အခန်း (၆၅၃-၆၅၄)

အခန်း (၆၅၃) - လူသားဘေးဒုက္ခ ၊ ဧရာမလူမျက်နှာကြီး ၊ မုတ်ဆိတ်ဗလပွနှင့် အဖိုးအို ၊အစောင့်အရှောက် ယန်ဝိညာဉ် ၊ ရှေးဟောင်းအလောင်းကောင်

လီယန်ချူးသည် ခရိုင်မြို့တော်ရှိ တည်းခိုခန်းအတွင်း၌ တတိယအဆင့်သို့ တက်လှမ်းနေပြီ ဖြစ်သည်။ သူ၏ အဆင့်တက်မှုကြောင့် ပေါ်ပေါက်လာသော လောကနိမိတ်များမှာ သတင်းကြား၍ ရောက်ရှိလာကြသော ကျင့်ကြံသူ အပေါင်းကို သိမြင်နားလည်မှုများ အသီးသီး ရရှိစေခဲ့သည်။

မြို့တော်အတွင်း ကျင့်ကြံမှုအဆင့် အမြင့်ဆုံးဖြစ်သည့် ထျန်းလုံရဟန္တာနှင့် ဝမ်နတ်ဆရာကြီးတို့ပင်လျှင် လီယန်ချူး၏ ကိုယ်ပေါ်မှ တာအိုနိမိတ်များမှတစ်ဆင့် ထူးခြားသော လောကနိယာမ တရားအချို့ကို ဆင်ခြင်မိနေကြသည်။

သူတို့၏ ဝိညာဉ်ကျင့်ကြံမှု အဆင့်များမှာလည်း တိုးတက်လာနေ၏။ တစ်နည်းအားဖြင့် ပြောရလျှင် ဤသည်မှာ လီယန်ချူး၏ လမ်းညွှန်မှု ကျေးဇူးပင် ဖြစ်တော့သည်။

သို့သော် လီယန်ချူး မထင်မှတ်ထားသည်မှာ လောကကြီး၏ အကန့်အသတ် ဆိုသည်မှာ တစ်ဖက်တွင် ယခုခေတ် ကျင့်ကြံသူများအပေါ် လောကကြီးက ကန့်သတ်ထားမှုကို ဆိုလိုသကဲ့သို့၊ အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ လူသားတို့ ဖန်တီးသော ဘေးဒုက္ခ ကြောင့်လည်း ဖြစ်နိုင်သည်ဟူသောအချက်ပင်။

ကောင်းကင်အစွန်းမှ မည်းမှောင်သော တိမ်တိုက်များ လိပ်တက်လာပြီး ယင်လေပြင်းများ တိုက်ခတ်လာသည်။

ကောင်းကင်ယံမှ အနက်ရောင် လေပြင်းတစ်ဟုန်သည် တရကြမ်း တိုးဝင်လာရာ ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် ကောင်းကင်တစ်ဝက်မှာ မှောင်အတိ ကျသွားတော့သည်။

လီယန်ချူး၏ ဓာတ်ငါးပါး စုစည်းခြင်း ကြောင့် ဖြစ်ပေါ်နေသော ငါးရောင်ခြည် မြူတိမ်များသာလျှင် လင်းလက်တောက်ပလျက် ကျန်ရှိနေတော့၏။

မြောက်ဘက်နယ်စပ်ခရိုင် သည် လူဦးရေ သိန်းနှင့်ချီရှိသော မြို့ကြီး ဖြစ်သည်။ လူဦးရေ ထူထပ်သကဲ့သို့ နယ်ပယ်အသီးသီးမှ ပညာရှင်များ စုဝေးရာ ဖြစ်သဖြင့် ထိုနေရာ၏ ကံကြမ္မာအရှိန်အဝါ မှာ အလွန်ပင် အားကောင်းလှသည်။

ထိုလိပ်တက်လာသော အမှောင်တိမ်တိုက်များကြား၌ ဧရာမ လူမျက်နှာကြီးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာပြီး ဤနေရာရှိ ပြင်းထန်လှသော လူသားတို့၏ ကံကြမ္မာအရှိန်အဝါကို အာရုံခံမိသွားသည်။

ဟား...

၎င်းက ပါးစပ်ကို ဟ၍ မှုတ်ထုတ်လိုက်ရာ တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် အနက်ရောင် အငွေ့အသက်များက ခရိုင်မြို့တော် တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံသွားတော့သည်။

ဧရာမ လူမျက်နှာကြီးသည် အေးစက်သော မျက်လုံးများဖြင့် မြို့တော်ကို အထက်မှ ငုံ့ကြည့်နေ၏။ ထျန်းလုံရဟန္တာသည် ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်ရင်း စိတ်ထဲမှ ထိတ်လန့်သွားရသည်။

“ဘယ်လောက်တောင် အေးစက်တဲ့ အငွေ့အသက်လဲ... ဒီစီနီယာ အဆင့်တက်နေတာကို တစ်စုံတစ်ယောက်က မိစ္ဆာတွေ ခေါ်ပြီး လာနှောင့်ယှက်တာလား ”

သူသည် ဝမ်နတ်ဆရာကြီးနှင့် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်မိသည်။ တစ်ဖက်လူ၏ ထိတ်လန့်ဖွယ် အရှိန်အဝါမှာ သေချာပေါက် တတိယအဆင့် ဖြစ်သည်။ သူတို့ တိုက်ခိုက်နိုင်မည့် ပြိုင်ဘက် မဟုတ်ပေ။

ထိုဧရာမ လူမျက်နှာကြီးသည် ငါးရောင်ခြည် မြူတိမ်များကို ကြည့်ကာ လောဘစိတ်များ ထွက်ပေါ်လာသည်။

လိပ်တက်နေသော အမှောင်တိမ်တိုက်များကြားမှ မရေမတွက်နိုင်သော နာနာဘာဝများနှင့် ယင်စစ်သည် များ ပေါ်ထွက်လာသည်။ လူမျက်နှာကြီးက ပါးစပ်မှ မှုတ်ထုတ်လိုက်ရာ တိမ်တိုက်ပေါ်တွင် ရပ်နေသော ထိုယင်စစ်သည် အပေါင်းတို့သည် လီယန်ချူး၏ ဦးခေါင်းထက်မှ ငါးရောင်ခြည် မြူတိမ်များဆီသို့ တရကြမ်း ပြေးဝင်တိုက်ခိုက်ကြတော့သည်။

