အခန်း (၁၆၆၇-၁၆၆၈)

အခန်း (၁၆၆၇) - အလုပ်စရတော့မှာလား

ဝိညာဥ်ကလေးငယ် ပေါ်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် တိကျန်းအရှင်၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် လေးနက်တည်ကြည်သွားပြီး နောက်သို့ ခြေတစ်လှမ်း ဆုတ်လိုက်သည်။

ကွေ့လုံနှင့် အခြားသူများမှာလည်း သတိဝင်လာကြပြီး သူတို့၏ မျက်ဝန်းများတွင် အံ့အားသင့်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားသည်။

ဝိညာဥ်ကလေးငယ်၏ ကိုယ်ပေါ်မှ ထွက်ပေါ်နေသော အရှိန်အဝါမှာ အလွန်အမင်း မပြင်းထန်သော်လည်း သူတို့ကို အကြောင်းရင်းမရှိဘဲ ရင်တုန်ပန်းတုန် ဖြစ်စေသည်။ ထိုကဲ့သို့သော ရင်တုန်ပန်းတုန် ဖြစ်သည့် ခံစားချက်မျိုးမှာ တစ်ခါတစ်ရံ တိကျန်းအရှင်နှင့် ရင်ဆိုင်ရမှသာ ပေါ်ပေါက်လေ့ရှိခြင်း ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် မိမိတို့၏ အာရုံခံစားမှုကို အမြဲယုံကြည်လေ့ရှိသော ယင်မိစ္ဆာကြီးများမှာ ဤဝိညာဥ်ကလေးငယ်သည် သာမန်မဟုတ်ကြောင်း တထိုင်တည်း ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြတော့သည်။

ချန်အင်းရွှယ်မှာ မျက်လုံးများ အဖုံးခံလိုက်ရပြီးနောက် မည်သည့် အသိစိတ်မှ မရှိတော့သကဲ့သို့ လုံးဝ ငြိမ်သက်သွားသည်။

ဖန့်ချန်သည် သူမ၏ လက်ထဲမှ အပြစ်ပေးတုတ်နွယ် ကို ယူလိုက်ပြီး အလေးချိန်ကို စမ်းကြည့်ရန် အသာအယာ မြှောက်ကြည့်လိုက်ရာ အတော်လေး လက်ထဲတွင် အနေတော် ဖြစ်နေသည်။

"စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းသားပဲ။ ကျွယ်မင်နန်းတော်ရဲ့ အမာခံတပည့်တွေက တကယ်ပဲ မရိုးရှင်းကြဘူး။ မင်း နံပါတ်ကိုး ဖြစ်လာတာ နှစ်အနည်းငယ်ပဲ ရှိသေးတာတောင် ဒီလို ဖဲချပ်မျိုး ရှိနေတာလား"

တိကျန်းအရှင်၏ အကြည့်မှာ ဝိညာဥ်ကလေးငယ်နှင့် ဖန့်ချန်ကြားတွင် အခေါက်ခေါက်အခါခါ လည်ပတ်နေပြီး နောက်ဆုံးတွင် အပြစ်ပေးတုတ်နွယ်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်။

"ဒါကြောင့်... မင်းက ကိုယ်တိုင် ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး သူ့ကို ထွက်သွားခွင့်ပေးဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တာပေါ့ "

"ခင်ဗျား ပြောနေတာတွေက အပိုတွေ မဟုတ်ဘူးလား။ အခုလေးတင် ငါတို့ သဘောတူထားတဲ့ အခြေအနေအတိုင်းပဲ လုပ်ကြစို့။ ဆယ်ရက်... ဆယ်ရက်ပြည့်ရင် ငါ အပြစ်ပေးတုတ်နွယ်ကို ခင်ဗျားဆီ အပ်မယ်"

ဖန့်ချန်က အေးဆေးစွာ ပြုံးလျက် ဆိုသည်။

တိကျန်းအရှင်က ဝိညာဥ်ကလေးငယ်ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ နှေးကွေးစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ... မင်းမှာ ငါနဲ့ ဒီအပေးအယူကို လုပ်နိုင်တဲ့ အရည်အချင်း ရှိသွားပြီ"

ဖန့်ချန်က ဝိညာဥ်ကလေးငယ်ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ရာ ဝိညာဥ်ကလေးငယ်က 'ကိကိ' ဟု ရယ်မောလိုက်ပြီး ချန်အင်းရွှယ်ကို ခေါ်ဆောင်ကာ အပြင်ဘက်သို့ လျှောက်သွားတော့သည်။

သူမ၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာ အနည်းငယ် တောင့်တင်းနေသည်။

ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်နေသော လူအများမှာ စိတ်ထဲတွင် အေးစိမ့်သွားကြရသည်။ ဤအရာမှာ တစ္ဆေမျက်စိဖုံး ခံရသည့် ပုံစံနှင့် အလွန်တူလှသည်။ သို့သော် သူတို့ကိုယ်တိုင်က တစ္ဆေများ ဖြစ်ကြပါလျက်... မည်သို့ကြောင့် မျက်စိအဖုံးခံလိုက်ရသနည်း။

ချန်အင်းရွှယ်နှင့် ဝိညာဥ်ကလေးငယ်မှာ တိကျန်းမြို့တော်အတွင်းမှ လျင်မြန်စွာ ထွက်ခွာသွားကြပြီး လူအများ၏ အမြင်အာရုံထဲမှ ပျောက်ကွယ်သွားကြသည်။

လူအများမှာ မတတ်သာဘဲ သက်ပြင်းချလိုက်မိကြပြီး ထိုဝိညာဥ်ကလေးငယ်မှာ အလွန်ပင် ထူးဆန်းကျောစိမ့်ဖွယ်ကောင်းသည်ဟု ခံစားနေရသည်။

