အခန်း (၅၉-၆၀)

အခန်း (၅၉) ငါ အဲ့ဒီလို တစ်ခါမှ မပြောခဲ့ဘူး...

ရှီးလန်အင်ပါယာ နန်းရင်ပြင်၌ ဖြစ်ပေ၏။

ကျီပေါ်လင် စကားပြောဆိုအပြီးတွင် မှူးမတ်အရာရှိအားလုံး အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွားကြပြီး အမည်ခေါ်ခံရသူသည် ချက်ချင်း ရှေ့တစ်လှမ်းတိုးကာ ဒူးထောက်ချလိုက်လေသည်။

"အရှင်မင်းကြီး ဒီငယ်သားကို ခွင့်လွှတ်ပေးတော်မူပါ..."

သူ၏ခန္ဓာကိုယ်သည် တုန်ရီနေပြီး ရှင်းပြရန် ပြင်လိုက်ချိန်တွင် ကျီပေါ်လင်၏ အေးစက်စက် နှာခေါင်းရှုံ့သံကို ထပ်မံကြားလိုက်ရချေသည်။

"ခွင့်လွှတ်ရမယ်... တစ်ရက်လုံးလုံး ကုန်သွားတာတောင် ချင်းယိုအင်ပါယာရဲ့ စစ်အောင်ပွဲရတဲ့ အကြောင်းအရင်းကို မသိရသေးဘူးလေ... မင်းက ငါ့ကို ခွင့်လွှတ်ခိုင်းနေတာလား..."

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် ယန်ဟုန်၏ မျက်နှာသည် သွေးဆုတ်ဖြူရော်သွားလေသည်။

"အရှင်မင်းကြီး ဒီငယ်သားမှာ အပြစ်မရှိပါဘူး..."

ကျီပေါ်လင်က အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ရာ သူ၏မကျေနပ်မှုသည် မျက်နှာပေါ်တွင် အထင်းသား ပေါ်လွင်နေပေ၏။

ထိုအချိန်တွင် မြို့ပြအရာရှိများ၏ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သော အဘိုးအိုက အနည်းငယ် ဦးညွှတ်ကာ လျှောက်တင်လိုက်သည်။

"အရှင်မင်းကြီး စိတ်တော်ငြိမ်းပါ... ဒီကိစ္စက ယန်ဟုန်ကို အပြစ်တင်လို့ မရပါဘူး..."

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် ယန်ဟုန်သည် ခေါင်းကို အနည်းငယ်မော့ကာ ထိုသူအား ကျေးဇူးတင်စွာ ကြည့်လိုက်သော်လည်း ချက်ချင်း ခေါင်းပြန်ငုံ့သွားပြီး ဆက်လက်မကြည့်ရဲတော့။

ကျီပေါ်လင်သည် ခေါင်းလှည့်လာကာ။

"အိုး... ဒါဆိုလည်း ဝန်ကြီးချုပ် စီမာ ပြောပြပါ... တကယ်လို့ ငါက သူ့ကို အပြစ်မတင်ရင် ဘယ်သူ့ကို အပြစ်တင်ရမလဲ..."

စီမာကျောက်ယန်က ခါးသက်သက် ပြုံးလိုက်လေသည်။

"အရှင်မင်းကြီး... နိုင်ငံတွေကြားမှာ သတင်းအချက်အလက် ပေးပို့ဖို့ အချိန်ယူရပါတယ်... စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ ထောက်လှမ်းရေးဌာနရဲ့ အကြီးအကဲအနေနဲ့ ယန်ဟုန်လည်း သတင်းကို အမြန်ဆုံး ရချင်မှာပါ... ဒါပေမဲ့ ဒီကိစ္စက တကယ်ကို လောလို့မရပါဘူး..."

ကျီပေါ်လင်က မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်၏။ သူ ဤကိစ္စကို သိသော်လည်း သူ၏ဒေါသကို ထွက်ပေါက်ရှာ၍ မရနိုင်ဖြစ်နေသည်။ အကယ်၍ သူသည် စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ ထောက်လှမ်းရေးဌာန၏ အကြီးအကဲဖြစ်သော ယန်ဟုန်ကို အပြစ်မရှာလျှင် အခြားမည်သူ့ကို အပြစ်ရှာရမည်နည်း။

ထိုအချိန်တွင် ယန်ဟုန်သည် သူ၏ရင်ခွင်ထဲရှိ ဆက်သွယ်ရေးကျောက်စိမ်းပြား တုန်ခါသွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် အလျင်အမြန် လျှောက်တင်လိုက်လေသည်။

"အရှင်မင်းကြီး... ဆက်သွယ်ရေးကျောက်စိမ်းပြားကနေ သတင်းတစ်ခု ဝင်လာပါတယ်... ချင်းယိုအင်ပါယာကနေ ဖြစ်နိုင်တယ်..."

ကျီပေါ်လင်၏ အမူအရာသည် အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ဆိုလိုက်သည်။

"ဒါဆို ဘာစောင့်နေတာလဲ... ငါကိုယ်တိုင် ကြည့်ပေးရမှာလား..."

"အရှင်မင်းကြီး ဒီငယ်သားကို ခွင့်လွှတ်ပေးတော်မူပါ..."

