အခန်း (၁၆၆၅-၁၆၆၆)

အခန်း (၁၆၆၅) - အပြစ်ပေးတုတ်နွယ်

ဝုန်း

တိကျန်းအရှင်မှာ ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားခြင်း မရှိသဖြင့် ရိုက်ချက်အောက်တွင် ယင်ဓာတ် အစုအဝေးတစ်ခုအဖြစ် လွင့်စင်သွားရသည်။ သူ ပြန်လည် စုစည်းလိုက်သောအခါ သူ၏ အရှိန်အဝါမှာ အဆင့်များစွာ လျော့ကျသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ဖန့်ချန်သည်လည်း ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ဖိနှိပ်ချုပ်ချယ်မှုမှ လွတ်မြောက်သွားခဲ့သည်။

သူ၏ ခြေထောက်နှစ်ဖက် မြေပြင်ပေါ်သို့ နင်းမိသည်နှင့် ချန်အင်းရွှယ် နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံလှုပ်ရှားလိုက်သည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူမသည် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း တိကျန်းအရှင်အား လက်သီးချက်ပေါင်း တစ်ဆယ်ကျော် ဆင့်တိုက်လိုက်လေသည်။

လက်သီးချက်တိုင်းမှာ အဆင့် ၈ ရှေးဟောင်းမသေမျိုး၏ တန်ခိုးစွမ်းအားတစ်ခုလုံးကို ထုတ်သုံးထားသကဲ့သို့ ပြင်းထန်လှသည်။

တိကျန်းအရှင်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အကြိမ်ကြိမ် ကွဲကြေသွားလိုက်၊ ပြန်လည် စုစည်းလိုက် ဖြစ်နေသည်။ အကြိမ်တိုင်းတွင် သူ၏ အရှိန်အဝါမှာ တစ်ဆင့်ပြီးတစ်ဆင့် ပိုမို အားနည်းလာပြီး ပြန်လည်ခုခံရန်ပင် အင်အားမရှိတော့ချေ။

ဖန့်ချန် အတော်လေး အံ့အားသင့်သွားရသည်။

ချန်အင်းရွှယ်၏ ကျင့်ကြံခြင်းမှာ အဆင့် ၈ သို့ လုံးဝ မရောက်ရှိသေးကြောင်း သူ အသေအချာ သိသည်။ အဆင့် ၇ ရှေးဟောင်းမသေမျိုး အဆင့်ပင် မရှိသေးချေ။

သို့သော် ယခုအချိန်တွင် သူမ ထုတ်ဖော်နေသည့် စွမ်းရည်မှာ အဆင့် ၈ မသေမျိုး၏ စွမ်းအား အစစ်အမှန် ဖြစ်နေရုံသာမက အဆင့် ၈ ထဲတွင်ပင် ထိပ်တန်းအကျဆုံး ပုဂ္ဂိုလ်များ၏ အဆင့်အတန်းမျိုး ဖြစ်နေသည်။

“ဒါက ဘာဖြစ်တာလဲ...”

“စီနီယာအစ်မကြီးက အစ်မသုံးရဲ့ ပုံစံကို ဖမ်းထားတာလား... ပုံစံက အစ်မသုံး ဖြစ်နေပေမဲ့ တကယ်တမ်းက စီနီယာအစ်မကြီး များလား”

"ငါ့ရဲ့ တရားဝင် ခန့်အပ်မှု က မင်းအပေါ်မှာ အာနိသင် မရှိတော့ဘူးလား..."

တိကျန်းအရှင်သည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးတစ်ဖက်ထောက်လျက်၊ သူ၏ ရှေ့သို့ လျှောက်လာနေသော ချန်အင်းရွှယ်ကို မျက်စောင်းထိုး၍ ကြည့်လိုက်သည်။

"ဒီနေ့ကို ရောက်ဖို့ ငါလည်း အားအင်တွေ အများကြီး သုံးခဲ့ရသလို၊ အချိန်အကြာကြီးလည်း စောင့်ခဲ့ရတာ"

ချန်အင်းရွှယ်က ရက်စက်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး တိကျန်းအရှင်၏ ဦးခေါင်းကို နောက်ထပ် လက်သီးတစ်ချက်ဖြင့် ထိုးချလိုက်ပြန်သည်။

ဘုန်း

တိကျန်းအရှင်မှာ နောက်တစ်ကြိမ် ယင်ဓာတ်များအဖြစ် ကွဲကြေသွားပြန်သည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ ပြန်လည်စုစည်းရန် အချိန်အနည်းငယ် ပိုပေးလိုက်ရသည်။

"ထွက်ပြေးဖို့ မစဉ်းစားနဲ့။ ငါက ဒီနေရာကို ပိတ်ဆို့ထားပြီးပြီ။ အပြင်ကလူတွေ အထဲက အသံကို မကြားနိုင်သလို၊ အထဲကလူတွေလည်း အပြင်ကို ထွက်လို့မရဘူး"

ချန်အင်းရွှယ်က တိကျန်းအရှင်ထံသို့ နောက်တစ်ကြိမ် လျှောက်သွားရင်း

"ဒီနေ့တော့... ငါ နံပါတ်ကိုး အတွက် ကလဲ့စားချေပေးရမယ်။ မင်း သူ့အပေါ် တင်ထားတဲ့ အကြွေးတွေကို အကုန်ရှင်းပစ်ရမယ်"

“နံပါတ်ကိုး ငါမှ မသေ...”