ထိုစဉ် တိကျန်းအရှင်က ရုတ်တရက် ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောလိုက်သည်။

"အဲဒီ ဝိညာဥ်ကလေးငယ်နဲ့ ချန်အင်းရွှယ်တော့ ထွက်သွားပြီပေါ့"

"ဟုတ်တယ်၊ ဆယ်ရက်ပြည့်ရင် ခင်ဗျားကို ဒီပစ္စည်း ပေးမယ်"

ဖန့်ချန်က ခေါင်းညိတ်ပြသည်။

"မင်း သူမရဲ့ စကားကို နားထောင်သင့်တာ၊ ဒီလိုမျိုး ကိုယ့်သဘောနဲ့ကိုယ် မလုပ်သင့်ဘူး"

တိကျန်းအရှင်က နှမြောတသဟန်ဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"သူမ ပြောခဲ့သလို မင်းက အပြစ်ပေးတုတ်နွယ်ရဲ့ စွမ်းအားကို မထုတ်နိုင်ဘူးဆိုတာက လှည့်စားတာ မဟုတ်ဘူး၊ အမှန်တရားပဲ။ ဒါဆိုရင် ငါက ဘာလို့ မင်းကို ဆယ်ရက်တောင် စောင့်နေရမှာလဲ"

"ငါ အခုပဲ..."

ခဏချင်းမှာပင် တိကျန်းအရှင်မှာ မူလနေရာမှ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ဖန့်ချန်၏ ရှေ့သို့ ရောက်လာသည်။ သူ၏ မျက်နှာတွင် ထူးဆန်းသော အပြုံးတစ်ခု ရှိနေပြီး

"အပြစ်ပေးတုတ်နွယ်ကို ရယူနိုင်ပြီ"

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်...

အပြစ်ပေးတုတ်နွယ်သည် တောက်ပသော နတ်ဘုရားအလင်းတန်းများ ဖြာထွက်လာပြီး ၎င်းပေါ်ရှိ ဖယောင်းတိုင်နဂါးမှာ အသက်ဝင်လာသကဲ့သို့ ရှိနေကာ မျက်နှာပြင် ရှစ်ခုမှ တစ္ဆေသားရဲများမှာ ဟိန်းဟောက် အော်ဟစ်နေကြသည်။

ဖန့်ချန်၏ ပတ်ပတ်လည်တွင် ဝိညာဉ်ပုံရိပ်ယောင်များစွာ ပေါ်ပေါက်လာသည်။

တိကျန်းအရှင်မှာ တစ်ကိုယ်လုံး ကြက်သီးမွှေးညင်းများ ထသွားကာ နောက်သို့ ဆုတ်ရန် ပြင်သော်လည်း နောက်ကျသွားခဲ့ပြီ။

အပြစ်ပေးတုတ်နွယ်ပေါ်တွင် နက်နဲသော စွမ်းအားတစ်ခု ထပ်တိုးလာပြီး တောင်ကြီးများစွာက သူ့အပေါ်သို့ ဖိချလိုက်သကဲ့သို့ ခံစားရကာ လှုပ်ရှား၍ မရတော့ချေ။

"ငါ အစ်မသုံးနဲ့ နံပါတ်ကိုးကိုယ်စား... မင်းကို လမ်းပြပေးလိုက်မယ်"

ဖန့်ချန် စကားဆုံးသည်နှင့် အပြစ်ပေးတုတ်နွယ်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ 'ဒေါင်' ခနဲ အသံနှင့်အတူ တိကျန်းအရှင်၏ ဦးခေါင်းကို ရိုက်ချလိုက်တော့သည်။

ဘုန်း

တိကျန်းအရှင်၏ ဝိညာဉ်မှာ ခဏချင်းမှာပင် ကြေမွပျက်စီးသွားပြီး ပြာပူများအဖြစ် မြေပြင်ပေါ်သို့ လွင့်ကျသွားတော့သည်။

ဆက်လက်၍ အပြစ်ပေးတုတ်နွယ်၏ နတ်ဘုရားအလင်းနှင့် ပတ်ဝန်းကျင်မှ ထူးဆန်းသော ပုံရိပ်များမှာ ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ အရာအားလုံးမှာ တစ်ခါမျှ မဖြစ်ပျက်ခဲ့ဖူးသကဲ့သို့ ရှိနေပြီး လူအများ၏ အမြင်မှားမှုသာ ဖြစ်သကဲ့သို့ပင်။

သို့သော် ကွေ့လုံနှင့် အခြားသူများမှာမူ ထိတ်လန့်လွန်းသဖြင့် မလှုပ်မယှက် ဖြစ်နေကြရသည်။

တိကျန်းမြို့တော်၏ မြို့စားမင်း၊ မော်ထျန်းဌာန၏ အရှင်သခင်မှာ... အရှင်လတ်လတ် အရိုက်ခံရပြီး သေဆုံးသွားသည်ကို သူတို့ မျက်မြင်တွေ့ခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။

ကွေ့လုံမှာ ကြောက်လန့်တကြား ဖြစ်နေရသည်။ အဘယ်ကြောင့် တိကျန်းအရှင်က အပြစ်ပေးတုတ်နွယ်ကို ဤမျှအထိ ကြောက်ရွံ့ခဲ့သနည်းဆိုသည်ကို သူ ယခုမှ နားလည်သွားခဲ့သည်။ ၎င်း၏ စွမ်းအားမှာ တကယ်ပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှပြီး ယင်နတ်ဘုရားများကို သဘာဝအလျောက် နှိမ်နင်းနိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။