ယန်ဟုန်သည် အလျင်အမြန် တောင်းပန်လိုက်ပြီး သတင်းစကားကို ဖွင့်ရန် ဆက်သွယ်ရေးကျောက်စိမ်းပြားကို ထုတ်ယူလိုက်လေသည်။

ဤသည်မှာ သူ ညီလာခံတက်ချိန်တွင် ရင်ခွင်ထဲ၌ အထူးသိမ်းဆည်းထားသော ဆက်သွယ်ရေးကျောက်စိမ်းပြားဖြစ်ပြီး ချင်းယိုအင်ပါယာမှ သတင်းများကိုသာ လက်ခံရရှိနိုင်ပေသည်။

သူ ဆက်သွယ်ရေးကျောက်စိမ်းပြားကို အသက်သွင်းလိုက်ချိန်တွင် မှိန်ဖျော့ဖျော့ အလင်းရောင်တစ်ခု သူ၏ရှေ့၌ ထွက်ပေါ်လာပြီး ထိုအလင်းရောင်ထဲတွင် စာတစ်ကြောင်းလည်း ပေါ်လာလေသည်။

«ချင်းယိုအင်ပါယာရှိ မြောက်ပိုင်းစစ်ချီစစ်တပ်သည် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သူ တစ်ဦး၏ အကူအညီဖြင့် ပေ့ချွမ်းအင်ပါယာ၏ ကာကွယ်ရေးမြေပုံ၊ စစ်ရေးဝင်္ကပါများနှင့် အဓိက တပ်မှူးကြီးများ၏ အချက်အလက်များအပါအဝင် သတင်းများကို ရရှိခဲ့သဖြင့် သူတို့၏ ပထမဆုံးတိုက်ပွဲတွင် ကြီးကျယ်သော စစ်အောင်ပွဲကို ရရှိနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေ၏...»

ဤသတင်းအချက်အလက်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရချိန်တွင် ညီလာခံတစ်ခုလုံးသည် ချက်ချင်း တိတ်ဆိတ်သွားပြီး လေထုသည် နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်လည်တင်းကြပ်သွားချေသည်။

ကျီပေါ်လင်၏ မျက်နှာသည် အလွန်အကျည်းတန်သွားလေသည်။

"ဒီလျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်တဲ့သူက ဘယ်ကရောက်လာတာလဲ... နန်ကုန်းအောက်ထျန်းက တမင်သက်သက် အာရုံလွှဲနေတာများလား... နိုင်ငံတစ်ခုရဲ့ တပ်မတော်နဲ့ ပတ်သက်တဲ့ ဒီလိုသတင်းအချက်အလက်မျိုးကို သိနိုင်တဲ့ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သူမျိုး ဒီကမ္ဘာပေါ်မှာ တကယ်ရှိလို့လား..."

ဧကရာဇ်သည် ဆက်ပြောရန် ရည်ရွယ်နေပုံရသည်ကို မြင်ချိန်တွင် စီမာကျောက်ယန်သည် တစ်စုံတစ်ခုကို ရုတ်တရက် သတိရသွားပြီး အလျင်အမြန် လျှောက်တင်လိုက်သည်။

"အရှင်မင်းကြီး... စကားပြောတာ သတိထားပါ... အဲ့ဒီအင်အားစုကို မေ့သွားပြီလား..."

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် ကျီပေါ်လင်၏ အမူအရာသည် အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

"ဝန်ကြီးချုပ် စီမာ... မင်းဆိုလိုတာက..."

"မှန်ပါတယ်..."

စီမာကျောက်ယန်၏ အမူအရာသည် တည်ကြည်လေးနက်နေလေသည်။

"အနောက်မြူခိုးအင်ပါယာက စစ်တပ်တောင် မလွှတ်ရသေးဘူး... သူတို့က တောင်းဆိုမှုတွေ လုပ်ဖို့ ရောက်လာကြပြီ... တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ ပေ့ချွမ်းအင်ပါယာနဲ့ ချင်းယိုအင်ပါယာက စစ်ဖြစ်နေကြပြီလေ... တကယ်လို့ သူတို့က သူတို့ရဲ့ ရည်မှန်းချက်တွေကို အောင်မြင်ချင်ရင် ချင်းယိုအင်ပါယာကို ကူညီဖို့ပဲ ရှိတယ်..."

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် ကျီပေါ်လင်၏ မျက်နှာသည် ချက်ချင်း အကျည်းတန်သွားပြီး ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့မှု တစ်ရပ်ကိုလည်း ခံစားလိုက်ရပေသည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူတို့က အကြံဉာဏ်ကို နားထောင်ခဲ့ကြလေသည်တကား။

ကျီပေါ်လင်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး အနည်းငယ် ရှုပ်ထွေးနေပုံရလေ၏။

"အဲ့ဒီအင်အားစုက ကိုယ်တိုင်ဝင်ပါပြီး ကာကွယ်ပေးရလောက်အောင် ချင်းယိုအင်ပါယာက ဘာတွေများ ထူးခြားနေလို့လဲလို့ ငါ တွေးနေမိတယ်..."

မှူးမတ်အရာရှိများသည် တိတ်ဆိတ်နေကြလေသည်။

သူတို့ထဲမှ အချို့သည် အတွင်းရေးကိစ္စကို မသိကြသေးသဖြင့် ကျီပေါ်လင်နှင့် အခြားသူ ပြောနေသည်များကို အနည်းငယ် ရှုပ်ထွေးနေကြသော်လည်း မည်သူမျှ ဆက်လက်မမေးမြန်းရဲကြ။

အတွင်းရေးကို အနည်းငယ် သိရှိထားသူ အချို့၏ မျက်နှာအမူအရာများမှာမူ ရှုပ်ထွေးနေပြီး ထိုအခြားအင်အားစု ပါဝင်ပတ်သက်နေမည်ဟု ရှင်းလင်းစွာ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ကြပေ။

ခဏအကြာတွင် ကျီပေါ်လင်က အမိန့်ပေးလိုက်၏။

"နိုင်ငံနှစ်ခုကြား ရေရှည်မဟာမိတ်ဖွဲ့ရေးနဲ့ အပြန်အလှန် ကုန်သွယ်မှု မြှင့်တင်ဖို့အတွက် ချင်းယိုအင်ပါယာကို သွားရောက်လည်ပတ်ဖို့ ရှီးလန်အင်ပါယာရဲ့ မင်းသား ကျီချွန်းရှီး ဦးဆောင်တဲ့ ကိုယ်စားလှယ်အဖွဲ့ကို ချက်ချင်းစေလွှတ်ဖို့ ငါ့ရဲ့ အမိန့်တော်ကို ထုတ်ပြန်လိုက်..."

