အခန်း (၃၄၄)

အခန်း။ ၃၄၄

"ဟီးဟီးဟီး..."

ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးကို ဝါးစားနေသည့် သုံးမီတာခန့်မြင့်သော တစ်ခြားကမ္ဘာ တစ္ဆေကျားကြီးသည် ၎င်း၏အရှေ့တွင် အသည်းအသန် ပြေးလွှားနေသည့် အထူးတိုက်ခိုက်ရေးအဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ကို တွေ့ရှိသွားရာ နောက်ထပ် သားကောင်အဖြစ် ပစ်မှတ်ထားကာ ကြည့်ရှုလိုက်သည်။

အသင်းခေါင်းဆောင် လျူဖုန်းက "ပြေးကြ မြန်မြန်ပြေး ဒီသဲကန္တာရထဲမှာ ငါတို့ရဲ့ခွန်အားက ၃၀ ရာခိုင်နှုန်းလောက်အထိ လျော့နည်းသွားလိမ့်မယ်" ဟု အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"အပြင်ဘက်ခံစစ်က အင်အားကြီးသူတွေလည်း ပိတ်မိနေပုံပဲ။ ယွဲ့နယ်ပယ်အောက်က ဒီသားရဲတွေက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ရုတ်တရက်ကြီး ချောင်းမြောင်းတိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်းတွေ ရလာတာလဲ။ သေစမ်း သွားပြီပဲ"

တစ္ဆေကျားကြီးသည် သဲပြင်ပေါ်တွင် ရပ်တန့်ကာ ဒူးကို အနည်းငယ် ကွေးလိုက်သည်။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ၎င်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး ဆုတ်ခွာနေသော အထူးအဖွဲ့ထံသို့ အဟုန်ဖြင့် ခုန်အုပ်လိုက်တော့သည်။

"အား..."

အထူးအဖွဲ့ဝင်များမှာ ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်မိကြသည်။ ထိပ်တန်းအဆင့်ရှိသော သားရဲကြီး၏ ကြောက်မက်ဖွယ် ဖိအားမှာ ဒီရေလှိုင်းအလား သူတို့အပေါ်သို့ ကျရောက်လာရာ သူတို့မှာ သိုးအုပ်များကဲ့သို့ အားကိုးရာမဲ့စွာဖြင့် မျှော်လင့်ချက်များ ကုန်ဆုံးသွားကြရသည်။

"ပြီးပြီ... ငါတို့တော့ သွားပြီ..."

"ငါ့မှာ မိန်းမနဲ့ ကလေးတွေ ရှိသေးတယ်... ချစ်ဖို့ကောင်းတဲ့ သမီးလေးလည်း ရှိသေးတယ်။ ငါ မသေချင်သေးဘူး..."

အသင်းသားများမှာ နာကျင်စွာ ဟစ်အော်နေကြသည်။

ထိုအရေးကြီးသော အချိန်တွင် အသင်းခေါင်းဆောင် လျူဖုန်းသည် ရုတ်တရက် အံတင်းတင်းကြိတ်ကာ ပြေးလွှားနေရာမှ ရပ်တန့်လိုက်၏။

"လာစမ်းပါ မင်းကောင်ရယ် မင်းနဲ့ ငါနဲ့ အသေအလဲ တိုက်ကြမယ်"

အထူးအဖွဲ့ဝင်များမှာ အံ့အားသင့်သွားကြသည်။

"ခေါင်းဆောင်"

"ခေါင်းဆောင် ဘာလုပ်မလို့လဲ"

လျူဖုန်းသည် သူ၏အသင်းသားများကို ခိုင်မာသော ကျောပြင်ဖြင့်သာ နှုတ်ဆက်လိုက်ပြီး "ဆုတ်ကြ ငါ နောက်ကနေ ခုခံပေးထားမယ်" ဟု အော်ပြောလိုက်သည်။

သူသည် မဆိုင်းမတွပင် တစ္ဆေကျားကြီးထံသို့ ပြေးဝင်သွားတော့သည်။

သူသည် သေမှာကို မကြောက်၍ မဟုတ်ပေ သူလည်း ကြောက်သည်။ သို့သော် သူ၏အသင်းသားများမှာ သူနှင့်အတူ ကြီးပြင်းလာသော ငယ်သူငယ်ချင်းများ ဖြစ်ကြသည်။ သူတို့၏ မိဘများမှာလည်း တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး ရင်းနှီးကြပြီး သူကိုယ်တိုင်ကပင် ဤအန္တရာယ်များသော စစ်မြေပြင်သို့ လိုက်လာရန် ထိုသူငယ်ချင်းများကို စည်းရုံးခဲ့ခြင်းပင်။