စစ်သည်များမှာ များပြားလှသဖြင့် ကောင်းကင်တစ်ခုလုံးကိုပင် ဖုံးအုပ်သွားတော့၏။

“သတ္တိရှိလှချည်လား”

မြို့တော်အတွင်းမှ အလင်းတန်းတစ်ခု ပျံတက်လာပြီး မျက်ခုံးထူထူ၊ မျက်လုံးရဲရဲနှင့် ကြံ့ခိုင်သန်စွမ်းသော မုတ်ဆိတ်ဗလပွနှင့် အဖိုးအိုတစ်ဦး ကောင်းကင်ယံ၌ ပေါ်ထွက်လာသည်။

“ဘယ်က မိစ္ဆာမို့လို့ ငါတို့ လူသားကျင့်ကြံသူ အဆင့်တက်တာကို လာနှောင့်ယှက်တာလဲ ”

ထိုအဖိုးအိုသည် လက်ထဲတွင် လှံရှည် တစ်လက်ကို ကိုင်ထားပြီး သူ၏ အသံမှာ ကြေးခေါင်းလောင်းကြီး မြည်ဟီးသကဲ့သို့ ဟိန်းထွက်နေ၏။

သူ၏လက်ထဲမှ လှံရှည်ပေါ်တွင် နဂါးစိမ်းတစ်ကောင် ရစ်ပတ်နေပြီး ကောင်းကင်သို့ ထိုးတက်နေသော သတ်ဖြတ်ခြင်း အရှိန်အဝါများ ရှိနေသည်။ သူက လှံကို တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ အလင်းတန်းတစ်ခု ဖြာထွက်သွားပြီး တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် ယင်စစ်သည် ထောင်ချီ၍ ပြာကျသွားတော့သည်။

လိပ်တက်လာသော အမှောင်တိမ်တိုက်များ၏ အရှိန်အဝါမှာ ချက်ချင်းပင် တန့်သွား၏။ ထိုဧရာမ လူမျက်နှာကြီးသည် ကြံ့ခိုင်လှသော မုတ်ဆိတ်ဗလပွ အဖိုးအိုကို အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်နေသည်။

၎င်းက ထပ်မံ၍ မှုတ်ထုတ်လိုက်ရာ သူ၏ပါးစပ်အတွင်းမှ ယင်စစ်သည်များ အုပ်စုလိုက် ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။ စစ်တလင်း၏ ပြင်းထန်လှသော သတ်ဖြတ်ခြင်း အရှိန်အဝါများက မျက်နှာချင်းဆိုင် တိုးဝင်လာသည်။

အဖိုးအိုသည် နဂါးစိမ်းလှံ ကို ကိုင်စွဲကာ အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲ၍ လူမျက်နှာကြီးနှင့် အပြင်းအထန် တိုက်ခိုက်တော့သည်။

ဝုန်း ဝုန်း

ကောင်းကင်ယံထက်၌ ပြင်းထန်သော ပေါက်ကွဲသံကြီးများ မပြတ်တမ်း ထွက်ပေါ်နေသည်။ ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာ မှော်စွမ်းအင်များ ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်မှုမှာ မြောက်ဘက်နယ်စပ်ခရိုင်ရှိ ကျင့်ကြံသူများကို အံ့ဩမှင်သက်သွားစေသည်။

“ဒါ နယ်စားမင်း စံအိမ်က စီနီယာပညာရှင်ကြီး ထွက်တိုက်တာလား ”

ထျန်းလုံရဟန္တာက အံ့ဩတကြီး မေးသည်။

“အဲဒီ နဂါးစိမ်းလှံက အဲဒီစီနီယာရဲ့ မှော်လက်နက်ပဲ။ ဒီစီနီယာ မြောက်ဘက်နယ်စပ်ခရိုင်မှာ ရှိနေသရွေ့တော့ ဒီနေ့ အားလုံး အေးအေးချမ်းချမ်း ဖြစ်မှာပါ”

ဟု ဝမ်နတ်ဆရာကြီးက တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

မြောက်ပိုင်းနယ်စားမင်း စံအိမ်တွင် ယန်ဝိညာဉ် အဆင့် ပညာရှင်တစ်ဦး ရှိနေသည်မှာ လူများစွာအတွက်တော့ ဒဏ္ဍာရီတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။

သို့သော် မြောက်ဘက်နယ်စပ်ခရိုင်ရှိ ဗုဒ္ဓဘာသာနှင့် တာအိုဘာသာ၏ ထိပ်တန်းခေါင်းဆောင်များ ဖြစ်ကြသော ထျန်းလုံရဟန္တာနှင့် ဝမ်နတ်ဆရာကြီးတို့မှာမူ ထိုစီနီယာကို သိကြသည်။ ထိုသူမှာ သတ်ဖြတ်ခြင်း၌ အလွန်ပြင်းထန်ပြီး သူ၏ မှော်အတတ်များမှာလည်း အလွန်ပင် ရဲရင့်ထက်မြက်လှသည်။

ထိုဧရာမ လူမျက်နှာကြီးမှာ မည်မျှပင် အရှိန်အဝါ ကြီးမားပါစေ၊ ထိုစီနီယာကို ယှဉ်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

သို့သော် ဝမ်နတ်ဆရာကြီး၏ စကားပင် မဆုံးသေးမီမှာပင်

ကောင်းကင်ယံ၌ နောက်ထပ် ဧရာမ အက်ကြောင်းကြီးတစ်ခု ထပ်မံပေါ်ပေါက်လာပြီး အက်ကြောင်းအတွင်းမှ မင်္ဂလာမရှိသော အငွေ့အသက်များ စိမ့်ထွက်လာသည်။ ထိုအရှိန်အဝါ၏ ပိုင်ရှင်မှာ လီယန်ချူး၏ ဦးခေါင်းထက်မှ ငါးရောင်ခြည် မြူတိမ်များကို ပစ်မှတ်ထားနေခြင်း ဖြစ်သည်။ အားလုံးက သေချာကြည့်လိုက်သည့်အခါမှ ထိုအက်ကြောင်းနောက်ကွယ်၌ ရှိနေသည်မှာ မျက်လုံးတစ်လုံး ဖြစ်နေကြောင်း မြင်လိုက်ရသည်။