"မင်းသမီးကြီး ကျီယွင်ရှန်၊ စတုတ္ထမင်းသမီး ကျီယွီဝေ့နဲ့ သတ္တမမင်းသား ကျီဝူဟန်တို့ပါ ထျန်းယွီ မင်းသမီးကြီးဆီ သွားရောက်လည်ပတ်ပြီး ငါ့ရဲ့ နှုတ်ခွန်းဆက်စကားကို ပါးလိုက်ပါ..."

ဤအမိန့်တော်ကို ကြားချိန်တွင် မှူးမတ်အရာရှိများ၏ မျက်နှာပေါ်၌ ရှုပ်ထွေးနေသည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လွင်နေပြီး ဤသည်မှာ ရှီးလန်အင်ပါယာသည် စစ်ရေးလှုပ်ရှားမှု ပြုလုပ်မည်မဟုတ်ကြောင်း ရှင်းလင်းစွာ ညွှန်ပြနေပေသည်။

"ညီလာခံ သိမ်းပြီ..."

ကျီပေါ်လင်သည် အမိန့်တော်ကို ထုတ်ပြန်ခဲ့ပြီး ညီလာခံပြီးဆုံးကြောင်း ကြေညာကာ နန်းရင်ပြင်မှ ထွက်ခွာသွားလေသည်။

...

ထိုအချိန်တည်းမှာပင် အရှေ့မီးတောက်အင်ပါယာနှင့် ငွေလမင်းအင်ပါယာတို့သည်လည်း ချင်းယိုအင်ပါယာရှိ သူလျှိုများထံမှ သတင်းအချက်အလက်များကို ရရှိခဲ့ကြပေသည်။

သူတို့သည်လည်း ထိုအင်အားစုကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားခဲ့ကြပြီး တစ်ဖက်လူ ပါဝင်ပတ်သက်နေကြောင်းကို သဘောပေါက်သွားခဲ့ကြလေသည်။

တိုက်ဆိုင်စွာပင် အရှေ့မီးတောက်အင်ပါယာနှင့် ငွေလမင်းအင်ပါယာ နှစ်ခုစလုံးသည်လည်း ချင်းယိုအင်ပါယာသို့ ကိုယ်စားလှယ်အဖွဲ့များကို စေလွှတ်ခဲ့ကြသည်။

ထိုအင်အားစုက ညွှန်ကြားချက်များပေးကာ ပေ့ချွမ်းအင်ပါယာကို ကိုင်တွယ်ရန် ကိုယ်တိုင်ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ခဲ့ပြီဖြစ်ရာ ချင်းယိုအင်ပါယာသည် ကမောက်ကမဖြစ်မည် မဟုတ်ကြောင်းကို သူတို့ လုံးလုံးလျားလျား နားလည်ထားကြလေသည်။

အနည်းဆုံးတော့ ချင်းယိုအင်ပါယာ၏ အိမ်နီးချင်းနိုင်ငံလေးခုသည် ပြဿနာရှာမည် မဟုတ်ဘဲ ချင်းယိုအင်ပါယာသည်လည်း အနည်းဆုံးတော့ တည်ငြိမ်သွားပြီ ဖြစ်ပေသည်။

ဤအခြေအနေမျိုးအောက်တွင် စေတနာကောင်းကို ဖော်ပြရန်နှင့် တူညီသော ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုကို ရှာဖွေရန် ကိုယ်စားလှယ်အဖွဲ့ကို အဘယ်ကြောင့် မစေလွှတ်ဘဲ နေမည်နည်း။ သူတို့ ဘာကို မျှော်လင့်နေကြသနည်း။

...

နန်ကုန်းယွီသည် ဤအရာအားလုံးကို သိရှိထားခြင်း မရှိသည်မှာ ရှင်းလင်းလှပေ၏။

လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော အင်အားစုတစ်ခုက ချင်းယိုအင်ပါယာကို ကာကွယ်ရန် ဝင်ရောက်ပြောဆိုပေးလိမ့်မည်ဟု သူ ဘယ်သောအခါမှ မတွေးမိခဲ့သလို တိုက်ဆိုင်စွာပင် ထျန်းကန်း ခေါင်းဆောင်နှင့် အခြားသူများအတွက်လည်း အပြစ်များကို ယူပေးခဲ့လေသည်။

ဤအချိန်တွင် သူ့အား စိတ်အားထက်သန်စွာ သင်ကြားပေးနေပြီး ပါးစပ်အနည်းငယ် ခြောက်သွေ့နေပြီဖြစ်သော ချင်းလင်ကို ကြည့်ရင်း လေးစား မိသွားလေသည်။

သူက ပြောလိုက်၏။

"ချင်းလင်... သွားပြီး ရေသောက်လိုက်ပါဦး... ငါလည်း ခဏလောက် နားလိုက်ဦးမယ်..."

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် ချင်းလင်သည် မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်သွားလေသည်။ အချိန်ဘယ်လောက်ကြာသွားပြီလဲ... သူက နားနေပြီလား...

