အခန်း (၅၅-၅၆)

အခန်း (၅၅) ချင်းလင်

"ဒီနောက်ကွယ်မှာ အတိအကျ ဘယ်သူ ရှိနေတာလဲ..." ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီး က အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး နားမလည်နိုင်သော အမူအရာဖြင့် သူမကိုယ်သူမ ရေရွတ်လိုက်လေသည်။

ဤအခိုက်အတန့်၌ တစ်စုံတစ်ယောက်က ၎င်းတို့ကို အမြဲတမ်း နောက်ယောင်ခံလိုက်နေသကဲ့သို့ သူမ ခံစားလိုက်ရ၏။ သို့မဟုတ်...

သူတို့က သားအမိ နှစ်ယောက်ကို ကာကွယ်ပေးနေတာပဲ။

ဒါပေမဲ့ ဘာလို့လဲ။

ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီး သည် လုံးဝ နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေသော်လည်း ၎င်း၏ အကြောင်းရင်းမှာ နန်ကုန်းယွီ ကြောင့်ဟု သူမ ဘယ်သောအခါမှ မထင်မှတ်ခဲ့။

ပို၍တိတိကျကျ ပြောရလျှင် မွေးကင်းစ ကလေးငယ်တစ်ဦးသည် ဝိညာဉ်အရှင်မြတ်အဆင့် အထွတ်အထိပ် သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦးကို ဆင့်ခေါ်နိုင်စွမ်း ရှိလိမ့်မည်ဟု မည်သူကမျှ ထင်မှတ်မည် မဟုတ်။

"ရှင်က ဘယ်သူပဲဖြစ်နေပါစေ... ကျွန်မရဲ့ ယွီအာ့ကို ထိခိုက်အောင်လုပ်ဖို့ မစဉ်းစားနဲ့... အဲ့ဒီလိုမှ မဟုတ်ရင် ရှင်တို့ကို လုံးဝ ခွင့်မလွှတ်ဘူး..."

ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီး သည် သူမကိုယ်သူမ ပြောနေသကဲ့သို့ သို့မဟုတ် မှောင်ရိပ်ထဲရှိ ထိုသူအား ပြောနေသကဲ့သို့ တိုးတိတ်စွာ ရေရွတ်လိုက်လေသည်။

ကံမကောင်းစွာဖြင့် သူမကို အစအဆုံး မည်သူကမျှ တုံ့ပြန်ခြင်း မရှိ။

ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီး က အနည်းငယ် ခေါင်းခါလိုက်ပြီး နန်ကုန်းယွီ ၏ နံဘေးတွင် တင်ပျဉ်ခွေ ထိုင်ကာ ခဏတာ ကျင့်ကြံ ရန် ရည်ရွယ်လိုက်လေသည်။

သို့သော် ထိုပြဿနာများ၏ အနှောင့်အယှက်ကြောင့် သူမသည် ပုံမှန်အတိုင်း ကျင့်ကြံ ၍ မရခဲ့။

သူမသည် သူမ၏ လှပသော မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်ပြီး ကူကယ်ရာမဲ့စွာ ခေါင်းခါလိုက်ကာ သူမ၏ အပေါ်ဝတ်ရုံကို ချွတ်၍ နန်ကုန်းယွီ ၏ နံဘေးတွင် လဲလျောင်းလိုက်သည်။

သူမသည် နန်ကုန်းယွီ ကို ရင်ခွင်ထဲတွင် ပွေ့ဖက်ထားပြီး မျက်လုံးများကို အနည်းငယ် မှိတ်ထားသော်လည်း သူမ၏ သိမ်မွေ့သော မျက်ခုံးများမှာ တွန့်ချိုးနေဆဲ ဖြစ်လေသည်။

နန်ကုန်းယွီ သည် မျက်လုံးများကို အနည်းငယ် ပင့်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မိခင်၏ လှပသော မျက်ခုံးများ တွန့်ချိုးနေသည်ကို မြင်တွေ့ရပြီး ကူကယ်ရာမဲ့သလို ခံစားမိသွားပေသည်။

သူ အိပ်မပျော်သေးသဖြင့် မိခင်ဖြစ်သူ၏ ရေရွတ်သံများကို သဘာဝကျကျပင် ကြားသိခဲ့ရသော်လည်း သူသည် ၎င်းကို မဆင်မခြင် ထုတ်ဖော် မပြသခဲ့။

သူ၏ မိခင်က သူ့ကို ထိခိုက်မည်မဟုတ်ဘဲ သူ၏ လျှို့ဝှက်ချက်ကိုပင် ထိန်းသိမ်းပေးထားမည်ဟု သူ ယုံကြည်သော်လည်း ဤသည်မှာ ကျင့်ကြံသူ များ၏ လောကဖြစ်ပြီး ထူးဆန်းကာ ပုံမှန်မဟုတ်သော နည်းလမ်းများမှာ အဆန်းမဟုတ်ချေ။ သူ၏ လျှို့ဝှက်ချက်ကို လူတွေ ပိုသိလေ သူ့အတွက် ပို၍ အန္တရာယ်များလေ ဖြစ်ပေမည်။

သူ့ကိုယ်သူ ကာကွယ်ရန် လုံလောက်သော စွမ်းအား မရှိသေးမီ သူသည် သူ၏ မိခင်ကိုပင် ပြောပြ၍ မရ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ ပိုပြောလေ သူ မြန်မြန် ပေါ်လွင်သွားလေ ဖြစ်မည်သောကြောင့်ပင်။

နန်ကုန်းယွီ ၏ မျက်လုံးများ မှိတ်ထားဆဲဖြစ်ပြီး သူ အိပ်ပျော်နေသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်နေသည်။

