ့၏ ဒေါ်လေးမှာ အမည်မှာ ဖုန်းရူး ဖြစ်ပြီး ယခုနှစ်တွင် အသက် (၃၆) နှစ်ရှိပြီ ဖြစ်သည်။ သူမမှာ ရှင်းဟုန်ယဲ့၏ ဒုတိယဦးလေး ဖြစ်သူ ရှန်ကျန့်၏ ဇနီးဖြစ်သည်။

ရှန်ကျန့်သည် ငယ်စဉ်ကတည်းက ရောဂါဝေဒနာ ခံစားခဲ့ရသူ ဖြစ်သဖြင့် ထုန်းမြို့ရှိ ကျိယန်ကျောင်းတော် တွင် အမည်မမှတ်ပုံတင်ထားသော တပည့်တစ်ဦးအဖြစ် ဝင်ရောက်ခဲ့သည်။

ကျင့်ကြံရေး ပါရမီ မထူးချွန်သော်လည်း ရှန်မိသားစု၏ ကြွယ်ဝသော အရင်းအမြစ်များကြောင့် အသက်ရှူအောင့်ခြင်းနှင့် ခန္ဓာကိုယ်ကျန်းမာရေး ကျင့်စဉ်များကို ကျင့်ကြံနိုင်ခဲ့သလို ဆေးဖော်စပ်သည့်အတတ်ကိုလည်း အလွန်ပင် စွဲလန်းသူဖြစ်သည်။

လွန်ခဲ့သော နှစ်များအတွင်း သူ၏ ကျန်းမာရေးမှာ ပိုမိုကောင်းမွန်လာခဲ့ပြီး တာအိုတရားအပေါ် လိုက်စားမှုမှာလည်း ပို၍ နက်ရှိုင်းလာခဲ့သည်။ သူသည် ကျိယန်ကျောင်းတော်၌ပင် အမြဲနေထိုင်လေ့ရှိပြီး တာအိုဆရာများနှင့် ရောနှောနေထိုင်တတ်သည်။

ဖုန်းရူးနှင့် ရှင်းဟုန်ယဲ့တို့မှာ အလွန်ပင် သံယောဇဉ်ကြီးမားကြရာ၊ ယခုတစ်ခေါက်တွင် ဖုန်းရူးက မိဘရပ်ထံ အလည်သွားပြီးအပြန် မြောက်ဖုန်းနယ်၏ မြို့တော်သို့ ဖြတ်သန်းလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သူမသည် မြို့တော်သို့ အရင်သွားပြီးမှ ဝေမြို့ရှိ ရှင်းဟုန်ယဲ့ထံသို့ သွားရန် ပြင်ဆင်ထားသော်လည်း လမ်းခရီး၌ သစ်ပင်မိစ္ဆာနှင့် တွေ့ဆုံခဲ့ရပြီး အတူပါလာသော အစေခံများအားလုံး သေဆုံးကုန်ကြသည်။

ဖုန်းရူးမှာလည်း ဤလျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော တောင်ကြီးအတွင်းသို့ ဆွဲခေါ်ခံလိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။

နှစ်ရက်တိုင်တိုင် အစာမစား ရေမသောက်ဘဲ နေခဲ့ရပြီးနောက် ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် အနီရောင်အသီးများ သီးနေသော သစ်ပင်တစ်ပင်ကို တွေ့ရှိခဲ့သည်။

ထိုအသီး၏ အပြင်ပန်းပုံစံမှာ ဆည်းလည်းသီး နှင့် တူသော်လည်း အရွယ်အစားမှာ ပို၍ ကြီးမားလှသည်။ စားလိုက်သည့်အခါ ကိုယ်ခန္ဓာတစ်ခုလုံး နွေးထွေးသွားပြီး မောပန်းသမျှအားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

“ဒါက မီးဆည်းလည်းသီး ပဲ၊ ရှားပါးတဲ့ ကောင်းကင်ဘဏ္ဍာ တစ်မျိုးပေါ့ ”

ဖုန်းရူး ပြောပြသည်ကို နားထောင်ပြီးနောက် သူမလက်ထဲတွင် ကျန်ရှိနေသော အသီးအချို့ကို သေချာကြည့်ရှုကာ ရှင်းဟုန်ယဲ့က ဆိုလိုက်သည်။

“ဒေါ်လေးရာ... ဒေါ်လေးက တကယ်ကို ကံထူးတာပဲ”

သူမက ကျေနပ်အားရစွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

အကယ်၍ ဤအသီးများသာ မရှိလျှင် နုနယ်သော မိန်းမသားတစ်ဦးအဖို့ အစားအစာမှာ ပြဿနာကြီးတစ်ခု ဖြစ်နေပေလိမ့်မည်။

မီးဆည်းလည်းသီး ရှိနေသဖြင့် ဖုန်းရူးမှာ ဤနေရာ၌ပင် ပုန်းအောင်းနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမမှာ ယနေ့တွင် တောင်အတွင်း၌ ကြီးမားသော လှုပ်ခတ်မှုများ ဖြစ်ပေါ်လာပြီး မြူခိုးများလည်း ဆိုင်းလာသဖြင့် အလွန်အမင်း ကြောက်လန့်ကာ ထွက်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်ရာ၊ မမျှော်လင့်ဘဲ ရှင်းဟုန်ယဲ့တို့ သုံးဦးနှင့် ဆုံတွေ့ခဲ့ခြင်းပင်။

ဖုန်းရူးမှာ သာမန်အမျိုးသမီးတစ်ဦးသာ ဖြစ်သဖြင့် ဆွေမျိုးသားချင်းနှင့် ပြန်တွေ့ချိန်တွင် စိတ်ခံစားချက်မှာ အတော်လေး ပေါက်ကွဲသွားတော့သည်။

