အခန်း (၆၄၅-၆၄၆)

အခန်း (၆၄၅) - လောက၏ အမုန်းတော်ခံ ၊ ရင်းနှီးနေသော ခံစားချက် ၊ ဝိုင်းရံတိုက်ခိုက်ခံရခြင်း ၊အကုန်လုံးကို အမှုန့်ကြိတ်ပစ်မယ်

မြွေဟောင်နက်ကြီးမှာ အသတ်ခံလိုက်ရပြီးနောက် ၎င်း၏ သွေးသားခန္ဓာကိုယ်မှာ မြေမှုန့်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။ ရုတ်တရက် မြေပြင်မှ လက်တံကြီးတစ်ခုမှာ ကောင်းကင်ထောက်တိုင်ကြီးအလား ထိုးထွက်လာပြီး လီယန်ချူးတို့အဖွဲ့ရှိရာသို့ ဝှေ့ယမ်းတိုက်ခိုက်လာ၏။

ဝေဟန်၊ ရှင်းဟုန်ယဲ့နှင့် ဖုန်းရူးတို့ သုံးဦးစလုံး မျက်နှာပျက်သွားကြသည်။

ဤလက်တံများ၏ အစွမ်းကို သူတို့ မြင်တွေ့ခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။ မမျှော်လင့်ဘဲ မြွေကိုသတ်မိရာမှ ဤလက်တံများကို ဆွဲဆောင်မိသွားခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ စောစောက ပိဖန်းနတ်ငှက်၊ ဧရာမမျောက်ဝံကြီးနှင့် ခေါင်းသုံးလုံးခြင်္သေ့တို့မှာလည်း ဤလက်တံများ၏ လက်ချက်ဖြင့် သေဆုံးခဲ့ရသည် မဟုတ်ပါလား။

ရှုခနဲ

ဓားအလင်းတန်းတစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားပြီး လက်တံတစ်ခု ပြတ်တောက်သွားသည်။

လီယန်ချူးသည် တည်ငြိမ်သော မျက်နှာထားဖြင့် ဓားကိုကိုင်ကာ မတ်တပ်ရပ်နေ၏။ သူ၏ တာအိုဝတ်ရုံမှာ လေထဲတွင် တဖျတ်ဖျတ် လွင့်နေပြီး သူ၏ အရှိန်အဝါမှာ တောင်တန်ကြီးတစ်ခုအလား လေးနက်လှသည်။

ပြတ်တောက်သွားသော လက်တံမှာ မြေပြင်ပေါ်တွင် တလူးလူးတလိမ့်လိမ့် ဖြစ်နေပြီးနောက် လေထဲတွင် ပျောက်ကွယ်ကာ အငွေ့ပျံသွားတော့သည်။

ဂုန်း ဂုန်း

မြေပြင်မှ နောက်ထပ် လက်တံပေါင်းများစွာ ထိုးထွက်လာပြန်သည်။

ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ ၎င်းတို့သည် ရှင်းဟုန်ယဲ့နှင့် ဝေဟန်တို့ကို မတိုက်ခိုက်တော့ဘဲ လီယန်ချူးတစ်ဦးတည်းကိုသာ ပစ်မှတ်ထားကာ အငြိုးတကြီး ပြေးဝင်လာကြသည်။ လီယန်ချူး၏ မျက်နှာမှာ အေးစက်ခက်ထန်နေပြီး လက်ကိုမြှောက်ကာ ဓားကို ခုတ်ချလိုက်သည်။

ရှု ရှု ရှု

လက်တံ ခုနစ်ချောင်း၊ ရှစ်ချောင်းခန့်မှာ ခဏချင်းမှာပင် ထပ်မံပြတ်တောက်သွားပြန်သည်။

၎င်းတို့သည် မြေကြီးထဲသို့ ပြန်လည်ဝင်ရောက်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း မအောင်မြင်ဘဲ လောကကြီးအတွင်းမှ အတင်းအကျပ် နှင်ထုတ်ခံရသကဲ့သို့ အစအနမကျန် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

၎င်းတို့မှာ ဤလောကကြီး၏ အမုန်းတော်ခံရသူများအလားပင်။

“ဒီခံစားချက်က တစ်မျိုးကြီးပဲ၊ ရင်းနှီးနေသလိုလို...”

လီယန်ချူး မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။

သေဆုံးပြီးနောက် အစအနမကျန် ပျောက်ကွယ်သွားခြင်း၊ လောကကြီးက ငြင်းပယ်ပြီး အတင်းအကျပ် ဖယ်ရှားပစ်ခြင်း ခံရသည့် ဤခံစားချက်မှာ သူ စောစောက နတ်ဘုရားနယ်မြေ အတွင်းမှာ တွေ့ခဲ့ရသည့် မိစ္ဆာဆိုးများနှင့် အလွန်ပင် ဆင်တူနေသည်။

ခဏတာ ငြိမ်သက်သွားပြီးနောက် တစ်တောင်လုံး ပေါက်ကွဲထွက်တော့မည့်အလား လက်တံပေါင်း ဆယ်ဂဏန်းခန့်မှာ ရူးသွပ်စွာ ထိုးထွက်လာတော့သည်။

မြေပြင်တစ်ခုလုံးမှာလည်း ပြိုကွဲပျက်စီးသွား၏။ ဤလက်တံများမှာ အင်မတန် ကြီးမားလှပြီး တောင်ကိုယ်ထည်ကြီးတစ်ခုလုံးကိုပင် ဗုံးခွဲဖျက်ဆီးပစ်လိုက်သကဲ့သို့ ရှိပေသည်။

ဝေဟန်နှင့် ရှင်းဟုန်ယဲ့တို့မှာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားကြသည်။

