အခန်း (၅၁-၅၂)

အခန်း (၅၁)- သံသယဖြစ်မှုများကို ဖြေရှင်းခြင်း

နန်ကုန်းယွီ သည် သူ၏ မိခင် ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီး ၏ ရင်ခွင်ထဲမှ မထွက်ခွာဘဲ နှုတ်ဆက်ရုံသာ နှုတ်ဆက်လိုက်လေသည်။

ကျီကျစ်ယွီ က ပြုံး၍ ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ... ထုံးတမ်းစဉ်လာ‌တွေ မလိုပါဘူး... လာပြီး ထိုင်ကြ..."

ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီး သည် နန်ကုန်းယွီ ကို နန်ကုန်းရိုရွှယ် ထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်ပြီး သူမကို ယူရန် အမူအရာပြလိုက်သော်လည်း သူမကိုယ်တိုင်ကမူ မလှုပ်ရှားခဲ့။

နန်ကုန်းယွီ နှင့် အခြားတစ်ဦးတို့သည် သူမ၏ တစ်ဖက်တစ်ချက်စီတွင် ထိုင်လိုက်ကြသော်လည်း ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီး က ထိုနေရာတွင် မတ်မတ်ရပ်နေဆဲဖြစ်သည်ကို မြင်တွေ့ရချိန်၌ ကျီကျစ်ယွီ သည် နားမလည်နိုင်ဖြစ်ကာ ကြည့်မိ သွားပေသည်။

"ယွဲ့ရှီး... မင်းက ဘာလို့ မတ်တပ်ရပ်နေရတာလဲ... ထိုင်လေ... တစ်ရက်တည်းနဲ့ ဘာလို့ ဧည့်သည်လိုမျိုး ပြုမူနေရတာလဲ..."

သို့သော် ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီး က အနည်းငယ် ဦးညွှတ်လိုက်ပြီး ရှက်ရွံ့နေသော အမူအရာဖြင့် ပြောဆိုလိုက်သည်။

"အမေ... ယွဲ့ရှီး က အမေ့ကို တောင်းပန်ချင်လို့ပါ... ကျွန်မက ဘယ်လိုလုပ် ထိုင်ရဲမှာလဲ..."

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် ကျီကျစ်ယွီ သည် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားပြီး သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာတွင် အံ့သြမှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

"ယွဲ့ရှီး... ဒီနေ့ မင်း ဘာတွေ လုပ်နေတာလဲ..."

သူမ စကားပြောဆိုနေစဉ် နန်ကုန်းယွီ နှင့် အခြားတစ်ဦးတို့ကို လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ နန်ကုန်းယွီ မှာ နားမလည်နိုင်ဖြစ်နေပုံရပြီး နန်ကုန်းရိုရွှယ် မှာမူ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း တွေးတောနေပုံရသည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် သူမ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားလေသည်။

တကယ် ဘာတွေ ဖြစ်ခဲ့တာလဲ။

သို့သော် ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီး က ရှက်ရွံ့စွာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

"အမေ... ကိစ္စက ဒီလိုပါ..."

ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီး က စကားပြောဆိုနေစဉ် မနေ့ညက ဖြစ်ပျက်ခဲ့သောအရာများကို အသေးစိတ် ပြန်လည်ပြောပြလိုက်လေသည်။

သူမ၏ ဇာတ်လမ်းကို နားထောင်ရင်း ကျီကျစ်ယွီ ၏ မျက်နှာအမူအရာသည် တဖြည်းဖြည်း တည်ကြည်လေးနက်လာခဲ့ပြီး ဒေါသ အရိပ်အယောင်တစ်ခု သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပေသည်။

ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီး သည် ဤအရာကို မျှော်လင့်ထားပုံရပြီး အလျင်အမြန် ဦးညွှတ်ကာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ယွဲ့ရှီး က ခဏတာ စိတ်ရှုပ်ထွေးသွားပြီး အမှားတစ်ခု လုပ်မိမှန်း သိပါတယ်... ကျေးဇူးပြုပြီး အပြစ်ပေးပါ အမေ..."

ကျီကျစ်ယွီ က သူမကို မကြည့်ဘဲ နန်ကုန်းယွီ ကိုသာ စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်လိုက်သည်။

"ယွီအာ... အဆင်ပြေရဲ့လား..."

နန်ကုန်းယွီ က အလျင်အမြန် ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"အဆင်ပြေပါတယ် ဖွားဖွား... ကျွန်တော် က ကျင့်ကြံခြင်း အခန်း ထဲမှာပဲ တစ်ချိန်လုံး နေခဲ့တာပါ... အမေ့ကို အပြစ်မတင်ပါနဲ့နော်... ဟုတ်ပြီလား..."

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် ကျီကျစ်ယွီ က ခေါင်းခါမိသွားသည်။

"ငါက သူ့ကို ဘယ်လိုလုပ် အပြစ်မတင်ဘဲ နေနိုင်မှာလဲ... မင်းအမေက ဒီတစ်ခါတော့ နည်းနည်း စဉ်းစားဆင်ခြင်ဉာဏ် ကင်းမဲ့သွားတာပဲ..."

"အမေ က အမှားတစ်ခု လုပ်ခဲ့လို့လား... ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် က အဲ့ဒီလို မခံစားရပါဘူး... ဖွားဖွား... ကျေးဇူးပြုပြီး အမေ့ကို အပြစ်မတင်ပါနဲ့နော်..."