သူ၏ တာဝန်မှာ ကြီးမားလွန်းသည်။

ထို့ကြောင့် သူသည် အသင်းသားအားလုံး လွတ်မြောက်နိုင်ရန်အတွက် နောက်ဆုံးမှ ကျန်ရစ်ကာ ခုခံပေးရမည်ဖြစ်သည်။ တစ္ဆေကျားကြီးမှာ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသော်လည်း ပိုမိုကျယ်လောင်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး လျူဖုန်းထံသို့ ခုန်အုပ်လိုက်သည်။

အသည်းခိုက်မတတ် ကြောက်လန့်နေသဖြင့် ခြေဖျားလက်ဖျားများ တုန်ယင်နေသော်လည်း လျူဖုန်းသည် သူ၏ လှံရှည်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ မယှဉ်နိုင်သော ပြိုင်ဘက်ထံသို့ တိုးဝင်လိုက်သည်။

ယောက်ျားကောင်းတစ်ယောက်က မတ်တပ်ရပ်လျက် သေရမည်ဖြစ်ပြီး အနည်းငယ်မျှပင် နောက်တွန့်သွားခြင်း မရှိစေရပေ။

ထိုအချိန်တွင် သူ၏အသင်းသားအားလုံးမှာလည်း ရပ်တန့်သွားကြပြီး သူတို့၏ မျက်ဝန်းများမှာ ပြတ်သားသော အလင်းတန်းများဖြင့် တောက်ပလာကာ ခေါင်းဆောင်ရှိရာသို့ ပြန်လည် ပြေးဝင်လာကြသည်။

အနောက်ဘက်တွင်မူ ကျားမလေး၊ ကျူးယွီဟန်၊ နင်ရွှမ်၊ ထန်ချီချီနှင့် ကွမ်းရှင်းတို့သည် ဤမြင်ကွင်းကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

သူတို့၏ နှလုံးသားများမှာလည်း မနေနိုင်ဘဲ လှုပ်ရှားသွားကြ၏။

သေဘေးနှင့် ရင်ဆိုင်နေရသော ဤအဖွဲ့တွင် အသင်းခေါင်းဆောင်မှာ သေဘေးကို မကြောက်ဘဲ အသင်းသားများအတွက် အသက်ပေးရန် ဆုံးဖြတ်ထားသလို အသင်းသားများမှာလည်း သေဘေးကို မမှုဘဲ ခေါင်းဆောင်ကို ကူညီရန် ပြန်လှည့်လာကြသည်။

ဤသံယောဇဉ်မှာ တကယ့်ကို လေးစားဖွယ် ကောင်းသည်။

လွန်ခဲ့သော စက္ကန့်ပိုင်းကပင် ထိုသူများမှာ ကြောက်လန့်တကြား ထွက်ပြေးနေခဲ့ကြသော်လည်း ယခုမျက်မှောက်တွင်မူ မကြောက်မရွံ့ ရှေ့သို့ တိုးဝင်နိုင်သော သတ္တိများ ပိုင်ဆိုင်သွားကြပြီ ဖြစ်သည်။ တကယ့်ကိုပင် လူသားတို့၏ စွမ်းအားမှာ သတ္တိပင်။

ဤအချိန်တွင် သူတို့သည် တစ္ဆေကျားကြီးကို မအနိုင်ယူနိုင်သည့်တိုင် သူတို့၏ သတ္တိမှာ စစ်မြေပြင်တစ်ခုလုံးကို တုန်ဟိန်းသွားစေသည်။

"ငါ သေရင်တောင် မင်းလို သားရဲရဲ့ သွားတစ်ချောင်းကိုတော့ ကျိုးအောင် လုပ်သွားမယ်ကွ"

လျူဖုန်းသည် ဒေါသတကြီးဖြင့် သူ၏လှံကို ထိုးသွင်းလိုက်သည်။ အနောက်ဘက်မှ အသင်းသားများမှာလည်း သေဘေးကို မမှုဘဲ သူတို့၏ အပြင်းထန်ဆုံး တိုက်ကွက်များကို ထုတ်ဖော်လိုက်ကြသည်။