အက်ကြောင်းမှာ ပေရာချီ ရှည်လျားသော်လည်း မျက်လုံးတစ်လုံးတည်းကပင် ဤမျှအထိ ကြီးမားနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုဧရာမ သတ္တဝါကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ မည်မျှအထိ ကြီးမားမည်ကို ခန့်မှန်းကြည့်ရုံနှင့်ပင် သိနိုင်ပါသည်။ မြောက်ဘက်နယ်စပ်ခရိုင် မြို့သူမြို့သား အပေါင်းမှာ ထိုမျက်လုံးကြီး၏ စိုက်ကြည့်ခြင်းကို ခံနေရတော့သည်။

“နောက်တစ်ယောက် ထပ်လာပြန်ပြီလား ယင်လောကက နတ်ဘုရားတွေပါ ဘာလို့ လာပြီး လူစုနေကြတာလဲ ”

ကြံ့ခိုင်လှသော မုတ်ဆိတ်ဗလပွ အဖိုးအိုသည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

“ဒီနေ့ ငါက ငါတို့ လူသားကျင့်ကြံသူကို အစောင့်အရှောက် လုပ်ပေးနေတာ။ သေချင်တဲ့ကောင် လာခဲ့စမ်း ”

အဖိုးအို၏ အသံမှာ အလွန်ပင် ရဲရင့်ပြတ်သားပြီး သူရဲကောင်းဆန်လှ၏။ အက်ကြောင်းနောက်ကွယ်မှ မျက်လုံးကြီးသည် ရုတ်တရက် ဖျက်ဆီးခြင်း အလင်းတန်းတစ်ခုကို ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။

ဒိုင်း

အဖိုးအိုသည် သူ၏ နဂါးစိမ်းလှံကို ဝှေ့ယမ်း၍ ထိုအလင်းတန်းကို ခုခံလိုက်ရာ စွမ်းအင်နှစ်ခု ထိပ်တိုက်တွေ့ပြီး ပေါက်ကွဲသွားတော့သည်။ တစ်ယောက်တည်းနှင့် နှစ်ယောက်ကို ရင်ဆိုင်နေရသော်လည်း အဖိုးအိုမှာ အားနည်းသွားခြင်း မရှိပေ။ လူမျက်နှာကြီးနှင့် အက်ကြောင်းနောက်က မျက်လုံးကြီးတို့သည် အဖိုးအိုကို ဝိုင်းဝန်းတိုက်ခိုက်ကြတော့သည်။

မုတ်ဆိတ်ဗလပွ အဖိုးအို၏ မျက်လုံးများတွင် သတ်ဖြတ်လိုသော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာကာ မန္တန်တစ်ခုကို ရွတ်ဖတ်လိုက်သည်။

ဆယ်ပေခန့် မြင့်မားသော သန်မာထွားကျိုင်းသည့် နတ်စစ်သူကြီး တစ်ပါး ပေါ်ထွက်လာ၏။ ထိုနတ်စစ်သူကြီးသည် နဂါးစိမ်းလှံကို ကိုင်စွဲထားပြီး ကိုယ်ပေါ်တွင် လေးလံသော သံချပ်ကာကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။

တစ်ကိုယ်လုံးတွင် နတ်ဘုရားအလင်းတန်းများ လွှမ်းခြုံနေပြီး တန်ခိုးစွမ်းအား အရှိန်အဝါများမှာ ဟိန်းထွက်နေ၏။ ၎င်းမှာ သူ၏ကိုယ်တွင်းမှ ထွက်ပေါ်လာသော သန့်စင်သည့် ယန်ဓာတ်များဖြစ်ပြီး တာအိုဂိုဏ်း၏ အစောင့်အရှောက် ယန်ဝိညာဉ် ပင် ဖြစ်တော့သည်။

၎င်းသည် နဂါးစိမ်းလှံကို ဝှေ့ယမ်း၍ ကောင်းကင်ရှိ လူမျက်နှာကြီးဆီသို့ ပြေးဝင်တိုက်ခိုက်သည်။ တောက်ပလှသော အလင်းတန်းများ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး ပေရာချီ၍ ရှည်လျားသွား၏။

လူမျက်နှာကြီးကလည်း ပါးစပ်မှ အနက်ရောင် လေပြင်းများကို မှုတ်ထုတ်လိုက်ရာ ကောင်းကင်ယံ၌ ဧရာမ လေဆင်နှာမောင်းကြီး ဖြစ်ပေါ်လာပြီး နဂါးစိမ်းလှံ၏ အလင်းတန်းနှင့် ထိပ်တိုက်တွေ့သွားတော့သည်။

ဝုန်း

မျက်စိဖြင့် မြင်နိုင်သော အနက်ရောင် လှိုင်းတွန့်တစ်ခု ကောင်းကင်ယံ၌ ပြန့်နှံ့သွားသည်။

“ဒါ ငရဲတောင် က ကြွက်စုတ်တွေပဲ။ ဒါကြောင့်လည်း ဒီလောက်အထိ ခေါင်းမြီးခြုံပြီး ပုန်းနေကြတာကိုး ”

သံချပ်ကာဝတ် နတ်စစ်သူကြီးက အေးစက်စွာ ဟစ်အော်လိုက်သည်။

သူသည် တစ်ဖက်လူ၏ မှော်အတတ်ကို မှတ်မိသွားခြင်း ဖြစ်သည်။ ငရဲတောင် ဆိုသည်မှာ အလွန်ပင် ရှေးကျလှသော ကျင့်ကြံရေး အင်အားစုတစ်ခု ဖြစ်သည်။

သူသည် ထိုနေရာမှ အဘိုးကြီးများအကြောင်းကို ကောင်းစွာ သိထားသည်။ ဒီနေ့ တစ်ယောက်တည်း လာသည်ဆိုလျှင်တော့ သူ တားဆီးနိုင်မည်မှာ သေချာပါသည်။ သို့သော် အက်ကြောင်းနောက်ကွယ်မှ ဧရာမ သတ္တဝါကြီးကိုတော့ သူ အနည်းငယ် စိုးရိမ်နေမိ၏။