ဖန့်ချန် ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားသည်။ ချန်အင်းရွှယ် ပြောနေသော နံပါတ်ကိုး မှာ သူ မဟုတ်ဘဲ အရင်က ရှိခဲ့ဖူးသော နံပါတ်ကိုး ကို ဆိုလိုခြင်း ဖြစ်သည်။

ခဏချင်းမှာပင် သူ အရာအားလုံးကို နားလည်သွားခဲ့သည်။ ရှေ့တွင် ရှိနေသော တိကျန်းအရှင်မှာ ထို နံပါတ်ကိုးကို သတ်ခဲ့သည့် တရားခံ အစစ်အမှန် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ ထို့ကြောင့် ချန်အင်းရွှယ်သည် မော်ထျန်းဌာနသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့ခြင်းမှာ တစ်နေ့နေ့တွင် ထိုနံပါတ်ကိုးအတွက် ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ကလဲ့စားချေနိုင်ရန် ဖြစ်ပေသည်။

“စီနီယာအစ်မသုံးရဲ့ ဒီကျင့်ကြံခြင်းတွေက ဘယ်က ရလာတာလဲ။ ဒီလောက်ထိ သေချာပေါက် အောင်မြင်မယ်လို့ ယုံကြည်ချက် ရှိနေလို့ပဲ ငါ့ကိုပါ ဘေးကင်းကင်းနဲ့ ခေါ်ထုတ်သွားနိုင်မယ်လို့ ယုံကြည်နေတာလား ”

ဖန့်ချန် စဉ်းစားနေစဉ်အတွင်းမှာပင် တိကျန်းအရှင်မှာ နောက်တစ်ကြိမ် အပြင်းအထန် အရိုက်ခံလိုက်ရပြန်သည်။ တစ္ဆေများကို မိုးမခကိုင်းဖြင့် ရိုက်နှက်သကဲ့သို့ တိကျန်းအရှင်၏ အရပ်မှာ တစ်စစ ပုဝင်သွားသလို ခံစားရသည်။ သူ၏ အရှိန်အဝါမှာ အဆင့် ၈ မှ ပြုတ်ကျလုနီးပါး ဖြစ်နေသော်လည်း ဇွဲကောင်းလှစွာဖြင့် သေဆုံးခြင်း မရှိသေးချေ။

"ဟားဟားဟား စစ်ဘုရင် ချန်အင်းရွှယ်... ငါတို့လို ယင်မသေမျိုး လမ်းစဉ်သမားတွေက အဲဒီလောက် အသေမလွယ်ဘူးကွ"

တိကျန်းအရှင်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်လည် စုစည်းလာပြီး လှောင်ပြောင်သော ရယ်သံကြီးဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ငါ့ကိုယ်ပေါ်မှာ ဖြစ်နေတဲ့ အပြောင်းအလဲတွေကို ဟိုပုဂ္ဂိုလ် က ချက်ချင်း သိလိမ့်မယ်။ သူသာ ကိုယ်တိုင် ရောက်လာမယ်ဆိုရင်... မင်း သူ့ရှေ့မှာ ဒူးထောက် တောင်းပန်နေရတဲ့ ပုံစံကို ငါ ကောင်းကောင်းကြီး ကြည့်ရတော့မှာပဲ။ သူမှာ မင်းကို လူ့လောကထဲ ရောက်လာတာကို နောင်တရစေမယ့်၊ မော်ထျန်းဌာနကို သစ္စာဖောက်ခဲ့တာကို နောင်တရစေမယ့် နည်းလမ်းပေါင်း တစ်သောင်းလောက် ရှိတယ်"

သူက စကားကို ခေတ္တရပ်လိုက်ပြီး

"ဒါပေမဲ့ ငါ တကယ် စပ်စုချင်တာက မင်းရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းက ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး... ဪ ငါ စောစောကတည်းက တွေးမိသင့်တာ။ ကြည့်ရတာ မင်းက အဆင့် ၇ ကို မတက်ဘဲ နှစ်ပေါင်းများစွာ အချိန်ဆွဲနေခဲ့တာပဲ။ မတော်တဆ ရှေးဟောင်းမသေမျိုး စာရင်းဝင်ခွင့် ရခဲ့ရင်တောင် ဘာသဲလွန်စမှ မကျန်အောင် တခြားသူကို လွှဲပေးခဲ့တာက... မင်း ဒီနေ့ကို စောင့်နေခဲ့လို့ပေါ့ ဟုတ်လား "

တိကျန်းအရှင်၏ မျက်နှာတွင် ရူးသွပ်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

"မင်းက ငါ့အတွက်နဲ့ လူသားလောကက မင်းရဲ့ အသက်ကို စွန့်လွှတ်ပြီး ယင်မသေမျိုး လမ်းစဉ်ကို လုံးဝ ခံယူလိုက်တာပေါ့။ ငါက ဂုဏ်ယူသင့်တာလား "

“လူသားလောကက အသက်ကို စွန့်လွှတ်လိုက်တယ်... ဒါဆိုရင်...”

ဖန့်ချန်၏ မျက်နှာထားမှာ အလွန်လေးနက်သွားပြီး တည်ငြိမ်နေသော ချန်အင်းရွှယ်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ယခုအချိန်တွင် သူမ၏ မျက်နှာတွင် မည်သည့် ကလေးကလား အမူအရာမှ မရှိတော့ဘဲ ခိုင်မာပြတ်သားမှု တစ်ခုသာ ကျန်ရှိတော့သည်။

"မင်း ဦးနှောက်ကတော့ အလုပ်လုပ်သားပဲ။ ငါ အခုနှစ်ပိုင်းတွေမှာ ယင်မသေမျိုး လမ်းစဉ်ကိုပဲ အာရုံစိုက်နေခဲ့တာကို မင်း ခန့်မှန်းမိသွားပြီပေါ့။ လူဆိုတာ တစ်နေ့ သေမှာပဲ၊ အဲဒီ အသားပုပ် အရေခွံကို ငါ ဘာလုပ်ဖို့လဲ။ မသေမျိုး စာရင်းဝင်ခွင့် တစ်ခု ပိုလာတာက ရှေးဟောင်းမသေမျိုး တစ်ယောက်ကို ပိုပြီး အောင်မြင်စေတာပေါ့"