နန်ကုန်းယွီ သည် ကျီကျစ်ယွီ ၏ အင်္ကျီလက်စကို ဆွဲကိုင်ကာ ယမ်းခါလိုက်ပြီး သူမကို သနားစရာကောင်းအောင် ကြည့်လိုက်လေသည်။

သူ၏ ချစ်စရာကောင်းသော အသွင်အပြင်ကို ကြည့်ရင်း ကျီကျစ်ယွီ သည် သူမ၏ နှလုံးသား အရည်ပျော်လုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရပေသည်။

သူမက နန်ကုန်းယွီ ကို ပွေ့ဖက်ကာ ရယ်မောလိုက်သည်။

"ကောင်းပါပြီ... ကောင်းပါပြီ... ဖွားဖွား က သူ့ကို ထပ်ပြီး အပြစ်မတင်တော့ပါဘူး... ဟုတ်ပြီလား..."

"ဟီးဟီး... ဖွားဖွား က တကယ် သဘောကောင်းတာပဲ..."

နန်ကုန်းယွီ သည် ကျီကျစ်ယွီ ၏ စကားကို ကြားချိန်၌ ရယ်မောလိုက်ရာ သူ၏ မျက်နှာငယ်လေးမှာ ပျော်ရွှင်မှုများဖြင့် လင်းလက်နေပေသည်။

ကျီကျစ်ယွီ က အနည်းငယ် ခေါင်းခါလိုက်ပြီးနောက် ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီး အား သူမ၏ လက်ကို ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ... မင်းလည်း ထိုင်ပါ... ဒီကိစ္စကို ဒီနေ့ ဒီလောက်နဲ့ပဲ ထားလိုက်ကြတာပေါ့... ဒါပေမဲ့ အနာဂတ်မှာ ဒီလိုမျိုး ထပ်ဖြစ်ခွင့် မပေးနိုင်ဘူးနော်..."

ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီး က အလျင်အမြန် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ခါးသီးသော အပြုံးတစ်ခုကို အတင်းအကျပ် ဖန်တီးလိုက်သည်။

"အမေ... ယွဲ့ရှီး က နောက်မှ အရမ်း နောင်တရနေခဲ့တာ... ဘယ်လိုလုပ် အဲ့ဒီလို ထပ်လုပ်ရဲတော့မှာလဲ..."

"အင်း..."

ကျီကျစ်ယွီ က အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"တကယ်လို့ အနာဂတ်မှာ မင်း အဆင့်တက်လှမ်း ဖို့ လိုလာရင် ဒါမှမဟုတ် တစ်ခုခု ဖြစ်လာရင် ယွီအာ့ကို ငါကိုယ်တော် ဆီ ပို့ပြီး ဂရုစိုက်ခိုင်းလိုက်ပါ... အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ ထပ်မလုပ်နဲ့တော့..."

"ယွဲ့ရှီး နားလည်ပါပြီ..."

ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီး က အလျင်အမြန် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ဘေးတွင် ထိုင်လိုက်လေသည်။

သူမက အကြံပေးစကား နားထောင်သည်ကို မြင်တွေ့ရချိန်၌ ကျီကျစ်ယွီ က ထပ်မံ၍ စကားမပြောတော့ဘဲ ချင်းကျူ အား လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

"ချင်းကျူ... အစားအသောက်တွေ ပြင်ဆင်ဖို့ လူတစ်ယောက်ကို စီစဉ်လိုက်ပါ... ပြီးတော့ ယွီအာ နဲ့ တခြားသူတွေအတွက် အခန်းအသစ် တစ်ခန်း ပြင်ဆင်ပေးဖို့နဲ့ ရှင်းလင်းဖို့ တစ်ယောက်ယောက်ကို လွှတ်လိုက်ဦး..."

"ဟုတ်ကဲ့ပါ မယ်တော်ကြီး..."

ချင်းကျူ က သဘောတူလိုက်ပြီး ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်ချိန်မှာပင် ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီး က အလျင်အမြန် ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ဒေါ်လေး ချင်းကျူ... တကယ်လို့ အချိန်ရရင် ရှင်းလင်းပြီး ကုတင်တစ်လုံး ထပ်ထည့်ပေးလိုက်ပါ... ယွီအာ နဲ့ ကျွန်မ အတွက် တခြား ဘာမှ မလိုပါဘူး..."

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် ကျီကျစ်ယွီ က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ကာ။

"မင်း အဆင့်တက်လှမ်း တုန်းက ဖြစ်ခဲ့တဲ့ ပျက်စီးမှုတွေကြောင့် အဲ့ဒီ အခန်းက ပျက်စီးသွားပြီး နေလို့မရလောက်တော့ဘူး... တခြား တစ်ခန်း ရှာကြတာပေါ့..."

သို့သော် ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီး သည် သူမ၏ ယခင် မေးခွန်းကို ပြန်လည်အမှတ်ရသွားပြီး မေးမြန်းမိသွားလေသည်။

"အမေ... နန်းတော်ထဲမှာ လူတွေကို ထိန်းချုပ်နိုင်တဲ့ သိုင်းပညာရှင်တွေ ရှိလားဟင်... ဥပမာ ကိုယ်ရံတော် လျို လိုမျိုးပေါ့..."

"ဘာလို့ အဲ့ဒါကို မေးနေရတာလဲ..."

ကျီကျစ်ယွီ က အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး နားမလည်နိုင် ဖြစ်သွားသည်။

ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီး က ခဏတာ တုံ့ဆိုင်းသွားခဲ့သော်လည်း သူမ၏ သံသယများကို ထုတ်ဖော်ပြောဆိုလိုက်လေသည်။

"အမေ... ကိစ္စက ဒီလိုပါ... ကျွန်မ အဆင့်တက်လှမ်း ပြီးတဲ့နောက်မှာ အခန်းထဲက ပစ္စည်းတွေ အားလုံးက လေဓားတွေကြောင့် ပျက်စီးပြီး အပိုင်းပိုင်းအစစ ဖြစ်သွားတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်... အခန်းရဲ့ နံရံတွေ၊ ကြမ်းပြင်တွေ၊ တံခါးတွေနဲ့ ပြတင်းပေါက်တွေပဲ လုံးဝ အထိအခိုက်မရှိ ကျန်နေခဲ့တာ... တစ်ယောက်ယောက်က အရာအားလုံးကို ကာကွယ်ပေးနေသလိုမျိုးပဲ..."