ထိုမိစ္ဆာဆိုးဆန်ပြီး မင်္ဂလာမရှိသော အငွေ့အသက်များက ၎င်းတို့ကိုယ်တွင်းရှိ စွမ်းအားများကို ရုတ်တရက် ဖိနှိပ်လိုက်ရာ သွေးကြောများပင် ခဲမတတ် ခံစားလိုက်ရသည်။

ထိုလက်တံများ၏ ရှေ့မှောက်တွင် သူတို့မှာ သတ်ဖြတ်ခြင်းကို စောင့်ဆိုင်းနေရသည့် သိုးသူငယ်လေးများအလား ဖြစ်နေပြီး ရှောင်တိမ်းရန်ပင် မစွမ်းသာတော့ချေ။

အထူးသဖြင့် လက်တံများပေါ်ရှိ ဧရာမ စုပ်ခွက်ကြီးများမှာ ကြည့်ရသည်မှာ ရွံရှာဖွယ်ကောင်းလှသလို လူကိုလည်း ခြေဖျားလက်ဖျားများ အေးစက်ကာ မလှုပ်ရှားနိုင်အောင် မှော်ဝင်နေသကဲ့သို့ ရှိသည်။ ယင်းမှာ လူ၏ စိတ်အစဉ်ကို တိုက်ခိုက်သည့် ဝိညာဉ်ရေးရာ တိုက်ကွက်တစ်မျိုးပင် ဖြစ်သည်။

သို့သော် လီယန်ချူးမှာမူ မည်သို့မျှ တုန်လှုပ်ခြင်း မရှိပါချေ။ ပြေးဝင်လာသော လက်တံပေါင်းများစွာကို ရင်ဆိုင်ရန် သူ၏ ကိုယ်တွင်းမှ သွေးချီစွမ်းအား ကို ချက်ချင်း နှိုးဆွလိုက်သည်။

တစ်ခဏအတွင်းမှာပင်

လီယန်ချူး၏ ကိုယ်ပေါ်မှ သွေးသားစွမ်းအားများမှာ ကောင်းကင်သို့ တိုင်အလား တက်သွားပြီး သူ၏ ဦးခေါင်းပေါ်တွင် သွေးချီစွမ်းအားများဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော နေမင်းကြီးတစ်စင်း ပေါ်ထွက်လာတော့သည်။

ဒုန်း ဒုန်း ဒုန်း

သူ၏ နှလုံးခုန်သံမှာ နတ်ဘုရားတစ်ပါးက စည်တီးနေသကဲ့သို့ ကျယ်လောင်လှသည်။ ဤမျှ ပြင်းထန်လှသော သွေးချီစွမ်းအားများကြောင့် လက်တံများမှာ ပို၍ပင် ရူးသွပ်သွားကြပြီး မျက်စိဖြင့် မမြင်နိုင်လောက်သော အရှိန်ဖြင့် သူ့ကို ဝိုင်းအုံ တိုက်ခိုက်ကြတော့သည်။

“သေချင်နေတာပဲ”

လီယန်ချူး၏ အသံမှာ မိုးကြိုးပစ်လိုက်သကဲ့သို့ ဟိန်းထွက်သွားပြီး သူ၏ နောက်ကျောတွင် မြင့်မားလှသော နတ်ဘုရားပုံရိပ်ကြီးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာ၏။ ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ကာ ကျင့်ကြံသူများ ဖြစ်ကြသည့် ဝေဟန်နှင့် ရှင်းဟုန်ယဲ့တို့မှာ ပါးစပ်အဟောင်းသားနှင့် အံ့ဩမှင်သက်နေကြတော့သည်။

လီယန်ချူးသည် ကျန့်ကျောင်းဓားကို ပြင်းထန်စွာ ခုတ်ချလိုက်ရာ သူ၏ နောက်ကွယ်မှ နတ်ဘုရားပုံရိပ်ကြီးကလည်း သူနှင့်တစ်သားတည်း လှုပ်ရှားလိုက်သည်။

၎င်းမှာ သိုင်းပညာပုံရိပ် ပင် ဖြစ်သည်။

ထိုဓားတစ်ချက် ခုတ်လိုက်ရုံဖြင့် လက်တံပေါင်း ဆယ်ဂဏန်းခန့်မှာ ဓားအလင်းတန်းအတွင်း၌ ကြေမွပျက်စီးသွားပြီး အစအနမကျန် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။ ကမ္ဘာပျက်တော့မည့်အလား ဖြစ်နေသော မြင်ကွင်းမှာ တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် ထူးဆန်းစွာ ငြိမ်သက်သွား၏။

တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ သေခြင်းတရားကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်သွားခြင်းပင်

ဝေဟန်နှင့် ရှင်းဟုန်ယဲ့တို့မှာ လီယန်ချူးကို ကြည့်ကာ မိမိတို့ထက် အဆမတန် မြင့်မားလှသော တောင်ကြီးတစ်လုံးကို မော့ကြည့်နေရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

“စောစောက အဲဒါက သိုင်းပညာကျင့်စဉ်လား”

ဝေဟန်၏ နှလုံးခုန်သံမှာ မြန်နေသည်။

သူသည် ဓားကျင့်ကြံသူ ဖြစ်သော်လည်း သူ၏ လမ်းစဉ်မှာ ဓားအငွေ့အသက်ကို မွေးမြူခြင်း၊ ဓားပျံကို အသုံးပြုခြင်း ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူး၏ ဓားခုတ်ချက်မှာမူ သူနှင့် လုံးဝမတူဘဲ စစ်မှန်သော သိုင်းသမား တစ်ဦး၏ လမ်းစဉ် ဖြစ်နေသည်။ အထူးသဖြင့် ပြင်းထန်လှသော သွေးသားစွမ်းအားကြောင့် သူ့အနားတွင် ရှိနေရသည်မှာ မီးကင်ခံနေရသကဲ့သို့ ပူလောင်လှသည်။