သို့သော်လည်း မြို့တော်အတွင်း၌ အဆင့်တက်နေသော တာအိုဆရာမှာ အမှန်တကယ်ပင် အမှန်တရားလမ်းကို ကျင့်ကြံသူ ဖြစ်သည်။

တစ်ဖက်လူက ဤနေရာတွင် အဆင့်တက်နေသည်ဖြစ်ရာ သူသည် ဘေးထွက်နေမည် မဟုတ်ပေ။ ထို့ကြောင့် မုတ်ဆိတ်ဗလပွ အဖိုးအိုမှာ တစ်ဖက်လူအတွက် အစောင့်အရှောက်လုပ်ပေးရန် အပြည့်အဝ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

သူသည် နဂါးစိမ်းလှံကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ အရှိန်အဝါများမှာ ကောင်းကင်သို့ ထိုးတက်သွားသည်။

သူ၏ နောက်ကျောဘက်တွင် စစ်တလင်း၏ သတ်ဖြတ်ခြင်း အငွေ့အသက်များက လက်နက်မျိုးစုံအသွင် ပြောင်းလဲလာ၏။ ၎င်းတို့အားလုံးမှာ သတ်ဖြတ်ခြင်း အရှိန်အဝါ အလွန်ပြင်းထန်သော နတ်ဘုရားလက်နက်များ ဖြစ်ကြသည်။

ဧရာမ လူမျက်နှာကြီးသည် ထိုသံချပ်ကာဝတ် နတ်စစ်သူကြီးကို မယှဉ်နိုင်ပေ။

သို့သော်လည်း နတ်စစ်သူကြီးအနေဖြင့် ၎င်းကို မောင်းထုတ်ရန်မှာ အချိန်ယူရဦးမည် ဖြစ်သည်။ အက်ကြောင်းနောက်ကွယ်မှ ဧရာမ သတ္တဝါကြီး၏ မျက်လုံးထဲမှ ပြင်းထန်သော အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာပြီး နတ်စစ်သူကြီး၏ ဝိညာဉ်ကို အဆက်မပြတ် တိုက်ခိုက်နေသည်။

သူအသုံးပြုနေသည်မှာ ဝိညာဉ်ပုံရိပ်ဖော် အတတ် ဖြစ်သဖြင့် ထိုအက်ကြောင်းနောက်မှ မှော်အတတ်၏ အနှိမ်ခံ ဖြစ်နေရသည်။ သို့သော် နတ်စစ်သူကြီး၏ လက်ထဲမှ နဂါးစိမ်းလှံမှာ အလွန်ပင် ရဲရင့်လှပြီး သူ၏ ဝိညာဉ်မှာလည်း အလွန် သိပ်သည်းလှသဖြင့် တစ်ခဏအတွင်းမှာတော့ အရှုံးမပေးသေးပေ။

ထိုစဉ် ကောင်းကင်အစွန်းမှ နောက်ထပ် အလင်းတန်းတစ်ခု ပြေးဝင်လာပြီး ပူပြင်းလှသော အလင်းတန်းများဖြင့် နတ်စစ်သူကြီးကို ဝင်တိုက်လိုက်တော့သည်။

ဒိုင်း

နတ်စစ်သူကြီး နောက်သို့ လွင့်ထွက်သွား၏။ သူ၏ ကိုယ်ပေါ်မှ အသံများ မြည်လာသည်။ ရောက်ရှိလာသူမှာ ဆံပင်ဖရိုဖရဲနှင့် ရှေးကျလှသော ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် သက်လတ်ပိုင်း လူကြီးတစ်ဦး ဖြစ်သည်။

သူ၏ ဝတ်စုံမှာ မဟာရှ ခေတ်က ပုံစံမျိုး ဖြစ်သည်။ ထိုလူ၏ နဖူးတွင် သွေးစိမ်းရှင်ရှင် ထွက်နေသော အပေါက်ကြီးတစ်ခု ရှိနေပြီး တစ်ကိုယ်လုံးကို ဖောက်ထွက်နေ၏။

တစ်ကိုယ်လုံးတွင် အသက်ဓာတ် ကင်းမဲ့နေပြီး သေခြင်းတရား အငွေ့အသက်များ ပြည့်နှံ့နေကာ သေချာပေါက် ရှေးဟောင်းအလောင်းကောင် တစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။

“တောက် ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး နောက်တစ်ယောက် ထပ်လာပြန်တာလဲ ”

နတ်စစ်သူကြီး၏ စိတ်ထဲတွင် လေးလံသွားရသည်။ သူသည် ငါးရောင်ခြည် မြူတိမ်များကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ခေါင်းခါလိုက်မိသည်။

“တကယ့်ကို ဓာတ်ငါးပါး စုစည်းခြင်း ပါပဲလား။ မြောက်ဘက်နယ်စပ်ခရိုင် တစ်ဝိုက်က မိစ္ဆာတွေ အကုန်လုံးကို ဆွဲဆောင်လိုက်တာပဲ ”

တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် ကောင်းကင်ယံတစ်ခုလုံး၌ ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာ ဖိအားများ လွှမ်းခြုံသွားတော့သည်။ ဧရာမ လူမျက်နှာကြီးက ပါးစပ်ဟ၍ ပြောလိုက်ရာ အသံမှာ မိုးကြိုးများ ပဲ့တင်ထပ်သကဲ့သို့ ထွက်ပေါ်လာသည်။

“မိတ်ဆွေ... ခင်ဗျားနဲ့ ဒီလူနဲ့ကလည်း ဘာမှ သိကျွမ်းတာ မဟုတ်ဘူး။ ဘာလို့ လက်မလျှော့တာလဲ။ ငါတို့က ဒီလူကိုပဲ လိုချင်တာ။ ရတာနဲ့ ချက်ချင်း ပြန်ထွက်သွားမှာပါ”

“မင်းအမေကိုပဲ သွားပြောလိုက်စမ်း”

