အခန်း (၃၄၉)

အခန်း။ ၃၄၉

နင်ရွှမ်က ခပ်တိုးတိုးလေး ပြုံးလိုက်သည်။

ရွှီရန်က ခေါင်းညိတ်ရင်း "မဆိုးဘူး တကယ့်ကို မဆိုးဘူး။ ငါ အခုလုပ်လက်စ ကိစ္စလေးတွေ ပြီးသွားရင် မင်းတို့ကို ကောင်းကောင်း တစ်နပ် ကျွေးပါ့မယ်"

"အစ်ကို လုပ်စရာရှိတာကို အရင်လုပ်ပါ"

ကျားမလေးက သူမ၏ ပခုံးထိရှည်သော ဆံပင်များကို သပ်တင်လိုက်ရင်း "ကျွန်မတို့က ရတနာအချို့ လာရွေးကြတာလေ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ရွှီရန်က မျက်လုံးလေးမှိတ်ကာ "အဲဒါ အတော်ပဲပေါ့။ မင်းတို့ ဘာလိုချင်လဲ ကြိုက်တာယူခဲ့။ ငါ့ရဲ့ အခွင့်အရေး အဆင့်အတန်းက တော်တော်လေး မြင့်တယ်"

လင်းရှိုမှာ အံ့အားသင့်သွားရသည်။

ကျားမလေးတို့၏ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်ကို သူ အံ့ဩနေမိခြင်းပင်။

"ရွှီရန်ကိုယ်တိုင်က ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ စွမ်းအားရှိရုံတင်မကဘူး။ သူ့အဖွဲ့သားတွေကပါ ဒီလောက်အထိ ထူးချွန်နေလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူ ထင်ထားမှာလဲ။ သူတို့ နတ်ဘုရားတစ်ပိုင်း မူကြိုကျောင်းက ဆင်းလာတာ တစ်နှစ်တောင် မပြည့်သေးဘူး မဟုတ်ဘူးလား။ ဒါကို သွေးစွမ်းအင်တန်ဖိုး တစ်သန်းရှိတဲ့ သားရဲတွေကို တရစပ် သုတ်သင်နိုင်နေပြီဆိုတော့ တကယ့်ကို ထိတ်လန့်စရာပဲ"

လင်းရှို၏ မျက်ဝန်းများက စိတ်ဝင်တစား တောက်ပလာပြီး "ဟုတ်ပါတယ်။ ရွှီရန်ရဲ့ အခွင့်အရေးက တော်တော်မြင့်ပါတယ်။ လာကြ ငါ လိုက်ပြမယ်။ ခုနစ်ထပ်မြောက်မှာရှိတဲ့ ပစ္စည်းတွေထဲကပဲ ရွေးကြတာပေါ့"

"ဒီမှာ ကြည့်လိုက်..."

"ဒါကတော့ အမည်မဲ့ လှံကြီးပဲ..."

လင်းရှိုက လိုက်လံမိတ်ဆက်ပေးနေစဉ်အတွင်း ရွှီရန်ကတော့ အခြားပြပွဲခန်းမတစ်ခုသို့ သွားကာ အစီအရင်များကို ဆက်လက် ထွင်းထုနေခဲ့သည်။

မကြာမီမှာပင် အဖွဲ့သားများသည် နောက်ထပ် ပြပွဲခန်းမတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။

"ဒါကတော့ ဆန်းကြယ် ရှေးဟောင်းအုတ်ချပ်ပဲ..."

"စိတ်တိုင်းကျတာ မတွေ့ကြသေးဘူးလား"

ကျားမလေးက သူမ၏ အဖွဲ့သားများကို ကြည့်လိုက်သည်။

"နင်တို့ကော ဘယ်လိုလဲ ငါ့ရဲ့ ရွှေရောင်မျှော်စင်ငယ်လောက် ဘာမှ မကောင်းဘူးလို့ ခံစားနေရတယ်..."

ထန်ချီချီနှင့် အခြားသူများက တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြပြီး "အထူးတလည် လိုချင်တာတော့ မရှိပါဘူး... ဖြစ်နိုင်တာက အသင်းခေါင်းဆောင်နဲ့ ကျားမလေးက အရမ်းသန်မာနေလို့ ထင်တယ်..."