လီယန်ချူး၏ ဤဓားတစ်ချက်ကြောင့် ထိုဧရာမ သွေးသားလက်တံကြီးများပင်လျှင် ကြောက်လန့်သွားပုံရပြီး ထပ်မံ ထွက်ပေါ်မလာတော့ဘဲ ငြိမ်သက်သွားကြသည်။

“လူတစ်ယောက်၊ ဓားတစ်စင်းတည်းနဲ့ ဒီထူးဆန်းတဲ့ မိစ္ဆာကြီးကို ခြောက်လှန့်ပစ်လိုက်တာလား တကယ့်ကို အစွမ်းထက်လိုက်တာ ”

ဝေဟန်၏ စိတ်ထဲတွင် လှုပ်ရှားသွားပြီး လီယန်ချူးအပေါ် ကြည်ညိုလေးစားစိတ်များ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သို့သော် လီယန်ချူးကမူ ရပ်တန့်မနေခဲ့ပါ။ သူသည် အရိုက်ခံရရုံနှင့် ကျေနပ်နေမည့်သူ မဟုတ်ပါချေ။

လာရောက်တိုက်ခိုက်သူများကို သူက သတ်ပစ်လိုက်ပြီ ဖြစ်သော်လည်း...

“မင်းတို့ ဒီမှာ ခဏစောင့်နေကြ၊ ငါ ခဏသွားလိုက်ဦးမယ် ”

လီယန်ချူး၏ စကားအဆုံးတွင် သူ၏ ကိုယ်ခန္ဓာမှာ အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ မြေကြီးထဲသို့ ငုပ်လျှိုးပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

သူသည် ဓာတ်ငါးပါးလွတ်မြောက်ခြင်းအတတ် ထဲမှ မြေငုပ်အတတ် ကို အသုံးပြုကာ တောင်ကိုယ်ထည်ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုလက်တံများနှင့် တောင်ကြီးမှာ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ဆက်နွှယ်မှု ရှိနေသော်လည်း၊ တောင်ကြီးတစ်ခုလုံးမှာ မိစ္ဆာကောင် ဖြစ်မနေနိုင်ကြောင်း သူ ဆုံးဖြတ်ထားသည်။

သို့မဟုတ်ပါက ရှင်းဟုန်ယဲ့၏ ဒေါ်လေး ဖုန်းရူးမှာ ဤနေရာ၌ အသက်ရှင်နေနိုင်မည် မဟုတ်သလို၊ ကောင်းကင်ရတနာ များလည်း ပေါက်ရောက်နေမည် မဟုတ်ပါချေ။

မှန်ပေသည်။ သူ တောင်အတွင်းသို့ နက်ရှိုင်းစွာ ဝင်ရောက်သွားသည့်အခါ မြေငုပ်အရှိန်မှာ အနည်းငယ် နှေးကွေးသွားသော်လည်း ထူးခြားသော မိစ္ဆာအငွေ့အသက်များကိုမူ မခံစားရသေးပေ။

ရုတ်တရက်

လီယန်ချူး၏ အကြည့်မှာ စူးရှသွားပြီး ရှေ့မှောက်တွင် တွန့်လိမ်နေသော သွေးသားတုံးကြီးတစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသည်။

ဤမိစ္ဆာမှာ ပုံသဏ္ဌာန်မရှိဘဲ မညီမညာဖြစ်နေသော သွေးသားတုံးကြီး တစ်တုံးသာ ဖြစ်ပြီး တစ်စုံတစ်ယောက်၏ ကိုယ်ပေါ်မှ ပြုတ်ကျလာသည့် အသားစတစ်ခုနှင့် တူလှသည်။

ထို့ပြင် ၎င်းပေါ်တွင် ရွံရှာဖွယ်ကောင်းသော အသားပိုများလည်း ပေါက်နေသေး၏။

ထိုသွေးသားတုံးကြီးသည် လီယန်ချူးကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ထက်မြက်လှသော သတ်ဖြတ်လိုသည့် အရှိန်အဝါကြောင့် ဦးစွာ ဝမ်းသာသွားသော်လည်း နောက်တွင်မူ ကြောင်အမ်းသွားတော့သည်။

၎င်းသည် ပြင်းထန်သော သွေးချီစွမ်းအားများကို အလွန်အမင်း လိုလားသော်လည်း လီယန်ချူးကိုမူ ကြောက်ရွံ့နေသည့် ပုံစံရှိသည်။

“မိပြီ”

လီယန်ချူးက အေးစက်စွာ ဆိုလိုက်သည်။

သူ၏ စွမ်းအား ကို လက်ဝါးကြီးတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ တိုက်ရိုက်ပင် လှမ်းဖမ်းလိုက်၏။

ဤထူးဆန်းသော သွေးသားတုံးကြီးမှာ တောင်ကိုယ်ထည်အတွင်းသို့ ရူးသွပ်စွာ ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားသော်လည်း လီယန်ချူး၏ စွမ်းအားလက်ဝါးကြီးက မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ဖမ်းဆီးလိုက်နိုင်တော့သည်။

ထိုသွေးသားတုံးကြီးမှာ ကြွက်ကလေးတစ်ကောင်ကို ဖမ်းမိထားသကဲ့သို့ “ကျိကျိကျိ” ဟု အဆက်မပြတ် အော်ဟစ်နေတော့သည်။

သို့သော် နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် လီယန်ချူး၏ စွမ်းအားလက်ဝါးကြီးမှာ အက်ဆစ်နှင့် အတိုက်ခံရသကဲ့သို့ သံချေးတက်ကာ ဆွေးမြည့်လာတော့သည်။