မိမိ၏ တူမမှာ ကျင့်ကြံသူဖြစ်ပြီး မန္တန်များကို အသုံးပြုနိုင်သည်ကို သူမ သိထားသည်။ ကျန်ရှိသော လူငယ်နှစ်ဦးမှာလည်း အတော်အတန် အစွမ်းထက်ပုံရသည်ဟု သူမ ယူဆလိုက်သည်။

“ဒါက ကျွန်မရဲ့ သူငယ်ချင်း လီယန်ချူးပါ၊ ဒါကတော့ အရာရှိရုံးတော်က လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက် ဝေဟန်ပါ”

ရှင်းဟုန်ယဲ့က အသံတိုးတိုးဖြင့် မိတ်ဆက်ပေးလိုက်သည်။

“...” ဝေဟန်၏ ပါးစပ်မှာ အနည်းငယ် တွန့်သွားသည်။

“ရှန်သခင်မ မင်္ဂလာပါ၊ ကျွန်တော့်နာမည် ဝေဟန်ပါ။ အရာရှိရုံးတော်မှာ တာဝန်ထမ်းဆောင်နေပါတယ်။ ဟုန်ယဲ့ရဲ့ ကိစ္စက ကျွန်တော့်ကိစ္စပါပဲ၊ သခင်မကို ဒီနေရာကနေ ဘေးကင်းအောင် ကျိန်းသေ ခေါ်ထုတ်သွားပေးပါ့မယ် ”

ဝေဟန်က ရှေ့သို့တက်ကာ အင်မတန် အရှိန်အဝါရှိသော ပုံစံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

လီယန်ချူးက သူ့ကို မနေနိုင်ဘဲ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်မိသည်။ ဒီကောင့် စိတ်နေစိတ်ထားကတော့ တကယ့်ကို အေးဆေးပဲ။

ဖုန်းရူး၏ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားကာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ အရာရှိရုံးတော်၏ ကျော်ကြားမှုကို သူမ သိရှိထားသည်။ မိစ္ဆာများကို နှိမ်နင်းသည့် ချန်နိုင်ငံ၏ တရားဝင် ကျင့်ကြံရေးအဖွဲ့အစည်း ဖြစ်ရာ၊ ဤလူငယ်မှာ တကယ့် လက်တွေ့အစွမ်း ရှိသူဖြစ်မည်ဟု သူမ တွေးလိုက်သည်။

ဖုန်းရူး၏ အကြည့်က လီယန်ချူးအပေါ် ရောက်ရှိသွားချိန်တွင် အနည်းငယ်မျှ ရပ်တန့်သွားတော့သည်။

‘လောကကြီးမှာ ဒီလောက်တောင် ချောတဲ့သူ ရှိပါလား’

ဖုန်းရူးက စိတ်ထဲမှ ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

လီယန်ချူးတွင် ကျွမ်းကျင်ပညာရှင်ကြီးများကဲ့သို့ ထင်ရှားသော အရှိန်အဝါမျိုး မရှိသော်လည်း၊ သူ၏ အကြည့်မှာ နက်ရှိုင်းပြီး မျက်နှာပေါက်မှာ အင်မတန် ခန့်ညားလှသည်။ ထိုရုပ်ရည်မျိုးကပင် လူကို ပိုမို လုံခြုံစိတ်ချမှု ပေးစွမ်းနိုင်သည်။

သို့သော် ဖုန်းရူး၏ အကြည့်မှာ ခဏမျှသာ ဖြစ်ပြီး လီယန်ချူး၏ မျက်နှာပေါ်၌ ကြာရှည်မနေဘဲ အတော်လေးကို ထိန်းသိမ်းစောင့်စည်းကာ လွှဲဖယ်လိုက်သည်။

“ဒေါ်လေး... ဒေါ်လေးကိုယ်ပေါ်မှာ နတ်လက်နက်တစ်ခုခု ပါလာသေးလား ”

“နတ်လက်နက်”

ဖုန်းရူးက ကြောင်သွားသည်။ သူမက ကျင့်ကြံသူ မဟုတ်သဖြင့် ရှင်းဟုန်ယဲ့ ဘာပြောနေမှန်း နားမလည်ပါချေ။

“မိစ္ဆာက ဒေါ်လေးကို ဖမ်းသွားတုန်းက နတ်အလင်းတန်းတစ်ခု ပွင့်ထွက်သွားတယ် မဟုတ်လား”

ရှင်းဟုန်ယဲ့က အခေါ်အဝေါ် ပြောင်းမေးလိုက်သည်။

“ဟုတ်တယ်၊ အလင်းတစ်ခု ပွင့်သွားတာတော့ အမှန်ပဲ။ အဲဒီတုန်းက မိစ္ဆာက အရမ်းရက်စက်တာ၊ အကုန်လုံးကို သတ်ပစ်လိုက်တာပဲ။ ငါလည်း သေပြီလို့ ထင်နေတာ၊ ဒါပေမဲ့ အလင်းတန်းတစ်ခု ဝင်းခနဲ ဖြစ်သွားပြီးတော့ ဒီကို ရောက်လာတာပဲ ”

ဖုန်းရူးက စဉ်းစားကာ ပြောလိုက်သည်။

“ဒါက ဒီ ဆံထိုး ကြောင့် ဖြစ်နိုင်တယ် ”

လီယန်ချူးက ရုတ်တရက် ဝင်ပြောလိုက်သည်။

“ဆံထိုး ” ရှင်းဟုန်ယဲ့မှာ အံ့ဩသွားကာ ဖုန်းရူး၏ ခေါင်းပေါ်ရှိ ဆံထိုးကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