သူသည် အတွင်းသို့ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ လိုဏ်ဂူကောင်းကင် သုံးဆယ့်ခြောက်ခုလုံးသည် ယခုအခါ ဝိညာဉ်စွမ်းအင် များဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီဖြစ်ကြောင်း တွေ့ရှိရသဖြင့် သူ့ကို အနည်းငယ် ပျော်ရွှင်သွားစေခဲ့လေသည်။

သူသည် ခဏတာ တုံ့ဆိုင်းနေပြီးနောက် အထူး ဆက်သွယ်မှုတစ်ခုကို အသုံးပြုကာ ရှဲဒိုးချမ်း မှတစ်ဆင့် သတင်းစကား တစ်ခုကို ပေးပို့လိုက်သည်။

"ရှဲဒိုးချမ်း... ငါ့အမေကို အေးအေးဆေးဆေး ကောင်းကောင်း အိပ်ခွင့်ပြုလိုက်... ဒါပေမဲ့ သူ့ကို မထိခိုက်စေနဲ့နော်..."

"သခင်... ရှဲဒိုးချမ်း နားလည်ပါပြီ..."

ရှဲဒိုးချမ်း စကားပြောဆိုပြီးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူ၏ မိခင် ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီး ၏ အသက်ရှူသံများ ဖြည်းညင်းစွာ တည်ငြိမ်သွားပြီး မကြာမီ ပုံမှန်ဖြစ်သွားကြောင်း နန်ကုန်းယွီ ခံစားလိုက်ရပေသည်။

အမေ အိပ်ပျော်သွားပြီဆိုတာ ရှင်းနေပါတယ်။

ဤသည်ကို မြင်လိုက်ရချိန်၌ နန်ကုန်းယွီ သည် မျက်လုံးများကို မဖွင့်ဘဲ ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီး ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် ဆက်လက် လဲလျောင်းနေခဲ့လေသည်။

သို့သော် ရုတ်တရက် လိုဏ်ဂူကောင်းကင် ဆေးလုံး တစ်လုံး သူ၏ လက်ထဲတွင် ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး ၎င်းကို သူ၏ ပါးစပ်ထဲသို့ တိကျစွာ ပစ်ထည့်လိုက်သည်။

မကြာမီမှာပင် ထို လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော စွမ်းအားသည် ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာပြီး မဟာဟင်းလင်းပြင် မူလပြန်လည်ရောက်ရှိခြင်း ကျင့်စဉ် ၏ လမ်းညွှန်မှုအောက်တွင် ၎င်းသည် သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင် များနှင့် ရောယှက်သွားကာ အဆင့်တက်လှမ်း ခြင်းကို စတင်လိုက်လေတော့သည်။

အချိန်တိုအတွင်းမှာပင် နန်ကုန်းယွီ သည် မျက်လုံးများကို အနည်းငယ် ဖွင့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ပျော်ရွှင်မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခုနှင့် အံ့အားသင့်မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပြည့်နှက်နေပေသည်။

သုံးဆယ့်ခုနစ်ခုမြောက် လိုဏ်ဂူကို ဖွင့်လှစ်နိုင်ခဲ့ပြီး ရွှမ်လင်တိုက်ကြီး ၏ ပြင်ပတွင် တည်ရှိနေပုံရသော လိုဏ်ဂူကောင်းကင်အဆင့် သို့ ဝင်ရောက်နိုင်ခဲ့သဖြင့် သူ အလွန်အမင်း ဝမ်းသာသွားခဲ့လေသည်။

သူ အံ့အားသင့်ရခြင်း၏ အကြောင်းရင်းမှာ သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင် နှင့် လိုဏ်ဂူကောင်းကင် သုံးဆယ့်ခြောက်ခု၏ ပေါင်းစပ် ဝိညာဉ်စွမ်းအင် ဖြင့်ပင်လျှင် ၃၇ ခုမြောက် လိုဏ်ဂူကောင်းကင် ကို ဖွင့်လှစ်ရန် နီးပါး ကျရှုံးခဲ့ရခြင်းကြောင့်ဖြစ်ပြီး ၎င်းက လိုဏ်ဂူကောင်းကင်အဆင့် သို့ ဝင်ရောက်ရန် မည်မျှ ခက်ခဲကြောင်းကို ပြသနေပေသည်။

ထို့ပြင် ဤ ၃၇ ခုမြောက် လိုဏ်ဂူကောင်းကင် ၏ အတွင်းပိုင်း နေရာလွတ်မှာ အလွန် သေးငယ်ပြီး ယခင်က ဖွင့်လှစ်ခဲ့သော လိုဏ်ဂူကောင်းကင် များ၏ သုံးပုံတစ်ပုံခန့်သာ အရွယ်အစားရှိကာ အတိအကျပြောရလျှင်...

အနောက်မှာရှိတဲ့ ဒီ လိုဏ်ဂူကောင်းကင် ခုနစ်ဆယ့်နှစ်ခုက အဆင့်နိမ့် လိုဏ်ဂူကောင်းကင်များ ဖြစ်နေသလိုပါပဲ။

ထို့အပြင် နောက်ထပ် လိုဏ်ဂူကောင်းကင် ခုနစ်ဆယ့်တစ်ခုကို ဖွင့်လှစ်ရန်မှာ အလွန် လွယ်ကူလိမ့်မည်ဟု သူ ခံစားနေရပေသည်။

ဒီ ခံစားချက်က ဘယ်ကနေ ဘယ်လို ပေါ်လာမှန်းမသိပေမဲ့ တကယ်ကို အစစ်အမှန် ဖြစ်နေတယ်။

"ထားလိုက်ပါတော့... ငါ အရင် အိပ်လိုက်ဦးမယ်..."