သူသည် ချက်ချင်းပင် ဓားဖြင့် ခုတ်ချလိုက်ရာ ဓားအလင်းတန်းမှာ လျှပ်စီးအလား ဖြတ်သန်းသွားတော့သည်။

ထိုသွေးသားတုံးကြီးမှာ တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် နှစ်ပိုင်း ပြတ်သွား၏။ ထူးဆန်းသော တုန်ခါမှု စွမ်းအားများကြောင့် ထိုသွေးသားတုံး၏ တစ်ဝက်ကျော်မှာ ပေါက်ကွဲပျက်စီးသွားသည်။

သို့သော် စောစောက လက်တံများနှင့် မတူသည်မှာ၊ လက်တံများမှာ ဤသွေးသားတုံးကြီးက ဖန်တီးထားသော တိုက်ခိုက်ရေး ကိရိယာများသာ ဖြစ်သဖြင့် ပြတ်တောက်သွားလျှင် အငွေ့ပျံသွားသော်လည်း၊ ယခု သွေးသားတုံးကြီးမှာမူ အသက်ရှင်နေဆဲဖြစ်ကာ နှစ်တုံးအဖြစ် ပြောင်းလဲပြီး ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားနေပြန်သည်။

လီယန်ချူးက ပါးစပ်ကို ဟကာ မှုတ်ထုတ်လိုက်ရာ

ပြင်းထန်လှသော နတ်ဘုရားမီးလျှံ တစ်ခုမှာ သူ၏ ကိုယ်တွင်းမှ ရေတံခွန်အလား ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

သူသည် မိမိ၏ လောကဓာတ်အပူစွမ်းအား ကို အခြေခံကာ ဤအစွမ်းထက်လှသော တန်ခိုးစွမ်းအားကို ဖော်ထုတ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

နေမင်းကြီး၏ အပူရှိန်နှင့်တူသော ထိုမီးတောက်များက ထိုသွေးသားတုံးများကို အစအနမကျန် လောင်ကျွမ်းပြာချပစ်လိုက်တော့သည်။ အရာအားလုံးမှာ အငွေ့ပျံသွားပြီး သန့်စင်သွား၏။

လီယန်ချူး ပတ်ဝန်းကျင်ကို ထပ်မံ စစ်ဆေးကြည့်သော်လည်း အခြား သွေးသားတုံးများကို မတွေ့ရတော့သဖြင့် မြေငုပ်အတတ်ဖြင့် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြန်လည် ထွက်လာခဲ့သည်။

လူသုံးဦးစလုံး လီယန်ချူးကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ကြောင်အမ်းသွားကြသည်။

ဒီလောက်တောင် မြန်တာလား "ခဏသွားလိုက်ဦးမယ်" ဆိုသည့်အတိုင်း တကယ်ပင် ခဏလေးအတွင်း ပြန်ရောက်လာခြင်း ဖြစ်သည်။

“ဘာဖြစ်သွားသေးလဲ”

ရှင်းဟုန်ယဲ့က အနားသို့ အပြေးလာကာ စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။

“တောင်ထဲမှာ သွေးသားတုံးလိုမျိုး အရာတစ်ခု ရှိနေတာ၊ တော်တော် ရွံဖို့ကောင်းတယ်။ အခုတော့ ငါ သတ်ပစ်လိုက်ပြီ ”

လီယန်ချူးက တည်ငြိမ်စွာ ဆိုသည်။

“တကယ့်ကို လန်းတာပဲ”

ဝေဟန်သည် လီယန်ချူးကို မနေနိုင်ဘဲ လက်မထောင်ပြလိုက်မိသည်။ ဤညီအစ်ကို လီမှာ တကယ့်ကို ကြမ်းတမ်းလှပေသည်။

“ဒီသွေးသားတုံးက တစ်တုံးတည်း မဟုတ်လောက်ဘူး၊ သူ့ရဲ့ မူလကိုယ်ထည်က မသေသေးဘူး ”

လီယန်ချူးက ဆက်ပြောလိုက်သည်။

“အဲဒါဆို ဘယ်လိုလုပ်မလဲ”

ရှင်းဟုန်ယဲ့ အော်လိုက်မိသည်။

စောစောက အစွမ်းထက်လှသည့် သားရဲကြီး သုံးကောင်လုံး ထိုလက်တံများအောက်မှာ သေဆုံးခဲ့ရသည် မဟုတ်ပါလား။ ယခု လီယန်ချူးက ထိုလက်တံများမှာ ခွဲပွားကိုယ်များသာ ဖြစ်ပြီး မူလကိုယ်ထည် ကျန်နေသေးသည်ဟု ဆိုရာ၊ ထိုမူလကိုယ်ထည်မှာ မည်မျှ ထိတ်လန့်စရာ ကောင်းနေမည်နည်း။

“တောင်က ငါ့ဆီကို မလာရင်၊ ငါကပဲ တောင်ဆီကို သွားရမှာပေါ့ ”

လီယန်ချူးက အေးအေးဆေးဆေးပင် ဆိုသည်။

“ဆိုလိုတာက...” ရှင်းဟုန်ယဲ့ မေးလိုက်သည်။

“ဒီတောင်ထဲမှာ ဆက်နေရင် ဒီထူးဆန်းတဲ့ လက်တံတွေကို အမြဲ သတိထားနေရမှာပဲ။ အဲဒီတော့ တောင်ထိပ်ပေါ် တက်ပြီး ဘာရှိလဲဆိုတာ သွားကြည့်တာက ပိုကောင်းလိမ့်မယ် ”

လီယန်ချူးက ဆိုလိုက်သည်။

မူလက သူသည် သူစိမ်းကိစ္စများကို ဝင်မပါချင်သော်လည်း၊ ယခုကဲ့သို့ ဤနေရာမှ ထွက်မရအောင် ပိတ်မိနေမှတော့ အကုန်လုံးကို အမှုန့်ကြိတ်ပစ်ဖို့ပဲ ရှိတော့တယ်။