ချန်အင်းရွှယ်က ခပ်အေးအေး ပြုံးလိုက်သည်။ ဖန့်ချန် သူမကို ကြည့်နေသည်ကို သတိပြုမိသဖြင့် သူမက ဖန့်ချန်ကို တစ်ချက် ဝေ့ကြည့်လိုက်ကာ

"နံပါတ်ကိုး... ပြန်ရောက်တဲ့အခါ အရမ်းကြီး ဝမ်းမနည်းပါနဲ့။ နောက်ဆို ကျွယ်မင်နန်းတော်မှာ ငါ့ကို တွေ့ရတော့မှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ မင်း ငါ့ကို သတိရရင် ကျွယ်မင်ယင်လောကကို လာခဲ့လေ၊ ငါက ယင်စစ်သည်ဌာန ရဲ့ အကြီးအကဲပဲ မဟုတ်လား"

စကားဆုံးသည်နှင့် သူမသည် ရင်ဘတ်ထဲမှ သုံးပေခန့်ရှိသော တုတ်နွယ် တစ်ခုကို ထုတ်လိုက်သည်။

၎င်းတွင် မျက်နှာပြင် ရှစ်ခုပါရှိပြီး မျက်နှာပြင်တိုင်းတွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော တစ္ဆေသားရဲပုံများ ထွင်းထုထားသည်။ လက်ကိုင်နေရာမှစ၍ ဖယောင်းတိုင်နဂါး တစ်ကောင်သည် တုတ်နွယ်၏ အဆုံးအထိ ရစ်ပတ်ထားပြီး ထိုတစ္ဆေသားရဲ ရှစ်ကောင်ကို ချုပ်နှောင်ထားသော သံကြိုးတစ်ချောင်းကဲ့သို့ ပုံဖော်ထားသည်။

ထိုတုတ်နွယ် ပေါ်လာသည်နှင့် ဖန့်ချန်ပင် သူ၏ ဝိညာဉ်ပေါ်တွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဖိအားတစ်ခု ကျရောက်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

တိကျန်းအရှင်၏ မျက်ဝန်းများမှာ တဖျတ်ဖျတ် တုန်ခါသွားပြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ရှေးဟောင်း ယင်စစ်သည်ဌာနရဲ့ အရှင်သခင် ပိုင်ဆိုင်ခဲ့တဲ့ အပြစ်ပေးတုတ်နွယ် လား ဒီပစ္စည်းက မင်းတို့ ကျွယ်မင်ယင်လောကမှာ ရှိနေတာလား။ နံပါတ်စဉ် သုံး ဖြစ်တဲ့ အမာခံတပည့်လေးတစ်ယောက်ကို ဒါမျိုးကို ဘာလို့ ကိုင်ခွင့်ပေးထားတာလဲ။ ဒါက ယုတ္တိမရှိဘူး "

"မင်းနဲ့ ဘာယုတ္တိမှ ပြောမနေဘူး။ ဒီ အပြစ်ပေးတုတ်နွယ် ဟာ ရှေးခေတ်ကနေ အခုအထိ ယင်လောကရဲ့ နတ်ဘုရားစစ်စစ် ဘယ်လောက်များများကို သတ်ခဲ့သလဲဆိုတာ မင်း သိထားရင် ရပြီ။ မင်းလိုမျိုး လမ်းစဉ်လွဲနေတဲ့ ကောင်တွေကတော့ အသက်ရှင်ဖို့ မထိုက်တန်ဘူး"

ချန်အင်းရွှယ်က ခပ်ဖွဖွ ပြုံးလိုက်ပြီးနောက် ချက်ချင်းပင် တိကျန်းအရှင်၏ ရှေ့သို့ ရောက်သွားကာ အပြစ်ပေးတုတ်နွယ်ကို ဝှေ့ယမ်း၍ အပြင်းအထန် ရိုက်ချလိုက်တော့သည်။

ဘုန်း

အပြစ်ပေးတုတ်နွယ်သည် တိကျန်းအရှင်၏ ဝိညာဉ်ကို ထိမိရုံမျှဖြင့် သူ၏ ဝိညာဉ်မှာ ချက်ချင်း ပေါက်ကွဲသွားတော့သည်။ နတ်ဘုရားအရှိန်အဝါများ ပါဝင်နေသော ယင်ဓာတ်မြောက်မြားစွာမှာ ငြိမ်းသတ်လိုက်သော ပြာပူများကဲ့သို့ လွင့်ပျံ့သွားကြသည်။

ချန်အင်းရွှယ်သည် ထိုမြင်ကွင်းကို မျက်တောင်မခတ်ဘဲ ကြည့်နေရင်းမှ ရုတ်တရက် မြေပြင်ပေါ်သို့ ဒူးထောက်ကျသွားပြီး အသက်ကို လုရှူနေရတော့သည်။ သူမ၏ ဝိညာဉ်မှာ ၄၀၊ ၅၀ ရာခိုင်နှုန်းခန့် ကွယ်ပျောက်သွားပြီး တစ်ကိုယ်လုံး မှိန်ဖျော့ကာ ပွင့်လင်းမြင်သာလုနီးပါး ဖြစ်နေသည်။

"ဘာရပ်ကြည့်နေတာလဲ ငါ့ကို လာတွဲဦးလေ"

ချန်အင်းရွှယ်က ဖန့်ချန်ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ပြုံး၍ ဆူလိုက်သည်။