နန်ကုန်းယွီ က အနည်းငယ် ခေါင်းခါလိုက်ပြီး မိခင်ဖြစ်သူ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော်သွားလေတော့သည်။

...

နောက်တစ်နေ့ နံနက်စောစော။

နန်ကုန်းယွီ နိုးလာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူ၏ မိခင်သည် ကုတင်ခေါင်းရင်းတွင် ထိုင်ကာ သူ့ကို ပြုံးလျက် ကြည့်နေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရလေသည်။

"ယွီအာ... မြန်မြန်ထတော့... သားရဲ့ ဆရာ ရောက်နေပြီ... ဒီနေ့ကစပြီး သား သူ့ဆီကနေ စာဖတ်ဖို့ သင်ယူရတော့မယ်..."

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် နန်ကုန်းယွီ သည် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသော်လည်း ခေါင်းညိတ်ကာ လက်များကို ဆန့်တန်းပေးလိုက်သည်။

ဤသည်ကို မြင်လိုက်ရချိန်၌ ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီး သည် အလိုလိုက်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး သူ့ကို ကုတင်ပေါ်မှ ပွေ့ချီကာ အဝတ်အစားများ ဝတ်ဆင်ပေးလိုက်လေသည်။

အခိုက်အတန့် ကြာပြီးနောက် ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီး သည် နန်ကုန်းယွီ ကို မျက်နှာသစ်ပေးပြီး ဆေးဖက်ဝင် အစားအစာ အချို့ကို ကျွေးမွေးကာ အခန်းထဲသို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့ပေသည်။

ဤအခိုက်အတန့်၌ သိမ်မွေ့သော မျက်နှာသွင်ပြင်နှင့် ချစ်စရာကောင်းသော မျက်နှာလေး ရှိသည့် မိန်းမငယ်လေးတစ်ဦးသည် ဤနေရာတွင် အချိန်အတော်ကြာ စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့လေသည်။

မိန်းမငယ်လေး၏ ဆံပင်ရှည်များသည် သူမ၏ ခါးအထိ ရောက်ရှိနေပြီး သူမသည် ရိုးရှင်းသော အဖြူရောင် ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော်လည်း သူမ၏ ကျက်သရေရှိသော ကိုယ်ဟန်သွင်ပြင်ကို မဖုံးကွယ်နိုင်ခဲ့။ အမှန်တကယ်တော့ ထိုဝတ်စုံမှာ သူမအတွက် အနည်းငယ် သေးငယ်နေပြီး သူမ၏ ဂုဏ်ယူဖွယ်ကောင်းကာ လှပသော ကောက်ကြောင်းများကို ပေါ်လွင်စေပေသည်။

ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီး နှင့် သူမ၏ အဖော် ရောက်ရှိလာသည်ကို မြင်လိုက်ရချိန်၌ မိန်းမငယ်လေးသည် ချက်ချင်းပင် ဒူးထောက်ကာ လေးစားစွာ အရိုအသေပေးလိုက်လေသည်။

"ဒီအစေခံမလေး ချင်းလင် က မင်းသမီးကြီး နဲ့ ကျန်းပေ့မင်းသား ကို ဂါရဝပြုပါတယ်..."

"ဒီလို ဂါရဝပြုတာတွေ မလိုပါဘူး... ထပါ..."

ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီး က သူမ၏ လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး ကျောက်ခုံပေါ်တွင် ထိုင်ချလိုက်ကာ နန်ကုန်းယွီ ကို ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ယွီအာ... သား စာဖတ်ဖို့ သင်ယူချင်တယ်ဆိုတာကို သားရဲ့ ဦးရီးတော်က သိလို့ ဒီနှစ်ရဲ့ အမျိုးသမီး အရာရှိ တွေထဲကနေ ချင်းလင် ကို အထူး ရွေးချယ်ပေးလိုက်တာပါ..."

"သူမမှာ ဝိညာဉ်အမြစ် မရှိဘဲ အသက် ၁၅ နှစ်ပဲ ရှိသေးတယ်ဆိုပြီး အထင်မသေးလိုက်နဲ့နော်... သူမက ဂီတ၊ စစ်တုရင်၊ လက်ရေးလှနဲ့ ပန်းချီ အပါအဝင် အနုပညာ အားလုံးမှာ ကျွမ်းကျင်ပြီး လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်က နှစ်ပတ်လည် အမျိုးသမီး အရာရှိ ရွေးချယ်ပွဲမှာ ပထမဆု ရခဲ့တာလေ..."

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် နန်ကုန်းယွီ သည် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားလေသည်။ "ကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက် မဟုတ်ဘူးလား... ချင်းယိုအင်ပါယာ ရဲ့ အမျိုးသမီး အရာရှိ တွေက သာမန်လူတွေကိုလည်း သုံးတာလား..."

"သေချာတာပေါ့... အင်ပါယာ အတွင်းက အရာရှိ အများအပြားဟာ တကယ်တော့ ဝိညာဉ်အမြစ် မရှိတဲ့ သာမန်လူတွေပါ... သူတို့က ကျင့်ကြံ ဖို့ မလိုဘဲ သူတို့ရဲ့ အလုပ်တွေကို အလွန် ကြိုးကြိုးစားစား လုပ်ကြတယ်လေ..."

"ဒါကြောင့် သူတို့မှာ ထူးချွန်တဲ့ နိုင်ငံရေး စွမ်းဆောင်ရည်တွေ ဒါမှမဟုတ် အလွန်ကောင်းမွန်တဲ့ စီမံခန့်ခွဲမှု စွမ်းရည်တွေ ရှိနေသရွေ့ အင်ပါယာ က သူတို့ကို ကာကွယ်ဖို့ ကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက်ကိုတောင် စေလွှတ်ပေးလိမ့်မယ်..."

ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီး က အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်သည်။

"ချင်းလင် က တော်တော်လေး ဗဟုသုတ ကြွယ်ဝပါတယ်... သူမက သားရဲ့ ဆရာမ ဖြစ်ဖို့ အရည်အချင်း ပြည့်မီတာထက်ကို ပိုပါတယ်..."

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် နန်ကုန်းယွီ က အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ချင်းလင် ကို တစ်ချက်ကြည့်မိသွားလေသည်။

ချက်ချင်းပင် သူသည် ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီး ၏ ရင်ခွင်ထဲမှ ရုန်းထွက်ကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ခုန်ဆင်းလိုက်ပြီး ချင်းလင် ကို အနည်းငယ် ဦးညွှတ်လိုက်သည်။

"တပည့် နန်ကုန်းယွီ က ဆရာမ ကို ဂါရဝပြုပါတယ်... အခုကစပြီး ဒုက္ခပေးရတော့မယ်..."

ဤသည်ကို မြင်လိုက်ရချိန်၌ ချင်းလင် ၏ မျက်နှာအမူအရာ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားလေသည်။ သူမသည် ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်စွာဖြင့် ချက်ချင်း ဒူးထောက်ချလိုက်ပြီး ပြောဆိုလိုက်သည်။

"မင်းသားငယ်လေး... ကျေးဇူးပြုပြီး ဒီအစေခံမလေး အပေါ် ဒီလောက် လေးလေးစားစား မလုပ်ပါနဲ့... မင်းသားငယ်လေး ကို ပညာသင်ပေးရတာက ကျွန်မရဲ့ ကြီးမားတဲ့ ဂုဏ်ယူစရာပါ... ကျွန်မက ဘယ်လိုလုပ် ဒီလို အရိုအသေပေးတာကို လက်ခံနိုင်မှာလဲ..."

သူမ ဤသို့ ဖြစ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရချိန်၌ နန်ကုန်းယွီ သည် ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီး ကို နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် လှည့်ကြည့်လိုက်လေသည်။

"အမေ... သားရဲ့ ပထမဆုံး ဆရာမ ဖြစ်တဲ့သူကို သားက အရိုအသေပေးလို့ မရဘူးလားဟင်..."

ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီး က ခေါင်းခါကာ အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်ကာ

"ယွီအာ... သားက ကျန်းပေ့မင်းသား လေ... သူကတော့ ဘာရာထူးမှမရှိတဲ့ သာမန်လူ တစ်ယောက်ပါ... သူမက သားရဲ့ အရိုအသေပေးတာကို ဘယ်လိုလုပ် လက်ခံရဲမှာလဲ..."

"ပြီးတော့ သူမက တစ်နေ့နေ့မှာ ဩဇာကြီးမားတဲ့ မြို့ပြအရာရှိ တစ်ယောက် ဖြစ်လာရင်တောင် သာမန်လူ တစ်ယောက်အနေနဲ့ သူမက သားရဲ့ အရိုအသေပေးတာကို လက်ခံရဲမှာ မဟုတ်ဘူး..."

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် နန်ကုန်းယွီ က နားလည်သယောင်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် ချင်းလင် ကို ကြည့်ကာ ပြောဆိုလိုက်လေသည်။

"ကောင်းပါပြီ... ဆရာမ ချင်းလင်... ထပါ... အခုကစပြီး ကျွန်တော်က ဆရာမ ကို အရိုအသေပေးတော့မှာ မဟုတ်သလို ဆရာမ ကလည်း ကျွန်တော့်ကို အချိန်တိုင်း ဒူးထောက်နေစရာ မလိုပါဘူး..."

ချင်းလင် က ဦးညွှတ်ကာ သူ့ကို ကျေးဇူးတင်စကား ပြောဆိုလိုက်သည်။

"မင်းသားငယ်လေး ရဲ့ ထောက်ထားစာနာမှုအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... ဒါပေမဲ့ မင်းသားငယ်လေး ကို တွေ့ရင် ဒူးထောက်ရတယ် ဆိုတာက ဒီအစေခံမလေး လိုက်နာရမယ့် ယဉ်ကျေးမှုဓလေ့ တစ်ခုပါပဲ... ဒါကြောင့် ကျွန်မ ရိုင်းရိုင်းစိုင်းစိုင်း မလုပ်ရဲပါဘူး..."

"ဒါက..."

နန်ကုန်းယွီ မှာ ဆွံ့အသွားလေသည်။ ကျင့်ကြံသူ များရဲ့ လောကက သာမန်လူတွေက တကယ်ပဲ ဒီလောက်တောင် နှိမ့်ချကြတာလား။

သူက ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီး ကို မော့ကြည့်လိုက်ရာ သူမက သူ့ကို ပြုံးပြနေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရပြီး သူမ ဘာတွေတွေးနေသနည်းဆိုတာကို သူ သိချင်သွားလေတော့သည်။

အခန်း (၅၆) ပထမဆုံး စစ်ပွဲမှာ ကြီးကျယ်တဲ့ အောင်ပွဲ

နန်ကုန်းယွီ လှမ်းကြည့်နေသည်ကို မြင်တွေ့ရချိန်၌ ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီး က အနည်းငယ် ပြုံးကာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ယွီအာ... သူမကို အခက်မတွေ့စေပါနဲ့..."

"အခက်တွေ့စေတယ်..."