“ငရဲမင်း တစ်ပါးတည်းသာ ဒါကို သုံးနိုင်တာ အံ့ဩစရာ မဟုတ်ဘူးပဲ”

ဖန့်ချန် စိတ်ထဲတွင် ရေရွတ်မိသည်။ ယခင်က ကျန်းကွမ်မြို့နှင့် ယင်လောကငယ်သို့ အကြိမ်ကြိမ် ပြန်သွားပြီး စုဆောင်းထားသော ယင်သက်တမ်း ၁ သန်း၊ ၂ သန်းခန့်မှာ တခြားနေရာတွင် သုံးရန်ပင် အချိန်မရလိုက်ဘဲ အပြစ်ပေးတုတ်နွယ်၏ စုပ်ယူမှုကြောင့် ၁ သောင်းကျော်ခန့်သာ ကျန်တော့သည်။

သို့သော် စောစောက အပြစ်ပေးတုတ်နွယ်မှ ထွက်ပေါ်လာသော စွမ်းအားမှာ ချန်အင်းရွှယ် လက်ထဲတွင် ရှိစဉ်ကထက် သိသိသာသာ ပို၍ ပြင်းထန်လှသည်။

ယင်သက်တမ်း ပိုကုန်လေလေ၊ စွမ်းအား ပိုပြင်းလေလေပင်

ယခုအခါ အပြစ်ပေးတုတ်နွယ်ကို ထပ်မံ အသုံးမပြုနိုင်တော့ချေ။ သို့သော် ကွေ့လုံတို့မှာမူ ထိုကိစ္စကို မသိကြချေ။

ဤတိကျန်းမြို့တော်တွင် တိကျန်းအရှင်မှာ အဆင့် ၈ ယင်မသေမျိုး ဖြစ်ပြီး ကျန်သူများထဲတွင် အဆင့် ၇ မရှိချေ။ အသန်မာဆုံးမှာ ကွေ့လုံသာ ဖြစ်သည်။

ဖန့်ချန်က မြေပြင်ကို ခြေတစ်ချက် ခပ်ဖွဖွ ဆောင့်လိုက်သည်။

တိကျန်းမြို့တော်သည် မြေနဂါး လူးသကဲ့သို့ တုန်ခါလာပြီးနောက် ဧရာမ သစ်ပင်အိုကြီး တစ်ပင်မှာ မြို့၏ အလယ်ဗဟိုတည့်တည့်မှ ထိုးထွက်လာသည်ကို သူတို့ မြင်လိုက်ရသည်။

စိမ်းပြာရောင် ကျောက်ခင်းမြေပြင်များမှာ ကြေမွပျက်စီးသွားပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မြေအက်ကြောင်းကြီးများမှာ အရပ်မျက်နှာ အနှံ့အပြားသို့ ပျံ့နှံ့သွားသည်။ တိကျန်းမြို့တော်ရှိ သာမန်ယင်မိစ္ဆာများမှာ ပါးစပ်အဟောင်းသားနှင့် ထိုမြင်ကွင်းကို မှင်တက်စွာ ကြည့်နေကြသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုသစ်ပင်အိုကြီး၏ အရှိန်အဝါမှာ ကွေ့လုံထက်ပင် ပို၍ ကြောက်စရာကောင်းနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ထို့နောက် သောင်းနှင့်ချီသော နွယ်ပင်များမှာ သစ်ပင်ကြီးထဲမှ ထွက်ပေါ်လာပြီး ယင်မိစ္ဆာကြီးများကို မမျှော်လင့်ဘဲ ဖမ်းဆီးကာ သစ်ပင်အောက်တွင် ပြောင်းပြန် ဆွဲထားလိုက်တော့သည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင်... ကွေ့လုံတစ်ယောက်သာ မူလနေရာတွင် ကြောင်စီစီ ရပ်နေခဲ့ပြီး ကျန်သော ယင်မိစ္ဆာကြီးများ အားလုံးမှာ သစ်ပင်အောက်တွင် တွဲလောင်းဆွဲခြင်း ခံလိုက်ရကာ မလှုပ်နိုင်တော့ချေ။

တိကျန်းအရှင် အသတ်ခံရချိန်မှစ၍ ဤသစ်ပင်ကြီး ပေါ်လာသည်အထိ ဆယ်စက္ကန့်ကျော်သာ ကြာမြင့်ခဲ့သည်။

ကွေ့လုံမှာ သူ၏ ရှေ့မှ မြင်ကွင်းအားလုံးမှာ သူ၏ အသိဥာဏ်နယ်ပယ်ကို ကျော်လွန်နေသည်ဟု ခံစားရပြီး တစ်ကိုယ်လုံး တောင့်တင်းကာ ဦးနှောက်မှာလည်း ဗလာ ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။

"ဒီမြို့ရဲ့ အတိုင်းအတာက နည်းနည်း ကြီးနေသေးတယ်၊ သစ်ပင်အိုကြီး တစ်ပင်တည်းနဲ့တော့ အကုန်လုံးကို အပြည့်အဝ မထိန်းချုပ်နိုင်သေးဘူး"

ဖန့်ချန် စိတ်အာရုံကို လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး မြေပြင်ကို နောက်တစ်ကြိမ် အသာအယာ နင်းလိုက်ပြန်သည်။

သူ၏ နောက်ကျောတွင် ပုံရိပ်များ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာသည်။

ပထမဆုံးမှာ တန့်ယင်တောင်သခင်၊ ထို့နောက် ထိုက်ယင်နဂါးမင်း၊ ပန်ဆန်း ၊ မယ်တော်စီ နှင့် ရှီလုံ တို့ ဖြစ်ကြသည်။

ကွေ့လုံမှာ ပို၍ပင် ထိတ်လန့်သွားရသည်။ ထိုယင်မိစ္ဆာများ၏ ကျင့်ကြံခြင်းမှာ ထိုဝိညာဥ်ကလေးငယ်ကဲ့သို့ မသန်မာသော်လည်း သူတို့ ပေါ်လာသည့် ပုံစံမှာ အလွန်ပင် ဆန်းကြယ်လှသည်။

“ဒီလူက တကယ်တော့ ဘယ်သူလဲ... ဘာလို့ ယင်လောကထဲမှာ ဒီလို နည်းလမ်းမျိုးတွေ ရှိနေရတာလဲ...”