သို့သော် နန်ကုန်းယွီက နားရန် လိုအပ်နေသဖြင့် သူမ တားဆီး၍မရနိုင်ဘဲ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ မင်းသားငယ်..."

ချင်းလင်သည် သဘောတူလိုက်ပြီးနောက် လေးစားစွာ နောက်ဆုတ်သွားကာ ရေအနည်းငယ် သောက်ပြီး ပြန်လာခဲ့လေသည်။

သူမ ပြန်ရောက်လာသည်ကို မြင်ချိန်တွင် နန်ကုန်းယွီ၏ မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားပြီး ပြုံးကာ ဆိုလိုက်သည်။

"ချင်းလင်... မင်း ပုံပြင်ပြောတတ်လား... ငါ့ကို ပုံပြင်တစ်ပုဒ်လောက် ပြောပြပါလား..."

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် ချင်းလင်သည် အခက်တွေ့သွားပုံရလေသည်။

"မင်းသားငယ်... မင်းသမီးက ဒီငယ်ကျွန်ကို မင်းသားငယ်ရဲ့ ပထမဆုံးသင်ခန်းစာတွေ ပေးဖို့နဲ့ စာဖတ်သင်ပေးဖို့ စေလွှတ်လိုက်တာပါ..."

"မင်း စကားတောင် ကောင်းကောင်း မပြောတတ်ဘူးလား..."

နန်ကုန်းယွီ၏ မျက်နှာသည် အနည်းငယ် မှုန်မှိုင်းသွားပြီး တည်ကြည်သွားလေသည်။

ချင်းလင်သည် နန်ကုန်းယွီကို မကြည့်ရဲဘဲ ခေါင်းငုံ့ထားလိုက်၏။ မင်းသားငယ်သည် ယခုအချိန်တွင် အလွန်တရာ အလေးအနက်ထားဟန်ရှိပြီး သူမအား အထက်လူကြီးတစ်ဦး၏ ခံစားချက်ကို ပေးစွမ်းနေသည်ဟု သူမ ခံစားလိုက်ရသည်။

ဤသည်က တကယ်ပဲ တော်ဝင်မိသားစုဝင် တစ်ယောက်လား...

ဤနန်ကုန်းယွီသည် အသက်ခြောက်လသာ ရှိသေးပြီး အလယ်အလတ်အဆင့် သတ္တုဝိညာဉ်အမြစ်သာ ရှိသည်ဟု ကောလာဟလ ထွက်နေသော်လည်း သူသည် ဤမျှလောက် စွမ်းအားရှိနေပြီ ဖြစ်ပေသည်။

သို့သော် နန်ကုန်းယွီ၏ မေးခွန်းကို ပြန်သတိရသွားချိန်တွင် သူမသည် အလျင်အမြန် ခေါင်းခါပြလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"မင်းသားငယ်... ဒီငယ်ကျွန်ကို ခွင့်လွှတ်ပါ... ဒီငယ်ကျွန်က တကယ်ကို အဲ့ဒီလို မပြောခဲ့ပါဘူး..."

သူမ၏ခန္ဓာကိုယ် အနည်းငယ် တုန်ရီနေပြီး အနည်းငယ် ထိတ်လန့်နေပုံကို မြင်ချိန်တွင် နန်ကုန်းယွီက ခေါင်းကို အနည်းငယ် ခါယမ်းလိုက်လေ၏။

"ကောင်းပြီလေ... အဲ့ဒီအစား ငါ့ကို ဥယျာဉ်ထဲ လမ်းလျှောက်ထွက်ဖို့ ခေါ်သွားပေး... နေ့လယ်တောင် ရောက်နေပြီ... တစ်နေကုန် စာလုပ်ရတာ ငါ အရမ်းပင်ပန်းနေပြီ..."

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် ချင်းလင်သည် ခဏတာ တွေဝေသွားသော်လည်း မငြင်းဆန်လိုသဖြင့် သဘောတူသည့်အနေဖြင့် ခေါင်းသာ ညိတ်ပြလိုက်ရလေသည်။

သို့သော် သူမ ခေါင်းညိတ်ပြီးနောက် မည်သည့်လှုပ်ရှားမှုမှ မလုပ်ဘဲ ဘေးတွင်သာ လေးစားစွာ ရပ်နေခဲ့ပေသည်။

ဤသည်ကိုမြင်ချိန်တွင် နန်ကုန်းယွီက မျက်တောင်ခတ်လိုက်သည်။

"မင်းက အဲ့ဒီမှာ ဘာရပ်လုပ်နေတာလဲ... ငါ ကိုယ်တိုင် မလျှောက်ချင်ဘူး... မင်းက ငါ့ကို မချီဘူးလား..."

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် ချင်းလင်သည် အံ့အားသင့်သွားပြီး ထိတ်လန့်တကြား အာမေဍိတ်သံ ပြုလိုက်လေသည်။

"မင်းသားငယ်... ဒီငယ်ကျွန်က သာမန်လူတစ်ယောက်ပါ... ဘယ်လိုလုပ်ပြီး မင်းသားငယ်ကို ဖက်ရဲမှာလဲ... အဲ့ဒါက စော်ကားရာ ကျနေလိမ့်မယ်..."

နန်ကုန်းယွီက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ကိစ္စများနေရတာလဲ... ဘာလို့ သူ့ကိုတောင် ဖက်လို့ မရရတာလဲ...

သူက မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်ကာ ဆိုလိုက်သည်။

"ငါက မင်းကို ချီပါလို့ ပြောနေတယ်လေ... တကယ်လို့ တစ်ယောက်ယောက်က မင်းကို ပြဿနာရှာရင် သူတို့ကို ငါ့ဆီလာခဲ့လို့ ပြောလိုက်..."