အသင်းခေါင်းဆောင်ကို ထည့်မတွက်ထားလျှင်တောင်ကျားမလေးနှင့် ကျူးယွီဟန်တို့၏ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုက အလွန်ပြည့်စုံနေသဖြင့် ထန်ချီချီ၏ နတ်ဘုရားဒိုင်းလွှာ ဓာတ်ခံမှာ တိုက်ပွဲအတွင်း အရေးတကြီး မလိုအပ်သလို ဖြစ်နေသည်။

ကိုယ်ဖျောက်စွမ်းရည်၊ နင်ရွှမ်၏ စွမ်းအားမြှင့်တင်မှုနှင့် ရတနာအဆောင်များ၏ အာနိသင်တို့ကြောင့် သွေးစွမ်းအင်တစ်သန်းရှိသော သားရဲများမှာ သူတို့ကို အစွမ်းကုန် ထုတ်သုံးရလောက်အောင် ဖိအားမပေးနိုင်ပေ။

ထို့ကြောင့် သူမ ဘာကို ရွေးချယ်ရမည်မှန်း တကယ် မသိတော့ပေ။

ရွှီရန်: "..."

သူ စဉ်းစားကြည့်လိုက်ရာ ဤအဖွဲ့မှာ အမှန်တကယ်ပင် မိစ္ဆာအဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ ဖြစ်နေသည်။ သို့မဟုတ် သူတို့၏ လုပ်ငန်းခွဲဝေမှုမှာ အဆုံးစွန်အထိ ပြည့်စုံလွန်းနေခြင်းလည်း ဖြစ်နိုင်သည်။

လူတိုင်းက ကိုယ့်နေရာတွင် ကိုယ့်ဘာသာတည်တည်ငြိမ်ငြိမ် ရှိနေမည်ဆိုလျှင် သူတို့သည် မယှဉ်နိုင်သော အဖွဲ့ဖြစ်လာလိမ့်မည်။

ဒိုင်းလွှာကိုင်ထားသူကပင် တိုက်ပွဲထဲ ဝင်ပါနေရသည့် အခြားအဖွဲ့များနှင့် မတူပေ။

အံ့ဖွယ်နတ်ဘုရားသတ်အဖွဲ့တွင် ကျားမလေးက အဓိက တိုက်စစ်နေရာကို ယူထားပြီး ကျူးယွီဟန်၏ အရာခပ်သိမ်း ရပ်တန့်ခြင်းနှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်ကာ အနောက်က အဖွဲ့သားများကတော့ လက်ကျန် အကောင်လေးတွေကို ရှင်းရုံသာ ရှိတော့သည်။

ကိုယ်ဖျောက်စွမ်းရည်လည်း ရှိနေသဖြင့် ဝိုင်းရံပိတ်ဆို့ခံရမှာကိုလည်း စိုးရိမ်စရာ မလိုတော့ပေ။

ထို့ကြောင့်သူတို့ ဘယ်လက်နက်ကို ရွေးရမည်မှန်း မသိဖြစ်နေခြင်းမှာ ပုံမှန်ပင်။

ကွမ်းရှင်းက ရွှီရန်ထံသို့ လျှောက်သွားကာ "အသင်းခေါင်းဆောင် အစ်ကိုက သိမြင်နားလည်မှု ဓာတ်ခံရှိသူဆိုတော့ ကျွန်မတို့ကို ရွေးပေးပါလား"

ရွှီရန်: "..."