မီတာ ရာဂဏန်းခန့် အကွာအဝေးတွင် ကျားမလေးမှာ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးလွှားနေဆဲပင်။

လျင်မြန်ခြင်းအဆောင်နှင့် လျှပ်စီးခြေလှမ်းသုံးထောင်စွမ်းရည်တို့ကြောင့် သူမသည် တစ္ဆေကျားကြီးထံသို့ လျင်မြန်စွာ ချဉ်းကပ်နိုင်ခဲ့သော်လည်း မလုံလောက်သေးပေ။

နောက်ထပ် အနည်းငယ်သာလိုတော့ကာ အကယ်၍ ကျန်ရှိနေသော မီတာ နှစ်ရာကို ချက်ချင်း မဖြတ်ကျော်နိုင်ပါက တစ္ဆေကျားကြီး၏ လက်သည်းများမှာ လျူဖုန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ချက်ချင်း ဆွဲဖြဲပစ်တော့မည်ပင်။

"ဟင်းလင်းပြင် ဖြတ်သန်းခြင်း"

အရေးကြုံလာသောအခါ ကျားမလေးမှာ ရွှေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး တစ္ဆေကျားကြီးထံသို့ မြားတစ်စင်းအလား ပြေးဝင်သွားသည်။

ရွှေရောင်အလင်းတန်းမှာ မီတာ နှစ်ရာအကွာအဝေးအထိ ရှည်ထွက်သွားသည်နှင့်

ကျားမလေးမှာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ရောက်ရှိသွားကာ တစ္ဆေကျားကြီး၏ ဘေးတွင် ဆင်းသက်လိုက်သည်။

တစ္ဆေကျားကြီး၏ လက်သည်းများမှာ လျူဖုန်း၏ လှံကို ထိလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီး တစ်စက္ကန့်သာ လိုတော့သည်။ လှံမှာ ကျိုးပျက်တော့မည်ဖြစ်ပြီး လျူဖုန်းမှာလည်း ရင်ဘတ်ကို အဆွဲဖြဲခံရတော့မည်ပင်။

ထိုစဉ် ဟင်းလင်းပြင် ပိုင်းဖြတ်ခြင်းစွမ်းရည် ပေါ်ထွက်လာကာ ကျားမလေး၏ ရွှေရောင်မျက်ဝန်းများမှာ ဝင်းလက်တောက်ပသွား၏။

တစ္ဆေကျားကြီးမှာ အလွန်အံ့အားသင့်သွားပြီး ၎င်း၏ လက်ကို ချက်ချင်း ပြန်ရုတ်လိုက်ကာ ဘေးသို့ ရှောင်တိမ်းလိုက်သည်။ အကယ်၍ ၎င်းသာ မရှောင်တိမ်းခဲ့ပါက အပြင်းအထန် ဒဏ်ရာရရှိသွားမည်ကို ကြိုတင် ခံစားမိလိုက်သောကြောင့်ပင်။

လျူဖုန်းမှာ ကြောင်တောင်တောင်ဖြင့် "ဟင်..." ဟုသာ ရေရွတ်နိုင်တော့သည်။

တစ်စုံတစ်ယောက်က ငါ့ကို လာကယ်တာလား။

"ငါ့အသင်းသားတွေတော့ မဟုတ်တာ သေချာတယ်။ ငါ့သူငယ်ချင်းတွေက ဒီလောက်အထိ မသန်မာကြဘူးလေ"

သူသည် မြေပြင်ကို အရှိန်ယူကန်ထုတ်ကာ နောက်သို့ ခုန်ဆုတ်လိုက်ပြီး ကျားမလေး၏ ဘေးတွင် ဆင်းသက်လိုက်သည်။

ကျားမလေးက မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် "နောက်ဆုတ်နေကြ ဒါကို ငါတို့ပဲ ကိုင်တွယ်မယ်..." ဟု ပြောလိုက်သည်။

လျူဖုန်း ဆွံ့အသွားရသည်။

"မင်းတို့ ဟုတ်လား"

"ညီမလေး မင်းတစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ဘူးလား တစ်ယောက်တည်း တိုးဝင်တာက အရမ်းအန္တရာယ်များတယ်လေ"