"စီနီယာအစ်မ သုံး... ဒီပစ္စည်းက အတော်လေး ထူးကဲလွန်းတယ်။ အစ်မရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းနဲ့ အတင်းအကျပ် သုံးလိုက်တာက အစ်မရဲ့ ယင်သက်တမ်းကို ထိခိုက်စေတယ်။ အနည်းဆုံးတော့ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာအောင် အနားယူရလိမ့်မယ်"

ဖန့်ချန် အမြန်သွား၍ ချန်အင်းရွှယ်ကို တွဲလိုက်ရင်း သက်ပြင်းချမိသည်။ ဤ အပြစ်ပေးတုတ်နွယ် မှာ သံသရာမှန်၊ အသက်သေစာချုပ်၊ နတ်ဘုရားဖို တို့နှင့် တစ်ခေတ်တည်းက ပစ္စည်းတစ်ခု ဖြစ်ဟန်တူသည်။

"ကိစ္စမရှိပါဘူး။ နံပါတ်ကိုးအတွက် ကလဲ့စားချေနိုင်ရင် ဘယ်လောက်ပဲ ပေးဆပ်ရပါစေ ငါ တတ်နိုင်ပါတယ်"

ချန်အင်းရွှယ်က ရယ်မောလိုက်ပြီး

"ငါတို့ အခု ဒီကနေ ထွက်သွားဖို့ နည်းလမ်းရှာရမယ်။ အပြင်ရောက်ရင် ဘာမှ မသိသလို ဟန်ဆောင်နေဦး၊ အကွက်မပျက်စေနဲ့။ ငါ့ရဲ့ အခုအခြေအနေနဲ့ဆိုရင် ဒီက မော်ထျန်းဌာနရဲ့ ယင်မသေမျိုးတွေ ဝိုင်းတိုက်တာ ခံရရင် ငါရော မင်းပါ ဒီမှာတင် သေသွားလိမ့်မယ်"

"ဟုတ်ကဲ့" ဖန့်ချန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ထို့နောက် ချန်အင်းရွှယ်မှာ အားတင်း၍ မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။ သူမ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် ယင်ဓာတ်များ လည်ပတ်စေကာ မျက်နှာအမူအရာကို ပြင်ဆင်ပြီးနောက် ဖန့်ချန်ကို ခေါ်ဆောင်ကာ တံခါးဝသို့ တစ်လှမ်းချင်း လျှောက်သွားသည်။

သူတို့နှစ်ဦး တံခါးကို ဖွင့်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် တံခါးမှာ အလိုအလျောက် ပွင့်သွားတော့သည်။

ချန်အင်းရွှယ်မှာ အခြေအနေမကောင်းမှန်း သိလိုက်သဖြင့် ဖန့်ချန်ကို ဆွဲကာ အမြန် နောက်ဆုတ်လိုက်သည်။

တံခါးအပြင်ဘက်တွင်မူ... ဒဏ်ရာအနာတရ လုံးဝမရှိသော တိကျန်းအရှင်က ချန်အင်းရွှယ်ကို ခနဲ့တဲ့တဲ့ အပြုံးဖြင့် ကြည့်နေသည်။ ကွေ့လုံသည်လည်း သူ၏ နောက်တွင် မထီမဲ့မြင် အမူအရာဖြင့် ရပ်နေသည်။

"စစ်ဘုရင် ချန်အင်းရွှယ်... ငါ့ကို ဒီလောက်အထိ အခြေအနေ ဆိုးအောင် လုပ်နိုင်တာဆိုလို့ ရှေးခေတ်ကနေ အခုအထိ မင်းက ပထမဆုံးပဲ"

တိကျန်းအရှင်က တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်ပြီးနောက် သူ၏ အကြည့်မှာ ချန်အင်းရွှယ်၏ လက်ထဲရှိ အပြစ်ပေးတုတ်နွယ် ပေါ်သို့ ရောက်သွားကာ မျက်ဝန်းများမှာ တပ်မက်မှုများဖြင့် တောက်ပလာသည်။

"မင်းကို ငါ ခွင့်လွှတ်ပေးနိုင်ပါတယ်။ မင်းတို့ နှစ်ယောက်လုံးကို ဒီကနေ ထွက်ခွာခွင့်တောင် ပေးနိုင်သေးတယ်။ ဒီ အပြစ်ပေးတုတ်နွယ်ကို ငါ့ဆီ အပ်လိုက်ရုံပဲ "

"မင်း ဘယ်လို သဘောရလဲ"

အခန်း (၁၆၆၆) - ငါကျန်ခဲ့မယ်၊ မင်းသွား

ဖန့်ချန်၏ မျက်နှာထားမှာ အနည်းငယ် ထူးဆန်းနေသည်။

စောစောကတင် တိကျန်းအရှင်မှာ ချန်အင်းရွှယ်၏ 'အပြစ်ပေးတုတ်နွယ်' ဖြင့် အရိုက်ခံရပြီး ဝိညာဉ်အဖြစ် ကြေမွပျက်စီးသွားသည်ကို သူ ကိုယ်တိုင် မျက်မြင်တွေ့ခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် မည်သို့ကြောင့် အသက်ရှင်လျက် ပြန်လည် ထွက်ပေါ်လာရသနည်း။

လက်ရှိ ငရဲမင်း တစ်ပါးအနေဖြင့် သူသည် ယင်ဓာတ် များ၏ လှုပ်ခတ်မှုကို အလွန်ပင် ထိရှလွယ်သူဖြစ်သည်။ စောစောက ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှသည် အမြင်မှားမှု သို့မဟုတ် လှည့်စားမှုတစ်ခု မဖြစ်နိုင်ချေ။

"မင်း ငါ့ကို အမြဲတမ်း ကြိုတင်ကာကွယ်နေခဲ့တာလား"