ဖုန်းရူးသည်လည်း သူမ၏ ခေါင်းပေါ်ကို စမ်းကြည့်ကာ ဆံထိုးကို ဖြုတ်ယူလိုက်သည်။ ဤဆံထိုးမှာ သာမန်သူဌေးအိမ်က ရွှေဆံထိုးကဲ့သို့ပင် မြင်ရပြီး လက်ရာမှာ အင်မတန် ပြောင်မြောက်လှသည်။

“ဒီဆံထိုးက ဘာဖြစ်လို့လဲ”

ဝေဟန်မှာ ကြောင်သွားကာ ဘာမှ ထူးထူးခြားခြား မမြင်မိပါချေ။

ရှင်းဟုန်ယဲ့မှာ မျက်လုံးလေးများကို မှေးလိုက်သည်။ နတ်လက်နက် ဖန်တီးရာတွင် ပါရမီရှင်တစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း၊ မူလက ဤဆံထိုးမှာ မည်သည့် ထူးခြားချက်ရှိကြောင်း သူမ သတိမပြုမိခဲ့ပေ။

သို့သော် လီယန်ချူး၏ သတိပေးချက်ကြောင့် ထပ်မံကြည့်ရှုသည့်အခါတွင်မူ ဆံထိုးပေါ်၌ သဲ့သဲ့မျှရှိသော တာအိုအငွေ့အသက် အချို့ ထွက်ပေါ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

လီယန်ချူး၏ မျက်လုံးများတွင် နတ်ဘုရားအလင်းများ လက်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။ စောစောက သူသည် အမြင်အာရုံစွမ်းအားကို အသုံးပြုကာ ဤဆံထိုးကို ကြည့်ရှုခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူက ခဏမျှ စဉ်းစားကာ ဆံထိုးကို ယူလိုက်ပြီး သူ၏ ကျင့်ကြံမှု စွမ်းအား အနည်းငယ်ကို ထည့်သွင်းလိုက်သည်။

ဆံထိုးပေါ်မှ ရုတ်တရက် အလင်းတန်းတစ်ခု ပြင်းထန်စွာ ပွင့်ထွက်လာပြီး အသံမြည်ကာ လက်ထဲမှ ရုန်းထွက်သွားတော့မည့်အလား ဖြစ်နေသည်။

“ဒါက...” ရှင်းဟုန်ယဲ့ အံ့ဩသွားသည်။

“ဟုတ်တယ်၊ ဟုတ်တယ် ဒီလို အလင်းမျိုးပဲ”

ဖုန်းရူးက ဆိုသည်။

လီယန်ချူးက လက်ကို လွှတ်လိုက်ရာ ဤဆံထိုးမှာ အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ ၎င်းတို့ သုံးဦးအား ပတ်ချာလည် ပျံသန်းနေတော့သည်။

“နတ်လက်နက် တစ်ခုတင်မကဘူး၊ ဒါက နတ်လက်နက်တွေထဲမှာတောင် ထိပ်တန်းအဆင့် ပဲ ”

ရှင်းဟုန်ယဲ့၏ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားကာ

“ဒေါ်လေး... ဒီဆံထိုးကို ဘယ်က ရတာလဲ”

ဟု မေးလိုက်သည်။

“ဒီဆံထိုးကို ဒီနှစ်ထဲမှာ တာအိုဆရာအိုကြီး တစ်ယောက်ဆီက ရခဲ့တာ။ အဲဒီ တာအိုဆရာအိုက ဈေးထဲမှာ လောင်းကစားဝိုင်း လေး ဖွင့်ထားတာ၊ ငါက စိတ်ဝင်စားလို့ သွားကစားကြည့်တာ၊ မမျှော်လင့်ဘဲ အကုန်နိုင် လာတာပေါ့။ ဒီဆံထိုးလေးကိုလည်း သဘောကျတာနဲ့ အမြဲ ပန်ထားတာ ”

ဖုန်းရူးက ဆိုသည်။

လီယန်ချူး ထိုစကားကို ကြားသော် ပါးစပ်မှာ တွန့်သွားတော့သည်။ လမ်းဘေးက လောင်းကစားဝိုင်းမှာတောင် နတ်လက်နက်တစ်ခုကို နိုင်ခဲ့တာလား။

ထိုဆံထိုးထဲတွင် လီယန်ချူး တစ်ခါမျှ မခံစားဖူးသော ထူးခြားသည့် စွမ်းအားတစ်မျိုး ကိန်းအောင်းနေသည်။

ဖြစ်နိုင်သည်မှာ ထိုစွမ်းအားကပင် ဟင်းလင်းပြင်အက်ကွဲကြောင်းကို ဖောက်ထွက်ကာ ဖုန်းရူးကို ဤလျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော တောင်ကြီးအတွင်းသို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ရုတ်တရက်

တောင်နောက်ဘက်မှ ကြီးမားသော ပေါက်ကွဲသံကြီး ထွက်ပေါ်လာသည်။ ယင်းမှာ အမည်မသိ ရက်စက်သော သားရဲကြီးတစ်ကောင်၏ ဟိန်းဟောက်သံ ဖြစ်သည် ထို့နောက် ဧရာမ လက်တံကြီးတစ်ခု ပျံတက်လာကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ချလိုက်သည်ကို အားလုံး မြင်လိုက်ရသည်။

အရှိန်အဟုန်မှာ ကြမ်းတမ်းလှသဖြင့် လူကို စိတ်လှုပ်ရှား တုန်လှုပ်စေသည်။

စောစောကပင် ဤကဲ့သို့သော လက်တံကြီးက နတ်မီးများ တောက်လောင်နေသည့် ပိဖန်းငှက်ကို ဖမ်းဆီးကာ ဆွဲခေါ်သွားခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။ သို့သော် ယခုတစ်ခေါက်တွင်မူ သားရဲကြီး၏ ဟိန်းဟောက်သံမှာ ဆက်လက် ထွက်ပေါ်နေဆဲပင် ဖြစ်သည်။