"အရင်ဆုံး ခုနစ်ထပ်မြောက် တစ်ခုလုံးကို ပတ်ကြည့်လိုက်ကြဦး ပြီးမှ ဆုံးဖြတ်တာပေါ့"

"ငါ လုပ်စရာလေးတွေ ရှိသေးလို့"

ရွှီရန်က ခေါင်းကို အသာအယာ ခါယမ်းလိုက်ပြီး ထွင်းထုခြင်းလုပ်ငန်းကိုသာ အာရုံပြန်စိုက်လိုက်သည်။

သုံးနာရီခန့် ကြာပြီးနောက် ကျန်ရှိသော အစီအရင် သုံးခုလုံး ပြီးစီးသွားခဲ့သည်။

ဘေးကင်းဇုန်၏ ရတနာများထဲရှိ ညစ်ညမ်းမှုများမှာ လျင်မြန်စွာ ကွယ်ပျောက်သွားခဲ့ပြီး

ရတနာတိုက်တစ်ခုလုံး ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များဖြင့် ပြည့်နှက်သွားတော့သည်။

လင်းရှိုမှာ မှင်သက်သွားရသည်။

"ညစ်ညမ်းမှုတွေ ပြည့်နေတဲ့ ဒီရတနာတိုက်ကြီးက တစ်နေ့မှာ ဒီလိုမျိုး ဖြစ်လာလိမ့်မယ်လို့ တစ်ခါမှ မတွေးဖူးခဲ့ဘူး"

သူသည် ခေတ်ကာလများ ပြောင်းလဲသွားသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသကဲ့သို့ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။

ရွှီရန်က ခပ်အေးအေးလေး ပြုံးပြကာ "ပြီးပြီ"

"မင်းတို့ကော မရွေးရသေးဘူးလား"

အမျိုးသမီး ငါးဦးလုံးက တစ်ပြိုင်နက်တည်း ခေါင်းခါယမ်းကြသည်။ ဈေးဝယ်ထွက်လျှင် ဆုံးဖြတ်ရခက်သည့် မိန်းကလေးများ၏ သဘာဝအတိုင်းပင်။

ရွှီရန်က ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီး "ဒါဆိုလည်း နောက်မှပဲ ဖြည်းဖြည်းစဉ်းစားတော့... အရင်ဆုံး သွားစားကြရအောင်"

ကျားမလေး: "ကောင်းပြီလေ... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ရန်သူကို ကိုင်တွယ်ဖို့ဆိုရင် လက်သီးနဲ့ ကျွန်မရဲ့ ရွှေရောင်မျှော်စင်ငယ်ရှိရင် လုံလောက်ပါပြီ။ လက်နက်တွေက ကျွန်မကို ကန့်သတ်ထားသလို ခံစားရလို့"

ရွှီရန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ကိုယ့်ရဲ့ ဗီဇကိုပဲ ယုံကြည်လိုက်ပါ"

စကားပြောရင်း ရွှီရန်သည် သူ၏အဖွဲ့သားများကို ခေါ်ဆောင်ကာ ဘေးကင်းဇုန်၏ ရတနာတိုက်ထဲမှ ထွက်လာခဲ့ပြီး ဝန်ဆောင်မှုဗျူဟာရှိ ထန်ခန်းမဆီသို့ ဦးတည်လိုက်ကြသည်။

ကျယ်ဝန်းသော လမ်းမကြီးအတိုင်း လမ်းလျှောက်လာစဉ်တွင် ကျားမလေးနှင့် သူမ၏အဖွဲ့ကို လူအများက အရိုအသေပေး၍နှုတ်ဆက်နေကြသည်ကို ရွှီရန် မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

"အသက်ကယ် သူရဲကောင်းတို့"

"အသက်ကယ် သူရဲကောင်းတို့"

ရွှီရန်က "မဆိုးဘူးပဲ ငါတောင် ဒီလို ဧည့်ခံမှုမျိုး မရဖူးဘူး" ဟု စနောက်လိုက်သည်။

သူသည် အမြဲတမ်း မျက်နှာဖုံး တပ်ထားလေ့ရှိသဖြင့် တစ်ကိုယ်တော် စစ်သည်တော်ကြီးမှာ သူဖြစ်ကြောင်း လူအများက မသိကြခြင်းပင်။

ကျားမလေးနှင့် အခြားသူများမှာမူ ဂုဏ်ယူစွာဖြင့် ရင်ကို ကော့လိုက်ကြသည်။

"ဟီးဟီး"