ကွေ့လုံ ဖန့်ချန်ကို ကြည့်နေသည့် အကြည့်ထဲတွင် ကြောက်ရွံ့မှုများ စတင် စိမ့်ဝင်လာခဲ့သည်။

"သခင်လေး... ဒါ ဘယ်နေရာလဲ"

ရှီလုံသည် ဖန့်ချန်၏ ဘေးသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်လာပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို စူးစမ်းကာ စပ်စုလိုဟန်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။ ထိုက်ယင်နဂါးမင်းနှင့် အခြားသူများလည်း ဘေးပတ်ပတ်လည်ကို လှည့်ကြည့်နေကြသည်။ ဖန့်ချန်၏ ခေါ်ယူခြင်းကို မခံရသည်မှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာခဲ့ပြီ မဟုတ်လား။

"ရှီလုံ... ခင်ဗျားက ယင်စစ်သည်ဟောင်း တစ်ယောက် မဟုတ်လား"

ဖန့်ချန်က ရုတ်တရက် ပြုံး၍ မေးလိုက်သည်။

ရှီလုံမှာ ခေတ္တ မှင်တက်သွားပြီးနောက် ခေါင်းကို ညင်သာစွာ ညိတ်ပြသည်။

"ဒါဆိုရင် ယင်လောကမှာ တစ်ချိန်က မော်ထျန်းတိကျန်း လို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဘွဲ့ပေးထားတဲ့ တုနှိုင်းမဲ့ မိစ္ဆာကြီး တစ်ပါး ရှိခဲ့ဖူးတာကို ခင်ဗျား ကြားဖူးမှာပေါ့"

ဖန့်ချန်က ဆိုသည်။

ရှီလုံ ၏ မျက်ဝန်းများမှာ မကြုံစဖူး လေးနက်သွားပြီး

"သခင်လေး... ဒီနေရာက..."

"ဒီနေရာက တိကျန်းမြို့တော်ပဲ၊ ဒီမြို့စားက မော်ထျန်းတိကျန်းရဲ့ လက်အောက်ငယ်သား ဖြစ်ဟန်တူတယ်။ အဲဒီမြို့စားတော့ သေပြီ၊ ခင်ဗျားတို့ ဒီမြို့ကို ပိတ်ဆို့ထားပြီး ဒီနဲ့ပတ်သက်တဲ့ သတင်းအချက်အလက် မှန်သမျှကို ရှာဖွေဖော်ထုတ်ပေးဖို့ ငါ လိုချင်တယ်"

ဖန့်ချန်က အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

"ဒီ သူပုန်ခေါင်းဆောင်ကြီးက အသက်ရှင်နေသေးမယ်လို့ မထင်ထားမိဘူး..."

ရှီလုံ၏ မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် အခြေအနေ မကောင်းလှချေ။ ထို့နောက် သူသည် ထိုက်ယင်နဂါးမင်းနှင့် အခြားသူများကို လှည့်၍ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ကြားကြတယ်မလား ဒီနေရာကို ပိတ်ဆို့ကြစမ်း"

နောက်တစ်ခဏတွင် တန့်ယင်တောင်သခင်နှင့် အခြားသူများမှာ ကောင်းကင်ပေါ်သို့ ပျံတက်သွားကြပြီး အရပ်မျက်နှာ အနှံ့အပြားသို့ ခွဲထွက်သွားကြသည်။ ဤနေရာရှိ ယင်မိစ္ဆာကြီးများ အားလုံးမှာ သစ်ပင်ကြီး၏ ချုပ်နှောင်ခြင်းကို ခံထားရသဖြင့် သူတို့၏ စွမ်းအားမှာ တိကျန်းမြို့တော်ကို အပြည့်အဝ ပိတ်ဆို့ရန် လုံလောက်လှသည်။ ယင်ကောင်တစ်ကောင်ပင် အပြင်သို့ ပျံထွက်သွား၍ မရစေရချေ။

"ဟုတ်သားပဲ... သူ့ကို စစ်မေးခိုင်းလိုက်ရင် ပိုကောင်းမယ်"

ဖန့်ချန် စိတ်ထဲမှ ရေရွတ်လိုက်ပြီး မြေပြင်ကို နောက်တစ်ကြိမ် ခပ်ဖွဖွ နင်းလိုက်ပြန်သည်။

ရှောင်လန်းစစ်သူကြီး ၏ ပုံရိပ်မှာ သူ၏ ဘေးတွင် စုစည်းလာသည်။ သူသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ဖန့်ချန်ကို လှည့်ကြည့်ပြီး တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။

"အလုပ်စရတော့မှာလား "

အခန်း (၁၆၆၈) - ဒူးထောက်ပြီး ပြောစမ်း

ရှောင်လန်းစစ်သူကြီးသည် ယခင်က ချင်းစုန်းနိုင်ငံတွင် အာဏာကြီးမားသော စစ်သူကြီးတစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့ရုံသာမက အကြီးဆုံးသော လျှို့ဝှက်ထောက်လှမ်းရေး ခေါင်းဆောင်လည်း ဖြစ်ခဲ့ဖူးသည်။