"ဟုတ်ကဲ့ပါ... ဒီငယ်ကျွန် နားလည်ပါပြီ..."

ချင်းလင်သည် သွားကိုတင်းတင်းကြိတ်ကာ စိတ်ကိုတင်းထားပြီး နန်ကုန်းယွီကို ဂရုတစိုက်ပွေ့ချီကာ အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့လေသည်။

သို့သော် သူမ၏နှလုံးခုန်နှုန်းများ အလွန်မြန်နေပြီး ခြေလက်များ တောင့်တင်းကာ ကြောက်ရွံ့မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်ဟု နန်ကုန်းယွီ အမြဲခံစားနေရပေသည်။

အကယ်၍ သူမသည် နန်ကုန်းယွီ ပြုတ်ကျသွားမည်ကိုသာ စိုးရိမ်မနေခဲ့လျှင် အချိန်မရွေး လဲကျသွားနိုင်သည်ဟု နန်ကုန်းယွီ ခန့်မှန်းမိလိုက်ချေသည်။

အခန်း (၆၀) စိုးရိမ်နေတာလား... ပေါ်လာပြီလေ...

နန်ကုန်းယွီသည် ဤအရာကို သတိပြုမိသွားပြီး စကားမပြောနိုင်အောင် ဖြစ်သွားရချေသည်။ ချင်းလင်သည် တကယ်ကို သတ္တိကြောင်သူ တစ်ယောက်ပင်။

ငါကပဲ သူမအတွက် တကယ်ကို အခက်တွေ့အောင် လုပ်ခဲ့မိတာလား...

နန်ကုန်းယွီသည် ရှုပ်ထွေးသွားပြီး ပြောလိုက်လေသည်။

"စိတ်လှုပ်ရှားမနေပါနဲ့... ဒါက ချီရုံသက်သက်ပါပဲ... ဘယ်သူကမှ မင်းကို စားမပစ်ပါဘူး..."

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် ချင်းလင်၏ မျက်နှာသည် အနည်းငယ် ပျက်ယွင်းသွားလေသည်။ သူမ တကယ်ကို မျိုသိပ်ရခက်သော ခံစားချက်ကို ခံစားနေရပေ၏။

မင်းသားငယ် နန်ကုန်းယွီသည် အသိပညာ နည်းပါးပြီး စည်းကမ်းများကို မသိကြောင်း သူမ သိထားသဖြင့် ဤသခင်လေးကို စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေမည်ကို စိုးရိမ်၍ သူမ ဘာမျှ မပြောရဲ။

"မင်းသားငယ်... တကယ်လို့ ချင်းလင်သာ အပြစ်ပေးခံရရင် မင်းသားငယ်က သူမကို ကာကွယ်ပေးရမယ်နော်..."

ယခုအချိန်တွင် အပြစ်ပေးခံရပါက နန်ကုန်းယွီက သူမကို ကာကွယ်ပေးမည်ဟုသာ သူမ ဆုတောင်းနိုင်တော့သည်။ သို့မဟုတ်ပါက သူမ တကယ်ကို ပြီးဆုံးသွားပြီ ဖြစ်ပေ၏။

"စိတ်မပူပါနဲ့... မင်းက အခုဆို ငါ့ရဲ့ဆရာမပဲလေ... ငါ့ရဲ့မယ်တော်နဲ့ မယ်တော်ကြီးကလွဲရင် ဒီရှိုးရှန်းနန်းဆောင်မှာ ဘယ်သူက မင်းကို ထိရဲမှာလဲ..."

နန်ကုန်းယွီက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ငါ့မယ်တော်တို့အတွက်တော့... ငါက မင်းကို ဒီလိုလုပ်ခိုင်းတယ်ဆိုတာ သူတို့သိရင်... ပြီးတော့ ငါကပါ တောင်းဆိုပေးမယ်ဆိုရင် သူတို့က မင်းကို အခက်တွေ့အောင် လုပ်မှာ မဟုတ်ပါဘူး..."

ချင်းလင်သည် ခေါင်းအနည်းငယ် ညိတ်လိုက်ပြီး တကယ်ပဲ အဲ့ဒီလိုဖြစ်ပါစေဟု စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်လေသည်။

အခန်းထဲတွင်မူ သူတို့နှစ်ဦး ထွက်သွားသည်ကို မြင်ချိန်တွင် ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီးသည် ခေါင်းကို အနည်းငယ် ခါယမ်းမိသွားလေသည်။ထို့နောက် သူမသည် ထကာ သူ့နောက်သို့ လိုက်သွားခဲ့လေ၏။

...

ရှိုးရှန်းနန်းဆောင်၏ ဥယျာဉ်ထဲတွင် ဖြစ်ပေသည်။

နွေဦးလေပြေသည် ဆောင်းရာသီ၏ နှင်းများကို တစ်ညလုံး ဖယ်ရှားသွားခဲ့ပြီး ပန်းပေါင်းတစ်ရာသည် အလှအပနှင့် ရနံ့များကို ယှဉ်ပြိုင်နေကြလေ၏။

လုံးလုံးလျားလျား ပြောင်းလဲသွားပုံရသော ဥယျာဉ်ကို ကြည့်ရင်း နန်ကုန်းယွီသည် စိတ်ထဲမှ သက်ပြင်းချမိသွား‌ လေသည်။ ရွှမ်လင်တိုက်ကြီး၏ ဆောင်းရာသီမှ နွေဦးသို့ ကူးပြောင်းမှုသည် အလွန်အမင်း မြန်ဆန်လှပေသည်။ ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ဥယျာဉ်သည် ပန်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီဖြစ်ပြီး အလွန်တရာ လှပနေချေပြီ။