"ဒါ့အပြင် ရိုရွှယ် က မနက် ၄ နာရီ ၄၀ မိနစ်မှာ ယွီအာ့ကို လာရှာတယ်လို့ ပြောပေမဲ့ မနက် ၅ နာရီ ၄၀ မိနစ်မှာမှ တံခါးကို လာခေါက်ခဲ့တယ်... အဲ့ဒီအချိန်က ကျွန်မက အဆင့်တက်လှမ်း ပြီးခါစဖြစ်ပြီး အသံလုံ ဝင်္ကပါနဲ့ နိုးထခြင်း ဝင်္ကပါတွေကို ဖယ်ရှားလိုက်တဲ့ အချိန်ပါပဲ..."

"သူမက အဲ့ဒီကြားထဲမှာ ကုန်ဆုံးသွားတဲ့ တစ်နာရီကျော် အချိန်ကို လုံးဝ သတိမထားမိခဲ့ဘူး... ပြီးတော့ သူမက အချိန်ကို ပြောပြတော့ မနက် ၅ နာရီ မတ်တင်း လို့ ပြောခဲ့တယ်..."

"ကျွန်မက ထောက်ပြမှပဲ ဘာတွေ မှားနေလဲဆိုတာကို သူမ သတိထားမိသွားတာ... အဲ့ဒီအချိန် တစ်လျှောက်လုံး တစ်ယောက်ယောက်က သူမကို သတိမထားမိအောင် ထိန်းချုပ်ထားတယ်လို့ ကျွန်မ သံသယရှိတယ်..."

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် ကျီကျစ်ယွီ က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး နန်ကုန်းရိုရွှယ် ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

"ရိုရွှယ်... မင်းရဲ့ ဒုတိယ အဒေါ် ပြောတာ အမှန်ပဲလား..."

"အဖွား... တကယ်ပါပဲ..."

နန်ကုန်းရိုရွှယ် က အလျင်အမြန် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီး ၏ ပြောဆိုချက်ကို အတည်ပြုပေးလိုက်လေသည်။

ချက်ချင်းပင် သူမသည်လည်း နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။

"သမီး လည်း အရမ်း အံ့ဩနေတာ... တစ်နာရီ အချိန်က ဘယ်လိုလုပ် ပျောက်သွားတာလဲဆိုတာကိုပေါ့... ဒုတိယ အဒေါ် ရဲ့ စကားအရဆိုရင် အဲ့ဒီအချိန်တုန်းက သမီး တကယ်ပဲ ထိန်းချုပ်ခံထားရတာလား..."

ထိုအခိုက်အတန့်၌ ချင်းကျူ ကလည်း ဝင်ရောက်မေးမြန်းလိုက်သည်။

"ကျန်းပေ့မင်းသမီးကြီး... အရှင်မ က အသံလုံ ဝင်္ကပါတစ်ခုနဲ့ နိုးထခြင်း ဝင်္ကပါတစ်ခုပဲ တပ်ဆင်ထားခဲ့တာလို့ ပြောချင်တာလား..."

"ဟုတ်ပါတယ်..."

ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီး က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"အဲ့ဒီအချိန်တုန်းက အဆင့်တက်လှမ်း ဖို့ နီးကပ်နေပြီဆိုတော့ ကျွန်မဆီမှာ ဖုံးကွယ်ခြင်း ဝင်္ကပါလည်း မရှိခဲ့ဘူး... ပြီးတော့ ဒါကနန်းတော်ဆိုတော့ တခြား ပြင်ဆင်မှုတွေ မလုပ်ခဲ့တော့တာ..."

"ဒါဆို ထူးဆန်းနေပြီ..."

ချင်းကျူ က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ သံသယဖြစ်စွာဖြင့် ပြောဆိုလိုက်သည်။

"တကယ်လို့ အရှင်မ ပြောတာသာ မှန်တယ်ဆိုရင် အရှင်မ အဆင့်တက်လှမ်း နေတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်မတို့ဘက်က ဘာ ထူးခြားတဲ့ ဖြစ်စဉ်မှ သတိမထားမိခဲ့ပါဘူး... တစ်ယောက်ယောက်က အဲ့ဒီ ဖြစ်စဉ်ကို ဖုံးကွယ်ထားခဲ့တယ်လို့ ဆိုလိုတာလား... ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီလူက ဘယ်သူလဲ... ပြီးတော့ သူက ဘာလို့ အဲ့ဒီလို လုပ်ရတာလဲ..."

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် ကျီကျစ်ယွီ ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ တည်ကြည်လေးနက်သွားပေသည်။

"ချင်းကျူ... မင်း ဆိုလိုတာက ယွဲ့ရှီး အဆင့်တက်လှမ်း တာကို မင်းတို့ သတိမထားမိခဲ့ဘူးလို့ ပြောချင်တာလား..."

"ဟုတ်ပါတယ် မယ်တော်ကြီး..."

ချင်းကျူ က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အံ့သြမှုနှင့် သံသယဖြစ်မှုတို့ ပြည့်နှက်နေလေသည်။

"ဒီနေ့ အရှင်မ က ကျင့်စဉ်အဆင့် တစ်ခု အဆင့်တက်လှမ်း သွားတာကို ကျွန်မ တွေ့လိုက်တော့ သူမက ကျင့်ကြံခြင်း အခန်း ထဲမှာ အဆင့်တက်လှမ်း ခဲ့တာလို့ပဲ ထင်ပြီး အများကြီး မတွေးခဲ့မိဘူး... ဒါပေမဲ့ ဒီလိုမျိုး ဖြစ်နေလိမ့်မယ်လို့ လုံးဝ မထင်ထားခဲ့ဘူး..."