၎င်းမှာ လက်တံ၏ စားသောက်ခြင်းကို မခံရသေးပါချေ။

ဟိန်း ဟိန်း ဟိန်း

ရက်စက်သော သားရဲကြီးမှာ ကောင်းကင်ယံအထိ ပဲ့တင်ထပ်သွားအောင် ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်နေတော့သည်။

ထိုလက်တံမှာ ကောင်းကင်ကို တုန်လှုပ်စေသော အစွမ်းရှိသော်လည်း၊ ထိုတစ်ကြိမ်တွင်မူ ဟိန်းဟောက်သံရှင်ကို အလွယ်တကူ မစားနိုင်သေးပေ။

လီယန်ချူးတို့ ရှေ့သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ကြရာ၊ တောင်ပေါ်တွင် ဖုန်မှုန့်များ တလိပ်လိပ် တက်နေပြီး တောင်ကြီးမှာလည်း ငလျင်လှုပ်သကဲ့သို့ တုန်ခါနေသည်။ မြူခိုးများကြားတွင် ရက်စက်သော သားရဲကြီးတစ်ကောင်မှာ တစ်ဟုန်ထိုး ပြေးဆင်းလာနေ၏။ တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် မြေပြင်မှာ အက်ကွဲသွားပြီး သစ်ပင်များ ကျိုးပဲ့ကုန်တော့သည်။

၎င်းမှာ ထိုလက်တံကို ရှောင်တိမ်းရန် ပြေးလွှားနေခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခုမှသာ လီယန်ချူးသည် ထိုလက်တံမှာ မည်သည့် မိစ္ဆာကောင်မှ မဟုတ်ဘဲ၊ ဤတောင်ကြီးထဲမှ ထွက်ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်ကြောင်း သေချာစွာ မြင်လိုက်ရတော့သည်။

ထိုသားရဲကြီးမှာ သုံးလံ ခန့် မြင့်မားသော ဧရာမ မျောက်ဝံကြီး တစ်ကောင် ဖြစ်ပြီး၊ ကိုယ်ပေါ်တွင် ကြွက်သားများ အပြိုင်းပြိုင်း ထနေကာ ရွှေဖျော့ရောင် အဆင်းရှိသည်။

လှုပ်ရှားမှုမှာ လျှင်မြန်ပြီး အားအင်မှာ အင်မတန် ကြီးမားလှပေသည် ၎င်းသည် ပြေးလွှားရင်း လက်တံ၏ တိုက်ခိုက်မှုများကို ရှောင်တိမ်းနေရ၏။ လက်တံက ၎င်းကို ရစ်ပတ်တော့မည့် အခါတိုင်း၊ ၎င်း၏ ကိုယ်ပေါ်မှ ရွှေရောင်အလင်းများ ပွင့်ထွက်လာကာ လက်တံကို ခဏမျှ ဟန့်တားလိုက်ပြီးနောက် ထပ်မံ ထွက်ပြေးသည်။

ထိုမျောက်ဝံကြီးမှာ အလွန်ပင် လျှင်မြန်လှသော်လည်း၊ ပြေးလွှားနေရင်း နောက်ထပ် ရက်စက်သော သားရဲတစ်ကောင်နှင့် တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် တိုးမိသွားပြန်သည်။

ထိုသားရဲမှာ ခေါင်းသုံးလုံးခြင်္သေ့ တစ်ကောင်ဖြစ်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်မှာ အင်မတန် ကြီးမားလှကာ အမြင့်မှာ ခြောက်လံ ရှိသည်။ မူလက တောင်တောထဲတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ပုန်းအောင်းနေခြင်း ဖြစ်သော်လည်း ဤမျောက်ဝံကြီးကြောင့် ပေါ်ထွက်လာရခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုအခါ လက်တံမှာ မြေကြီးထဲမှ ထိုးထွက်လာပြီး စောစောကထက်ပင် ပိုမို လျှင်မြန်လာတော့သည် စုစုပေါင်း လက်တံ ခုနစ်ချောင်း၊ ရှစ်ချောင်းခန့်မှာ တောင်ကိုယ်ထည်ထဲမှ ပျံထွက်လာ၏။

ခေါင်းသုံးလုံးခြင်္သေ့မှာ ကောင်းကင်တုန်အောင် ဟိန်းဟောက်လိုက်ကာ မျောက်ဝံကြီးကို မကျေမနပ် ကြည့်လိုက်သည်။

၎င်း၏ ခေါင်းသုံးလုံးစလုံးမှာ ပါးစပ်ကို ပြိုင်တူ ဖွင့်လိုက်ရာ၊ ဧရာမ ဝဲဂယက်ကြီး သုံးခုကဲ့သို့ ပြင်းထန်သော စုပ်ယူအားကြီး ပေါ်ထွက်လာတော့သည်။

ထိုထိတ်လန့်စရာကောင်းသော စွမ်းအားမှာ လက်တံ၏ တိုက်ခိုက်မှုကို အတင်းအကျပ် ဟန့်တားထားနိုင်သည်။

သို့သော် ခေါင်းသုံးလုံးခြင်္သေ့မှာလည်း အလွန်ပင် ကြောက်ရွံ့နေပုံရပြီး၊ ဤလက်တံမှာ တကယ့် ထိတ်လန့်စရာ အစစ်အမှန်ဖြစ်ကြောင်း သိနားလည်သည့်အလား နောက်သို့ ဆုတ်ကာ ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားသည်။