ပျားများသည် ပန်းများကြားတွင် အလုပ်များစွာ ပျံသန်းနေကြပြီး လိပ်ပြာများသည် ၎င်းတို့ကြားတွင် ကျက်သရေရှိစွာ ကခုန်နေကြရာ လှပသော မြင်ကွင်းတစ်ခုကို ဖန်တီးနေပေသည်။

လမ်းတစ်လျှောက်တွင် မြက်ခင်းများသည် စိမ်းလန်းစိုပြေနေပြီး လန်းဆန်းကာ တက်ကြွနေလေသည်။

မိုးမခပင်များသည် ၎င်းတို့၏ နူးညံ့သော အကိုင်းအခက်များကို တွဲလောင်းကျစေပြီး နွေဦးလေပြေနှင့် ကစားနေသကဲ့သို့ မြေပြင်ကို ညင်သာစွာ ပွတ်တိုက်နေကြ၏။ ရေကန်ရေသည် ကြည်လင်နေပြီး တောက်ပကာ ပတ်ဝန်းကျင်အလှကို ရောင်ပြန်ဟပ်နေချေသည်။

လေညင်းလေးသည် လန်းဆန်းသော သဘာဝရနံ့ကို သယ်ဆောင်လာပြီး ယစ်မူးစေလေသည်။

ထိုသို့လှပသော မြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း နန်ကုန်းယွီသည် ယစ်မူးနေသည့် အရိပ်အယောင်ကို ပြမိသွားလေသည်။ သဘာဝ၏ ရနံ့သည် အလွန်ပင် နှစ်မြို့ဖွယ် ကောင်းလှပေသည်။

သို့သော် အနောက်ဘက်မှ အထူးသဖြင့် နှစ်မြို့ဖွယ်ကောင်းသော ရနံ့တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပုံရလေသည်။

နန်ကုန်းယွီက အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်သည်။ ကျင့်ကြံသူများ၏ ကမ္ဘာသည် တကယ်ကို ကွာခြားလှပေ၏။ ဤအရာသည် ထိုရေမွှေးများထက် များစွာ ပို၍ မွှေးပျံ့လှချေသည်။

သို့ရာတွင် သူတို့နှစ်ဦး လမ်းလျှောက်၍ မကြာမီမှာပင် ချင်းလင်၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများက ပေါ်ပေါက်လာပုံရလေသည်။

လူအတော်များများသည် မျက်နှာချင်းဆိုင်မှ သူတို့ဆီသို့ လျှောက်လာကြသည်ကို မြင်လိုက်ရပေသည်။ သူတို့သည် ရှိုးရှန်းနန်းဆောင်မှ အစေခံမိန်းကလေးများမှလွဲ၍ အခြားသူများ မဟုတ်ကြဘဲ ဦးဆောင်လာသူ၏ အဆင့်အတန်းသည် ချင်းကျူထက် မနိမ့်ကျပုံရလေ၏။

ထိုသူ၏အမည်မှာ ချွန်းမေ့ ဖြစ်ပုံရသည်။

ချင်းကျူသည် ကျီကျစ်ယွီ၏ နေ့စဉ်ကိစ္စရပ်အားလုံးကို စီမံခန့်ခွဲပြီး ကျီကျစ်ယွီကို အလုပ်အကျွေးပြုလေ၏။ ချွန်းမေ့ကိုမူ မြင်ရခဲပြီး များသောအားဖြင့် ရှိုးရှန်းနန်းဆောင်ရှိ အထွေထွေကိစ္စရပ်များကို စီမံခန့်ခွဲရပေသည်။

ချင်းလင်က နန်ကုန်းယွီကို ချီထားသည်ကို မြင်ချိန်တွင် ချွန်းမေ့နှင့် အခြားသူများ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားကြ၏။ သူတို့သည် နန်ကုန်းယွီကို မှတ်မိကြသော်လည်း ချင်းလင်ကိုမူ မမှတ်မိကြချေ။

ချွန်းမေ့သည် ချင်းလင်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားသကဲ့သို့ ချင်းလင်၏ အဆင့်အတန်းကို မရေမရာ ခန့်မှန်းမိသွားလေသည်။

သူမသည် သူမ၏နောက်ရှိလူကို ကြည့်လိုက်ရာ အစေခံမိန်းကလေးတစ်ဦး ရှေ့ထွက်လာပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မေးလိုက်သည်ကို မြင်လိုက်ရ၏။

"မင်းက ဘယ်သူလဲ... ဘာလို့ မင်းသားငယ်ကို ဒီကို ချီလာရတာလဲ..."

သူမ စိုးရိမ်နေသည့်အရာ တကယ်ဖြစ်လာပြီဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသဖြင့် ချင်းလင်၏ မျက်နှာသည် သွေးဆုတ်ဖြူရော်သွားလေသည်။

သူမသည် အလျင်အမြန်ပင် နန်ကုန်းယွီကို အောက်ချလိုက်ပြီး ဒူးထောက်ရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း နန်ကုန်းယွီက လက်လှမ်းကာ သူမကို တားဆီးလိုက်ပေသည်။

နန်ကုန်းယွီသည် သူမကို မတားဆီးနိုင်သော်လည်း သူ၏လက်ကို ချင်းလင်၏ ဒူးပေါ်တွင် တင်ထားလိုက်လေသည်။ ချင်းလင် ဒူးထောက်ရဲပါဦးမည်လော။

ချင်းလင်သည် ခါးသက်သက် ပြုံးလိုက်ပြီး ခေါင်းငုံ့ကာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"သခင်မတို့ကို လျှောက်တင်ပါတယ်... ဒီငယ်ကျွန်က မင်းသားငယ်ရဲ့ ပထမဆုံး ဆရာမပါ... မင်းသားငယ်က အပြင်ထွက် လမ်းလျှောက်ချင်တယ်ဆိုလို့ ဒီငယ်ကျွန်ကို ဒီကို ချီလာခိုင်းတာပါ..."