နန်ကုန်းယွီ သည် နားမလည်နိုင် ဖြစ်သွားလေသည်။ ဤ စည်းမျဉ်းသည် သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း စွဲမြဲနေပြီး ပြောင်းလဲရန် မဖြစ်နိုင်တော့ဘူး ဆိုတဲ့ သဘောလား။

"ဟုတ်တယ်... သားပြောသလို သူမက သားရဲ့ ဆရာမ ဖြစ်လာတော့မယ် ဆိုရင်တောင်မှ မင်းသားတစ်ပါး ဖြစ်တဲ့ သားရဲ့ အရှေ့မှာ သူမက ဒူးမထောက်ဘူးဆိုရင် တခြားလူတွေရဲ့ ကျိန်ဆဲတာကို ခံရလိမ့်မယ်..."

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် နန်ကုန်းယွီ က အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

"ဒီလိုလား... ဒါဆိုလည်း ထားလိုက်ပါတော့... ဆရာမ ချင်းလင်... ကျေးဇူးပြုပြီး ထပါ..."

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် မင်းသားငယ်လေး..."

ချင်းလင် က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး မတ်တပ်ရပ်ကာ ဘေးတွင် လေးစားစွာ ရပ်နေလေသည်။

ဤသည်ကို မြင်လိုက်ရချိန်၌ နန်ကုန်းယွီ သည် အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီး ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ တက်ကာ ထိုင်လိုက်သည်။

"အမေ... သူမရဲ့ နှိမ့်ချတဲ့ သဘောထားနဲ့ဆိုရင် ယွီအာ က စာကြိုးစားမသင်ရင်တောင် သူမက ယွီအာ့ကို သေချာ သင်ပေးနိုင်ပါ့မလား သေချာရဲ့လား..."

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် ချင်းလင် ၏ နူးညံ့သော ခန္ဓာကိုယ်လေးသည် အနည်းငယ် တုန်ယင်သွားပြီး သူမက ဒူးထောက်ရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီး က သူမကို တားဆီးလိုက်လေသည်။

ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီး က ခေါင်းငုံ့ကာ ပြုံးလိုက်ကာ

"ဒါဆို ယွီအာ က စာကြိုးစားမသင်ဘဲ နေမှာလား..."

"အဲ့ဒီလိုတော့ မထင်ပါဘူး..."

နန်ကုန်းယွီ က ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "အမေက ဘာလို့ အဲ့ဒါကို မေးနေရတာလဲ..."

သို့သော် ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီး က အနည်းငယ် ပြုံးကာ ပြောဆိုလိုက်သည်။ "ဒါဆို ပြေလည်သွားပြီ မဟုတ်ဘူးလား... သားက စာကြိုးစားသင်မှာဆိုတော့ သားရဲ့ မှန်းဆချက်က အကျုံးမဝင်တော့ဘူး မဟုတ်လား..."

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် နန်ကုန်းယွီ က မျက်လုံးပုတ်ခတ်ပုတ်ခတ် လုပ်လိုက်ပြီး ချေပ၍ မရနိုင်သကဲ့သို့ပင်။

သူက ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ထိုအကြောင်းအရာနှင့် ပတ်သက်၍ ထပ်မံ မပြောဆိုတော့ဘဲ ပြောလိုက်လေသည်။ "ကောင်းပြီ... ဒါဆို အမေက ကျင့်ကြံ ဖို့ သွားလိုက်လေ... ယွီအာ က ဆရာမ ချင်းလင် နဲ့အတူ စာဖတ်ဖို့ သင်ယူလိုက်မယ်..."

သို့သော် ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီး က ခေါင်းခါကာ ပြုံးလိုက်သည်။"လောလောဆယ်တော့ မသွားသေးပါဘူး... ယွီအာ စာသင်နေတာကို အမေ က ရက်အနည်းငယ်လောက် အရင် စောင့်ကြည့်ဦးမယ်..."

"ကောင်းပါပြီ..."

နန်ကုန်းယွီ က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး မငြင်းဆန်ခဲ့ချေ။ မိခင်ဖြစ်သူက သူ့ကို စိုးရိမ်နေကြောင်း သူ နားလည်လေသည်။

သူက ချင်းလင် ကို ကြည့်ကာ ပြောဆိုလိုက်သည်။ "ဆရာမ ချင်းလင်... ဒါဆို ဒုက္ခပေးရတော့မယ်နော်..."

"မင်းသားငယ်လေး က ပြောစရာ မလိုပါဘူး... ချင်းလင် က အကောင်းဆုံး လုပ်ဆောင်သွားမှာပါ..."

ချင်းလင် က အနည်းငယ် ခေါင်းခါလိုက်ပြီး သူမ၏ ရင်ခွင်ထဲမှ စာအုပ်ငယ် တစ်အုပ်ကို ထုတ်ယူကာ စားပွဲပေါ်တွင် ဖြန့်ခင်းလိုက်လေသည်။

"ရွှမ်လင်တိုက်ကြီး မှာ ဘာသာစကား ထောင်ပေါင်းများစွာ ရှိပြီး အဲ့ဒီအထဲမှာ အသုံးအများဆုံးက လူသားမျိုးနွယ်၊ သားရဲနတ်ဆိုးမျိုးနွယ် နဲ့ နတ်ဆိုးမျိုးနွယ် တို့ရဲ့ ဘာသာစကားတွေပါ... ကျွန်မတို့ သင်ယူဖို့ လိုအပ်တာကတော့ လူသားမျိုးနွယ် ရဲ့ အစစ်မှန်ဆုံးနဲ့ အသုံးအများဆုံး ဘာသာစကားပါပဲ..."