သို့သော် တောင်ပေါ်မှ နောက်ထပ် လက်တံပေါင်း ဆယ်ဂဏန်းခန့် ထပ်မံ ပေါ်ထွက်လာပြန်သည် ထိုလက်တံများသည် ခေါင်းသုံးလုံးခြင်္သေ့ကို ဖမ်းဆီးကာ တောင်ကိုယ်ထည်ထဲသို့ ဆွဲသွင်းသွားရုံတင်မက၊ ထိုမျောက်ဝံကြီးမှာလည်း လွတ်မြောက်သွားခြင်း မရှိပါချေ။

ရက်စက်သော သားရဲကြီး နှစ်ကောင်မှာ တစ်ခဏအတွင်း သေဆုံးသွားရပြီး၊ ဤတောင်ကြီး၏ စားသုံးခြင်းကို ခံလိုက်ရတော့သည်။

အခန်း (၆၄၄) - ဗျိုင်းဖြူ ၊ နီးလျက်နှင့် ဝေးနေခြင်း ၊ လှောင်အိမ် ၊ မြွေဟောင်နက်ကြီး ၊ အပြစ်ရှိသလို ခံစားရခြင်း

“ဒီခေါင်းသုံးလုံးခြင်္သေ့နဲ့ ဧရာမမျောက်ဝံကြီးတွေက စောစောက ပိဖန်းနတ်ငှက်ထက်တောင် အရှိန်အဝါ ပိုကြီးမားတယ်လို့ ကျွန်တော် မြင်မိတာတောင်၊ ဘာလို့ ဒီထူးဆန်းတဲ့ လက်တံတွေကို မခုခံနိုင်ရတာလဲ ”

ဝေဟန်၏ မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် ဖြူလျော့နေသည်။ ဤကဲ့သို့ ကောင်းကင်တုန်အောင် ဟိန်းဟောက်နိုင်သည့် ရက်စက်သော သားရဲကြီးများပင်လျှင် တောင်ထဲမှ ထိုးထွက်လာသော လက်တံများရှေ့တွင် လက်တုံ့ပြန်နိုင်စွမ်း မရှိသည်ကို မြင်ရသည်မှာ လူကို ကျောချမ်းစေလှ၏။

ရုတ်တရက်

ခုနစ်ရောင်ခြည် နတ်အလင်းတန်းတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။ အတောင်ပံ ဆယ်လံ ကျယ်သော ဗျိုင်းဖြူ တစ်ကောင်မှာ တောင်ထိပ်သို့ ပျံတက်သွား၏။ ထိုဗျိုင်းဖြူ၏ အရှိန်မှာ အလွန်ပင် မြန်ဆန်လှရာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် တောင်ခါးပန်းသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

ဧရာမ လက်တံကြီးများမှာ အရိပ်ကဲ့သို့ ကပ်လိုက်လာသော်လည်း ခုနစ်ရောင်ခြည် အလင်းတန်းများ ဖြာထွက်နေသော ထိုဗျိုင်းဖြူကိုမူ ဖမ်းဆီးနိုင်ခြင်း မရှိပါချေ။

ဘုန်း ဘုန်း

ပြင်းထန်သော ပေါက်ကွဲသံများ အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်လာသည်။ လက်တံကြီးများက တောင်ကျောက်ဆောင်များကို ရိုက်ခွဲပစ်နေသော်လည်း ထိုဗျိုင်းဖြူကိုမူ မမှီနိုင်ဘဲ ရှိနေသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် တောင်ခါးပန်းပေါ်သို့ နောက်ထပ် အလင်းတန်းတစ်ခု တက်လာပြန်သည်။ ၎င်းမှာ စောစောက သံတုတ်ကို ကိုင်ဆောင်ထားသည့် ဧရာမ နွားခေါင်းလူသားပင် ဖြစ်သည်။ သူသည်လည်း မည်သူမျှ သတိမထားမိခင်မှာပင် တောင်ခါးပန်းသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

“ဒီတောင်ထိပ်မှာ တကယ်တော့ ဘာရှိနေလို့လဲ”

“ဒီလောက်များတဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ သားရဲတွေက အသက်ဘေးကိုတောင် မငဲ့ဘဲ ဘာလို့ တက်သွားကြတာလဲ”

ဝေဟန် ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်နေသည်။

“ဘာပဲရှိရှိ ဂရုမစိုက်နဲ့ လာ... တောင်အောက်ကို ဆင်းကြမယ် ”

လီယန်ချူးက ဆိုသည်။

“ဒီအတိုင်းပဲ ထွက်သွားတော့မှာလား ”

ဝေဟန်က အံ့ဩတုန်လှုပ်စွာ မေးသည်။

“မင်းလည်း ဒီသားရဲကြီးတွေရဲ့ အစွမ်းကို မြင်သားပဲ၊ သူတို့တောင် ဒီလက်တံတွေရှေ့မှာ ဒီလောက် အားနည်းနေတာ။ ငါတို့က ဘာသွားလုပ်မှာလဲ ”

လီယန်ချူးက ပြန်ပြောလိုက်သည်။

မူလကတည်းက သူ ဤတောင်အတွင်းသို့ ဝင်လာသည်မှာ လူရှာရန်သာ ဖြစ်သည်။ ယခု လူတွေ့ပြီဖြစ်ရာ ဤနေရာတွင် အချိန်ဖြုန်းနေရန် အကြောင်းမရှိပါချေ။

လီယန်ချူးသည် မှော်လွန်းပျံ ကို ထုတ်ယူလိုက်ရာ၊ ၎င်းမှာ ချက်ချင်းပင် လှေငယ်တစ်စင်းအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