ကျားမလေးမှာ ရှင်းပြနေရန် အချိန်မရှိသဖြင့် စိတ်မရှည်စွာ လက်ကာပြရင်း "မင်းအသင်းသားတွေကို ခေါ်ပြီး အမြန်ထွက်သွားတော့ ငါတို့ ရှင်းလိုက်မယ်။ အမြန်သွား" ဟု နှင်ထုတ်လိုက်သည်။

တစ်ခြားကမ္ဘာ တစ္ဆေကျားကြီးက လှောင်ပြုံးပြုံးကာ "ထွက်သွားချင်တာလား တစ်ယောက်မှ လွတ်မှာမဟုတ်ဘူး ဟားဟားဟား ဒီလောက် နုပျိုတဲ့ သွေးစာတွေကို တွေ့ရလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားမိဘူး"

"မင်းနဲ့ပဲ အရင်စရမှာပေါ့ ကြည့်ရတာ အရသာရှိမယ့်ပုံပဲ"

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ကျားမလေးက ခေါင်းကို ရုတ်တရက် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်ဝန်းများမှာ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များဖြင့် ပြည့်နှက်သွားသည်။

"မမယွီဟန် ကျွန်မ တိုက်ပြီနော်"

ကျားမလေးက ခပ်တိုးတိုး ဟိန်းဟောက်ကာ မြေပြင်ကို ဆောင့်ကန်၍ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးဝင်သွားသည်။ သူမ၏ လက်သီးမှာ ရွှေရောင်အလင်းများ တောက်ပနေပြီး တစ္ဆေကျားကြီးထံသို့ ထိုးနှက်လိုက်သည်။

တစ္ဆေကျားကြီးမှာ ဒေါသထွက်သွားသည်။ ၎င်းမှာ သာမန် သလင်းကျောက်သားရဲ မဟုတ်ဘဲ အထူးယန္တရားများ ပိုင်ဆိုင်ထားသည့် ဘုရင်တစ်ကောင် ဖြစ်သည်။ သို့သော် သာမန်လူသားကျင့်ကြံသူတစ်ဦးက ၎င်းကို မကြောက်မရွံ့ဘဲ ဦးအောင် တိုက်ခိုက်ဝံ့ခြင်းကို ၎င်းက လက်မခံနိုင်ပေ။

၎င်းသည် နုညက်သော သဲများကို လှုပ်ခတ်စေကာ ကျောကုန်းကို ကွေးညွတ်လိုက်ရာ ကျားကြွက်သားများမှာ လှုပ်ရှားနေသော မြွေဟောက်ကြီးများအလား ထုံးယှက်သွားသည်။

၎င်း၏ သလင်းကျောက်သံချပ်ကာမှာ ပိုမိုမည်းနက်ကာ တောက်ပလာ၏။ စူးရှသော လက်သည်းကြီးများမှ အေးစက်သော အလင်းတန်းများ ယိုစီးကျနေပြီး တစ်ခြားကမ္ဘာသားမျက်နှာကြီးမှာ စူးရှသော ဟိန်းဟောက်သံကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။

ထိုဟိန်းဟောက်သံမှာ အသံလှိုင်းများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ကောင်းကင်ယံမှ သဲမှုန်များကို တုန်ခါသွားစေသည်။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် တစ္ဆေကျားကြီးသည် အနက်ရောင် အရိပ်တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ကျားမလေးထံသို့ ခုန်အုပ်လိုက်သည်။ သူမကို ကိုယ်ဖျောက်စွမ်းရည်သုံးပြီး တိုက်ခိုက်နေရန်ပင် မလိုအပ်ဘူးဟု ၎င်းက ယူဆထားသည်။

၎င်းသည် အကြမ်းတမ်းဆုံးသော နည်းလမ်းကို အသုံးပြုကာ ဤမိုက်မဲသော လူသားမိန်းကလေးအား အနာကျင်ဆုံး ရှုံးနိမ့်မှုနှင့် စိတ်ပျက်အားငယ်မှုကို မြည်းစမ်းစေလိုခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

"ဟားဟားဟား"

ဧရာမ အနက်ရောင်အရိပ်နှင့် ရွှေရောင်အလင်းတန်းတို့ တိုက်မိကြသော်လည်း ထင်မှတ်ထားသည့် မြင်ကွင်း ပေါ်မလာခဲ့ပေ။

ကျားမလေးမှာ အပိုင်းပိုင်း ပြတ်မသွားခဲ့သလို ယင်းအစား သူမသည် ကြံ့ကြံ့ခံရပ်တည်ရင်း လက်သီးချက်များစွာကို ချက်ချင်း ပြန်လည် ထိုးနှက်လိုက်သည်။

ရွှေရောင်လက်သီးက လက်သည်းကြီးများနှင့် ထိမိသည့်အခါ သတ္တုချင်း ထိခိုက်သံများ ကျယ်လောင်စွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဒိုင်း….