"မင်းသားငယ်လေး... နောက်လာမယ့် အချိန်ကာလတစ်ခုအတွင်းမှာ ဒီအစေခံမလေး က မင်းသားငယ်လေး ကို အသံ အသုံးပြုပုံကို အရင်ဆုံး သင်ပေးပါမယ်... အသံ ဆိုတာက စာလုံးတွေကို မှတ်သားဖို့ အခြေခံပါပဲ... အသံ ကို သင်ယူပြီးတာနဲ့ စာလုံးတွေကို မှတ်သားဖို့က အများကြီး ပိုလွယ်ကူသွားပါလိမ့်မယ်..."

"အဲ့ဒီနောက်မှာ ဒီအစေခံမလေး က အသုံးအများဆုံး စာလုံးတချို့၊ သူတို့ရဲ့ စာလုံးပေါင်းနဲ့ အဓိပ္ပာယ်တွေကို အလွယ်ဆုံးကနေ အခက်ဆုံးအထိ စတင်သင်ပေးသွားပါမယ်..."

...

အချိန်များသည် မြှားတစ်စင်းကဲ့သို့ လျင်မြန်စွာ ကုန်ဆုံးသွားပြီး မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း မနက်ခင်းတစ်ခု ကုန်လွန်သွားခဲ့လေပြီ။

နန်ကုန်းယွီ သည် သူမ၏ လည်ချောင်းများ ခြောက်သွေ့သွားသည်အထိ စကားပြောနေသော်လည်း သူ့ကို စာလုံးများ မှတ်သားရန် ဆက်လက် သင်ကြားပေးနေသော ချင်းလင် ကို ကြည့်ရင်း အနည်းငယ် ခေါင်းမခါဘဲ မနေနိကုန်လွန်သွားခဲ့လေပြသည်။

"အမေ... သား ပင်ပန်းနေပြီ... ချင်းလင် ကို အရင် နားခိုင်းလိုက်ပါလား... သား နောက်မှ ဆက်သင်တော့မယ်..."

"ကောင်းပြီလေ..."

ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီး က အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်သော်လည်း သူ့ကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ သားသည် အလွန် သဘောကောင်းလှပေသည်။

သူမက ချင်းလင် ကို လှည့်ကြည့်ကာ ပြောဆိုလိုက်သည်။ "ချင်းလင်... အရင်သွားနားလိုက်ဦး... မီးဖိုချောင်ထဲ သွားပြီး စားစရာ တစ်ခုခု သွားရှာလိုက်လေ... မင်း လောလောဆယ် ယွီအာ့ကို ဒီမှာ သင်ပေးဖို့ လိုအပ်တယ်... တကယ်လို့ နားချင်ရင် ဘေးက အခန်းထဲကို သွားလိုက်..."

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အရှင်မ... ကျေးဇူးတင်ပါတယ် မင်းသားငယ်လေး..."

ချင်းလင် က နောက်တစ်ကြိမ် ဒူးထောက်ချလိုက်လေသည်။

သို့သော် ဤတစ်ကြိမ်တွင် နန်ကုန်းယွီ က ထပ်မံ၍ စကားမပြောတော့ချေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီး က သူ့ကို နေ့လယ်အိပ်စက်ရန်အတွက် ကုတင်ပေါ်သို့ ပြန်လည်ပွေ့ချီသွားသောကြောင့်ပင်။

ချင်းလင် သည် ထိုနှစ်ဦး ထွက်သွားသည်ကို အချိန်အတော်ကြာ ကြည့်နေပြီးနောက် မတ်တပ်ရပ်ကာ ဘေးဘက်ရှိ မီးဖိုချောင် သို့ သွား၍ ရေသောက်လိုက်ပြီး အခန်းထဲသို့ ပြန်လာခဲ့လေသည်။

မကြာမီမှာပင် ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီး ထွက်လာခဲ့ပေသည်။

သူမက ချင်းလင် ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး သူမ၏ နံဘေးတွင် ထိုင်ကာ မေးမြန်းလိုက်သည်။ "မင်း ယွီအာ့ရဲ့ ဆရာမ ဖြစ်လာတဲ့ အခိုက်အတန့်ကစပြီး မင်းရဲ့ အလုပ်အကိုင်က အခြေခံအားဖြင့် ပြီးဆုံးသွားပြီဆိုတာကို မင်း သိလား..."

"ဒီအစေခံမလေး သိပါတယ်..."

ချင်းလင် က ခေါင်းငုံ့လိုက်သည်။ သာမန်လူတစ်ဦးသည် တော်ဝင်မိသားစုဝင် တစ်ဦး၏ ဆရာ ဖြစ်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်၊ ၎င်းမှာ အခြေခံ ပညာသင်ပေးသော ဆရာမျှသာ ဖြစ်လျှင်တောင်မှ ၎င်းတို့သည် တစ်သက်လုံး ဆရာအဖြစ်သာ နေနိုင်ပြီး နန်းတွင်းသို့ ဘယ်တော့မှ ဝင်ရောက်နိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

အကယ်၍ သူမ နန်းတွင်းသို့ ဝင်ရောက်နိုင်ခဲ့လျှင်တောင်မှ သူမသည် အရေးကြီးသော ရာထူးများကို ပေးအပ်ခြင်း မခံရရန် ကံကြမ္မာက သတ်မှတ်ထားပြီးဖြစ်ရာ သူမက ဤအချက်ကို ဘယ်လိုလုပ် မသိဘဲ နေမည်နည်း။

သို့သော် သူမတွင် ရွေးချယ်စရာ မရှိခဲ့ချေ။ အရှင်မင်းကြီး က သူမကို ရွေးချယ်လိုက်သည့် အခိုက်အတန့်မှစ၍ သူမတွင် ရွေးချယ်စရာ မရှိခဲ့တော့။