“ဒီကမ္ဘာကြီးက တစ်ခုခု ထူးဆန်းနေတယ်။ ပတ်ဝန်းကျင်က မြောက်ဖုန်းနယ်ရဲ့ ပထဝီသွင်ပြင်နဲ့ တူနေပေမဲ့ တစ်ခုခုတော့ လွဲနေသလိုပဲ။ အပေါ်တက်ကြ... ငါတို့ အရင် ထွက်သွားရအောင်”

လီယန်ချူးက ဆိုသည်။

ဖုန်းရူးမှာ လီယန်ချူးကို ကြည့်ကာ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားတော့သည်။ ဤလူငယ် တာအိုဆရာမှာ အမှန်တကယ်ပင် နတ်ဘုရားကဲ့သို့ အစွမ်းထက်သည့် နည်းလမ်းများ ရှိနေသူဖြစ်ကြောင်း သူမ သိလိုက်ရသည်။ ထို့ပြင် လီယန်ချူး၏ စကားများက သူမကို လုံခြုံမှု အပြည့်အဝ ပေးစွမ်းနိုင်၏။

လူလေးဦးစလုံး မှော်လွန်းပျံပေါ်သို့ တက်လိုက်ကြရာ၊ ၎င်းမှာ အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ကောင်းကင်ယံသို့ ပျံတက်သွားတော့သည်။ ဤမှော်လွန်းပျံ၏ အရှိန်မှာ အင်မတန် မြန်ဆန်လှရာ ဤတောင်ကြီးကို ကျော်လွန်ရန်မှာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းပင် ဖြစ်သင့်သည်။ သို့သော် ၎င်းတို့မှာ အမွှေးတိုင်တစ်ဝက်ခန့်ကြာသည်အထိ ပျံသန်းနေရဆဲပင်။

လီယန်ချူးမှာ ပို၍ပင် မသင်္ကာ ဖြစ်လာသည်။ သူသည် မှော်လွန်းပျံကို သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး လူအားလုံးကို မြေပြင်သို့ ပြန်လည် ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်။

“ငါ ပြောသားပဲ... ဒီနားမှာ ဘယ်လိုလုပ် မြောက်ဖုန်းနယ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ ”

လီယန်ချူးက ဆိုသည်။

“ဒါက ဘာဖြစ်တာလဲ ဘာလို့ ဒီလောက်ကြာနေတာတောင် ငါတို့ တောင်ထဲမှာပဲ ရှိနေသေးတာလဲ”

ဝေဟန်က အံ့အားသင့်စွာ မေးသည်။ ဖုန်းရူးမှာလည်း ကြောက်လန့်တကြား မျက်နှာပျက်နေရှာသည်။

“ဒါက နီးလျက်နှင့် ဝေးနေခြင်း ဆိုတဲ့ တန်ခိုးစွမ်းအားလား တစ်စုံတစ်ယောက်က ကြီးမားတဲ့ အစွမ်းနဲ့ ဒီတောင်ကြီးကို ပိတ်လှောင်ထားတာလား”

ရှင်းဟုန်ယဲ့က အတန်ကြာ စဉ်းစားပြီးမှ ဆိုလိုက်သည်။

သူမမှာ အစီရင်အတတ်တွင် ပါရမီရှင် ဖြစ်သည့်အတွက် အမျိုးမျိုးသော အစီရင်များကို လေ့လာထားသူ ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ဤနေရာတွင် ထိုကဲ့သို့သော အစီရင်မျိုး ခင်းကျင်းထားပါက၊ ၎င်းတို့မှာ အချိန်အတော်ကြာ ပျံသန်းနေသော်လည်း မူလနေရာမှာပင် ရှိနေခြင်းမှာ ဖြစ်နိုင်ပေသည်။

ရှင်းဟုန်ယဲ့၏ စကားကြောင့် လူအားလုံး တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။

“ပိုပြီး ကြောက်စရာကောင်းတာက... ကျွန်မ ဒီနေရာမှာ ဘယ်လို အစီရင်အငွေ့အသက်မျိုးမှ မခံစားရတာပဲ။ အစီရင်က ဒီတောင်ကြီးနဲ့ တစ်သားတည်း ဖြစ်နေတာမျိုး မဟုတ်ရင်၊ အစီရင်ခင်းတဲ့သူရဲ့ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်က ထိတ်လန့်စရာကောင်းလောက်အောင် မြင့်နေတာမျိုးပဲ ဖြစ်ရမယ် ”

ရှင်းဟုန်ယဲ့က စိုးရိမ်တကြီး ဆိုသည်။

“ဆိုလိုတာက ငါတို့ အခု ဒီတောင်ကြီးထဲမှာ အကျဉ်းကျနေတာပေါ့။ ပတ်ဝန်းကျင် မြင်ကွင်းတွေက အစစ်အမှန်လည်း ဖြစ်နိုင်သလို၊ ပုံရိပ်ယောင်တွေလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်။ ဒီနေရာက လှောင်အိမ်တစ်ခုလို ဖြစ်နေတာပဲ ”

လီယန်ချူးက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ဆိုသည်။

သူ၏ စကားပင် မဆုံးသေးမီမှာပင် ညှီစို့စို့ အနံ့အသက်တစ်ခု ရောက်ရှိလာပြီး၊ ဦးခေါင်းတွင် ဦးချိုနှစ်ဖက် ပါရှိသော မြွေဟောင်နက်ကြီး တစ်ကောင်မှာ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် လျှောတိုက်တက်လာသည်။ ၎င်းသည်လည်း တောင်ထိပ်သို့ တက်ရန် လာခြင်းဖြစ်သော်လည်း လီယန်ချူးတို့ လေးဦးနှင့် တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် တိုးမိသွားခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုမြွေနက်ကြီး၏ မျက်လုံးများမှာ အနီရောင်အလင်းများ ထွက်ပေါ်နေပြီး၊ တောင်ထိပ်ပေါ်ရှိ အရာအပေါ် အလွန်အမင်း လောဘတက်နေပုံရသည်။