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် နန်ကုန်းယွီက မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်သည်။ ဘာလို့ ချင်းလင်က ဒီလောက်တောင် သတ္တိကြောင်နေရတာလဲ...

တစ်ဖက်လူများသည် ချင်းလင်၏ အဆင့်အတန်းကို သိရှိသွားချိန်တွင် သူတို့၏ မျက်လုံးများကို အနည်းငယ် ကျဉ်းမြောင်းသွားကြလေသည်။

"သတ္တိခဲလေး... အဆင့်နိမ့် အစေခံမ... မင်းက သာမန်လူသား ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ မင်းသားငယ်ကို စော်ကားရဲတယ်ပေါ့... မင်းမှာ ခေါင်းဘယ်နှလုံး ရှိလို့လဲ..."

အစေခံမိန်းကလေး၏ ဆူပူကြိမ်းမောင်းသံကို ကြားချိန်တွင် နန်ကုန်းယွီက ထပ်မံ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး သူမကို အေးစက်စက် အကြည့်တစ်ချက်ဖြင့် ကြည့်လိုက်ပေသည်။

ကံမကောင်းစွာဖြင့် သူသည် အလွန်သေးငယ်လွန်းပြီး သူ၏လုပ်ရပ်များမှာ အလွန်ချစ်စရာကောင်းနေသဖြင့် ချွန်းမေ့နှင့် အခြားသူများသည် ဂရုမစိုက်ကြဘဲ ချင်းလင်ကိုသာ ဆက်လက်၍ အေးစက်စွာ ကြည့်နေခဲ့ကြသည်။

ချင်းလင်သည် ထိတ်လန့်နေပုံရပြီး နန်ကုန်းယွီကို ဂရုမစိုက်နိုင်တော့။

သူမသည် အလျင်အမြန် ခြေနှစ်လှမ်း နောက်ဆုတ်လိုက်ပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ ဒူးထောက်ချလိုက်ကာ တောင်းပန်လိုက်လေသည်။

"သခင်မတို့... ဒီငယ်ကျွန် မှားမှန်းသိပါပြီ... ဒါက ပထမဆုံးအကြိမ်မို့လို့ ဒီငယ်ကျွန်ကို တစ်ကြိမ်လောက် ခွင့်လွှတ်ပေးပါ..."

ဤသည်ကို မြင်ချိန်တွင် နန်ကုန်းယွီက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး သူ၏အမူအရာမှာ အလွန်ပျော်ရွှင်နေပုံ မပေါ်တော့။

သို့သော် ချွန်းမေ့နှင့် အခြားသူများသည် သတိမထားမိဘဲ သူတို့၏ အမူအရာများမှာ ဂရုမစိုက်သည့်ဟန် ရှိနေကာ ချင်းလင်ကို လှောင်ပြောင်သည့် မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်နေကြလေ၏။

"မင်းကို ခွင့်လွှတ်ရမယ်..."

ချင်းလင်သည် သူတို့၏မျက်လုံးထဲမှ လှောင်ပြောင်မှုကို သတိမထားမိဘဲ အလျင်အမြန် ဦးညွှတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်ပါတယ်... သခင်မတို့ ဒီငယ်ကျွန်ကို ခွင့်လွှတ်ပေးဖို့ တောင်းပန်ပါတယ်... ဒီငယ်ကျွန်က တစ်သက်လုံး ကျေးဇူးတင်နေမှာပါ..."

သူမ၏စကားကို ကြားချိန်တွင် ချွန်းမေ့နှင့် အခြားသူများသည် လှောင်ပြောင်လိုက်ကြပြီး သူတို့၏မျက်လုံးများမှာ အထင်အမြင်သေးမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပေသည်။

"ဟားဟား... ရယ်ရလွန်းလို့ပါ... မင်းလို အဆင့်နိမ့် အစေခံမက ကျန်းပေ့မင်းသားကို စော်ကားပြီးတော့ မင်းက အလွတ်ရမယ်လို့ ထင်နေတာလား..."

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် ချင်းလင်သည် ထိတ်လန့်သွားပုံရပြီး နန်ကုန်းယွီကို ကြည့်လိုက်သော်လည်း သူမအတွက် တောင်းပန်ပေးရန် အမှန်တကယ် မတောင်းဆိုခဲ့ချေ။

သူမ၏အမြင်တွင် မင်းသားငယ်သည် နားလည်နိုင်စွမ်းမရှိလောက်အောင် ငယ်ရွယ်လွန်းလှပြီး ထိုအုပ်စုကြောင့် ထိတ်လန့်နေလောက်ပြီ ဖြစ်ပေသည်။

ဤအချိန်တွင် ချွန်းမေ့က အေးစက်စွာ ပြောလိုက်၏။

"တစ်ယောက်ယောက် လာခဲ့စမ်း... အဆင့်နိမ့် အစေခံမ ချင်းလင်က ကျန်းပေ့မင်းသားကို စော်ကားတယ်... သူ့ကို ပါးသုံးဆယ် ရိုက်ပြီး အပြစ်ပေးဖို့အတွက် မယ်တော်ကြီးဆီ ခေါ်သွားကြ..."

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် ချင်းလင်သည် ချက်ချင်း အံ့အားသင့်သွားလေသည်။

မယ်တော်ကြီးဆီကို လွှဲပြောင်းပေးရမယ်... အခြေအနေက အဲ့ဒီလောက်တောင် ဆိုးရွားသွားပြီလား...