“ငါက အစောင့်အရှောက် လုပ်ပေးမယ်လို့ ပြောပြီးပြီ။ ငါ့စကားကို လေထဲ လွှင့်ပစ်လိုက်တယ်လို့ မင်း ထင်နေတာလား ”

သံချပ်ကာဝတ် နတ်စစ်သူကြီးက ဒေါသတကြီး ဟောက်လိုက်တော့သည်။

အခန်း (၆၅၄) - အဆင့်နိမ့်မိစ္ဆာတွေကိုတော့ ဒီဆရာလေးကပဲ ရှင်းလိုက်ပါ့မယ် ၊ ဓားလာစမ်း ၊ပါးစပ်အဟောင်းသားနဲ့ ခွေးအ ၊ နတ်ဘုရားကျမ်းစာ

“မိတ်ဆွေ... ခင်ဗျားက သတ်ဖြတ်ခြင်းအာဃာတတွေ ပြင်းထန်ပေမဲ့ သက်တမ်းကတော့ ကုန်ခါနီးနေပြီ။ ရတနာတွေနဲ့ အတင်းအကျပ် အသက်ဆက်ထားရတာပဲ။ တကယ်လို့ ခင်ဗျားက ခေါင်းမာနေဦးမယ်ဆိုရင် ဒီနေ့ ဒီနေရာမှာပဲ ခင်ဗျား အသက်ပျောက်သွားလိမ့်မယ်။ သေချာစဉ်းစားပါဦး”

ဧရာမလူမျက်နှာကြီးက လေးနက်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

သံချပ်ကာဝတ် နတ်စစ်သူကြီးသည် တိတ်ဆိတ်သွားရသည်။ ဤ ငရဲတောင် က ခွေးအိုကြီး ပြောနေသည်မှာ အမှန်ပင် ဖြစ်သည်။ သူသည် လူသားကျင့်ကြံသူကို အစောင့်အရှောက်လုပ်ပေးရန် တာဝန်ရှိသော်လည်း မိမိအသက်ကိုပါ ဒီနေရာမှာ ပေးဆပ်ရမည်ဆိုလျှင်တော့ အနည်းငယ် ရှုံးသလို ခံစားရမည် ဖြစ်သည်။

“ခင်ဗျားသာ ထွက်သွားမယ်ဆိုရင် မြောက်ဘက်နယ်စပ်ခရိုင် မြို့တော်ထဲက ဘယ်သူ့ကိုမှ ငါတို့ ဒုက္ခမပေးဘူးလို့ ကတိပေးတယ်”

ဟု ရှေးဟောင်းအလောင်းကောင် လူသားက ဖြည်းညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

၎င်းမှာ ကတိပေးခြင်းဖြစ်သော်လည်း အဓိပ္ပာယ်မှာ ရှင်းလင်းလှပါသည်။ အကယ်၍ ဤနတ်စစ်သူကြီးသာ ဆက်ပြီး ကာကွယ်နေဦးမည်ဆိုပါက သူတို့က လူအစုလိုက်အပြုံလိုက် သတ်ဖြတ်ပွဲကြီးကို ဆင်နွှဲတော့မည် ဖြစ်သည်။ မုတ်ဆိတ်ဗလပွ အဖိုးအိုသည် စိတ်ထဲမှ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ သို့သော် သူ၏နားထဲသို့ နူးညံ့သော ရယ်သံတစ်ခု ရုတ်တရက် ရောက်ရှိလာ၏။

“စီနီယာရဲ့ အစောင့်အရှောက်ပေးတဲ့ စိတ်ဓာတ်အတွက် ကျွန်တော်က ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ခင်ဗျာ ”

နတ်စစ်သူကြီး လှည့်ကြည့်လိုက်သည့်အခါ သူ၏ ဦးခေါင်းထက်မှ ငါးရောင်ခြည် မြူတိမ်များ ကွယ်ပျောက်သွားပြီးနောက် လူငယ်တာအိုဆရာလေး နိုးထလာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

သူ၏ ဝိညာဉ်အတွင်းမှ တောက်ပလှသော အလင်းတန်းများ ဖြာထွက်နေပြီး ရောင်စုံအလင်းများမှာ ဝေဝေဆာဆာ ရှိလှသည်။ သူသည် နတ်စစ်သူကြီးကို လှမ်း၍ အလေးအမြတ် ပြုလိုက်၏။

“လူငယ်လေး... အားနာစရာမလိုပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဒီနေ့ ဘေးဒုက္ခက အရမ်းပြင်းထန်လွန်းတယ်။ အဖိုးကြီးကတော့ တတ်နိုင်သလောက်လေးပဲ ကူညီပေးနိုင်တာပါ”

“လူငယ်လေး အဆင့်တက်ပြီး ယန်ဝိညာဉ်ကို စုစည်းနိုင်တာ ဂုဏ်ယူပါတယ်။ အခုချက်ချင်းပဲ ဒီနေရာကနေ အမြန်ဆုံးဆုတ်ခွာပါတော့။ ဒီနေ့ ဘေးဒုက္ခကနေ လွတ်အောင် ရှောင်ပါဦး”

ဟု နတ်စစ်သူကြီးက အကြံပေးလိုက်သည်။

လီယန်ချူးသည် ပြုံးလိုက်ပြီး စိတ်အာရုံကို တစ်ချက်လှုပ်ရှားလိုက်ရာ ဦးခေါင်းထက်မှ ငါးရောင်ခြည် မြူတိမ်များမှာ ကွယ်ပျောက်သွားတော့သည်။

ကိုယ်ပေါ်မှ အလင်းတန်းများကိုလည်း ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ ပြန်လည် သိမ်းဆည်းလိုက်၏။ လောကနိမိတ်များ ပျောက်ကွယ်သွားသော်လည်း သူ၏ အရှိန်အဝါမှာမူ တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် ပိုမို၍ ထူထဲသိပ်သည်းလာသည်။

“စီနီယာရဲ့ သတိပေးမှုအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ဒီလို အဆင့်နိမ့် မိစ္ဆာတွေကိုတော့ ကျွန်တော်ကပဲ ကိုယ်တိုင် ရှင်းလိုက်ပါ့မယ်”