သို့သော် မျက်စိရှေ့မှ လူလေးဦးကို သတ်ဖြတ်ပစ်ရန်လည်း ၎င်းက ဝန်မလေးပါချေ။ ၎င်းသည် ပါးစပ်ကို ဟကာ ရေငွေ့များ မှုတ်ထုတ်လိုက်ရာ ထိုရေငွေ့များအတွင်း၌ ထက်မြက်လှသော ရေခဲစိုင်လေးများ ပါဝင်နေသည်။

“ဟဲ့... မိစ္ဆာ ရမ်းကားမနေနဲ့”

ဝေဟန်က အေးစက်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

သူသည် ဓားလက်နက်မန္တန်ကို အသုံးပြုလိုက်ရာ တောက်ပလှသော ဓားအလင်းတန်းတစ်ခု ပွင့်ထွက်သွားပြီး မြွေနက်ကြီး၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ တိုက်ရိုက်ပင် ကျရောက်သွားတော့သည်။ ထိုဓားချက်မှာ ကောင်းကင်ယံမှ ကြယ်ပျံတစ်စင်းအလား၊ သို့မဟုတ် လရောင်ဖြာကျလာသည့်အလား အင်မတန် လှပပြီး ဝိညာဉ်အငွေ့အသက် ပါဝင်လှသည်။

တိန်း

မြွေနက်ကြီး၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် မီးပွင့်လေးများသာ ထွက်ပေါ်လာပြီး မည်သို့မျှ ထိခိုက်ခြင်း မရှိပါချေ။ ဆန့်ကျင်ဘက်အားဖြင့် ၎င်းသည် ပါးစပ်ကြီးကို ဟကာ ဝေဟန်ကို ကိုက်ရန် ပြေးဝင်လာတော့သည်။ ဝေဟန်က လက်ကောက်ဝတ်ကို လှည့်လိုက်ရာ၊ သစ်သားဓားပေါ်မှ တောက်ပသော အလင်းတန်းတစ်ခု ပွင့်ထွက်သွားပြီး မြွေနက်ကြီးဆီသို့ တိုက်ရိုက် ပျံသန်းသွားသည်။

မြွေရိုက်လျှင် ခုနစ်လက်မ ကို ရိုက်ရသည်ဟူသော စကားအတိုင်း၊ ဤသစ်သားဓားမှာ သာမန်မဟုတ်ဘဲ ထက်မြက်သော ဓားစွမ်းအားများ ကိန်းအောင်းနေကာ မြွေနက်ကြီး၏ အသက်ချက်သို့ တိုက်ရိုက် စိုက်ဝင်သွားတော့သည်။

ဤမြွေနက်ကြီးမှာ အလျား ပေနှစ်ရာကျော် ရှိပြီး ရေပုံးတစ်ပုံးခန့် ထွားကျိုင်းလှသည်။ ဝေဟန်အနေဖြင့် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ၎င်း၏ အသက်ချက်ကို ရှာဖွေနိုင်ခြင်းမှာ သူသည် တွက်ချက်မှုဆိုင်ရာ ပါရမီရှင် ဖြစ်ကြောင်း ပြသနေသည်။ သို့သော် သစ်သားဓားမှာ အသားထဲသို့ နှစ်လက်မခန့်သာ ဝင်သွားပြီး ရပ်တန့်သွားသည်။

ဝေဟန် အတော်လေး ထိတ်လန့်သွားသည်။

“ဒါ... ဒါက ဘယ်လို မိစ္ဆာအမျိုးအစားလဲ”

သူသည် သွားနာသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ သူသည် ချန်နိုင်ငံ အရာရှိရုံးတော်၏ ပါရမီရှင်တစ်ဦး ဖြစ်ပြီး၊ အဆင့်မြင့် ဂိုဏ်းကြီးများမှ လူအိုကြီးများနှင့် ရင်ဆိုင်ခဲ့ရစဉ်ကပင် ရှုံးနိမ့်ခြင်း မရှိခဲ့သူဖြစ်သည်။

အရာရှိချုပ် ဝမ်လောင်အာနှင့် ပညာရှင်ကြီးများက သူ့ကို ယန်ဝိညာဉ် အဆင့်သို့ တက်လှမ်းနိုင်မည့် အလားအလာ အရှိဆုံး ဓားသမားအဖြစ် သတ်မှတ်ထားကြသည်။

သို့သော် ယခု ခရီးထွက်လာချိန်တွင် ပျောက်ဆုံးနေသူများကို လာရောက်ရှာဖွေရင်း၊ ထိုထောင်စုနှစ် သစ်ပင်မိစ္ဆာနှင့် တွေ့ခဲ့ရသည်။

၎င်း၏ မိစ္ဆာစွမ်းအားမှာ ကြီးမားရုံတင်မက၊ ထူးဆန်းသော ခွဲပွားကိုယ်ခန္ဓာများလည်း ရှိနေသေးသည်။ ယခုလည်း ထိုတောင်ကြီးအတွင်းသို့ အကြောင်းမဲ့ ရောက်လာကာ၊ ဤမြွေနက်ကြီးနှင့် တွေ့ဆုံရပြန်ရာ အင်မတန် လက်ပေါက်ကပ်လှပေသည်။

သူသည် မိမိကိုယ်ကို ပါရမီရှင် ဓားသမားတစ်ဦး မဟုတ်တော့ဘဲ သာမန် ကျင့်ကြံသူလေးတစ်ဦးအဖြစ်ပင် ထင်ယောင်ထင်မှား ဖြစ်လာတော့သည်။ ဝေဟန် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူကာ ဓားစွမ်းအားများကို ထုတ်ဖော်လိုက်သည်။ ရုတ်တရက် ဆယ်မီတာခန့် ရှည်လျားသော ဧရာမ ဓားကြီးတစ်စင်း ပေါ်ထွက်လာပြီး မြွေနက်ကြီး၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ ခုတ်ချလိုက်သည်။