အခန်း (၆၄၆) -တောင်ထိပ်ကို ဓားတစ်ချက်နဲ့ ခုတ်ဖြတ်ခြင်း ၊ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော ခေါင်းတလား ၊ ကျင့်ကြံသူတို့၏ အစီရင်မန္တန်

လီယန်ချူး၏ စကားကြောင့် လူသုံးဦးစလုံး ကြောင်အမ်းသွားကြသည်။ အခြေအနေကို မသိသေးခင်တုန်းကတော့ တောင်ထိပ်ကို တက်ကြည့်တာ ပြဿနာမရှိပေမဲ့၊ အခုလို အန္တရာယ်တွေ ရှိနေမှန်း သိသိကြီးနဲ့ တက်သွားတာဟာ ကိုယ့်သေတွင်းကိုယ် တူးတာနဲ့ မတူဘူးလား။

သို့သော် သူတို့ သုံးဦးစလုံးလည်း ချက်ချင်းပင် သဘောပေါက်သွားကြသည်။

လက်ရှိ အခြေအနေကို ဖြေရှင်းနိုင်မည့် နည်းလမ်းမှာ ဤနည်းလမ်းတစ်ခုတည်းသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

သို့မဟုတ်ပါက ထိုတောင်ကြီးထဲမှာပဲ ထာဝရ သောင်တင်နေရတော့မည်။ ထိုသွေးသားတုံး မိစ္ဆာကြီးက မည်သည့်အချိန်တွင် ထပ်မံ ထိုးထွက်လာမည်ကိုလည်း မည်သူမျှ မသိနိုင်ပါချေ။

လီယန်ချူးကမူ မကြောက်သော်လည်း၊ သူတို့ သုံးဦးမှာမူ ထိုလက်တံများနှင့် တွေ့လိုက်သည်နှင့် တုံ့ပြန်ရန်ပင် အချိန်မရဘဲ ဝါးမျိုခံလိုက်ရမည်မှာ အသေအချာပင်။

တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည် အပြင်းထန်ဆုံး ဖြစ်သည့် ဝေဟန်ပင်လျှင် ထိုသို့ပင် တွေးမိသည်။ ဓားကျင့်ကြံသူ များမှာ ခန္ဓာကိုယ် ကြံ့ခိုင်မှု အလွန် အားနည်းလွန်းလှသည် မဟုတ်ပါလား။

ယခုတစ်ကြိမ်တွင် လီယန်ချူးသည် မှော်လွန်းပျံ ကို ထုတ်မသုံးတော့ဘဲ၊ လက်မှ မန္တန်တစ်ခုကို တိုးတိုးလေး ရွတ်ဆိုလိုက်၏။

“ကြီးထွားစမ်း”

သူ၏ ကိုယ်ခန္ဓာမှာ တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် မြင့်မားထွားကျိုင်းလာပြီး ပေသုံးဆယ် ခန့် မြင့်သော ဧရာမ လူသားကြီးတစ်ဦးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

၎င်းမှာ ဖာထျန်းရှန့်တီ ဟူသော တာအိုအတတ်ပင် ဖြစ်သည်။

သူသည် ရှင်းဟုန်ယဲ့၊ ဝေဟန်နှင့် ဖုန်းရူးတို့ကို သူ၏ လက်ဖဝါးပေါ်တွင် တင်ကာ မြှောက်မထားလိုက်သည်။

သူ၏ အသွင်မှာ ဒဏ္ဍာရီထဲမှ စေတီတော်ကို ထမ်းပိုးထားသော နတ်မင်းကြီး အလား အရှိန်အဝါမှာ ကြမ်းတမ်းပြီး ရဲရင့်လှပေသည်။ ထို့နောက် သူသည် တိမ်စီးအတတ် ကို အသုံးပြုကာ တောင်ထိပ်သို့ ပျံတက်သွားတော့သည်။

ထိုဧရိယာကို ကျော်ဖြတ်လိုက်သည်နှင့် မြေပြင်မှ လက်တံကြီးများမှာ သူ့ကို ဖမ်းဆီးပြီး တောင်အောက်သို့ ဆွဲချရန် ရူးသွပ်စွာ ထိုးထွက်လာကြပြန်သည်။ လီယန်ချူးသည် အေးစက်သော မျက်နှာထားဖြင့် ကျန့်ကျောင်းဓားကို တိုက်ရိုက်ပင် လွှဲယမ်းခုတ်ချလိုက်၏။

လက်တံများမှာ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ပြတ်တောက်သွားပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ တဒုန်းဒုန်း ကျလာကာ၊ အငွေ့ပျံပြီး လောကကြီးထဲမှ ပျောက်ကွယ်သွားကြသည်။

ဤသည်မှာ အမှန်တကယ်ပင် သစ်ခြောက်ပင်ကို အလွယ်တကူ ချိုးဖဲ့သကဲ့သို့ တားဆီး၍မရသော စွမ်းအား ပင် ဖြစ်သည်။

အထူးသဖြင့် သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးကို လွှမ်းခြုံထားသော ပြင်းထန်လှသည့် သွေးချီစွမ်းအား မှာ တောင်ထဲမှ သွေးသားမိစ္ဆာအတွက် အကြီးမားဆုံးသော ဆွဲဆောင်မှု ဖြစ်နေသည်။

မရေမတွက်နိုင်သော လက်တံကြီးများမှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် သူ့ဆီသို့ တိုးဝှေ့လာကြရာ ကြည့်နေရသူများမှာပင် ဦးရေပြားများ ထုံကျင်ကာ အသက်ရှူရပ်မတတ် ဖြစ်ရသည်။