ဤနှစ်များအတွင်း အထက်မြို့တော်ရှိ ဝိညာဥ်သုတ်သင်ရေးဌာန ကို အုပ်ချုပ်ခဲ့ရာတွင် နှစ်ကာလများ ကြာမြင့်လာသည်နှင့်အမျှ သူ၏ အတွေ့အကြုံနှင့် အစွမ်းအစမှာလည်း ပိုမို၍ နက်ရှိုင်းခိုင်မာလာခဲ့သည်။

သူ အလုပ်စတင်သည်မှာ သိပ်မကြာသေးသော်လည်း ကောင်းကင်ယံမှ အသည်းခိုက်မတတ် အော်ဟစ်သံများမှာ တစ်သံပြီးတစ်သံ လွင့်ပျံ့လာတော့သည်။

ဖန့်ချန်သည် ကွေ့လုံကို ကြည့်ကာ ပြုံးလျက် ဆိုသည်။

"မင်းက အဆင့် ၆ မသေမျိုးပဲ၊ ဘာက အရေးကြီးတယ်ဆိုတာကို သိမှာပါ"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ"

ကွေ့လုံက ခေါင်းညိတ်ပြသည်

"တိကျန်းအရှင်က သေသွားပြီဆိုတော့ အခုချိန်မှာ ဒီနေရာက သခင်လေးရဲ့ စကားပဲ အတည်ဖြစ်ပါတယ်။ သခင်လေး ဘာမေးမေး ကျွန်တော် အစွမ်းကုန် ပူးပေါင်းပါ့မယ်"

သူက စကားကို ခေတ္တရပ်လိုက်ပြီး

"ဒါပေမဲ့ အချို့ကိစ္စတွေကိုတော့ ကျွန်တော် ဖြေလို့မရဘူး။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ကျွန်တော် ယင်မသေမျိုး လမ်းစဉ်ကို လျှောက်လှမ်းနိုင်ခဲ့တာက တိကျန်းအရှင်ရဲ့ တရားဝင်ခန့်အပ်မှုကြောင့်ပဲ။ မော်ထျန်းဌာနနဲ့ ပတ်သက်တာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ တိကျန်းအရှင်ကို ထိခိုက်စေမယ့် စကားမျိုးပဲဖြစ်ဖြစ် ပြောလိုက်တာနဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဝိညာဉ်ဟာ ချက်ချင်း ကြေမွပျက်စီးသွားလိမ့်မယ်"

"သူ့ရဲ့ အဆင့်မရှိတဲ့ တရားဝင်ခန့်အပ်မှုအတွက် မင်း စိတ်ပူနေစရာ မလိုပါဘူး"

ဖန့်ချန်က အေးဆေးစွာ ပြုံးလျက်

"ငါ မင်းအတွက် တရားဝင်ခန့်အပ်မှုအသစ်တစ်ခု ပြန်ရေးပေးမယ်၊ အဲဒါကို သေချာ လက်ခံလိုက်တာနဲ့ သူ့ရဲ့ ထိန်းချုပ်မှုအောက်ကနေ မင်း လွတ်မြောက်သွားလိမ့်မယ်"

စောစောက တိကျန်းအရှင် ပြောသွားသည့် စကားအချို့မှတစ်ဆင့် သူသည် ဖန့်ချန်ကို ဘာကြောင့် တွေ့ချင်ရသနည်းဆိုသည်ကို ဖန့်ချန် အတော်အတန် နားလည်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သူ အရေးစိုက်သည်မှာ ဟွမ်တိတောက် သေသည်၊ မသေသည် မဟုတ်ဘဲ ဟွမ်တိတောက်၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် သူ၏ တရားဝင်ခန့်အပ်မှု ရှိနေခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။ ဟွမ်တိတောက်သည် စစ်မှန်သော ယင်လောက နတ်ဘုရားတစ်ပါး ဖြစ်လာသောအခါ ထိုအဆင့်မရှိသော ခန့်အပ်မှုစွမ်းအားမှာ တိုက်ရိုက် ဖျက်စီးခံလိုက်ရသည်။

တိကျန်းအရှင်သည် ထိုအချက်ကို သတိထားမိသွားသောကြောင့်သာ ချန်အင်းရွှယ်ကို ဖန့်ချန်အား ခေါ်လာခိုင်းပြီး စစ်မေးရန် ကြံရွယ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုအချက်ကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ဖန့်ချန် အတတ်ပြောနိုင်သည်မှာ... ထို မော်ထျန်းတိကျန်း ဆိုသူ ဖန်တီးထားသည့် ယင်မသေမျိုး လမ်းစဉ်ဆိုသည်မှာ ငရဲမင်း ၏ အမွေအနှစ်ကို လုံးဝ ပုံတူကူးချထားခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ တရားဝင်ခန့်အပ်မှု ဆိုသည့် နည်းလမ်းမျိုးပင် ရှိနေသော်လည်း စစ်မှန်သော ခန့်အပ်မှုရှေ့တွင်မူ ၎င်းသည် မြူမှုန်မျှလောက်ပင် အစွမ်းမရှိချေ။ ပျောက်ကွယ်သွားချိန်တွင်ပင် မည်သည့် လှုပ်ခတ်မှုမျှ မရှိခဲ့ပေ။

ယခုဖြစ်ရပ်သာ ပေါ်မလာပါက ဟွမ်တိတောက်သည် တိကျန်းအရှင်၏ ခန့်အပ်မှုကို ခံထားရသည်ကို ဖန့်ချန် ယခင်က သတိပင် ထားမိလိမ့်မည် မဟုတ်ချေ။

"တ... တရားဝင်ခန့်အပ်မှုလား"