နတ်စစ်သူကြီးမှာ မှင်သက်သွားရသည်။ ယခုခေတ် လူငယ်တွေကတော့ တကယ့်ကို သွေးကြွနေတာပဲဟု သူ တွေးလိုက်မိ၏။

ဤကဲ့သို့ အခြေအနေမျိုးကို ရင်ဆိုင်နေရတာတောင် နည်းနည်းလေးမှ မကြောက်မရွံ့ ရှိလှပေ။ သူငယ်စဉ်အခါက ပုံစံမျိုးနှင့် အမှန်ပင် တူလှသည်။

သို့သော် ယခုမှ ယန်ဝိညာဉ်အဆင့်ကို ချိုးဖျက်နိုင်ခါစ ဖြစ်သဖြင့် အဆင့်မတည်ငြိမ်သေးသောကြောင့် စိတ်စောပြီး မလုပ်ရန် ထပ်မံ သတိပေးချင်နေသေးသည်။

လီယန်ချူးသည် ကောင်းကင်ယံရှိ အက်ကြောင်းကြီးနောက်ကွယ်မှ ဧရာမ သတ္တဝါကြီးကို မော့ကြည့်ကာ အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်၏။

“ငါက မင်းကို သွားမရှာသေးတာကို... မင်းက သေမင်းဆီကို ကိုယ်တိုင် အရောက်လာတာပဲ ”

အက်ကြောင်းနောက်မှ ဧရာမသတ္တဝါကြီးမှာ ဒေါသတကြီးဖြင့် အက်ကွဲလှသော အသံကြီးများကို ပြုလုပ်လာသည်။

သို့သော် ထိုလူငယ်တာအိုဆရာလေး၏ မျက်လုံးများနှင့် ဆုံမိသည့်အခါတွင်မူ သူ၏ မျက်ဝန်းထဲ၌ မသိမသာ ကြောက်ရွံ့သွားသည့် အရိပ်အယောင်လေး တစ်ခု ပေါ်လာ၏။

လီယန်ချူးသည် အလေးအနက် ဟစ်အော်လိုက်သည်။

“လာစမ်း”

တည်းခိုခန်းအတွင်းမှ အလင်းတန်းတစ်ခု ပျံထွက်လာသည်။ သူ၏လက်ထဲတွင် ဓားရှည် တစ်လက်ကို ကိုင်စွဲထားပြီး သူ၏ တာအိုဝတ်စုံမှာ လေထဲတွင် တဖျတ်ဖျတ် လွင့်နေ၏။ သူ၏ မျက်လုံးများတွင် သတ်ဖြတ်လိုသော အရိပ်အယောင်များ အထင်းသား ပေါ်နေသည်။

ရွှမ်း

သူသည် ဓားကို ကောင်းကင်ယံသို့ တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်း ခုတ်ပိုင်းလိုက်သည်။ သူသည် ယန်ဝိညာဉ်အဆင့်သို့ အောင်မြင်စွာ တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့ပြီး မူလဓာတ်ငါးပါးကိုလည်း သန့်စင်ပြီးဖြစ်ရာ ကျန့်ကျောင်းဓား ၏ စွမ်းအားကို အပြည့်အဝ ထုတ်ဖော်နိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။

ဝုန်း

လောကကြီးတစ်ခုလုံးတွင် မိုးကြိုးပစ်ချလိုက်သကဲ့သို့ အသံကြီး မြည်ဟီးသွားသည်။ တောက်ပလှသော ဓားအလင်းတန်းတစ်ခုသည် ကောင်းကင်ယံရှိ အက်ကြောင်းကြီးဆီသို့ ပြေးဝင်သွားတော့သည်။

ထိုအက်ကြောင်းနောက်ကွယ်မှ ဧရာမသတ္တဝါကြီးမှာ အခြားသူမဟုတ်ဘဲ ဟေးရှန်း တောင်စောင့်နတ် ပင် ဖြစ်သည်။ သူသည် ထိုဓားချက်ကို မြင်သည့်အခါ အလွန်ထိတ်လန့်ဖွယ်ကောင်းသော မှော်အတတ်တစ်ခုဖြင့် ပြန်လည် ခုခံရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

သို့သော် လီယန်ချူး၏ ဓားအလင်းတန်း ရောက်ရှိလာသည့်အခါမှသာ သူသည် ပြင်းထန်လှသော ဓားအသိ ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ၎င်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာ ကောင်းလှသည့် ကြောက်မက်ဖွယ် စွမ်းအားပင် ဖြစ်တော့သည်။

“ဟင့်အင်း...” ဟေးရှန်း တောင်စောင့်နတ်သည် အော်ဟစ်လိုက်မိသည်။

ဝုန်း

ဓားအလင်းတန်းသည် ကောင်းကင်ယံသို့ တိုးဝင်သွားသည်။ ထိုထိတ်လန့်ဖွယ် အက်ကြောင်းကြီးနှင့် အက်ကြောင်းနောက်မှ ဧရာမ သတ္တဝါကြီးမှာ တစ်စစီ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။ ၎င်းတင်မကသေးဘဲ တိမ်တိုက်များပင်လျှင် နှစ်ခြမ်း ကွဲအက်သွား၏။ ဤဓားချက်မှာ ကောင်းကင်ဘုံ ကိုးထပ်ဆီသို့ တိုက်ရိုက် ဦးတည်သွားသကဲ့သို့ပင်။

နတ်စစ်သူကြီး၏ စကားလုံးများမှာ ပါးစပ်ဖျားတွင်ပင် တန့်သွားပြီး မျက်လုံးများမှာ ပါးစပ်အဟောင်းသားနှင့် ဝိုင်းစက်သွားတော့သည်။

တစ်ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ဧရာမလူမျက်နှာကြီးက ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“အားလုံး တပြိုင်တည်း တိုက်ကြ ဒီတာအိုဆရာက အခုမှ အဆင့်တက်ထားတာမို့ အဆင့်မတည်ငြိမ်သေးဘူး။ သူ့ကို သတ်ဖို့ အကောင်းဆုံး အချိန်ပဲ ”

“ကောင်းပြီ၊ ငါလည်း အဲဒီအတိုင်းပဲ တွေးနေတာ”