လီယန်ချူး၏ လက်ဖဝါးပေါ်တွင် ရှိနေသော ရှင်းဟုန်ယဲ့၊ ဝေဟန်နှင့် ဖုန်းရူးတို့မှာ မျက်နှာများ ဖြူလျော့နေကြပြီ ဖြစ်သည်။

ရှု ရှု ရှု

ဓားအလင်းတန်းများ လျှပ်စီးအလား ဖြတ်သန်းသွားပြီး ထိုသွေးသားလက်တံများ အားလုံး ပြတ်တောက်သွားတော့သည်။

အခြားသော မှော်လက်နက်များသာဆိုလျှင် ဤမျှ ခိုင်မာလှသော လက်တံများကို ရင်ဆိုင်နိုင်ရန် ခဲယဉ်းပေလိမ့်မည်။ သို့သော် ကျန့်ကျောင်းဓားမှာ ကုသိုလ်အမှတ် တစ်သိန်း တန်ဖိုးရှိသော ရတနာဖြစ်ပြီး ၎င်း၏ အဓိက ထူးခြားချက်မှာ အဆမတန် ထက်မြက်ခြင်းပင်။

သူ ဖြတ်သန်းသွားသည့် နေရာတိုင်းတွင် လက်တံများမှာ ပွဲချင်းပြီး ပြတ်တောက်သွားကြသည်။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင် သူသည် မြေကြီးထဲသို့ ငုပ်လျှိုးကာ ထိုသွေးသားတုံးကို ရှာဖွေနေရန် အချိန်မဖြုန်းတော့ဘဲ တောင်ထိပ်သို့ တိုက်ရိုက်ပင် ဦးတည်သွားတော့သည်။

ရုတ်တရက်

သူ ခြေလှမ်းများကို ရပ်လိုက်ပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။ ရှေ့နားတွင် စောစောက ဗျိုင်းဖြူကြီးမှာ လက်တံ ခုနစ်ချောင်း၊ ရှစ်ချောင်းခန့်ဖြင့် အပတ်ခံထားရပြီး တောင်အောက်သို့ ဆွဲချခြင်း ခံနေရသည်။

၎င်းသည် လွတ်မြောက်ရန် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားနေသော်လည်း လက်တံများ၏ ကြီးမားသော အားအင်က ၎င်းကို တောင်ထဲသို့ တဖြည်းဖြည်း ဆွဲခေါ်နေ၏။

ထို့ပြင် လက်တံများပေါ်မှ မင်္ဂလာမရှိသော အငွေ့အသက်များက ဗျိုင်းဖြူ၏ ကိုယ်ပေါ်မှ ခုနစ်ရောင်ခြည် နတ်အလင်းများကို တိုက်စားနေတော့သည်။

ဗျိုင်းဖြူသည် လီယန်ချူးကို ကြည့်ကာ မျက်လုံးများထဲ၌ အသနားခံသော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လွင်နေသည်။

လီယန်ချူးက ဝိညာဥ်မျက်စိအတတ် ဖြင့် လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ ဤဗျိုင်းဖြူမှာ သန့်စင်သော စွမ်းအားများ ကိန်းအောင်းနေပြီး လူသားစားသော မိစ္ဆာဆိုး မဟုတ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။ ၎င်း၏ မိစ္ဆာအငွေ့အသက်ပင် အလွန်ပါးလှပ်လှပေသည်။

သူသည် ဓားကို တိုက်ရိုက်ပင် ခုတ်ချလိုက်သည်

ဓားအလင်း ဖြာထွက်သွားပြီးနောက် ဗျိုင်းဖြူကို ပတ်ထားသော ကြောက်မက်ဖွယ် လက်တံများ အားလုံး ပြတ်တောက်ကုန်သည်။

ဗျိုင်းဖြူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးရှိ ခုနစ်ရောင်ခြည် အလင်းတန်းများမှာလည်း လှုပ်ခါသွားပြီး ကွဲကြေလုနီးပါး ဖြစ်သွား၏။

လီယန်ချူးသာ အနည်းငယ် နောက်ကျခဲ့လျှင် ၎င်းသည် မြေအောက်သို့ ဆွဲချခံရမည် သို့မဟုတ် သွေးသားများ ဝါးမျိုခံလိုက်ရမည်မှာ အမှန်ပင်။

ဗျိုင်းဖြူမှာ ကျင့်ကြံမှုအဆင့် မြင့်မားသော်လည်း သာမန်မိစ္ဆာမျိုးနွယ်များကဲ့သို့ အသိဉာဏ် ပွင့်လင်းခြင်း မရှိသေးပါချေ။ ၎င်းသည် လီယန်ချူးကို ဒူးထောက်အလေးပြုကာ ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုလိုက်သည်။ လီယန်ချူးက ခေါင်းတစ်ချက် ငြိမ့်ပြကာ တောင်ထိပ်သို့ ဆက်လက် ပျံတက်သွား၏။

တောင်ထိပ်သို့ နီးကပ်လာလေလေ၊ ဤလက်တံများ၏ အရေအတွက်မှာ ပို၍ စိပ်လာလေ ဖြစ်သည်။

ထို့ပြင် ၎င်းတို့၏ အစွမ်းမှာလည်း ပိုမို ကြီးမားလာ၏။ စောစောက လီယန်ချူးသည် လက်တံ ဆယ်ဂဏန်းကို အားမစိုက်ဘဲ ခုတ်ဖြတ်နိုင်သော်လည်း၊ တောင်ထိပ်နား ရောက်လာသောအခါ တစ်ချက်ခုတ်လျှင် ဆယ်ချောင်းခန့်သာ ပြတ်တော့သည်။