ဝန်ဆောင်မှုဗျူဟာသို့ ရောက်သည့်အခါ ထန်ခန်းမဟု ရေးထားသော ဆိုင်းဘုတ်ကို အဝေးမှ လှမ်းမြင်လိုက်ရသည်။

"အဲဒါ နတ်ဘုရားသတ်အဖွဲ့တွေအတွက် သီးသန့်ဟိုတယ်ပဲ။ အဲဒီက အစားအသောက်တွေက တကယ့်ကို ရှယ်ပဲ"

ရွှီရန် စကားပြောနေရင်း ရုတ်တရက် ကြောင်အသွားသည်။

မလှမ်းမကမ်းရှိ သစ်ပင်ရိပ်အောက်တွင် အပြာရောင်အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်နေသော မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦးသည် ခြောက်သွေ့နေသော သစ်ရွက်ကြွေလေးများကို ကိုင်တွယ်ကစားနေသည်ကို သူ မြင်လိုက်ရ၏။ သူမ၏ မျက်နှာထက်တွင် အဆုံးစွန်သော ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုများ အထင်သား ရှိနေသည်။

သို့သော်လည်း ရုတ်တရက် သူမက ခေါင်းမော့လိုက်ပြီး ဘေးကင်းဇုန်ရှိ ရတနာတိုက်ရှိရာဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

ဒါ... ဒါက...

"အပြာရောင်ဝတ်စုံနဲ့ မိန်းကလေးလား"

ဘေးကင်းဇုန်အတွင်းမှာ သရဲတစ်ကောင်လို လွတ်လပ်စွာ သွားလာနေတတ်တဲ့ မိန်းကလေးလား လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်နှစ်ကျော်က တစ်ခါတွေ့ဖူးပြီး ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့တဲ့သူပဲ။ ဒီတစ်ခါတော့ သူမနဲ့ စကားပြောလို့ ရနိုင်မလား။

ရွှီရန်က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ထိုမိန်းကလေးရှိရာသို့ လက်ညှိုးညွှန်ပြလိုက်သည်။

"မင်းတို့ ဟိုမှာရှိတဲ့ အပြာရောင်ဝတ်စုံနဲ့ မိန်းကလေးကို မြင်ရလား"

ကျားမလေး၊ ကျူးယွီဟန်၊ ထန်ချီချီ၊ နင်ရွှမ်နှင့် ကွမ်းရှင်းတို့က ခေါင်းခါယမ်းကြသည်။

"အစ်ကို... ကျွန်မတို့ကို မခြောက်ပါနဲ့"

ထန်ချီချီက စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ညည်းညူလိုက်သည်။

"အသင်းခေါင်းဆောင် အခုက သရဲပုံပြင် ပြောနေတာလား အစ်ကို့ရဲ့ ဟာသတွေက တစ်စက်မှ မရယ်ရဘူးနော်..."

ရွှီရန်: "..."

သူမကို ငါတစ်ယောက်တည်းပဲ မြင်ရတာလား။ ဒီမိန်းကလေးက နံရံတွေကို သရဲတစ်ကောင်လို ဖြတ်သန်းသွားနိုင်သလို မြေအောက်ထဲကိုလည်း ခဏချင်း ငုပ်လျှိုးပျောက်ကွယ်သွားနိုင်တယ်။

အခု ငါ့ရဲ့ သွေးစွမ်းအင်တန်ဖိုးက သုံးသန်းကျော်နေပြီဆိုတော့ သူမကို တားဆီးနိုင်လောက်ပြီလား။

"မင်းတို့ ဒီမှာပဲ ခဏစောင့်နေ ငါ သူမနဲ့ စကားပြောလို့ ရမလား သွားကြည့်လိုက်ဦးမယ်။ သူမက ငါတို့ ဂြိုဟ်ရဲ့ ကံကြမ္မာကို ပြောင်းလဲပေးနိုင်မယ့်သူလို့ ငါ ခံစားနေရတယ်"

ရွှီရန်က အလျင်အဟုန်ဖြင့် ပြေးထွက်သွားသည်။

သူမ၏ ရှေ့တွင် ဆင်းသက်လိုက်ပြီး "သစ်ရွက်ကြွေလေးတွေအတွက် ဝမ်းနည်းနေတာလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