ကျီကျစ်ယွီ ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ တည်ကြည်လေးနက်နေပြီး သူမက ခဏတာ ပြန်လည်စဉ်းစားလိုက်သော်လည်း နန်းတော်အတွင်းတွင် ထိုကဲ့သို့သော နည်းလမ်းမျိုး ရှိသည့် သိုင်းပညာရှင် မရှိကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရသဖြင့် သူမ၏ ရင်ထဲတွင် အံ့သြမှုနှင့် သံသယများ ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့လေသည်။

သူမက လူအားလုံးကို မော့ကြည့်လိုက်ရာ ၎င်းတို့ အားလုံးသည် အနည်းငယ် အံ့သြမှုနှင့် သံသယဖြစ်မှုများ ရှိနေသည်ကို မြင်တွေ့ရသဖြင့် အလျင်အမြန် ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ... ဒီကိစ္စကို လောလောဆယ် ဒီလောက်ပဲ ထားလိုက်ကြတာပေါ့... ဒါက မကောင်းတဲ့ ကိစ္စတော့ မဟုတ်ပုံရဘူးဆိုတော့ ငါတို့ အများကြီး စဉ်းစားမနေတော့ဘူး..."

ထိုသို့ပြောဆိုပြီးနောက် သူမသည် ချင်းကျူ အား ကြည့်ကာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ချင်းကျူ... ယွီအာ နဲ့ တခြားသူတွေအတွက် အိပ်ဆောင်အသစ် တစ်ခု ပြင်ဆင်ပေးလိုက်ပါ... အရင်တစ်ခုကိုတော့ လောလောဆယ် မသုံးတော့ဘူး..."

"ဟုတ်ကဲ့ပါ မယ်တော်ကြီး..."

ချင်းကျူ က သဘောတူလိုက်ပြီး ဦးညွှတ်ကာ ဆုတ်ခွာသွားလေသည်။

သို့သော် ထိုအချိန်တစ်လျှောက်လုံး နားမလည်နိုင်သော အမူအရာနှင့် သိချင်စိတ် ပြည့်နှက်နေသော မျက်နှာထားဖြင့် ရှိနေသည့် နန်ကုန်းယွီ ၏ ရင်ထဲတွင်မူ အနည်းငယ် ဆွံ့အသွားသလို ခံစားလိုက်ရကြောင်း လူအားလုံး မသိရှိခဲ့ကြ။

ရှဲဒိုးချမ်း ကို မိခင်ဖြစ်သူအား အကာအကွယ် ပေးခိုင်းလိုက်ရုံမျှဖြင့် ဤကဲ့သို့သော သံသယဖြစ်ဖွယ် အချက်နှစ်ချက် ပေါ်ထွက်လာလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်မှတ်ထားခဲ့သဖြင့် အနည်းငယ် ကူကယ်ရာမဲ့သလို ဖြစ်သွားရလေသည်။

သို့သော် ဤကိစ္စအတွက် ရှဲဒိုးချမ်း ကို အပြစ်တင်၍ မရ။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ အကယ်၍ ရှဲဒိုးချမ်း သာ မလှုပ်ရှားခဲ့ပါက အဆောက်အအုံသည် သေချာပေါက် ပြိုကျသွားမည်ဖြစ်ပြီး ၎င်းက မိခင်ဖြစ်သူကို အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေကာ သူမ၏ အဆင့်တက်လှမ်း မှုကို ရပ်တန့်သွားစေနိုင်ပေသည်။

ထို့ပြင် သူမက နန်ကုန်းရိုရွှယ် ကို မထိန်းချုပ်ထားပါက နိုးထခြင်း ဝင်္ကပါ အသက်ဝင်သွားမည်ဖြစ်ပြီး ၎င်းက ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီး ကိုလည်း နိုးထစေကာ သူမ၏ အဆင့်တက်လှမ်း မှုကို ကျရှုံးသွားစေမည် ဖြစ်သည်။

ဤအချက်နှစ်ချက်ကို အခြေခံ၍ သံသယဖြစ်ဖွယ် အချက်များ ပေါ်ပေါက်လာခြင်းမှာ ရှောင်လွှဲ၍မရနိုင်သဖြင့် ၎င်းနှင့်ပတ်သက်၍ ပြောစရာ များများစားစား မရှိတော့ချေ။

ခဏတာအတွင်း အစားအသောက်များ ရောက်လာသည်အထိ ၎င်းတို့ အနည်းငယ် စိတ်မပါလက်မပါ ဖြစ်နေခဲ့ကြလေတော့သည်။

အခန်း (၅၂)- မင်းက မင်းသားကို အသရေဖျက်နေတာလား

"ကောင်းပြီ... အဲ့ဒီအကြောင်းကို ဆက်မတွေးကြနဲ့တော့... အရင်ဆုံး စားစရာရှိတာ စားကြတာပေါ့..."

အစားအသောက်များ ရောက်လာသည်ကို မြင်တွေ့ရချိန်၌ ကျီကျစ်ယွီ က အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်လေသည်။

သူမ စကားပြောဆိုနေစဉ် နန်ကုန်းယွီ ကို စားပွဲဆီသို့ ပွေ့ချီသွားသည်။

"ယွီအာ... ဖွားဖွား က အရင်ဆုံး ခွံ့ကျွေးမယ်လေ..."

နန်ကုန်းယွီ သည် ကျီကျစ်ယွီ ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး မငြင်းဆန်ဘဲ ခေါင်းညိတ်ကာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဖွားဖွား..."

"ဖွားဖွား နဲ့ ဘာတွေများ ယဉ်ကျေးနေရတာလဲ..."