ကွေ့လုံသည် ဖန့်ချန်ကို မှင်တက်စွာ ကြည့်နေရင်းမှ ရုတ်တရက် အသက်ပြင်းပြင်းတစ်ချက် ရှူလိုက်ကာ မယုံနိုင်ဟန်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"သခင်လေးက... မော်ထျန်းဌာနရဲ့ ဘယ် အရှင်သခင် များပါလဲ "

"ဒူးထောက်စမ်း"

ဖန့်ချန်က ထိုကဲ့သို့သော ကလေးကလား မေးခွန်းကို ဖြေရန် စိတ်မပါသဖြင့် အေးစက်စွာ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

ကွေ့လုံသည် ချက်ချင်းပင် ဖန့်ချန်၏ ရှေ့တွင် ဒူးတစ်ဖက် ထောက်လိုက်သည်။

"ယင်သက်တမ်း က နည်းနည်း လိုနေတယ်။ မင်းမှာ ယင်သက်တမ်း ဘယ်လောက်ရှိလဲ"

ဖန့်ချန်က ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။

ယင်သက်တမ်း

ကွေ့လုံမှာ အံ့ဩသွားပြီးနောက် အားနာဟန်ဖြင့်

"ကျွန်တော့်ဆီမှာ ယင်သက်တမ်း ၇ သောင်းပဲ ရှိပါတယ်"

"အဆင့် ၆ ယင်မသေမျိုး တစ်ယောက်ဖြစ်ပြီးတော့ ယင်သက်တမ်း ၇ သောင်းပဲ ရှိတာလား"

ဖန့်ချန်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

ကွေ့လုံက ပြန်ရှင်းပြသည်

"ယင်လောကမှာ နေရာတိုင်းက ယင်သက်တမ်းကို သုံးနေရတာပါ။ တစ်ခါတလေ ရှာရတာက သုံးရတာထက်တောင် နည်းနေသေးတယ်။ တခြားသူနဲ့ တိုက်ခိုက်ပွဲတစ်ပွဲ ဖြစ်လိုက်ရင်တောင် ယင်သက်တမ်း ရာနဲ့ချီပြီး ကုန်သွားနိုင်တာမျိုးပါ"

"ကိုယ့်အတွက် ၅ ထောင်ပဲ ချန်ထားပြီး ကျန်တာ အကုန်ထုတ်ပေး"

ဖန့်ချန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ကွေ့လုံမှာ အလွန် နှမြောနေသော်လည်း ဖန့်ချန်လက်ထဲရှိ အပြစ်ပေးတုတ်နွယ်ကို ကြည့်ကာ အံကြိတ်လိုက်ရသည်။ သူ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် ယင်ဓာတ်များ စတင်လှုပ်ခတ်လာပြီး တစ်နှစ်ချင်းစီသော ယင်သက်တမ်းများကို ယင်သက်တမ်းဒင်္ဂါး များအဖြစ် ပြောင်းလဲလိုက်သည်။

ခဏအကြာတွင် ဖန့်ချန်သည် ကွေ့လုံထံမှ ယင်သက်တမ်း ၆ သောင်း ၅ ထောင်ကို ရရှိခဲ့သည်။

ငရဲမင်းတံဆိပ် က ထိုယင်သက်တမ်းကို စုပ်ယူလိုက်သောအခါ စုစုပေါင်း ၁ သိန်း ၇ သောင်းခန့်သာ ရှိတော့သည်။

သူ ယခင်က သစ်ပင်အိုကြီးကို ခန့်အပ်ခဲ့စဉ်က အတွေ့အကြုံအရ ကွေ့လုံကဲ့သို့ အဆင့် ၆ မသေမျိုးတစ်ဦးကို အသက်သာဆုံးဖြစ်သော ယင်စစ်သသည်အဖြစ် ခန့်အပ်ရန်ပင် အနည်းဆုံး ယင်သက်တမ်း ၁ သိန်း ၅ သောင်းခန့် လိုအပ်ပေသည်။

"ဒီလောက်ဆို လုံလောက်မှာပါ"

ဖန့်ချန်က တစ်ကိုယ်တည်း ရေရွတ်လိုက်ပြီးနောက် ဟင်းလင်းပြင်ထဲတွင် ယင်စစ်သည် ခန့်အပ်မှုတစ်ခုကို ရေးသားကာ ကွေ့လုံ၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ တိုက်ရိုက် ရိုက်သွင်းလိုက်သည်။

ကွေ့လုံသည် ထိုခန့်အပ်မှုကို မြင်သောအခါ သူ၏ မျက်ဝန်းများတွင် မှင်တက်မှုများ ပေါ်လာသည်။

ယခင်က တိကျန်းအရှင် ပေးခဲ့သော ခန့်အပ်မှုနှင့် ယခုခန့်အပ်မှုကို နှိုင်းယှဉ်လိုက်ပါက တိကျန်းအရှင်ပေးခဲ့သည်မှာ အလွန်ပင် နိမ့်ကျလွန်းလှသည်။

နက်နဲသော စွမ်းအားတစ်ခုက သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ စီးဝင်သွားပြီး ခဏအကြာတွင် ကွေ့လုံသည် မိမိကိုယ်မိမိ ပြောင်းလဲမှုအချို့ ဖြစ်ပေါ်သွားသည်ဟု ခံစားရသော်လည်း အတိအကျကိုမူ မပြောပြတတ်ချေ။

"အခုဆိုရင် မင်းက တိကျန်းအရှင်ရဲ့ ထိန်းချုပ်မှုအောက်မှာ မရှိတော့ဘူး။ ငါ မေးတာကိုပဲ ဖြေတော့"