အကယ်၍ သူမသာ မယ်တော်ကြီးရှေ့မှောက်သို့ အမှန်တကယ် ရောက်သွားပါက မသေလျှင်တောင် ပြဿနာကြီးကြီးမားမား တက်ရတော့မည် ဖြစ်ပေသည်။

သူမ တံတွေးကို ခက်ခဲစွာ မျိုချလိုက်ပြီး ဆက်လက်တောင်းပန်ရန် ပြင်လိုက်ချိန်တွင် သူမ၏ဘေးမှ ကလေးဆန်သော်လည်း အေးစက်နေသော အသံတစ်သံကို ကြားလိုက်ရလေသည်။

"မတ်တပ်ရပ်စမ်း..."

ဤအသံကို ကြားချိန်တွင် ချင်းလင်သည် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားမိသည်။ဒါက... ဒါက မင်းသားငယ်ရဲ့ အသံလား...

သူမ အနည်းငယ် မော့ကြည့်လိုက်ရာ နန်ကုန်းယွီ၏ မျက်နှာမှာ မှုန်မှိုင်းနေပြီး သူ၏ပုံမှန် ကလေးဆန်သော အပြုံးအရိပ်အယောင် လုံးဝမရှိဘဲ အခြားလူတစ်ယောက် ဖြစ်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရချေသည်။

ချွန်းမေ့နောက်မှ ထွက်လာသော အစေခံမိန်းကလေး နှစ်ဦးသည်လည်း အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားကြပြီး တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းနေကြောင်း မရေမရာ ခံစားလိုက်ကြရလေ၏။

သူတို့သည် ရပ်တန့်သွားကြပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် ရပ်နေသော ပုံရိပ်သေးသေးလေးကို ကြည့်လိုက်ကြပေသည်။

"မင်း... မင်းသားငယ်... အရှင်က..."

ချင်းလင်သည် တစ်စုံတစ်ခု ပြောရန် ပါးစပ်ဟလိုက်သော်လည်း နန်ကုန်းယွီက သူ၏အမူအရာတွင် အာဏာစက်အရိပ်အယောင်များဖြင့် သူမကို မော့ကြည့်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရပြီး သူ၏ ကလေးဆန်သော်လည်း အေးစက်နေသော အသံသည် သူမ၏ နားထဲတွင် မြည်ဟည်းသွားလေသည်။

"ငါက မင်းကို မတ်တပ်ရပ်လို့ ပြောနေတာ မကြားဘူးလား..."

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် ချင်းလင်သည် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသော်လည်း အလိုအလျောက် မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပေသည်။

ထိုအချိန်တွင် သူမသည် မှင်သက်နေခဲ့၏။ ဤသည်က သူမသိသော မင်းသားငယ် ဟုတ်ပါသေးသလော။

ဒါက တကယ်ပဲ အသက် ခြောက်လပဲ ရှိသေးတဲ့ မင်းသားငယ်လား...

ဒီလောက် ဩဇာတိက္ကမကြီးမားတဲ့ အရှိန်အဝါမျိုးက အသက်ခြောက်လအရွယ် ကလေးတစ်ယောက်ဆီမှာ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ပေါ်လာနိုင်ရတာလဲ...

သူမ မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်ကို မြင်ချိန်တွင် နန်ကုန်းယွီသည် သူ၏ အေးစက်သော အကြည့်ကို ချွန်းမေ့နှင့် အခြားသူများထံသို့ လှည့်လိုက်လေသည်။

သူ၏အကြည့်ကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် ထိုအုပ်စုသည် သူတို့၏ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖြတ်သန်းသွားသော တုန်ခါမှုတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရပြီး ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့မှုတစ်ခုက သူတို့အပေါ် လွှမ်းခြုံသွားချေသည်။

ထိုအချိန်တွင် ချွန်းမေ့သည် အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး သူမကိုယ်သူမ သတိဝင်လာစေရန် အတင်းအကျပ် ပြုလုပ်လိုက်၏။

"မင်းတို့က ဘာရပ်လုပ်နေတာလဲ... မင်းသားငယ်က နားလည်ဖို့ ငယ်လွန်းသေးတယ်... ပြီးတော့ သူက အဲ့ဒီ အဆင့်နိမ့် အစေခံမရဲ့ အနိုင်ကျင့်တာကို ခံနေရတာလေ... မင်းတို့ ရှုပ်ထွေးနေတာလား... မမြင်ဘူးလား..."

"ဘာလို့ အဲ့ဒီ အဆင့်နိမ့် အစေခံမကို ဖမ်းပြီး ပါးမရိုက်သေးတာလဲ... ပြီးတော့ အပြစ်ပေးဖို့အတွက် မယ်တော်ကြီးဆီ ဘာလို့ မအပ်သေးတာလဲ..."

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် အစေခံမိန်းကလေး နှစ်ဦးသည် ကလေးငယ်တစ်ဦးကဲ့သို့ သေးငယ်သော နန်ကုန်းယွီကို ကြည့်လိုက်ကြပြီး တံတွေးကို ခက်ခဲစွာ မျိုချလိုက်ကာ ချင်းလင်ကို ဖမ်းဆီးရန် ရှေ့သို့တိုးသွားလိုက်ကြလေသည်။

နန်ကုန်းယွီသည် ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းတိုးလိုက်ပြီး ချင်းလင်၏ အရှေ့တည့်တည့်တွင် ရပ်လိုက်ကာ သူမတို့ကို အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်လိုက်ပေ၏။

"ဘယ်သူရဲလဲ ကြည့်ရသေးတာပေါ့..."