ကျီကျစ်ယွီ က အနည်းငယ် ခေါင်းခါလိုက်ပြီး နန်ကုန်းယွီ ကို ခန္ဓာကိုယ်ခွန်အားဖြစ်စေသော ဆေးဖက်ဝင် အစားအစာ ကို တစ်ဇွန်းချင်း ခွံ့ကျွေးလိုက်လေတော့သည်။

...

မြောက်ပိုင်းဒေသ။

နန်ကုန်းဝမ်ရှင်း သည် ကျန်းပေ့တပ် စစ်သည် ၁၀၀ ကို ဦးဆောင်ကာ လျင်မြန်စွာ ခရီးနှင်ခဲ့ပြီး ညအမှောင်ကျလာချိန်တွင် ယန်ကျုံ ကို တွေ့ရှိခဲ့လေသည်။

"စစ်သူကြီး နန်ကုန်း က ဘာကိစ္စရှိလို့ ဒီကို ရောက်လာတာလဲ မသိဘူးနော်..."

ဗဟို ကွပ်ကဲရေး အခြေစိုက်စခန်းအတွင်း၌ စစ်သူကြီး ယန်ကျုံ သည် ၎င်းတို့ကို ကြိုဆိုရန် မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး ယခုလေးတင် ဝင်လာသော နန်ကုန်းဝမ်ရှင်း ကို မေးမြန်းလိုက်သည်။

နန်ကုန်းဝမ်ရှင်း သည် ခန်းမအတွင်းရှိ စစ်သူကြီး တစ်စုကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ ၎င်းတို့အထဲမှ အများအပြားမှာ သူသိသော သူများဖြစ်ကြပြီး ဥပမာအားဖြင့် မြောက်ပိုင်းကာကွယ်ရေးတပ်မ ၏ စစ်သူကြီး နန်ကုန်းဝမ်ရှား၊ ရွှမ်ရှား တပ်မ ၏ စစ်သူကြီး တွမ့်ထျန်းကျောက် နှင့် ရွှမ်ချီ တပ်မ ၏ စစ်သူကြီး ရှင်းမေးမြန်းလိုက်သည်။

ဤလူများ၏ ကျင့်စဉ်အဆင့် မှာ အနည်းဆုံး နတ်ဘုရားပေါင်းစည်းခြင်းအဆင့် အစောပိုင်းအဆင့် တွင် ရှိကြပြီး အဆင့်အမြင့်ဆုံးဖြစ်သော နန်ကုန်းဝမ်ရှား မှာ ကပ်ဘေးပျက်သုဉ်းခြင်းအဆင့် အစောပိုင်းအဆင့် တွင် ရှိလေသည်။

အကယ်၍ ၎င်းတို့သာ ပေ့ချွမ်းအင်ပါယာ ၏ လှည့်စားခြင်းကို မခံခဲ့ရလျှင် ၊အခြားနေရာသို့ စေလွှတ်ခြင်း မခံခဲ့ရလျှင်၊ ကယ်ဆယ်ခြင်းမှ တားဆီးခြင်း မခံခဲ့ရလျှင် ၎င်းတို့၏ ကျန်းပေ့မင်းသားဟောင်း သည် သေဆုံးခဲ့မည် မဟုတ်။

နန်ကုန်းဝမ်ရှင်း က ရင်ထဲတွင် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီးနောက် ယန်ကျုံ ကို ကြည့်လိုက်သည်။

"စစ်သူကြီး ယန်... တကယ်လို့ သတင်းတစ်ခုခုရရင် စစ်သူကြီး ဒါမှမဟုတ် စစ်သူကြီး မင်ထျန်အန်း ကို ဆက်သွယ်ဖို့ မင်းသမီးကြီး က ကျွန်တော့်ကို ညွှန်ကြားထားပါတယ်... စစ်သူကြီး မင်ထျန်အန်း က မရောက်သေးဘူးဆိုတော့ ကျွန်တော်က စစ်သူကြီး ဆီကိုပဲ လာရတော့တာပေါ့..."

"ဘာဖြစ်လို့လဲ..."

ယန်ကျုံ က နားမလည်နိုင် ဖြစ်သွားသည်။

"ပေ့ချွမ်းအင်ပါယာ မှာ ပုံမှန်မဟုတ်တဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေ တွေ့လိုက်လို့များလား..."

သူ၏ အမူအရာကို မြင်လိုက်ရချိန်၌ နန်ကုန်းဝမ်ရှင်း သည် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်မိသွားလေသည်။

"စစ်သူကြီး ယန် မသိသေးဘူးလား..."

"ဘာကို သိရမှာလဲ..."

ယန်ကျုံ သည် အံ့သြမှုနှင့် သံသယဖြစ်မှုတို့ကို ပြသနေပြီး အနည်းငယ် စိုးရိမ်ပူပန်နေသလို ခံစားနေရသည်။ နန်ကုန်းဝမ်ရှင်း က ယနေ့ ထူးထူးဆန်းဆန်း စကားပြောနေသည်ဟု သူ ခံစားနေရပေသည်။

နန်ကုန်းဝမ်ရှင်း က အနည်းငယ် ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"နန်းတွင်းရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက် က မရောက်လာသေးတဲ့ပုံပဲ... ဒါဆိုရင်လည်း ကျွန်တော် ဒီမှာပဲ နှစ်ရက်လောက် စောင့်လိုက်ပါမယ်... ပထမအချက်က စစ်သူကြီး မင်ထျန်အန်း ရောက်လာဖို့နဲ့ ဒုတိယအချက်က ဆက်ပြီး မဆုံးဖြတ်ခင် အရှင်မင်းကြီး ရဲ့ အမိန့်တော် ရောက်လာဖို့ပါပဲ..."