ချန်အင်းရွှယ်၏ မျက်နှာမှာ ပုပ်သိုးနေသည်။

တိကျန်းအရှင်သည် သူမလက်ထဲရှိ အပြစ်ပေးတုတ်နွယ်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း ခေါင်းကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ညိတ်လိုက်သည်။

"မင်းကို ကြိုတင်ကာကွယ်ရမှာပေါ့။ အဲဒီတုန်းက အဲဒီမိန်းမကို ငါသတ်ခဲ့စဉ်က သူ့ရဲ့ မှတ်ဉာဏ်အချို့ကို မတော်တဆ စားသုံးမိခဲ့တယ်။ သူ့ရဲ့ မှတ်ဉာဏ်တွေထဲမှာ မင်းနဲ့ သူက အရင်းနှီးဆုံးပဲ။ သူ ငါ့လက်ချက်နဲ့ သေသွားတယ်ဆိုတာကို မင်းသာ သိသွားရင် သေချာပေါက် ကလဲ့စားချေမှာပဲလေ"

"ငါ မော်ထျန်းဌာနအတွက် အခုနှစ်ပေါင်းများစွာ အလုပ်အကျွေးပြုခဲ့တာတောင် ဒီကိစ္စကို သိနေတဲ့ ဘာလက္ခဏာမှ မပြခဲ့ဘူး။ ဒါကိုတောင် မင်းက ငါ့ကို မယုံကြည်နိုင်သေးဘူးလား၊ မင်းက တကယ့်ကို အရှက်မရှိတဲ့ လူယုတ်မာပဲ"

ချန်အင်းရွှယ်က မတတ်သာသည့်အဆုံး ဆဲရေးလိုက်သည်။

သူမက စကားကို ခေတ္တရပ်လိုက်ပြီး

"စောစောက သုံးခဲ့တာ ဘာနည်းလမ်းလဲ။ အပြစ်ပေးတုတ်နွယ်နဲ့ အသတ်ခံလိုက်ရတာက ဘယ်သူလဲ"

"အခုထိ စပ်စုချင်နေတုန်းလား။ မင်း ဒီကနေ လွတ်သွားနိုင်မယ်လို့ ယုံကြည်ချက် ရှိနေတာလား"

တိကျန်းအရှင်က အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားဟန်ဖြင့်

"ငါ မင်းကို ပြောပြလိုက်ရင်တောင် မင်းက ပြင်ပလူကို ပြန်ပြောပြနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး၊ မေးနေတာက ဘာထူးမှာလဲ"

"..."

ချန်အင်းရွှယ် ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ဖန့်ချန်ဘက်သို့ လှည့်ကာ ခါးသက်သက် ပြုံးပြလိုက်သည် ။

"နံပါတ်ကိုး... ဒီတစ်ခါတော့ ငါ့မှာ ဖဲချပ်တွေ မကျန်တော့ဘူး။ ငါ မင်းကို ဒီကနေ လွတ်အောင် ပို့ပေးမယ်၊ မင်း တတ်နိုင်သမျှ မြန်မြန် ကျွယ်မင်ယင်လောကကို ပြန်ပြေးပါ။ အဲဒီမှာဆိုရင်တော့ မင်း သေချာပေါက် ဘေးကင်းလိမ့်မယ်။ မော်ထျန်းဌာနက လူတွေ ရှိနေရင်တောင် မင်းကို လွယ်လွယ်နဲ့ လက်ဖျားနဲ့ မထိရဲကြပါဘူး"

တိကျန်းအရှင်က မထိန်းနိုင်ဘဲ ရယ်မောလိုက်သည်

"မင်းက သူ့ကို လွတ်အောင် ပို့ပေးနိုင်ဦးမလို့လား။ ဘာနည်းလမ်းနဲ့လဲ။ အပြစ်ပေးတုတ်နွယ်ရဲ့ တန်ပြန်သက်ရောက်မှုကြောင့် မင်းရဲ့ ယင်သက်တမ်းတွေ အများကြီး ဆုံးရှုံးသွားပြီလေ။ မင်းရဲ့ အခုအခြေအနေနဲ့ဆိုရင် သူ့ကို ပို့ပေးဖို့ ဝေးစွ၊ ကွေ့လုံကိုတောင် မင်း နိုင်မှာ မဟုတ်တော့ဘူး"

ယင်သက်တမ်းကို တန်ပြန်စုပ်ယူတာလား

ဖန့်ချန်၏ စိတ်က လှုပ်ရှားသွားပြီး ချန်အင်းရွှယ်လက်ထဲမှ အပြစ်ပေးတုတ်နွယ်ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။ ဤပစ္စည်းကို အသုံးပြုရန် အဓိကသော့ချက်မှာ အဘယ်မှာရှိကြောင်း သူ စိတ်ထဲမှ နားလည်သွားခဲ့ပြီ။

"ဒီ အပြစ်ပေးတုတ်နွယ်ကို သာမန်လူတွေက စည်းမဲ့ကမ်းမဲ့ သုံးလို့မရဘူး။ မှတ်တမ်းတွေအရဆိုရင် ဟိုးအရင်ခေတ်က ယင်စစ်သည်ခေါင်းဆောင်ကြီးတောင် ဒါကို သုံးရင် အတော်လေး သတိထားရတယ်၊ အလွန်အကျွံ မသုံးရဲဘူး။ အကြိမ်များများ သုံးလိုက်ရင် ယင်သက်တမ်းကို အကုန်စုပ်ယူခံရပြီး ဝိညာဉ်ပါ ပျောက်ကွယ်သွားနိုင်လို့ပဲ"

"ငရဲမင်း တစ်ပါးတည်းသာလျှင် ဒါကို ဘာဘေးထွက်ဆိုးကျိုးမှ မရှိဘဲ အသုံးပြုနိုင်တာ"