ဖန့်ချန်က ဆိုသည်။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ" ကွေ့လုံက အမြန် ခေါင်းညိတ်ပြသည်။

"မင်းက မော်ထျန်းဌာနရဲ့ စစ်ဘုရင် လား"

"ဟုတ်ပါတယ်"

"မော်ထျန်းဌာနက ဘယ်လောက်အထိ ကြီးမားလဲ။ မင်းလို စစ်ဘုရင် တွေ ဘယ်လောက်ရှိလဲ"

"အဲဒါက... ကျွန်တော် သိရသလောက်တော့ အရှင်သခင် တစ်ပါးရဲ့ လက်အောက်မှာ စစ်ဘုရင် ၆ ယောက်ကနေ ၁၀ ယောက်အထိ ရှိပါတယ်။ တိကျန်းအရှင်ရဲ့ လက်အောက်မှာ ကျွန်တော်အပြင် တခြားစစ်ဘုရင် ၅ ယောက် ရှိပါသေးတယ်၊ ချန်အင်းရွှယ်ကလည်း အဲဒီထဲက တစ်ယောက်ပါပဲ"

"မော်ထျန်းဌာနအကြောင်း မင်းသိသမျှ ပြောပြစမ်း"

ယခုအခါ ကွေ့လုံသည် သူ ဘာပဲပြောပြော ယခင်ခန့်အပ်မှု၏ ဘေးထွက်ဆိုးကျိုး မရှိတော့သည်ကို တွေ့ရှိသွားသဖြင့် ပို၍ပင် အံ့အားသင့်သွားသည်။ တိကျန်းအရှင်၏ ခန့်အပ်မှုကို ဤမျှ လွယ်ကူစွာ ဖြေဖျောက်နိုင်သည်မှာ မည်သို့သော နည်းလမ်းမျိုးပါနည်း။

သူသည် ရိုသေကိုင်းညွတ်သော အမူအရာဖြင့် အမှန်အတိုင်း ဖြေကြားလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် မော်ထျန်းဌာနအကြောင်းကို အများကြီး မသိပါဘူး။ ပုံမှန်ဆိုရင် တိကျန်းအရှင်ရဲ့ အမိန့်ကိုပဲ နားထောင်ရတာပါ၊ သူ ခိုင်းတာကိုပဲ လုပ်ရတာ။ ကျွန်တော် သိသလောက်ကတော့ အခုနှစ်တွေမှာ မော်ထျန်းဌာနက ထိုက်ချန်းနယ်မြေ ထဲမှာ စစ်ပွဲတွေ ဆင်နွှဲနေခဲ့တယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကွယ်ရာကနေပဲ လုပ်တာဆိုတော့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ထုတ်မပြခဲ့ဘူး..."

နာရီဝက်ခန့် ကြာပြီးနောက် ဖန့်ချန် စစ်မေးမှုကို အဆုံးသတ်လိုက်သည်။

ကွေ့လုံ ပြောပြသည့် သတင်းအချက်အလက်များမှာ သူ့အတွက် သိပ်ပြီး အသုံးမဝင်လှချေ။

သူ သိထားသည့် မော်ထျန်းဌာနဆိုသည်မှာ ရေခဲတောင်ကြီး၏ ထိပ်ဖျားလေးမျှသာ ဖြစ်သည်။

မော်ထျန်းဌာနကို အမှန်တကယ် သိရှိသူမှာ အရှင်သခင် အဆင့်ရှိသူများသာ ဖြစ်လိမ့်မည်။

အရှင်သခင်အောက်မှ လူများမှာ မော်ထျန်းဌာန၏ အဓိက လျှို့ဝှက်ချက်များကို မသိကြဘဲ ခိုင်းဖတ်သက်သက်သာ ဖြစ်ကြသည်။

ချန်အင်းရွှယ် အပါအဝင် ဤစစ်ဘုရင်များမှာ အမည်ခံ ရာထူးကြီးသော်လည်း၊ အစွမ်းထက်သော်လည်း... အမှန်တကယ်မှာမူ မော်ထျန်းဌာန၏ အပြင်ဘက် အဖွဲ့ဝင်များသာ ဖြစ်ကြသည်။ အရှင်သခင်များသာလျှင် အမာခံများ ဖြစ်ကြသည်။

“နှမြောစရာပဲ၊ တိကျန်းအရှင်က အစွမ်းထက်လွန်းနေတော့ စောစောကသာ တစ်ချက်တည်း ရိုက်မသတ်လိုက်ရင် သူက ငါ့ကို ပြန်သတ်မှာ။ သူ့ကို ခန့်အပ်ဖို့ဆိုတာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်တဲ့ ကိစ္စပဲ။ သူ့ကိုသာ အရှင်ဖမ်းနိုင်ရင် မော်ထျန်းတိကျန်းနဲ့ ပတ်သက်တာတွေ မေးလို့ရမှာ”

ဖန့်ချန် စိတ်ထဲမှ တွေးတောနေမိသည်။

ခဏမျှ စဉ်းစားနေစဉ်မှာပင် သူ၏ နားထဲသို့ ဝိညာဥ်ကလေးငယ်၏ 'ကိကိ' ဟု ရယ်မောသံ ကြားလိုက်ရသည်။

၎င်းသည် ဖန့်ချန်၏ ပခုံးပေါ်တွင် ပေါ်လာပြီး ဖန့်ချန်၏ ဆံပင်နှင့် နားရွက်များကို ဆော့ကစားနေတော့သည်။

ကွေ့လုံသည် ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ ချက်ချင်းပင် ရိုသေစွာ ခေါင်းငုံ့လိုက်သည်။

“အစ်မသုံးကတော့ ဘာက အရေးကြီးတယ်ဆိုတာကို သိမှာပါ။ ဒါပေမဲ့ သူ ကျွယ်မင်ယင်လောကကို ပြန်ရောက်သွားရင် ငါက တိကျန်းမြို့တော်မှာ မသေဘဲ ကျန်ခဲ့တာကို ဘယ်လို ရှင်းပြရမလဲ”

ဖန့်ချန် စဉ်းစားနေမိသည်။

ထိုအချိန်တွင်...