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် ယန်ကျုံ က အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

"စစ်သူကြီး နန်ကုန်း... ခင်ဗျား ဘာကိစ္စရှိလို့ ဒီကို ရောက်လာတာလဲ... နန်းတွင်းနဲ့ ဘယ်လိုလုပ် ပတ်သက်သွားရပြန်တာလဲ..."

နန်ကုန်းဝမ်ရှင်း က အနည်းငယ် ခေါင်းခါလိုက်ပြီး တွေးတောကာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

"စစ်သူကြီး ယန် က အရင်တုန်းက ကျန်းပေ့တပ် ရဲ့ သတင်းအချက်အလက် ရင်းမြစ်ကို သိချင်နေခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား... နန်းတွင်းက ကောင်တွေကလည်း သိချင်နေကြတယ်လေ..."

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် ထိုနေရာတွင် ရှိနေသူများအားလုံး မျက်မှောင်ကြုတ်သွားကြလေသည်။

"စစ်သူကြီး ဝမ်ရှင်း... ခင်ဗျား စကားက ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ... ကျေးဇူးပြုပြီး ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောပါ..."

"ဟုတ်တယ် စစ်သူကြီး ဝမ်ရှင်း... ငါတို့ အတူတူ အလုပ်လုပ်လာတာ ကြာပြီပဲ... ပြောလို့မရတာ ဘာရှိလို့လဲ..."

"နန်ကုန်းဝမ်ရှင်း... ခင်ဗျား ပြောပုံအရဆိုရင် မင်းသမီးကြီး က ခင်ဗျားကို ဒီကို လာခိုင်းပြီး ကျန်းပေ့တပ် ရဲ့ သတင်းအချက်အလက် အဖွဲ့အစည်း ကို မျှဝေခိုင်းလိုက်တာလား..."

ဤစကားများကို ကြားချိန်တွင် နန်ကုန်းဝမ်ရှင်း သည် နောက်ဆုံး စကားပြောခဲ့သော နန်ကုန်းဝမ်ရှား ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်လေသည်။

ထိုသူသည် သူနှင့် မျိုးနွယ်တူသော်လည်း ၎င်းတို့ကြားတွင် သဘောထားကွဲလွဲမှု အနည်းငယ် ရှိနေပြီး ယခု သူ၏ စကားများမှာလည်း ထောင်ချောက်ဆင်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပေသည်။

ကျန်းပေ့တပ် ရဲ့ သတင်းအချက်အလက် အဖွဲ့အစည်း ဆိုတာ ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ။

နန်ကုန်းဝမ်ရှင်း က အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက်ရှူသွင်းလိုက်ပြီး အေးစက်စွာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

"နန်ကုန်းဝမ်ရှား... ကျန်းပေ့တပ် မှာ သတင်းအချက်အလက် အဖွဲ့အစည်း မရှိပါဘူး... ချင်ဝူဟွေ့ အရှင်မင်းကြီး နဲ့ တွေ့တုန်းက အဲ့ဒီအကြောင်းကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောခဲ့ပြီးပါပြီ... ငါတို့က အဲ့ဒီ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သူ နဲ့ ပူးပေါင်းပြီး သတင်းအချက်အလက် တွေကို ငါတို့ဆီ ရောင်းချခိုင်းရုံသက်သက်ပါပဲ..."

"အခု မင်းသမီးကြီး က ငါတို့ကို လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သူ နဲ့ ဆက်သွယ်ပြီး မြောက်ပိုင်းစစ်ချီ တပ်မတော် ကို သတင်းအချက်အလက် တွေ ထောက်ပံ့ပေးနိုင်မလားဆိုတာ မေးခိုင်းလိုက်လို့ အဲ့ဒီကိစ္စအတွက် ငါ ဒီကို ရောက်လာတာပါ..."

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် နန်ကုန်းဝမ်ရှား က အနည်းငယ် ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"ဘယ်သူက ယုံမှာလဲ... ကျန်းပေ့တပ် ဟာ မင်းသား ရဲ့ အရင်းနှီးဆုံး ကိုယ်ရံတော်တပ် လို့ ပြောလို့ရတယ်... ခင်ဗျားတို့ကို သတင်းအချက်အလက် အဖွဲ့အစည်း တစ်ခု တပ်ဆင်ပေးထားတာက မဖြစ်နိုင်စရာ မရှိပါဘူး..."

"နန်ကုန်းဝမ်ရှား..."

နန်ကုန်းဝမ်ရှင်း ၏ မျက်နှာအမူအရာ အေးစက်သွားပြီး သူ၏ ဓားရှည်ကို နန်ကုန်းဝမ်ရှား ဆီသို့ တိုက်ရိုက် ချိန်ရွယ်ကာ အေးစက်စွာ ပြောဆိုလိုက်လေသည်။

"မင်းသား က အလုပ်လုပ်တဲ့နေရာမှာ ပွင့်လင်းမြင်သာမှု ရှိတယ်... တကယ်လို့ ဒီလိုကိစ္စမျိုး ရှိနေမယ်ဆိုရင် ခင်ဗျားတို့ကို ဘယ်လိုလုပ် ဖုံးကွယ်ထားမှာလဲ... ခင်ဗျားက မင်းသား ကို အသရေဖျက်နေတာလား..."

နန်ကုန်းဝမ်ရှား ၏ မျက်နှာအမူအရာသည်လည်း အေးစက်သွားပြီး ကပ်ဘေးပျက်သုဉ်းခြင်းအဆင့် အစောပိုင်းအဆင့် အငွေ့အသက် များကို ထုတ်လွှတ်ကာ နန်ကုန်းဝမ်ရှင်း ဆီသို့ တိုက်ရိုက် ဖိအားပေးလိုက်သည်။

သူ၏ အသံမှာလည်း အေးစက်နေပြီး မည်သည့် စိတ်ခံစားမှုမျှ မပါဝင်သကဲ့သို့ပင်။

"နန်ကုန်းဝမ်ရှင်း... ဒီ စစ်သူကြီး က မင်းသား ကို အသရေဖျက်ဖို့ ရည်ရွယ်ချက် မရှိပါဘူး... ကျေးဇူးပြုပြီး အထင်မလွဲပါနဲ့..."