ဆယ်နှစ်တာ ကြိုးစားပမ်းစား လေ့လာသင်ယူခဲ့သမျှ တစ်ရက်တည်းနဲ့ အလဟဿ ဖြစ်သွားခဲ့ရပြီ။

သူမ ငိုကြွေးပြီး ရင်ထဲတွင် မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့နေသလို ခံစားခဲ့ရသော်လည်း ၎င်းကို လက်ခံရုံမှတစ်ပါး အခြား မတတ်နိုင်ခဲ့။

ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီး က သူမကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ပြောဆိုလိုက်သည်။"တကယ်လို့ မင်း အခု နောင်တရတယ်ဆိုရင်တောင် နောက်မကျသေးပါဘူး... မင်းရဲ့ အရည်အချင်းကို ငါ တန်ဖိုးထားပါတယ်... မင်းကို နန်းတွင်းထဲ ဝင်ခွင့်ပြုဖို့နဲ့ ယွီအာ့ရဲ့ ဆရာမ အဖြစ်ကနေ ရပ်စဲပေးဖို့ အရှင်မင်းကြီး ဆီ ငါ တောင်းဆိုပေးလို့ ရပါတယ်..."

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် ချင်းလင် သည် အနည်းငယ် စိတ်ဝင်စားသွားသော်လည်း ခေါင်းခါလိုက်ဆဲပင်။ "အရှင်မ ရဲ့ ကြင်နာမှုအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... အခု ကျွန်မ ဒီကို ရောက်နေပြီဆိုမှတော့ ဒါက ချင်းလင် ရဲ့ ကံကြမ္မာပါပဲ... ထပ်ပြီး ပြဿနာ မရှာချင်တော့ပါဘူး..."

"သေချာ စဉ်းစားပြီးပြီလား..."

ချင်းလင် က ဒူးထောက်ကာ ဦးညွှတ်လျက် ပြောဆိုလိုက်လေသည်။ "အရှင်မ ရဲ့ ကြင်နာမှုအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... ဒီအစေခံမလေး က ဆုံးဖြတ်ချက် ချပြီးပါပြီ... အခုကစပြီး မင်းသားငယ်လေး ကို သေချာ သင်ပေးသွားပါ့မယ်..."

"မင်း သဘောပါပဲ..."

ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီး က အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။"တကယ်လို့ မင်း ကောင်းကောင်း လုပ်နိုင်ရင် မင်းကို ကျန်းပေ့မင်းသားစံအိမ် ကို ပို့ပေးနိုင်တယ်... မင်းကို ချမ်းသာကြွယ်ဝပြီး ဂုဏ်ကျက်သရေရှိတဲ့ ငြိမ်းချမ်းတဲ့ ဘဝတစ်ခု ရအောင် အာမခံပေးနိုင်တယ်..."

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အရှင်မ..."

ချင်းလင် က လေးစားစွာ ဦးညွှတ်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ကျေးဇူးတင်မှုများကို ပြသနေပေသည်။

သာမန်လူတစ်ဦးအတွက် ဤသည်မှာ ကြီးမားလှသော ဇိမ်ခံမှုတစ်ခု ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

သူမသည် နန်းတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ရန်နှင့် အင်ပါယာ ထံမှ ပိုမို နက်ရှိုင်းသော ကာကွယ်မှုကို ရရှိရန် မျှော်လင့်ချက်ဖြင့် ဆယ်နှစ်တိုင်တိုင် ကြိုးစားပမ်းစား လေ့လာသင်ယူခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ဒါက အခု အကျုံးဝင်သွားပြီလို့ ဆိုရမလား။

ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီး က အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူမ၏ လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ ပြောဆိုလိုက်သည်။ "ကောင်းပြီ... မီးဖိုချောင်ထဲမှာ ဝိညာဉ် ဆန် ရှိတယ်... သွားပြီး စားစရာ တစ်ခုခု သွားလုပ်စားလိုက်လေ... အဆင့်နိမ့် သားရဲအသား နဲ့ ဟင်းသီးဟင်းရွက် တချို့ကို နေ့တိုင်း လာပို့ပေးဖို့ လူတစ်ယောက်ကို ငါ စီစဉ်ထားလိုက်မယ်... မင်းရဲ့ ကိုယ်ပိုင် အစားအသောက်အတွက် မင်းကိုယ်တိုင် တာဝန်ယူရလိမ့်မယ်..."

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အရှင်မ..." ချင်းလင် က ကျေးဇူးတင်မှုနှင့် လေးစားမှုတို့ဖြင့် ပြောဆိုလိုက်လေသည်။

ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီး က အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် မတ်တပ်ရပ်ကာ သူမ၏ အခန်းသို့ ပြန်သွားလေသည်။

...

နောက်ရက်အနည်းငယ်အတွင်း နန်ကုန်းယွီ သည် ချင်းလင် နှင့်အတူ စာဖတ်ရန် သင်ယူနေခဲ့သော်လည်း သူမ ပြောနေသမျှကို သူ သိပြီးဖြစ်သောကြောင့် အနည်းငယ် ပျင်းရိလာပြီး စာအုပ်များအစား လူများကို စစတင်ကြည့်ရှုလာခဲ့ပသည်။

သေချာပေါက် သူ လူတွေကို ကြည့်နေတဲ့ ပုံစံကို ဘယ်သူကမှ သတိမထားမိနိုင်သလို တိုက်ရိုက် ပါဝင်ပတ်သက်နေတဲ့ ချင်းလင် တောင်မှ သတိမထားမိခဲ့ပါဘူး။

ပထမ သုံးရက်မှလွဲ၍ ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီး သည် နောက်ရက်များတွင် နေ့ခင်းဘက်၌ ၎င်းတို့ကို လာရောက် စစ်ဆေးခြင်း ရှားပါးလှပြီး ကျင့်ကြံ ရန် အခန်းထဲတွင်သာ နေထိုင်ခဲ့လေသည်။