သတိပြုရမည်မှာ ဤလက်တံ တစ်ချောင်းတည်းပင်လျှင် ပိဖန်းနတ်ငှက်ကို မြေအောက်သို့ ဆွဲချနိုင်သည့် သွေးသားမိစ္ဆာကောင် ဖြစ်ပေသည်။ လီယန်ချူးက အနည်းငယ် စိတ်တိုင်းမကျသော်လည်း သူ၏ အရှိန်မှာမူ လျော့မသွားပါချေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဓားကို နှစ်ချက်၊ သုံးချက် ပိုခုတ်ရုံသာ ဖြစ်သောကြောင့်တည်း။

သူ၏ သိုင်းပညာလမ်းစဉ်မှာ အင်မတန် သန့်စင်လှသဖြင့် ခွန်အားမှာလည်း အလွန် တာရှည်ခံလှသည်။ ဤနေရာတွင် တစ်နေ့လုံး ဓားခုတ်နေရလျှင်ပင် သူ မောပန်းမည် မဟုတ်ပါ။

ရှု ရှု ရှု

ဓားအလင်းများမှာ အလင်းများ ဖြာထွက်နေပြီး လီယန်ချူးမှာ တောင်ထိပ်သို့ တဟုန်ထိုး တက်သွားသည့် ရေတံခွန်ကြီးတစ်ခုအလား ရှိပေသည်။ လမ်းတစ်လျှောက် သူ့ကို တားဆီးသမျှ လက်တံအားလုံးမှာ ဟင်းသီးဟင်းရွက်များ လှီးဖြတ်ခံရသကဲ့သို့ အပိုင်းပိုင်း ပြတ်ကုန်ကြသည်။

တောင်အောက်ရှိ အခြားသော သားရဲကြီး အချို့မှာလည်း ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ လီယန်ချူး၏ နောက်မှ ကပ်ကာ လိုက်ပါလာကြသည်။ သို့သော် ဤလက်တံများမှာ အမှန်တကယ် သေဆုံးသွားခြင်း မဟုတ်ပါချေ။ လီယန်ချူး ခုတ်ဖြတ်လိုက်သည်မှာ တောင်ပြင်ပရှိ လက်တံများသာ ဖြစ်ပြီး တောင်အတွင်းမှ သွေးသားမိစ္ဆာမှာ အသက်ရှင်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

အခွင့်ကောင်းယူရန် လိုက်လာသည့် ထိုသားရဲကြီးများမှာ လက်တံများ၏ ရုတ်တရက် ချောင်းမြောင်း တိုက်ခိုက်ခြင်းကို ခံရကာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း တောင်အောက်သို့ ဆွဲချခံလိုက်ရတော့သည်။

လီယန်ချူးသည် တောင်ထိပ်သို့ အလျင်အမြန် ရောက်ရှိသွားသော်လည်း၊ မြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ သူ ဆွံ့အသွားတော့သည်။

တောင်ထိပ်ပေါ်တွင် ဘာမှမရှိဘဲ ပြောင်ရှင်းနေ၏။ ၎င်းမှာ အလွန်ပင် ညီညာချောမွေ့နေပြီး တစ်စုံတစ်ယောက်က ဓားတစ်ချက်တည်းဖြင့် ခုတ်ဖြတ်လိုက်သကဲ့သို့ ရှိပေသည်။

တောင်ထိပ်တစ်ခုကို ခုတ်ဖြတ်ပစ်ခြင်းမှာ အစွမ်းထက်လှသော ယန်ဝိညာဉ် ကျင့်ကြံသူများအတွက် ခဲယဉ်းသော ကိစ္စမဟုတ်သော်လည်း၊ ဤတောင်ကြီးမှာ သာမန်တောင်များထက် အဆတစ်ရာမက ပိုကြီးမားလှသည်။

ကောင်းကင်ယံအထိ ထိုးထွက်နေသော ဤတောင်ကြီးကို ဓားတစ်ချက်တည်းဖြင့် တောင်ထိပ် ပြတ်သွားအောင် လုပ်နိုင်သည့် ဓားသမား၏ အစွမ်းမှာ မှန်းဆရန်ပင် ခက်ခဲလှ၏။ ဒဏ္ဍာရီထဲမှ နတ်ဘုရားများသာ ဤသို့ လုပ်နိုင်ပေလိမ့်မည်။

လီယန်ချူး လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ တောင်ထိပ်ပေါ်တွင် တည်ရှိနေသော တစ်ခုတည်းသော အရာမှာ ခေါင်းတလား တစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။

၎င်းမှာ ထိုနေရာတွင် ငြိမ်သက်စွာ လွင့်မျောနေ၏။ သူသည် ရှင်းဟုန်ယဲ့၊ ဝေဟန်နှင့် ဖုန်းရူးတို့ကို မကာ ထိုခေါင်းတလားဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

ထူးဆန်းသော အရာနောက်တွင် မိစ္ဆာရှိစမြဲ

ထိုတောင်ထိပ်ပေါ်တွင် တစ်ခုခုသော ရတနာ သို့မဟုတ် ထူးခြားသော ကောင်းကင်ရတနာ များ ပေါက်ရောက်နေ၍သာ ဤသားရဲကြီးများ အသက်ဘေးကို မငဲ့ဘဲ တက်လာကြခြင်း ဖြစ်မည်ဟု သူ ထင်ခဲ့မိသည်။

သို့မဟုတ်လျှင်လည်း ဤနေရာမှာ ထိုသွေးသားမိစ္ဆာကြီး၏ ထောင်ချောက်တစ်ခု ဖြစ်ပြီး သားရဲများကို ဆွဲဆောင်နေခြင်း ဖြစ်မည်ဟု သူ ယူဆခဲ့သည်။