တိကျန်းအရှင်က တပ်မက်သော မျက်လုံးများဖြင့် အပြစ်ပေးတုတ်နွယ်ကို ကြည့်ကာ

"ငါသာ ဒီပစ္စည်းကို အရှင်သခင် ဆီ ဆက်သနိုင်ရင် အရှင်သခင်လည်း အတော်လေး ဝမ်းသာသွားမှာပဲ"

"မင်း ဒီတုတ်နွယ်ကို လိုချင်ရင် ငါ နံပါတ်ကိုးကို ဘေးကင်းကင်းနဲ့ ဒီကနေ ပို့ပေးပြီးမှပဲ မင်းကို ပေးမယ်"

ချန်အင်းရွှယ်က ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောလိုက်သည်

"မဟုတ်ရင်တော့ ငါ အသက်နဲ့ရင်းပြီး မင်းတို့အားလုံးကို ငါနဲ့အတူ ငရဲခေါ်သွားဖို့ အခွင့်အရေး ရှိသေးတယ်၊ စမ်းကြည့်မလား"

"တိကျန်းအရှင်... ကျွန်တော့်ကို ခွင့်ပြုပါ၊ သူ့ကို ကျွန်တော် သွားစမ်းကြည့်လိုက်မယ်"

ကွေ့လုံက ရုတ်တရက် စကားဆိုလာသည်။

"မလိုဘူး၊ မင်းသွားလည်း အလကား သေမှာပဲ။ သူက ကြွားလုံးထုတ်နေတာ မဟုတ်ဘူး၊ ဒီပစ္စည်းသာ သူ့လက်ထဲမှာ ရှိနေရင် ငါတို့ကို အသေခံ တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်း ရှိတယ်။ မဟုတ်ရင် ငါက ဘာလို့ ဒီမှာ သူ့ကို စကားတွေ အရှည်ကြီး ပြောနေမယ် ထင်လို့လဲ"

တိကျန်းအရှင်က လက်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဝေ့ယမ်းကာ တားလိုက်သည်။

ကွေ့လုံမှာ မှင်တက်သွားရသည်။ သူသည် အပြစ်ပေးတုတ်နွယ်ဆိုသည်မှာ မည်သည့်အရာမှန်း အစကနဦးက မသိခဲ့သော်လည်း တိကျန်းအရှင်ကပင် ဤမျှအထိ သတိထားနေသည်ကို မြင်သောအခါ ဤပစ္စည်းသည် ယင်လောကတွင် အဆင့်အတန်း အလွန်မြင့်မားကြောင်း ခန့်မှန်းမိသွားသည်။

"ဒီကောင်လေးက အဆင့် ၃ မသေမျိုးလေးပဲ၊ ငါကတော့ သူ့ကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်ဘူး။ သူ့ကို အလဲအလှယ်လုပ်ပြီး အပြစ်ပေးတုတ်နွယ်ကို ရယူဖို့ ငါ သဘောတူတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူက တိကျန်းမြို့တော်ရဲ့ တည်ရှိမှုကို သိသွားပြီ၊ မော်ထျန်းဌာနအကြောင်းကိုလည်း သိသွားပြီ။ သူ အသက်ရှင်လျက်နဲ့ ကျွယ်မင်ယင်လောကကို ပြန်ရောက်သွားခွင့် ပေးမယ်လို့ မင်း တကယ် ထင်နေတာလား"

တိကျန်းအရှင်က ချန်အင်းရွှယ်ကို ကြည့်ကာ

"ဒီလိုလုပ်ရအောင်၊ မင်း အခုပဲ အပြစ်ပေးတုတ်နွယ်ကို ငါ့ဆီ အပ်လိုက်ပါ။ မင်းတို့ နှစ်ယောက်လုံးကို ငါ မသတ်ဘူး၊ တိကျန်းမြို့တော်မှာပဲ ချုပ်နှောင်ထားမယ်။ ငါတို့ မော်ထျန်းဌာနက အရှင်သခင်ရဲ့ ကံကြမ္မာပေးတာဝန် ကို ပြီးမြောက်အောင် လုပ်ဆောင်တာကို မင်းတို့ အသက်ရှင်လျက်နဲ့ စောင့်ကြည့်နိုင်သေးတာပေါ့"

ကံကြမ္မာပေးတာဝန်

အဲဒီ မော်ထျန်းတိကျန်းရဲ့ တာဝန်က ဘာများလဲ

ဖန့်ချန်၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးတစ်ခု လက်ခနဲ ပေါ်လာသည်။

"ငါ မင်းကို မယုံဘူး၊ ငါ ပြောတဲ့အတိုင်းပဲ လုပ်ရအောင်။ မင်းလည်း သိသားပဲ၊ သူက အဆင့် ၃ မသေမျိုးလေးပဲလေ။ နောက်မှ လိုက်သတ်မယ်ဆိုရင်တောင် မင်းတို့ သူ့ကို အမီလိုက်နိုင်ဦးမှာပဲ မဟုတ်လား"

ချန်အင်းရွှယ်က အေးဆေးစွာ ပြုံးလိုက်သည်

"အဲဒီအချိန်ကျရင် အပြစ်ပေးတုတ်နွယ်လည်း မင်းတို့ ရသွားပြီ၊ ငါနဲ့ နံပါတ်ကိုးလည်း သေသွားပြီ။ 'ာကျွေ့ချွမ်းဖုန်း ဆိုတဲ့ မင်းရဲ့ နောက်ထပ် အထောက်အထားတစ်ခုကိုလည်း ဘယ်သူမှ သိမှာ မဟုတ်တော့ဘူး။ တစ်ချက်ခုတ် နှစ်ချက်ပြတ်ပဲလေ"