မိန်းကလေးငယ်မှာ သစ်ရွက်လေးကို ကိုင်ထားဆဲဖြစ်ပြီး ရွှီရန်၏ စကားကို မကြားရသကဲ့သို့ ဝမ်းနည်းမှုထဲတွင်သာ နစ်မွန်းနေကာ မကောင်းသော အတိတ်တစ်ခုခုကို ပြန်သတိရနေဟန် တူသည်။

"ဟေး"

"ဟေး"

အပြာရောင်ဝတ်စုံနှင့် မိန်းကလေးမှာ ရုတ်တရက် တုံ့ပြန်လာသည်။

ဟင်…

အာ…

သူ ငါ့ကို စကားပြောနေတာလား။

သူ ငါ့ကို မြင်နေရတာလား မဖြစ်နိုင်တာ…

"မင်း ငါ့ကို စကားပြောနေတာလား ငါ့ကို မြင်နေရလို့လား"

မိန်းကလေးငယ်က ရွှီရန်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

ရွှီရန်က ခေါင်းညိတ်ပြကာ "ငါ မင်းကို မြင်ရတယ်။ အပြာရောင်အလင်းတွေ ထွက်နေတာလေ။ တကယ်တော့ လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်နှစ်ကျော်ကလည်း မင်းကို ငါ တစ်ခါတွေ့ဖူးတယ်"

မိန်းကလေးငယ်က ရွှီရန်ကို အထက်အောက် စစ်ဆေးကြည့်ရင်း မအောင့်နိုင်ဘဲ အာမေဍိတ်သံ ထွက်လာသည်။

"မင်း အသက်က ဆယ်နှစ်တောင် မပြည့်သေးဘူး ဒါပေမဲ့ ဒီလောက် ပြင်းထန်တဲ့ သွေးစွမ်းအင်စွမ်းအင်တွေ ရှိနေတာလား"

"ပြီးတော့ မင်းမှာ သန့်စင်ပြီးသား ဝိညာဉ်ခန္ဓာလည်း ရှိနေတာပဲ"

မိန်းကလေးငယ်မှာ အံ့ဩလွန်းသဖြင့် အော်ဟစ်မိတော့သည်။

"ဒီအဆင့်အတန်းဆိုရင် စကြာဝဠာထဲက ထိပ်တန်းယဉ်ကျေးမှုတွေကြားမှာတောင် မင်းကို စူပါပါရမီရှင်တစ်ယောက်လို့ သတ်မှတ်ကြလိမ့်မယ်"

သူမသည် မနေနိုင်ဘဲ ရွှီရန်အနားသို့ တိုးကပ်လာသည်။ ရွှီရန်ထံမှ ထွက်ပေါ်နေသော ရနံ့ကို အားပါးတရ ရှူရှိုက်လိုက်၏။

"ဒါက စကြာဝဠာကြီး ညစ်ညမ်းမှုတွေ မဖြစ်ခင်တုန်းက ရနံ့မျိုးပဲ... မင်းရဲ့ ဝိညာဉ်ကအစ စင်ကြယ်ပြီး အပြစ်အနာအဆာ မရှိဘူး... ဒီလို ညစ်ညမ်းနေတဲ့ သေမင်းတမန်ဇုန်ထဲမှာ မင်းက ဘယ်လိုလုပ် မညစ်နွမ်းဘဲ နေနိုင်တာလဲ။ ဒါက တကယ့်ကို မယုံနိုင်စရာပဲ"

မိန်းကလေးငယ်မှာ ပို၍ပင် အံ့အားသင့်သွားသည်။

ရွှီရန်: ဒါ ဘာတွေလဲ...

သူက သတိထားပြီး အနောက်သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ဆုတ်လိုက်သည်။

မိန်းကလေးငယ်: "..."