ထို့ကြောင့် နန်ကုန်းယွီ သည် ရှဲဒိုးချမ်း အား ပုံရိပ်ယောင်များ ဖန်တီးခိုင်းရန် အချိန်ယူခဲ့ပြီး သူက လိုဏ်ဂူကောင်းကင် ဆေးလုံး နှစ်သုတ်၊ အမြုတေဖွဲ့စည်းခြင်း ဆေးလုံး နှစ်သုတ်နှင့် ပြန်လည်နုပျိုခြင်း ဆေးလုံး နှစ်သုတ်တို့ကို ဆက်တိုက် ဖော်စပ်ခဲ့ပေသည်။

ဟင်းလင်းပြင်ငှက်မွေး ၏ ထိပ်တန်း အကူအညီဖြင့် သူသည် ထိပ်တန်းအဆင့် လိုဏ်ဂူကောင်းကင် ဆေးလုံး ၁၄၈ လုံးနှင့် အမြင့်ဆုံးအဆင့် လိုဏ်ဂူကောင်းကင် ဆေးလုံး ၂ လုံး၊ ထိပ်တန်းအဆင့် အမြုတေဖွဲ့စည်းခြင်း ဆေးလုံး ၉၆ လုံးနှင့် အမြင့်ဆုံးအဆင့် အမြုတေဖွဲ့စည်းခြင်း ဆေးလုံး ၃ လုံး၊ ပြီးတော့ အလယ်အလတ်အဆင့် အမြုတေဖွဲ့စည်းခြင်း ဆေးလုံး ၁ လုံးတို့ကို ဖော်စပ်နိုင်ခဲ့လေသည်။

ပြန်လည်နုပျိုခြင်း ဆေးလုံး နှင့် ပတ်သက်၍ ပြောရလျှင် ထိပ်တန်းအဆင့် ၉၇ လုံးနှင့် အမြင့်ဆုံးအဆင့် ၃ လုံး ရှိပြီး အားလုံးမှာ ဆေးထွက်ရှိနှုန်း 100% ဖြင့် ဖြစ်ပေသည်။

ဆေးဖော်စပ်မှု အောင်မြင်နှုန်း မှာလည်း 100% ဖြစ်လေသည်။

အမြင့်ဆုံး သို့မဟုတ် အလယ်အလတ် အရည်အသွေးရှိသော ဆေးလုံးများ ထွက်ရှိလာမည့် ပထမဆုံး ဖော်စပ်မှုမှလွဲ၍ ဒုတိယအကြိမ် ဖော်စပ်မှုတွင် ဟင်းလင်းပြင်ငှက်မွေး ၏ အကူအညီဖြင့် ပြုပြင်တည့်မတ်ပေးမည်ဖြစ်ရာ အားလုံးသည် ထိပ်တန်းအဆင့် ဆေးလုံးများ ဖြစ်လာမည် ဖြစ်ပေသည်။

နန်ကုန်းယွီ သည် သူ၏ အမြင့်ဆုံးနှင့် အလယ်အလတ်အဆင့် ဆေးလုံးများ အားလုံးကို အချိန်ဟင်းလင်းပြင်ကုန်သည်အသင်း သို့ ရောင်းချခဲ့ပြီး အမှတ် ၂၃၄၀ ရရှိခဲ့လေသည်။

ချင်းလင် ရှိုးရှန်း နန်းဆောင် သို့ ရောက်ရှိလာပြီးနောက် သတ္တမမြောက်နေ့တွင် မြောက်ပိုင်းဒေသမှ သတင်းများ နောက်ဆုံးတွင် ရောက်ရှိလာခဲ့ပေသည်။

ပထမဆုံး စစ်ပွဲမှာ ကြီးကျယ်တဲ့ အောင်ပွဲ။

မြောက်ပိုင်းစစ်ချီ စစ်တပ် သည် ကိုးချိုးတစ်ချိုး ထိခိုက်သေဆုံးမှု အချိုးဖြင့် ပေ့ချွမ်းအင်ပါယာ ၏ စစ်တပ်ကို ပြတ်သားစွာ အနိုင်ယူနိုင်ခဲ့ပြီး ပေ့ချွမ်း စစ်သည် ၁၄၀,၀၀၀ ကို သတ်ဖြတ်နိုင်ခဲ့လေသည်။ ကျန်ရှိနေသော ပေ့ချွမ်း တပ်ဖွဲ့များသည် ပေ့ချွမ်းအင်ပါယာ ဆီသို့ ဆုတ်ခွာသွားခဲ့ကြသည်။

တစ်နည်းအားဖြင့် ပြောရလျှင် မင်ထျန်အန်း နှင့် သူ၏ လူများသည် ရန်သူ ၁၄၀,၀၀၀ ကို သတ်ဖြတ်နိုင်ခဲ့သော်လည်း အသေးစား ဒဏ်ရာများကို မရေတွက်ဘဲ ထိခိုက်သေဆုံးသူ ၁၅,၀၀၀ သာ ရှိခဲ့ပေသည်။

ဤကဲ့သို့သော ထိတ်လန့်ဖွယ် အောင်မြင်မှုများသည် ပေ့ချွမ်းအင်ပါယာ ကို တိုက်ရိုက် တုန်လှုပ်သွားစေခဲ့ပြီး ချင်းယိုအင်ပါယာ ၏ အခြား အိမ်နီးချင်းနိုင်ငံ သုံးခုကို လုံးဝ ခြိမ်းခြောက်နိုင်ခဲ့လေတော့သည်။