ချန်အင်းရွှယ်က ရှဲ့ကျစ်ဌာနအတွင်းရှိ သူ၏ အမည်ရင်းကို ထုတ်ဖော်ပြောဆိုလိုက်သော်လည်း တိကျန်းအရှင်က ဒေါသမထွက်ဘဲ ပို၍ပင် လှောင်ပြောင်လိုသော အမူအရာဖြင့်

"သူ သိထားတာတွေ များလေလေ၊ သူ ပိုပြီး ဒုက္ခရောက်လေလေ ဖြစ်မှာကို မင်း မစဉ်းစားမိဘူးလား"

"မတတ်နိုင်ဘူးလေ၊ ငါမှ ထွက်သွားလို့ မရတော့တာ။ နံပါတ်ကိုးကိုပဲ နည်းနည်း ပိုပြီး တာဝန်ယူခိုင်းရတော့မှာပေါ့။ အနည်းဆုံးတော့ သူ့မှာ အသက်ရှင်ဖို့ လမ်းစလေး တစ်ခုတော့ ကျန်သေးတာပဲ"

ချန်အင်းရွှယ်က ရယ်မောလိုက်ပြီး ဖန့်ချန်ကို ကြည့်ကာ ဆိုသည်။

"မင်း တိကျန်းမြို့တော်ကနေ ထွက်သွားပြီးရင် မြန်မြန်ပြေးဖို့ မှတ်ထားဦး။ ပြန်ရောက်ရင် ဒီနေ့ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှ အကုန်လုံးကို စီနီယာအစ်မကြီးကို ပြောပြလိုက်။ အစ်မကြီးက ဘယ်လို ကိုင်တွယ်ရမလဲ သိပါလိမ့်မယ်။ အင်း... သူ ငါ့ကို အရင်ဆုံး ဆဲဦးမှာတော့ သေချာတယ်"

"စီနီယာအစ်မ သုံး... သူက ကျွန်တော့်ကို တကယ်ကြီး လွှတ်ပေးလိမ့်မယ်လို့ အစ်မက အဲဒီလောက်တောင် ယုံကြည်နေတာလား"

ဖန့်ချန်က ထူးဆန်းသော မျက်နှာထားဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"သေချာတာပေါ့၊ ဒါက အပြစ်ပေးတုတ်နွယ်လေ။ သူ ဒါကို မလိုချင်ဘဲ နေပါ့မလား"

ချန်အင်းရွှယ်က လက်ထဲရှိ တုတ်နွယ်ကို ဝှေ့ယမ်းရင်း ယုံကြည်ချက်အပြည့်ဖြင့် ပြောသည်။

"အရှင်... တခြားနည်းလမ်း ရှိနိုင်ပါသေးတယ်။ ကျွန်တော်တို့ကို အရင် လွှတ်လိုက်ပါ၊ သူ ဘယ်လောက်ကြာကြာ ခံနိုင်မလဲဆိုတာ ကျွန်တော် ကြည့်ချင်တယ်"

ကွေ့လုံက တိုးတိုးလေး ဆိုသည်။

"ဒါက မလိုအပ်ဘဲ အသေအပျောက် များမယ့်ကိစ္စပဲ။ မင်းတို့ သေကုန်ရင် နောက်ပိုင်း ကိစ္စတွေကို ငါကပဲ အကုန်လုံး ကိုယ်တိုင် လုပ်နေရမှာလား"

တိကျန်းအရှင်က နောက်တစ်ကြိမ် ငြင်းပယ်လိုက်ပြီး ပြုံးလျက် ဆိုသည်။

"ချန်အင်းရွှယ်... မင်းရဲ့ အခြေအနေကို ငါ သဘောတူတယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါ သူ့ကို သုံးရက်ပဲ အချိန်ပေးမယ်။ သုံးရက်ပြည့်ရင် သူ့နောက်ကို ငါကိုယ်တိုင် လိုက်ဖမ်းမယ်"

"မရဘူး၊ ဆယ်ရက်"

ချန်အင်းရွှယ်က အေးစက်စွာ ဆိုသည်

"အနည်းဆုံး ဆယ်ရက်တော့ အချိန်ပေးရမယ်။ မင်းက အဆင့် ၈ ကြီး ဖြစ်နေပြီးတော့ ဒီလို မျိုးဆက်သစ်လေးကိုတော့ မနှိပ်စက်သင့်ဘူး မဟုတ်လား"

"ဆယ်ရက်ဆိုလည်း ဆယ်ရက်ပေါ့"

တိကျန်းအရှင်က ပြတ်သားစွာပင် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

တိကျန်းမြို့တော်၊ မြို့တံခါးဝ။

"နံပါတ်ကိုး... ငါ မင်းကို ဒီအထိပဲ ပို့နိုင်တော့မယ်။ မင်း ပြန်တော့၊ ငါ ဒီကနေ မင်းကို ကြည့်နေပေးမယ်"

ချန်အင်းရွှယ်က အပြစ်ပေးတုတ်နွယ်ကို ကိုင်ထားရင်း ဖန့်ချန်၏ ပခုံးကို ခပ်ဖွဖွ ပုတ်ပေးလိုက်သည်။

သူတို့နှစ်ဦး၏ အနီးအနားတွင် တိကျန်းအရှင်၊ ကွေ့လုံနှင့် အခြားသော ယင်မသေမျိုး ရာပေါင်းများစွာက ဝိုင်းရံထားကြသည်။

"စီနီယာအစ်မ သုံး... အစ်မ ပြောသလို ကျွန်တော်က အဆင့် ၃ မသေမျိုးလေးပဲဆိုရင် သူ့လက်ထဲကနေ လွတ်အောင် ပြေးဖို့ဆိုတာ အတော်လေး ခက်လိမ့်မယ်"