"ပြီးတော့ ကိုယ့်ရဲ့ အဆင့်အတန်းနဲ့ စွမ်းအားကိုလည်း သတိထားပါ... ဒီနေ့ ခင်ဗျားကို ကာကွယ်ပေးမယ့် ကျန်းပေ့တပ် မရှိဘူးနော်..."

"ခင်ဗျား..."

နန်ကုန်းဝမ်ရှင်း ၏ မျက်ခုံးများ တွန့်ချိုးသွားပြီး အခြားတစ်ဖက်ကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း တစ်ချက်ကြည့်လိုက်လေသည်။

သူသည် နတ်ဘုရားပေါင်းစည်းခြင်းအဆင့် နောက်ပိုင်းအဆင့် သာ ရှိသေးသဖြင့် နန်ကုန်းဝမ်ရှား နှင့် အကွက်အနည်းငယ် ယှဉ်ပြိုင်နိုင်သော်လည်း အကယ်၍ တကယ်သာ ပဋိပက္ခ ဖြစ်ပွားမည်ဆိုပါက ထိခိုက်ဒဏ်ရာရရှိမှုမှာ ရှောင်လွှဲ၍ မရနိုင်သဖြင့် မတန်ချေ။

သို့သော် အခြားတစ်ဖက်က မင်းသား ကို ဤမျှလောက် အသရေဖျက်နေခြင်းကို သူ သည်းခံမခံနိုင်။

နန်ကုန်းဝမ်ရှင်း က ထပ်မံ ပြောဆိုရန် ပြင်လိုက်ချိန်မှာပင် ရှင်းယို က မတ်တပ်ရပ်လာသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

"စစ်သူကြီး ဝမ်ရှား... စစ်သူကြီး ဝမ်ရှင်း ပြောတာ မှန်ပါတယ်... မင်းသား က ပွင့်လင်းမြင်သာမှု ရှိပါတယ်... သူ့ကို ဒီလို မသင်္ကာ မဖြစ်သင့်ပါဘူး..."

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် နန်ကုန်းဝမ်ရှား ၏ မျက်ခုံးများ အနည်းငယ် တွန့်ချိုးသွားသော်လည်း တွမ့်ထျန်းကျောက် ပါ မတ်တပ်ရပ်လာသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရလေသည်။

"မှန်ပါတယ်... ဒီကိစ္စက စစ်သူကြီး ဝမ်ရှား ရဲ့ စကားအမှားကြောင့်ပါ... စစ်သူကြီး ဝမ်ရှင်း ကို အပြစ်တင်လို့ မရပါဘူး..."

မြောက်ပိုင်းဒေသ၏ အဓိက စစ်သူကြီး နှစ်ဦးစလုံးက မတ်တပ်ရပ်ကာ စကားပြောလာသည်ကို မြင်တွေ့ရချိန်၌ နန်ကုန်းဝမ်ရှား က အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး ပြန်ထိုင်လိုက်လေသည်။

သူသည် ထိုနှစ်ဦးကို မကြောက်ရွံ့သော်လည်း ဤကိစ္စတွင် ၎င်းတို့ ပြောဆိုသည်မှာ မှန်ကန်ပေ၏။ အကယ်၍ သူက နန်ကုန်းဝမ်ရှင်း ကို ပြဿနာရှာရန် တဇွတ်ထိုး လုပ်နေမည်ဆိုပါက မြောက်ပိုင်းဒေသရှိ စစ်သည်များက သူ့ကို ဝေဖန်ပြောဆိုလာကြမည်ကို သူ စိုးရိမ်မိပေသည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ သူသည် မြောက်ပိုင်းကာကွယ်ရေးတပ်၏ စစ်သူကြီး ဖြစ်သော်လည်း မြောက်ပိုင်းကာကွယ်ရေးတပ် ၏ ၉၀ ရာခိုင်နှုန်းကျော်သည် နန်ကုန်းအောက်ချန် ကို ၎င်းတို့၏ ကောင်းကင်ဘုံအဖြစ် မှတ်ယူထားကြပြီး နန်ကုန်းအောက်ချန် သေဆုံးသွားလျှင်တောင်မှ ၎င်းတို့၏ လေးစားမှုမှာ အနည်းငယ်မျှ လျော့ကျသွားခြင်း မရှိခဲ့။

အကယ်၍ သူသာ တကယ် မဆင်မခြင် လုပ်ရဲမည်ဆိုပါက တစ်စုံတစ်ယောက်က ဤကိစ္စကို အကြောင်းပြချက်အဖြစ် အသုံးပြုလိုက်သည်နှင့် သူ၏ မြောက်ပိုင်းကာကွယ်ရေးတပ်သည် ပုန်ကန်ထကြွလာမည်မှာ အသေအချာပင် ဖြစ်သည်။

သူ မထိန်းချုပ်နိုင်တဲ့ အခြေအနေမျိုးပေါ့။

နန်ကုန်းဝမ်ရှား ငြိမ်ကျသွားသည်ကို မြင်တွေ့ရချိန်၌ တွမ့်ထျန်းကျောက် နှင့် အခြားတစ်ဦးတို့ကလည်း နန်ကုန်းဝမ်ရှင်း အား ကြည့်လိုက်ကြသည်။

"စစ်သူကြီး ဝမ်ရှင်း... စစ်သူကြီး ဝမ်ရှား ကလည်း ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ပြောခဲ့တာ မဟုတ်ပါဘူး... ခင်ဗျားလည်း ဒေါသကို နည်းနည်းလောက် လျှော့လိုက်ပါလား..."