မြွေနက်ကြီး၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် ပြတ်ရှရာတစ်ခု ပေါ်လာပြီး ၎င်း၏ မျက်လုံးများမှာ ပို၍ပင် ရက်စက်လာတော့သည်။

ဦးခေါင်းပေါ်ရှိ ဦးချိုများမှာလည်း သိသိသာသာ ရှည်ထွက်လာကာ နဂါးတစ်ကောင်၏ ဟိန်းသံကဲ့သို့သော အသံများ ထွက်ပေါ်လာ၏။ ၎င်းသည် အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ဝေဟန်၏ ရှေ့မှောက်သို့ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ရောက်ရှိလာသည်။

ဤမိစ္ဆာကောင်မှာ အလွန်ပင် ပါးနပ်လှ၏။ ဝေဟန်၏ ဓားစွမ်းအားမှာ ထက်မြက်သော်လည်း ခန္ဓာကိုယ်၏ သွေးသားစွမ်းအားမှာ မကြီးမားကြောင်း သိရှိသဖြင့် အနီးကပ်တိုက်ခိုက်ကာ ဝါးမျိုရန် ကြိုးစားခြင်း ဖြစ်သည်။

ယင်းမှာ ဓားကျင့်ကြံသူများ၏ အားနည်းချက်ပင် တိုက်စစ် ပြင်းထန်သလောက် ခံစစ် အားနည်းခြင်း ။

ဝေဟန်၏ စိတ်ထဲ လေးလံသွားပြီး သစ်သားဓားကို အမြန်ပြန်ခေါ်ကာ ကာကွယ်ရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း...

ရှုခနဲ

ဓားအလင်းတန်းတစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားသည်။ အနက်ရောင် အလင်းတန်းမှာ နှစ်ပိုင်း ပြတ်သွားတော့သည်။

မြေပြင်ပေါ်တွင် မြွေနက်ကြီး၏ ပြတ်တောက်နေသော ခန္ဓာကိုယ်မှာ အပြင်းအထန် ရုန်းကန်နေပြီး သွေးများမှာလည်း အိုင်ထွန်းနေတော့သည်။

ရှု ရှု ရှု

လီယန်ချူးသည် ဓားကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ၊ ထိုမြွေနက်ကြီးမှာ ခဏချင်းမှာပင် ဆယ်ပိုင်းကျော် ပြတ်တောက်သွားတော့သည်။

ကျန့်ကျောင်းဓား ပေါ်မှ ထူးဆန်းသော တုန်ခါမှု စွမ်းအားများ ပွင့်ထွက်လာပြီး ထိုမြွေနက်ကြီးကို မှုန့်မှုန့်ညက်ညက် ကြေမွသွားစေတော့သည်။

တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ သေခြင်းတရားကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်သွားခြင်းပင်

ဝေဟန်မှာ လီယန်ချူးကို အံ့ဩတုန်လှုပ်စွာ ကြည့်နေမိသည်။

သူသည် နှစ်ပေါင်းများစွာ ကျင့်ကြံလာသည့် စီနီယာတစ်ဦးနှင့် မိမိကြားတွင် ကွာဟချက် ရှိမည်ကို သိသော်လည်း၊ မျက်စိရှေ့တွင် ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ပါးစပ်မှာ အနည်းငယ် တွန့်သွားမိသည်။

“ဒီကွာဟချက်က တော်တော်ကြီးတာပဲ ”

“ကံကောင်းလို့ သူက စီနီယာကြီး ဖြစ်နေလို့ပေါ့၊ အကယ်၍ ငါနဲ့ သက်တူရွယ်တူသာ ဆိုရင်တော့ ငါ့ကိုယ်ငါ နံရံနဲ့ ဆောင့်သတ်လိုက်တာပဲ ကောင်းမယ် ”

ဖုန်းရူးမှာ ဓားကို ကိုင်ဆောင်ထားသော လီယန်ချူး၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ကာ ရင်ခုန်သံများပင် မြန်လာတော့သည်။

သူမတွင် ခင်ပွန်းရှိပြီးဖြစ်ရာ ဤကဲ့သို့သော ချောမောသည့် လူငယ်တစ်ဦးကို မြင်လျှင် စိတ်အေးအေးထားသင့်သော်လည်း၊ ယခုအခါတွင်မူ သူမ၏ စိတ်ထဲ၌ လှုပ်ရှားမှုတစ်မျိုး ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

ယင်းကပင် သူမကို ပြင်းထန်သော အပြစ်ရှိသလို ခံစားရစေ၏။

ယခုအချိန်တွင် လီယန်ချူးမှာ သူမ၏ မျက်စိထဲ၌ အင်မတန် ယောက်ျားပီသသော ဆွဲဆောင်မှု ရှိနေသည်။

ရုပ်ရည်ခန့်ညားရုံတင်မက၊ သူ၏ သွေးသားစွမ်းအား ပြင်းထန်မှုက သူမကို အင်မတန် ရိုက်ခတ်စေသည်။ သူမသည် ခေါင်းကို အမြန်ခါလိုက်ကာ သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်ပြီး မျက်နှာလေးမှာလည်း ပူထူနေရှာသည်။

စောစောက တစ်ခဏတာမှာ မိမိခင်ပွန်းအပေါ် သစ္စာမဲ့သလို ခံစားလိုက်ရခြင်းကြောင့်ပင်။

“ငါတော့ ဒုက္ခပါပဲ”