ရှေးဟောင်းအလောင်းကောင် လူသားသည် ဒေါသတကြီး ဟောက်လိုက်ပြီး သူ၏ လက်ချောင်းများဖြင့် အေးစက်သော အလင်းတန်းများ ထွက်နေသည့် ဧရာမ သံခြေကျင်း ငါးခုကို ထိန်းချုပ်လိုက်သည်။

သူ၏ နောက်ကျောဘက်တွင် အလောင်းတောင်များနှင့် သွေးပင်လယ်ကြီး ပေါ်ထွက်လာ၏။ ထိုအထဲတွင် နတ်ဘုရားများ ကျဆုံးနေသည့် ထိတ်လန့်ဖွယ် မြင်ကွင်းများကိုပင် မြင်နိုင်ပြီး ရှေးဦးကမ္ဘာမှ ဧရာမ သတ္တဝါကြီးများ၏ အလောင်းကောင်များမှာလည်း သွေးပင်လယ်ထဲ၌ နစ်မြုပ်နေကြသည်။

လီယန်ချူး၏ လက်ထဲတွင် ရှစ်ခွင်မှန် ပေါ်ထွက်လာသည်။ ၎င်းမှ ပူပြင်းလှသော အဖြူရောင် အလင်းတန်းတစ်ခု ပေါက်ကွဲထွက်လာ၏။

ဝုန်း ဝုန်း

ထိုလူ၏ နောက်ကွယ်မှ အလောင်းတောင်နှင့် သွေးပင်လယ် နိမိတ်ဆိုးကြီးမှာ အဖြူရောင်အလင်းတန်းနှင့် ထိတွေ့မိသည်နှင့် တစ်စစီ ပေါက်ကွဲပျက်စီးသွားတော့သည်။

ထိုလူ၏ မျက်လုံးများတွင် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုများ ပေါ်လာသည်။ ထို့နောက် သူသည် မြောက်ဘက်နယ်စပ်ခရိုင်ရှိ လူသားများဆီသို့ သူ၏ အကြည့်ကို လွှဲလိုက်သည်။

သူသည် ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာ မှော်အတတ်ကို အသုံးပြုကာ သာမန်လူသားများကို တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်လိုက်၏။ သူ၏လက်ထဲတွင် ဧရာမ သွေးရောင် ပုံရိပ်တစ်ခု ပေါ်လာပြီး မြို့တော်တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံလိုက်သည်။

အငွေ့အသက်များမှာ ထိတ်လန့်စရာကောင်းလောက်အောင် အေးစက်လှပြီး စေးကပ်နေကာ လူများကို အသက်ရှူရ ကျပ်လာစေသည်။

ထိုသွေးရောင် ပုံရိပ်ကို တစ်ချက်ကြည့်ရုံနှင့်ပင် အလောင်းတောင်နှင့် သွေးပင်လယ်ထဲသို့ ကျဆင်းသွားသလို ခံစားရစေ၏။

“စိန့်ရှန်းစံအိမ် ပဲ ဒီကောင့်က စိန့်ရှန်းစံအိမ်က အရူးတစ်ယောက်ပဲ ” ဟု နတ်စစ်သူကြီးက အံ့ဩတကြီး ပြောလိုက်သည်။

သွေးရောင်ပုံရိပ်ထဲတွင် အသက်ဓာတ်ကို ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်သည့် ထိတ်လန့်ဖွယ် စွမ်းအားများ ပါရှိနေပြီး မြို့တော်ပေါ်သို့ ဖိချလာတော့သည်။ သူသည် မြို့သူမြို့သားများ၏ အသက်ဓာတ်ကို စုပ်ယူရန် ကြံစည်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

“သတ္တိရှိလှချည်လား”

လီယန်ချူး၏ အသံမှာ မိုးကြိုးပစ်သကဲ့သို့ ဟိန်းထွက်သွားသည်။

သူသည် ဓားကို တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ဓားအလင်းတန်းမှာ ပိုးသားအလွှာတစ်ခုကဲ့သို့ ဖြတ်သန်းသွားတော့သည်။

ခလွမ်း

သွေးရောင်ပုံရိပ်မှာ တစ်စစီ ကွဲအက်သွားပြီး ချက်ချင်းပင် မီးခိုးများကဲ့သို့ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ထိုရှေးဟောင်းအလောင်းကောင် လူသား၏ မျက်လုံးများတွင် ကြောက်ရွံ့မှုများ ပြည့်နှက်သွားသော်လည်း ရှောင်တိမ်းရန် အချိန်မမီတော့ဘဲ ဓားအလင်းတန်း၏ ခုတ်ပိုင်းခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီး အစအနပင် မကျန်အောင် ပျက်စီးသွားတော့သည်။

နောက်ထပ် ယန်ဝိညာဉ်အဆင့် ပညာရှင်တစ်ဦး ကျဆုံးသွားပြန်ပြီ ဖြစ်သဖြင့် မုတ်ဆိတ်ဗလပွ အဖိုးအိုမှာ ပါးစပ်အဟောင်းသားနှင့် မှင်သက်နေရတော့သည်။ သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ်မှာ အကြီးအကျယ် တုန်လှုပ်သွားရ၏။ ဧရာမလူမျက်နှာကြီးမှာလည်း ပျာပျာသလဲ ဖြစ်သွားတော့သည်။

“မဖြစ်နိုင်တာ ဒီတာအိုဆရာက အခုမှ ယန်ဝိညာဉ်အဆင့်ကို တက်ထားတာလေ၊ ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက်အထိ အစွမ်းထက်နေရတာလဲ ”

အတွင်းအားစွမ်းအင်များဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော ဧရာမ လက်ဝါးကြီးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။

ဖြန်း

လီယန်ချူးသည် ထိုဧရာမ လူမျက်နှာကြီးကို ပါးတစ်ချက် ရိုက်လိုက်သည်။ လူမျက်နှာကြီးမှာ ဝုန်းခနဲ ပေါက်ကွဲပျက်စီးသွားပြီး ယင်စစ်သည်များစွာမှာလည်း ပြာအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