နန်ကုန်းဝမ်ရှင်း ကလည်း နန်ကုန်းဝမ်ရှား နှင့် ပဋိပက္ခ ဖြစ်ပွားရန် အချိန်မဟုတ်ကြောင်း ကောင်းစွာ သိရှိထားသဖြင့် သူသည် ထိုအခြေအနေကို အခွင့်ကောင်းယူကာ သူ၏ ဓားရှည်ကို သိမ်းဆည်းလိုက်လေသည်။

ဤသည်ကို မြင်လိုက်ရချိန်၌ ယန်ကျုံ က ရှေ့သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။

"ကောင်းပြီ... အားလုံးပဲ အရင် ထိုင်လိုက်ကြပါဦး..."

ရှင်းယို သည် နန်ကုန်းဝမ်ရှင်း ကို ဆွဲကာ သူ၏ နံဘေးတွင် ထိုင်စေလိုက်ပြီး မေးမြန်းလိုက်သည်။

"စစ်သူကြီး ဝမ်ရှင်း... ခင်ဗျား ပြောတဲ့ သတင်းက ဘာလဲဆိုတာ မေးခွင့်ပြုပါ..."

နန်ကုန်းဝမ်ရှင်း သည် စားပွဲပေါ်ရှိ လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ယူကာ တစ်ငုံသောက်လိုက်ပြီး နန်ကုန်းဝမ်ရှား ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ကာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

"မင်းသားငယ်လေး ကို သစ္စာရှိဖို့ ကျန်းပေ့တပ် က ကျိန်ဆိုခဲ့တဲ့နေ့ကစပြီး လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သူ တစ်ယောက်က ငါတို့ရဲ့ သစ္စာစောင့်သိမှုနဲ့ ဖြောင့်မတ်မှုကို ပြောဆိုပြီး ငါတို့ကို သတင်းတစ်ပုဒ် ရောင်းချခဲ့တယ်..."

ဤစကား ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ယန်ကျုံ နှင့် ဘိုးဘေး ကျောက် မှလွဲ၍ ထိုနေရာတွင် ရှိနေသူအားလုံး၏ မျက်နှာအမူအရာများမှာ အနည်းငယ် ကြည့်ရဆိုးသွားကြလေသည်။

၎င်းတို့ သစ္စာစောင့်သိရမည့်သူမှာ ချင်းယိုအင်ပါယာ ဖြစ်ပြီး ယခင် ကျန်းပေ့မင်းသား ဖြစ်ပေသည်။ စစ်မြေပြင်သို့ ဘယ်တော့မှ ဝင်ရောက်နိုင်မည် မဟုတ်သော မင်းသားငယ်လေး ကို ၎င်းတို့ ဘယ်သောအခါမှ သစ္စာစောင့်သိမည် မဟုတ်။

သို့သော် ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးတွင်ပင် စစ်တပ်အမိန့်ပေး တံဆိပ်ပြား သည် နန်ကုန်းယွီ ၏ လက်ထဲတွင် ရှိနေသော်လည်း ၎င်းတို့သည် သစ္စာစောင့်သိရန် ကျိန်ဆိုမည် မဟုတ်ဘဲ အမိန့်များကိုသာ လိုက်နာမည် ဖြစ်သည်။

အများဆုံးအနေဖြင့် မင်းသားငယ်လေး နန်ကုန်းယွီ ဒုက္ခရောက်နေချိန်တွင် ၎င်းတို့က ကူညီပေးမည် ဖြစ်သော်လည်း သူ့နောက်သို့ သေသည့်တိုင် လိုက်ပါမည် မဟုတ်။

ယခု နန်ကုန်းဝမ်ရှင်း ၏ စကားများသည် ၎င်းတို့ကို သစ္စာမရှိသူများနှင့် ဖြောင့်မတ်မှု မရှိသူများအဖြစ် ပြောဆိုနေသကဲ့သို့ ခံစားရပေသည်။

နန်ကုန်းဝမ်ရှင်း သည် လူအားလုံးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သော်လည်း ၎င်းတို့ကို မမြင်သကဲ့သို့ ဟန်ဆောင်ကာ ဆက်လက်ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ဒါက နောက်နှစ်ရက်အတွင်း ငါတို့က သစ္စာဖောက်တွေကို အကြီးအကျယ် ဖမ်းဆီးခဲ့ရတဲ့ အကြောင်းရင်းလည်း ဖြစ်တယ်... ဒီကိစ္စကို မင်းတို့လည်း သိထားမယ်လို့ ထင်ပါတယ်... ပြောရမယ်ဆိုရင် မင်းသား ကို အဆိပ်ခတ်ခဲ့တဲ့ အဓိက တရားခံက မြောက်ပိုင်းကာကွယ်ရေးတပ်ရဲ့ ဒုတိယစစ်သူကြီး ဖြစ်နေတာပဲ..."

ဤစကား ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် နန်ကုန်းဝမ်ရှား သည် ဒေါသပေါက်ကွဲသွားလေတော့သည်။

"နန်ကုန်းဝမ်ရှင်း... မင်း ဘာပြောချင်တာလဲ..."

နန်ကုန်းဝမ်ရှင်း ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ပြောင်းလဲခြင်း မရှိချေ။

"ဘာမှမဆိုလိုပါဘူး... နည်းနည်းလောက် စိတ်မကောင်း ဖြစ်မိရုံလေးပါပဲ..."

"မင်း..."

နန်ကုန်းဝမ်ရှား သည် ဒေါသထွက်သွားပြီး တစ်စုံတစ်ရာ ပြောရန် ပြင်လိုက်ချိန်မှာပင် ယန်ကျုံ က သူ့ကို တည်ငြိမ်ရန် အချက်ပြသည့်အနေဖြင့် အနည်းငယ် လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရလေသည်။