နင် တကယ်ပဲ အနောက်ဆုတ်သွားတာလား။

သူမက မျက်လုံးလေးများကို ပင့်ကြည့်ရင်း ရွှီရန်ကို တည့်တည့်စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

"မင်း ဘယ်လိုလုပ် ဒီအခြေအနေအထိ ရောက်အောင် လုပ်ခဲ့တာလဲ"

ရွှီရန်က လက်ကလေးနှစ်ဖက်ကို ဖြန့်ပြလိုက်သည်။

သူသည် မွေးကတည်းက စည်းကမ်းရှိခဲ့သူဖြစ်သည်။ သူကိုယ်တိုင်၏ ကြိုးစားမှု၊ စနစ်၏ ကန့်သတ်ချက်များအပြင် ပင်ကိုယ်ဗီဇ ဆေးကြောသန့်စင်ခြင်းကို သုံးကြိမ်တိုင်တိုင် ပြုလုပ်ခဲ့သည်။

အဆုံးတွင် အဆိပ်အတောက်များ၊ ညစ်ညမ်းမှုများ၊ နာမ်ဝိညာဉ်ဆိုးများနှင့် မကောင်းသော အရာအားလုံးကို သန့်စင်ပေးနိုင်သည့် သန့်စင်သော ဝိညာဉ်ခန္ဓာကို ရရှိခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ မြေကမ္ဘာပေါ်ရှိ နိဗ္ဗာန်ဘုံတစ်ခုကဲ့သို့ စင်ကြယ်နေခြင်းပင်။

ရွှီရန်က မိန်းကလေးငယ်ကို ကြည့်ကာ "မင်းက စင်ကြယ်တဲ့ ရနံ့တွေကို ကြိုက်တာလား မညစ်ညမ်းတဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်တွေကို ကြိုက်တာလား"

မိန်းကလေးငယ်က ခေါင်းညိတ်သည် "ဟုတ်တယ်။ ငါက သန့်စင်တဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်တွေ လိုအပ်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီသေမင်းတမန်ဇုန်ထဲမှာတော့ သန့်စင်တဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ဆိုတာ မရှိတော့ဘူး"

သူမ၏ လေသံမှာ ဝမ်းနည်းမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။

"ဒါက လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်း နှစ်သန်းတုန်းကပေါ့။ ငါနဲ့ ငါ့ရဲ့ လူမျိုးစုတွေက ကြယ်တာရာတွေကြားမှာ သဘာဝအတိုင်း ကြီးပြင်းခဲ့ကြတာ။ အဲဒီနောက်မှာတော့ စကြာဝဠာထဲမှာ ညစ်ညမ်းမှုတွေ ပြန့်နှံ့လာခဲ့တယ်။ မကြာခင်မှာပဲ သလင်းကျောက်သားရဲတွေ၊ ရန်ငြိုးဖွဲ့သားရဲတွေ၊ သရဲတစ္ဆေတွေနဲ့ မိစ္ဆာအပင်တွေ အလုံးအရင်းနဲ့ ကျူးကျော်လာကြပြီး ကမ္ဘာကြီးကို သေမင်းတမန်ဇုန်အဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်ခဲ့ကြတယ်။ သက်ရှိတွေက ရှင်သန်ဖို့ မဖြစ်နိုင်တော့ဘဲ မိစ္ဆာသားရဲတွေအဖြစ် အသွင်ပြောင်းကုန်ကြတယ်..."

"ငါတို့ ကမ္ဘာမြေကြောပန်းမန်မျိုးနွယ်စုရဲ့ တာဝန်က ကမ္ဘာပေါ်က ဝိညာဉ်စွမ်းအင်တွေကို သန့်စင်ပေးဖို့ပဲ။ ဒါပေမဲ့ ညစ်ညမ်းမှုတွေ ရောက်လာတဲ့အခါ ငါတို့လူမျိုးတွေ စပြီး ညှိုးနွမ်းကုန်ကြတယ်။ အပြင်ကမ္ဘာက မိစ္ဆာတွေက မြေအောက်ထဲအထိ တူးပြီး ငါတို့ရဲ့ အမြစ်တွေကို ဖြတ်ပစ်ကြတယ်... ငါ့ရဲ့ ဆွေမျိုးသားချင်းတွေက နာကျင်စွာ အော်ဟစ်ရင်း ညစ်ညမ်းမှုတွေအောက်မှာ သေဆုံးခဲ့ကြရတယ်"