လူမျက်နှာကြီးမှာ တုံ့ပြန်ရန်ပင် အချိန်မရလိုက်ဘဲ သူ၏ ကိုယ်တွင်းမှ မှော်စွမ်းအင် လည်ပတ်မှု အားနည်းချက်ကို လီယန်ချူးက ရိပ်မိသွားကာ ပါးရိုက်၍ ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

၎င်းက ပြန်လည် စုစည်းလာသည့်အခါတွင်မူ လီယန်ချူးကို ကြည့်သည့် အကြည့်မှာ အစစ်အမှန် ကြောက်ရွံ့မှုများသာ ဖြစ်တော့သည်။

သူသည် အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ဤအဖြစ်အပျက်ကို တောင်ပေါ်သို့ ပြန်လည် သတင်းပို့ရန်အတွက် ကောင်းကင်စွန်းသို့ ထွက်ပြေးတော့သည်။

ထိုလူငယ်တာအိုဆရာလေးမှာ အဆမတန် အစွမ်းထက်လွန်းလှသည်။ သူ စူးစမ်းနိုင်သည့် အဆင့် မဟုတ်တော့ပေ။ အနည်းဆုံးတော့ တောင်သခင် အချို့ကို ဖိတ်ခေါ်မှသာ ထိုလူကို နှိမ်နင်းနိုင်ပေလိမ့်မည်။

“ပြေးချင်တာလား”

လီယန်ချူးက အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

သူသည် ဓားကို မြှောက်၍ ခုတ်ချလိုက်ရာ ဓားအလင်းတန်းမှာ ကောင်းကင်ယံကို ဖြတ်ကျော်သွားသည့် ပိုးသားအလွှာကဲ့သို့ပင်။

ဝုန်း

ဧရာမလူမျက်နှာကြီးသည် ထိုဓားချက်အောက်တွင် ချက်ချင်းပင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။ သူ၏ အငွေ့အသက်များအားလုံး ကွယ်ပျောက်သွား၏။ ကောင်းကင်ယံမှာ ဆေးကြောထားသကဲ့သို့ ကြည်လင်သွားပြီး တိမ်တစ်လုံးပင် မကျန်တော့ပေ။ မုတ်ဆိတ်ဗလပွ အဖိုးအိုမှာတော့ ပါးစပ်အဟောင်းသားနှင့်သာ ကျန်ရစ်တော့သည်။

အမလေး ဒီတာအိုဆရာလေးကတော့ တိုက်ခိုက်တာ တကယ့်ကို ကြမ်းတာပဲ

ငရဲတောင်

နန်းတော်အဆောင်တစ်ခုအတွင်း၌ အနက်ရောင် ဝတ်ရုံများကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ရုပ်သွင်ကို မမြင်ရသော အဖိုးအို လေးငါးဦးသည် ကမ္ဗလာချော များပေါ်တွင် ထိုင်နေကြသည်။

သူတို့ရှေ့တွင် ကျောက်နံရံတစ်ခု ရှိနေပြီး ထိုနံရံပေါ်၌ အလွန် ရှုပ်ထွေးနက်နဲလှသော စာသားများကို မှတ်တမ်းတင်ထားသည်။ ထိုစာသားများမှာ ယခုလက်ရှိ ချန် နိုင်ငံတွင် သုံးစွဲနေသော စာသားများနှင့် မတူညီပေ။

၎င်းမှာ နတ်ဘုရားကျမ်းစာ ဖြစ်သည်။ ဒဏ္ဍာရီများအရ ၎င်းကို ကျင့်ကြံပြီးပါက နတ်ဘုရားလောကသို့ တက်လှမ်းနိုင်ပြီး နတ်ဘုရားခန္ဓာကိုယ်ကို ရရှိနိုင်သည်ဟု ဆိုကြသည်။

အရပ်တစ်ပေခွဲခန့် မြင့်မားသော တပည့်တစ်ဦး ရောက်ရှိလာပြီး သတင်းပို့လေသည်။

“ဆရာသခင်... ဖေးကျိ ရဲ့ အသက်ပြား ကွဲသွားပါပြီ”

ထိုတပည့်မှာ ဧရာမ လူကြီးတစ်ဦးကဲ့သို့ပင် ကြွက်သားများရှိနေပြီး ရှေးဦးကမ္ဘာမှ ဧရာမ လူသားမျိုးနွယ်၏ သွေးပါနေသကဲ့သို့ပင်။

သို့သော် သူ၏ ဝတ်စားဆင်ယင်မှုမှာ တာအိုဂိုဏ်း၏ တပည့်စစ်စစ် ပုံစံမျိုး ဖြစ်သည်။ တာအိုဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားကာ ခေါင်းတွင် သစ်သားဆံထိုးကို ထိုးထားပြီး ခြေထောက်တွင် အပြာရောင် ပိတ်ဖိနပ်ကို စီးထား၏။

ထိုတပည့်ကြီး၏ စကားမှာ အနက်ရောင်ဝတ်ရုံဝတ် အဖိုးအိုများကို မည်သို့မျှ တုန်လှုပ်သွားစေခြင်း မရှိပေ။ သူသည် နန်းတော်အပြင်၌ ကြာမြင့်စွာ ဒူးထောက်နေလေသည်။

အတန်ကြာပြီးနောက် အနက်ရောင်ဝတ်ရုံဝတ် အဖိုးအိုတစ်ဦးသည် ကျောက်နံရံပေါ်မှ နတ်ဘုရားကျမ်းစာများပေါ်မှ သူ၏အကြည့်ကို လွှဲလိုက်ပြီး ထိုတပည့်အပေါ်သို့ ကျရောက်စေသည်။

“သိပြီ... သွားတော့”

ထိုတပည့်သည် ရိုသေစွာဖြင့် ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

အနက်ရောင်ဝတ်ရုံဝတ် အဖိုးအိုသည် ကျောက်နံရံပေါ်မှ နတ်ဘုရားကျမ်းစာများကို စွဲစွဲလန်းလန်း ကြည့်နေကြသော အခြားအဖိုးအိုများကို ကြည့်ကာ ခပ်တိုးတိုး နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။

ထို့နောက် မမြင်ရသော စွမ်းအင်လှိုင်းတစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ပြီး ထိုအဖိုးအိုများကို သတိဝင်လာအောင် နှိုးလိုက်တော့သည်။