သို့သော် ဤတောင်ထိပ်ပေါ်တွင် ခေါင်းတလားတစ်ခု ရှိနေမည်ဟု လီယန်ချူး လုံးဝ မထင်မှတ်ထားခဲ့ပါ။

“ဘယ်သူကများ ဒီလောက် ကြီးမားခမ်းနားတဲ့ တောင်ထိပ်ကို ပြားနေအောင် ဖြတ်ပြီး ခေါင်းတလားတစ်ခု သီးသန့် လာတင်ထားတာလဲ ”

လီယန်ချူး မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။

သူ အနားသို့ တိုးသွားကြည့်သည့်အခါ ခေါင်းတလားပေါ်တွင် အစီရင်မန္တန် များ အပြည့် ကပ်ထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ၎င်းပေါ်ရှိ အစီရင်စာလုံးများမှာ အင်မတန် နက်နဲလှပြီး ယခုခေတ် ချန်နိုင်ငံ တာအိုဂိုဏ်းများ၏ အစီရင်များနှင့် လုံးဝ မတူပါချေ။

“ဒါက ကျင့်ကြံသူ တွေ ခင်းကျင်းထားတဲ့ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေး အစီရင်တွေနဲ့ တူတယ် ”

ရှင်းဟုန်ယဲ့က အတန်ကြာ စေ့စေ့ကြည့်ပြီးနောက် ရုတ်တရက် ဆိုလိုက်သည်။

“ကျင့်ကြံသူ ” လီယန်ချူး အံ့ဩသွားသည်။

“ဟုတ်တယ်... ရှေးဟောင်း မဟာရှမင်းဆက် ခေတ်တုန်းက ကျင့်ကြံသူတွေထဲမှာ အစီရင်အတတ်နဲ့ ဆေးဖော်စပ်တဲ့ အတတ်ကို ကျွမ်းကျင်တဲ့သူတွေ ရှိခဲ့တယ်။ ဒီလို အစီရင်မျိုးကို ကျွန်မ ရှေးဟောင်းကျမ်းစာတွေထဲမှာ မြင်ဖူးသလိုပဲ ”

ရှင်းဟုန်ယဲ့က ရှင်းပြသည်။

“ဒါဆို ဒီခေါင်းတလားထဲမှာ ရှိနေတဲ့အရာက အဲဒီကျင့်ကြံသူတွေ ချိပ်ပိတ်ထားတဲ့ မိစ္ဆာဆိုးကြီးလား”

လီယန်ချူးက မေးလိုက်သည်။

သူသည် ခေါင်းတလားအနားသို့ သွားကာ သေချာကြည့်လိုက်ရာ၊ အစီရင်များပေါ်မှ အရှိန်အဝါမှာ အလွန်ပင် အစွမ်းထက်လှသော်လည်း၊ အစီရင်အငွေ့အသက် များမှာ အလွန်အမင်း ကုန်ခမ်းနေပြီဖြစ်ရာ မည်သည့်အချိန်တွင်မဆို ပျက်ပြယ်သွားနိုင်သည့် အနေအထား ဖြစ်နေသည်။

ထို့ပြင် မြေပြင်ပေါ်တွင်လည်း အဆောင်အချို့မှာ ပြန့်ကြဲနေပြီး ခေါင်းတလားထဲမှ အရာတစ်ခု၏ တုန်ခါမှုကြောင့် ပြုတ်ကျလာပုံရသည်။

“ဒီနေရာက ဟေးရှန်းတောင်နတ်မင်း နဲ့ ဘာများ ဆက်စပ်မှု ရှိနေလို့လဲ ”

“ဘာလို့ ရှေးဟောင်း မဟာရှခေတ်က ကျင့်ကြံသူတွေရဲ့ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေး အစီရင်တွေ ဒီမှာ ရှိနေရတာလဲ”

“ဒီခေါင်းတလားထဲမှာ ချိပ်ပိတ်ထားတာက အဲဒီ သွေးသားမိစ္ဆာရဲ့ မူလကိုယ်ထည်များလား ”

လီယန်ချူး၏ မျက်လုံးများထဲ၌ စဉ်းစားတွေးတောသော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။

သူတို့သည် ဟေးရှန်းတောင် မှတစ်ဆင့် ဤနေရာသို့ ရောက်လာခြင်း ဖြစ်သည်။

သစ်ပင်မိစ္ဆာနှင့် ဟေးရှန်းတောင်နတ်မင်းတို့၏ စကားများအရ၊ လီယန်ချူးသည် မူလက ထိုနေရာကို ငရဲပြည်က ဟေးရှန်းတောင် ဟု ထင်ခဲ့မိသည်။

သို့သော် ယခုအခါတွင်မူ သူ သံသယ ဝင်လာသည်။ ဤသားရဲကြီးများ၏ အရှိန်အဝါမှာ အလွန် အစွမ်းထက်လှသလို၊ အများစုမှာ မျိုးသုဉ်းပျောက်ကွယ်သွားသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သော သတ္တဝါများ ဖြစ်ကြသည်။

သူ တစ်ခါမျှ မကြားဖူးသော သတ္တဝါများပင်လျှင် ထိုလျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော တောင်ကြီးပေါ်သို့ အသက်လုကာ တက်နေကြသည်။ တောင်ထဲမှာလည်း ထိတ်လန့်စရာကောင်းသော သွေးသားလက်တံများ ရှိနေသည်။

“ဒါဆို အဲဒီ သွေးသားမိစ္ဆာရဲ့ မူလကိုယ်ထည်က ဟေးရှန်းတောင်နတ်မင်းများလား ”

လီယန်ချူး မျက်မှောင်ကြုတ်ထားမိသည်။

တစ်နေရာရာတွင် တစ်ခုခု လွဲချော်နေပြီဟု သူ ခံစားနေရတော့သည်။