တိကျန်းမြို့တော်နှင့် အလွန်ဝေးကွာသော နေရာတစ်ခုတွင် ချန်အင်းရွှယ်သည် ရုတ်တရက် မျက်လုံးများ ပွင့်လာသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်သောအခါ သူမ၏ မျက်ဝန်းများတွင် ဝေဝါးမှုများ ပေါ်လာသည်။

"ဒါ ဘယ်နေရာလဲ။ ဘာတွေ ဖြစ်ကုန်တာလဲ"

သူမ ပတ်ဝန်းကျင်ကို လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုပြီးနောက် တိကျန်းမြို့တော်နှင့် အတော်လေး ဝေးကွာသွားပြီဖြစ်ကြောင်း အတည်ပြုနိုင်လိုက်သည်။ သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် ဝေဝါးမှုများအပြင် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

"နေဦး... အပြစ်ပေးတုတ်နွယ်..."

ချန်အင်းရွှယ် ငုံ့ကြည့်လိုက်သောအခါ အပြစ်ပေးတုတ်နွယ်မှာ သူမ၏ လက်ထဲတွင် မရှိတော့ချေ။

"တကယ်လို့ အပြစ်ပေးတုတ်နွယ်ကို တိကျန်းအရှင် ရသွားတယ်ဆိုရင် ငါ အခုချိန်မှာ သေနေသင့်တာလေ"

"ဒါဆိုရင်..."

သူမ အနည်းငယ် မယုံနိုင်ဟန် ဖြစ်သွားရသည်။ ဒါတွေအားလုံးက နံပါတ်ကိုးရဲ့ နည်းလမ်းတွေများလား။

ဤသို့ဆိုလျှင် သူမ ဘာကြောင့် ဘာဒဏ်ရာမှ မရဘဲ ထိုနေရာသို့ ရောက်လာရသနည်းဆိုသည်ကို ရှင်းပြနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူမ နားမလည်နိုင်သည်မှာ အဆင့် ၃ မသေမျိုးလေး တစ်ယောက်က မည်သို့သော နည်းလမ်းဖြင့် သူမကို တိကျန်းမြို့တော်ထဲမှ တိတ်တဆိတ် ပို့ထုတ်ပေးနိုင်ရသနည်း ဆိုသည်ပင်။

"ငါက မင်းကို ထွက်သွားခိုင်းတာလား၊ ငါက မင်းကို လွှတ်ပေးမယ်လို့ ပြောထားရက်နဲ့ မင်းက ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် စကားနားမထောင်ရတာလဲ"

ချန်အင်းရွှယ်သည် လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်ကာ ဒေါသတကြီး ရေရွတ်နေတော့သည်။

တိကျန်းမြို့တော်

ဖန့်ချန်သည် သစ်သားကုလားထိုင် တစ်လုံးပေါ်တွင် ခန့်ညားစွာ ထိုင်နေပြီး မော်ထျန်းဌာန၏ စစ်ဘုရင်ဟောင်း ကွေ့လုံမှာ ဖန့်ချန်၏ နောက်ကျောတွင် ကျောက်တိုင်ကဲ့သို့ မတ်မတ်ရပ်နေသည်။

သူ၏ အကြည့်မှာ အေးစက်လှပြီး အနီးအနားရှိ ယင်မိစ္ဆာများ၏ မျက်နှာပေါ်သို့ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ကျရောက်နေသည်။

ထိုယင်မိစ္ဆာကြီးများမှာ သစ်ပင်အိုကြီး၏ ချုပ်နှောင်မှုမှ လွတ်မြောက်လာကာစ ဖြစ်သော်လည်း မယုံနိုင်စရာ ကောင်းသော မြင်ကွင်းကို တွေ့လိုက်ရသည်။

တိကျန်းအရှင်၏ အမာခံလူယုံတော်ကြီး ဖြစ်သော ကွေ့လုံသည် ဤမျှ မြန်မြန်ဆန်ဆန် သစ္စာဖောက်သွားလိမ့်မည်ဟု မည်သူက ထင်ထားမည်နည်း။

"မင်းတို့ တစ်ယောက်ချင်းစီ လာကြစမ်း။ သခင်လေးက မေးခွန်းမေးမယ်၊ တစ်ခုခု ဖုံးကွယ်ဖို့ ကြိုးစားရင် ဘာဖြစ်မလဲဆိုတာ ငါ ထပ်ပြောနေဖို့ မလိုဘူး မဟုတ်လား"

ကွေ့လုံက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်ပြီးနောက် ယင်မိစ္ဆာကြီး တစ်ဦးကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။

"မင်း အရင်လာခဲ့"

"တောက်..."

ထိုယင်မိစ္ဆာကြီးမှာ စိတ်ထဲမှ ကျိန်ဆဲလိုက်သော်လည်း ဖန့်ချန်၏ ရှေ့သို့ အလွန်ပင် ရိုသေစွာ လျှောက်လာခဲ့သည်။

"ဒူးထောက်ပြီး ပြောစမ်း"

ကွေ့လုံက အေးစက်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"..."

ထိုယင်မိစ္ဆာကြီးသည် ကွေ့လုံကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ဖန့်ချန်၏ ရှေ့တွင် ဖြည်းဖြည်းချင်း ဒူးထောက်လိုက်ရတော့သည်။