ဒိုင်း…..

ဒိုင်း….

လက်သီးချက်များမှာ ပြင်းထန်လှသဖြင့် တစ္ဆေကျားကြီး၏ လက်သည်းများကို အပေါ်သို့ လွင့်တက်သွားစေသည်။ ၎င်းမှာ အံ့အားသင့်သွားပြီး အင်အားကြီးမားလှသော ဤမိန်းကလေးကြောင့် ခြေလှမ်းများပင် နောက်သို့ ယိုင်သွားရသည်။

ရှေ့မှ မိန်းကလေးတွင် ဤမျှလောက်သော အင်အားရှိနေမည်ဟု ၎င်း လုံးဝ မထင်ထားမိပေ။

တစ္ဆေကျားကြီးက ဟန်ချက်ပြန်ထိန်းကာ ရပ်လိုက်ပြီး သွေးနီရောင် မျက်လုံးများဖြင့် ကျားမလေးကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

ကျားမလေးက ခပ်တိုးတိုး ရယ်မောကာ "ဒါပဲလား မင်းရဲ့ စွမ်းရည်က" ဟု ပြောလိုက်သည်။

သူမသည် သုံးမီတာခန့် မြင့်သော သားရဲကြီးကို မော့ကြည့်ရင်း မထီမဲ့မြင်ပြုသည့် အမူအရာဖြင့် ခေါင်းခါယမ်းလိုက်သည်။

တစ္ဆေကျားကြီးမှာ ရုတ်တရက် ဒူးကို အနည်းငယ် ကွေးလိုက်ပြီး ကျားမလေး၏ ရှေ့သို့ ဒုန်းစိုင်း ခုန်ဝင်လိုက်သည်။ ၎င်းသည် ကိုယ့်ကိုကိုယ် စတေးသည့် နည်းစနစ်ကို အသုံးပြုကာ လက်သည်းများကို အဟုန်ဖြင့် ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

ထိုနည်းစနစ်မှာ မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းသည့်အလား လျင်မြန်သော အရှိန်ဖြင့် ရှေ့သို့ အတင်းတိုးဝင်ကာ ပြိုင်ဘက်ကို ကာကွယ်ရန် အချိန်မပေးဘဲ အသေအလဲ တိုက်ခိုက်ခြင်းပင်။

သမင်ကို ဖမ်းသည့်ကျား၊ ယုန်ကို ဖမ်းသည့် လင်းယုန်ကဲ့သို့ တစ်ချက်တည်းနှင့် အပြတ်ရှင်းရန် ကြိုးပမ်းခြင်းပင်။

ကျားမလေးက တည်ငြိမ်နေဆဲပင်။ ၎င်းကို ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်၍ မဖြစ်နိုင်မှန်း သူမ သိသည်။

ထို့ကြောင့် သူမသည် ဆန်းကြယ်သော ခြေလှမ်းများဖြင့် ဘေးဘက်သို့ ရှောင်ထွက်လိုက်ကာ တစ္ဆေကျားကြီး၏ ပေါင်ပေါ်မှ ခုန်တက်ကာ နံဘေးကို ကန်ကျောက်လိုက်ကာ ၎င်း၏ ရင်ဘတ်နေရာသို့ သူမ ရောက်ရှိသွားသည်။

ကျားနက် နှလုံးနှိုက်ချက်

ပြင်းထန်လှသော လက်သီးချက်က တစ္ဆေကျားကြီး၏ ရင်ဘတ်နှင့် နံရိုးများကြားသို့ ထိုးဖောက်၍ ဝင်ရောက်သွားသည်။

ကြီးမားသော ဒဏ်ရာကြီးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာ၏။ တစ္ဆေကျားကြီး၏ စတေးတိုက်ကွက်မှာ လွဲချော်သွားပြီး အလစ်အငိုက် အတိုက်ခံလိုက်ရသဖြင့် ၎င်း၏ လက်သည်းများကို အလျင်အမြန် ပြန်ရုတ်ကာ ကျားမလေးကို ထိုးစိုက်ရန် ကြိုးစားသည်။