"ငါ့လူမျိုးတွေက ငါ့ကို နောက်ဆုံးမျိုးစေ့အဖြစ် သတ်မှတ်ပြီး ကာကွယ်ပေးခဲ့လို့သာ ငါ လွတ်လာခဲ့တာ။ အဲဒီနောက်မှာ ဒီဘေးကင်းဇုန်ကို ရှာတွေ့ခဲ့ပြီး နှစ်ပေါင်း ၁၈၀ ကြာအောင် အသည်းအသန် ရှင်သန်နေခဲ့တာပါ"

"ဒါပေမဲ့... ဒီဘေးကင်းဇုန်ကလည်း နောက်ထပ် နှစ်အနည်းငယ်ပဲ ခံတော့မယ် ထင်တယ်"

"ငါက ကမ္ဘာမြေကြောပန်းမန် ဖြစ်ပေမဲ့ ဒီညစ်ညမ်းမှုတွေကို လုံးဝ မသန့်စင်နိုင်တော့ဘူး... ငါ့လူမျိုးတွေအားလုံးလည်း သေကုန်ကြပြီ ထင်ပါရဲ့..."

မိန်းကလေးငယ်က ဝမ်းနည်းပူဆွေးစွာ ပြောပြနေရင်း အပြာရောင် မျက်ရည်စက်လေးအချို့ ကျလာသည်။ ထိုမျက်ရည်များတွင်ပင် ညစ်ညမ်းမှုများ ရောယှက်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။

"မြင်လား ငါ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာလည်း ညစ်ညမ်းမှုတွေ ပြည့်နေပြီ။ မျက်ရည်တွေမှာတောင် ပါနေတယ်"

"ဒီသေမင်းတမန်ဇုန်မှာ မျှော်လင့်ချက် မရှိတော့ဘူး။ မင်းမှာ ဘယ်လောက်ပဲ ပါရမီရှိရှိ ဒီအခြေအနေကို ပြောင်းလဲဖို့ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး။ ဟူးးး..."

"အဲဒီ ထူးဆန်းတဲ့ ကြယ်တာရာတွေပေါ်မှာ မင်းထက် ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ ပါရမီရှင်တွေ အများကြီးရှိတယ်။ သူတို့က မင်းထက် နှစ်ပေါင်း သောင်းနဲ့ချီပြီး ပိုပြီး ကျင့်ကြံလာခဲ့ကြတာ"

မိန်းကလေးငယ်က မျှော်လင့်ချက်ကင်းမဲ့စွာဖြင့် ခါးသီးစွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

ရွှီရန် ခေတ္တမျှ ကြောင်အသွားသည်။

ကမ္ဘာမြေကြောပန်းမန်မျိုးနွယ်စုတဲ့လား။

သူ ထိုအမည်ကို စဉ်းစားကြည့်သော်လည်း မသိပေ။ လူသားများမှာ ခေတ်သစ်ထဲသို့ ရောက်ရှိလာသည်မှာ နှစ်ပေါင်း ၂၀၀ ခန့်သာ ရှိသေးသဖြင့် ရှေးဟောင်းမျိုးနွယ်စုများအကြောင်းကို ဘာမှမသိကြပေ။

ရွှီရန်က စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် "မင်း ငါ့ကို အသေးစိတ် ပြောပြနိုင်မလား အပြင်ကမ္ဘာက ကြယ်တာရာတွေနဲ့ မင်းရဲ့ လူမျိုးစုတွေအကြောင်း အကုန်သိချင်တယ်"

"ငါ တကယ် စိတ်ဝင်စားလို့ပါ..."

"အပြင်ကမ္ဘာက မိစ္ဆာတွေက ဘယ်လောက်တောင် သန်မာလို့ မင်းက ဒီလောက်အထိ မျှော်လင့်ချက်မဲ့နေရတာလဲ"

"ပြီးတော့ ကမ္ဘာမြေကြောပန်းမန်ဆိုတာကော အတိအကျက ဘာလဲ"