ဖန့်ချန်က တိုးတိုးလေး ဆိုလိုက်သည်။

"အသက်ရှင်ဖို့ မျှော်လင့်ချက် တစ်စွန်းတစ်စတော့ ရှိပါသေးတယ်"

ချန်အင်းရွှယ်က ရယ်မောလိုက်ပြီး

"ဒီတစ်ခေါက်မှာ ဘေးအန္တရာယ် ရှိမှန်း သိရက်နဲ့ ငါ့နောက်ကို လိုက်လာပေးတာပဲ။ မင်းရော အရင်က နံပါတ်ကိုးရောက ငါ့ရဲ့ မောင်လေး၊ ညီမလေးကောင်းတွေပါပဲ။ နှမြောဖို့ ကောင်းတာက ငါတို့ အတူတူ ဆက်ပြီး ခရီးမသွားနိုင်တော့တာပဲ"

"မင်းသာ ဒီနေ့ အသက်ရှင်နိုင်ခဲ့မယ်ဆိုရင် မင်းရဲ့ အနာဂတ်က အကန့်အသတ်မရှိ တောက်ပလာမယ်လို့ စီနီယာအစ်မ ယုံကြည်တယ်။ အကောင်းဆုံးကတော့ စီနီယာအစ်မကြီးကို ရာထူးကနေ ဆွဲချပြီး မင်းကပဲ အဲဒီနေရာမှာ ထိုင်လိုက်တာ အကောင်းဆုံးပဲ"

ဖန့်ချန် မတတ်သာဘဲ သက်ပြင်းချမိသည်။ ဒီလို အခြေအနေမျိုးမှာတောင် အစ်မသုံးက ရှဲ့အာမန်ကို ရိသဲ့သဲ့ လုပ်ဖို့ မမေ့သေးချေ။

"စီနီယာအစ်မ သုံး... ကျွန်တော် ပြောချင်တာက... ငါ ကျန်ခဲ့မယ်၊ မင်း သွား"

ဖန့်ချန်က ဆိုလိုက်သည်။

ချန်အင်းရွှယ်၏ မျက်နှာပေါ်မှ အပြုံးမှာ ချက်ချင်းပင် အေးခဲသွားတော့သည်။

ကွေ့လုံနှင့် အခြားသူများမှာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြပြီး သူတို့၏ မျက်ဝန်းများတွင် လှောင်ပြောင်လိုသော အမူအရာများ ပေါ်လာသည်။

တိကျန်းအရှင်က ဟားဟားတိုက် ရယ်မောလိုက်ပြီး

"ချန်အင်းရွှယ်... ကြည့်ရတာ မင်းရဲ့ ဒီမောင်လေးက မင်းကို ချစ်နေပုံပဲ "

"မင်း ပါးစပ်ပိတ်ထားစမ်း အပြစ်ပေးတုတ်နွယ်ကို မလိုချင်တော့ဘူးလား"

ချန်အင်းရွှယ်က လှည့်၍ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။ တိကျန်းအရှင်၏ မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် ပျက်သွားပြီး အေးစက်စွာ ရယ်မောကာ ထပ်မပြောတော့ပေ။

"နံပါတ်ကိုး... မင်း ငါ့ကို မကြိုက်ဘူးဆိုတာ ငါ သိပါတယ်။ မင်းနဲ့ ညီမ ကြာနီ က အမြဲတမ်း မျက်စိချင်း အချက်ပြနေကြတာပဲ မဟုတ်လား။ ဒါဆို ဘာလို့လဲ"

ချန်အင်းရွှယ်က ဖန့်ချန်ကို ကြည့်ပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မေးလိုက်သည်။

"ဘာအကြောင်းကြောင့် မင်းက ငါ့ကို ကျန်ခဲ့ခိုင်းပြီး မင်းတစ်ယောက်တည်း ထွက်သွားခိုင်းရတာလဲ"

"အခြေအနေအရပေါ့"

ဖန့်ချန်က ပြုံးလျက် ဆိုသည်

"မင်းက ငါ့ထက်စာရင် ပြန်ရောက်ဖို့ အခွင့်အရေး ပိုများတယ်လေ"

"ကလေးလေးရာ... အပြစ်ပေးတုတ်နွယ်က မင်းလက်ထဲမှာ ရှိနေရင် သူ့အတွက် ဘာခြိမ်းခြောက်မှုမှ မရှိဘူး။ မင်းရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းနဲ့ မင်းရဲ့ ယင်သက်တမ်းက ဒီတုတ်နွယ်ရဲ့ စွမ်းအား ဆယ်ပုံတစ်ပုံတောင် ထုတ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး"

ချန်အင်းရွှယ်က မထိန်းနိုင်ဘဲ ရယ်မောလိုက်ပြီး

"မြန်မြန် သွားတော့။ ငါ မင်းအတွက် ပစ္စည်းအချို့ ချန်ထားပေးခဲ့တယ်။ ပြန်ရောက်ရင် စီနီယာအစ်မကြီးက ငါ့ကိုယ်စား မင်းကို ပေးပါလိမ့်မယ်"

စကားဆုံးသည်နှင့် သူမသည် ဖန့်ချန်၏ ပခုံးကို ရုတ်တရက် ဖမ်းဆွဲလိုက်ပြီး သူ့ကို အဝေးသို့ ပစ်ထုတ်ရန် ပြင်လိုက်သည်။

သို့သော်လည်း... သူမ၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာ ခဏချင်းမှာပင် အေးခဲသွားတော့သည်။

သေးငယ်သော လက်ကလေးတစ်စုံမှာ သူမ၏ ဦးခေါင်းနောက်မှ ထွက်ပေါ်လာပြီး ချန်အင်းရွှယ်၏ မျက်ဝန်းနှစ်ဖက်ကို ညင်သာစွာ ဖုံးအုပ်လိုက်သောကြောင့်ပင်။