ကျားမလေးထံမှ ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဟင်းလင်းပြင် ရွေ့လျားမှု

တစ္ဆေကျားကြီးမှာ ရုတ်တရက် လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး ကျားမလေးထံသို့ အရိပ်တစ်ခုအလား ခုန်အုပ်လိုက်ပြန်သည်။ ၎င်း၏ ရင်ဘတ်မှ ဒဏ်ရာမှာလည်း လျင်မြန်စွာ ပြန်လည် ကုသနေ၏။

လျူဖုန်းမှာ ရင်တမမဖြင့် စိုးရိမ်နေမိသည်။

"အဲဒီ မိန်းကလေးငယ်က တစ္ဆေကျားကြီးကို တကယ် ကိုင်တွယ်နိုင်ပါ့မလား"

"တစ္ဆေကျားကြီးက အရမ်းသန်မာတာပဲ... သူမက ပါရမီရှင်တစ်ယောက် ဖြစ်မှာပါ။ ဒါပေမဲ့ ပါရမီရှင်ဆိုရုံနဲ့ ဒီသားရဲကို ယှဉ်နိုင်ဖို့ မလုံလောက်ဘူး မဟုတ်လား"

အသင်းသားများ၏ မျက်နှာတွင်လည်း စိုးရိမ်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။

"ခေါင်းဆောင် ကျွန်တော်တို့ ကူညီပေးရမလား"

လျူဖုန်းက ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ပြီး "ငါတို့ ကူညီလို့ မရဘူး ဝင်သွားရင် သေဖို့ပဲ ရှိတာ... ဟူးး..."

"ဒါဆို ဘာလုပ်ကြမလဲ"

"ငါတို့ ဘေးကနေ ဝိုင်းတိုက်ကြမယ်။ မြေအောက်မှာ ပုန်းနေတဲ့ သဲသားရဲတွေကို ရှင်းပစ်ကြတာပေါ့"

"ကောင်းပြီ"

လျူဖုန်းနှင့် သူ၏ အသင်းသားများမှာ ချက်ချင်း လှုပ်ရှားလိုက်ကြသည်။

ကျူးယွီဟန် "..."

သူတို့က မြေအောက်က သဲသားရဲတွေကို ရှင်းနေကြတာလား...

တကယ်တော့ ကျူးယွီဟန်တို့ အဖွဲ့က ကိုယ်ပျောက်နေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ မြေအောက်မှ သဲသားရဲများမှာ တစ်ကောင်ပြီးတစ်ကောင် သွေးများ ပန်းထွက်ကာ တိတ်တဆိတ် သေဆုံးနေကြသည်။

တစ္ဆေကျားကြီးမှာ တစ်ခုခု မှားနေပြီဆိုသည်ကို ရိပ်မိသွားသည်နှင့် ၎င်းသည် ချက်ချင်းပင် ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး ကျန်ရှိနေသော လက်ပါးစေများကို ပြန်ခေါ်လိုက်သည်။

"ကြည့်ရတာ ဒီပိုးမွှားလေးတွေကို အရင် ရှင်းပစ်ရမယ် ထင်တယ်..."

တစ္ဆေကျားကြီးသည် သတ်ဖြတ်လိုစိတ် အပြည့်ဖြင့် လျူဖုန်းတို့ အဖွဲ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။

ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်သည့်အခါ ကျားမလေးမှာ မျက်မှောင်ကို ပြင်းထန်စွာ ကြုတ်လိုက်သည်။ သူမ စစ်မြေပြင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ရာ ထူးဆန်းသော သလင်းကျောက်သားရဲများမှာ ဤတစ်ကောင်တည်း မဟုတ်ပေ။

၎င်းတို့မှာ တတိယခံစစ်မျဉ်းသို့ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်နေကြပြီး သတ်ဖြတ်မှုများ ပြုလုပ်နေကြသည်။

"အချိန်အများကြီး ဖြုန်းလို့ မဖြစ်တော့ဘူး။ တခြား သားရဲတွေကိုလည်း ကိုင်တွယ်ရဦးမယ်... ငါ့ရဲ့ အစွမ်းအစ အစစ်အမှန်ကို ထုတ်ပြရမယ့် အချိန်ရောက်ပြီ ထင်တယ်..."