အခန်း (၆၅၅-၆၅၆)

အခန်း (၆၅၅) - မင်းအဖေ သေပြီ ၊ ဧရာမလူသား ၊လင်ရွှီး နတ်မြေ ၊ ကျိုရှောင် နတ်ဘုရားကျမ်းစာ ၊နယ်စားမင်း ရွှီစစ်ချင်း

အဖိုးအို အများအပြားသည် သူတို့၏ အကြည့်များကို တစ်ပြိုင်နက် လွှဲပြောင်းလိုက်ကြသည်။

ပထမဆုံး သတိဝင်လာသော ထိုအဖိုးအိုသည် အရပ်အလွန်ရှည်သော်လည်း အလွန်တရာ ပိန်ချုံးလှသည်။ သူ ဝတ်ဆင်ထားသော အနက်ရောင်ဝတ်ရုံမှာ ဝါးလုံးကို ဂုန်နီအိတ်စွပ်ထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေ၏။ အခြား အနက်ရောင်ဝတ်ရုံဝတ် အဖိုးအိုတစ်ဦးမှာ ခေါင်းကို ဖြည်းညှင်းစွာ မော့လိုက်ရာ သိန်းငှက်ကဲ့သို့ ထက်မြက်သော မျက်လုံးများနှင့် အလွန်အရှိန်အဝါကြီးမားသော မျက်နှာတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။

သူက လေးလံစွာ ပြောလိုက်၏။

"ချွေးယွမ်... မင်းက နတ်ဘုရားကျမ်းစာကို သေချာမလေ့လာဘဲ ငါတို့ကို ဘာလို့ နှိုးရတာလဲ"

ဝါးလုံးကဲ့သို့ ပိန်ပိန်ရှည်ရှည် အဖိုးအို ချွေးယွမ်က ခပ်ပြုံးပြုံး လုပ်လိုက်သည်။

"လူတိုင်းက ကျမ်းစာထဲမှာ နစ်မွန်းပြီး အရေးကြီးတဲ့ကိစ္စတွေ လွဲချော်သွားမှာစိုးလို့ ငါတို့ပဲ ဒီ နှလုံးသားပြန်လည်ခေါ်ယူခြင်း နည်းလမ်းကို သတ်မှတ်ခဲ့ကြတာ မဟုတ်လား"

ထိုအဖိုးအို ချွေးယွမ်သည် တစ်ဖက်ရှိ အရပ်ပုသော်လည်း အရှိန်အဝါ ထူးကဲလှသော အဖိုးအိုတစ်ဦးကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်၏။

"ဖေးရှင်းကျိုး... မင်းအဖေ သေပြီ"

သူ၏ အသံမှာ အေးစက်လှသော်လည်း ရယ်ချင်စိတ် အနည်းငယ် ပါဝင်နေသည်။ အရှိန်အဝါ ထူးကဲသော အရပ်ပု အဖိုးအို ဖေးရှင်းကျိုးသည် တစ်ခဏမျှ မှင်သက်သွားပြီးနောက် ခေါင်းကို အသာအယာ ငြိမ့်လိုက်သည်။

"သေပြီလား..."

ငရဲတောင် မှ ဖေးကျိ ပညာရှင်သည် ယခင်က မြောက်ဘက်နယ်စပ်ခရိုင် မြို့ပြင်တွင် ဧရာမလူမျက်နှာကြီးဖြင့် တိုက်ခိုက်ခဲ့သော ကျင့်ကြံသူ ဖြစ်သည်။ သူသည် ယခုနှစ်တွင် အသက် ၃၀၀ ကျော်ပြီ ဖြစ်သော်လည်း ဤအရပ်ပု အဖိုးအို ဖေးရှင်းကျိုးမှာ ငရဲတောင်တွင် အဆင့်အတန်း အလွန်မြင့်မားသူ ဖြစ်ကာ ဖေးကျိ၏ သားပင် ဖြစ်တော့သည်။

သူ၏ မျက်နှာတွင် ခံစားချက် သိပ်မရှိလှပေ။ ကိုယ်တိုင်မွေးထားသော အဖေ သေဆုံးသွားခြင်းမှာ သူ့အတွက်တော့ အရေးတကြီး ကိစ္စမဟုတ်သလိုပင်။

"လင်ရွှီး နတ်ဘုရားမြေက မကြာခင် ပွင့်တော့မယ်။ ဒီနတ်မြေထဲမှာ နတ်ဘုရားကျမ်းစာရဲ့ အပြည့်အစုံ ဗားရှင်း ရှိတယ်။ ဒါက ငါတို့ နတ်ဘုရားအဆင့် တက်လှမ်းဖို့အတွက် အလွန်အရေးကြီးတယ်။ ငါ့အဖေ... သေရင်လည်း သေပါစေတော့"

အရှိန်အဝါ ထူးကဲလှသော အဖိုးအို ဖေးရှင်းကျိုးက တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"အရင်မျိုးဆက် တောင်သခင်က မင်းကို နတ်ဘုရားအဆင့် တက်လှမ်းနိုင်ဖို့ အလားအလာ အရှိဆုံးသူလို့ ပြောတာ တကယ့်ကို မမှားဘူးပဲ"

ဟု ဝါးလုံးရှည်ကဲ့သို့ အဖိုးအို ချွေးယွမ်က မဲ့ပြုံး ပြုံးရင်း ပြောလိုက်၏။

"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်... လင်ရွှီးနတ်ဘုရားမြေထဲက ကျိုရှောင် နတ်ဘုရားကျမ်းစာ ကိုတော့ ရအောင် ယူရမယ်။ အခု လူသားလောကရဲ့ စည်းမျဉ်းတွေ အားနည်းလာပြီ။ နတ်ဘုရားမြေထဲမှာလည်း ဟာကွက်တွေ အများကြီး ရှိနေပြီ။ ငါတို့ အားလုံး စုပေါင်းပြီး တစ်ယောက်ကို အထဲပို့ရအောင်။ ကျိုရှောင် နတ်ဘုရားကျမ်းစာကတော့ အမှားခံလို့ မဖြစ်ဘူး"

ဟု မျက်ခုံးဖြူ အဖိုးအိုတစ်ဦးက ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောလိုက်သည်။

အဖိုးအို အသီးသီးတို့သည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။

"သဘောတူတယ်"

မြောက်ဘက်နယ်စပ်ခရိုင် မြို့တော်

အထိပ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေသော ယန်ဝိညာဉ် တိုက်ပွဲကြီးမှာ လာခြင်းမြန်သလို သွားခြင်းလည်း မြန်လှသည်။ အခင်းဖြစ်နေရာရှိ ကျင့်ကြံသူများနှင့် သာမန်မြို့သူမြို့သားများမှာတော့ မျက်စိပွင့်သွားကြရ၏။

ဆယ်ပေမြင့်သော သံချပ်ကာဝတ် နတ်စစ်သူကြီး၊ မြို့တော်တစ်ခုလုံးကို ငုံ့ကြည့်နေသော အေးစက်လှသည့် ဧရာမ လူမျက်နှာကြီး၊ ထိတ်လန့်ဖွယ် အက်ကြောင်းနောက်ကွယ်မှ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ် တည်ရှိမှုကြီး၊ သေခြင်းတရား အငွေ့အသက်တွေ ပြင်းထန်ပြီး နောက်ကျောတွင် အလောင်းတောင်၊ သွေးပင်လယ် ရှိနေသည့် သက်လတ်ပိုင်း လူကြီး၊ ထို့နောက် ဦးခေါင်းထက်တွင် ငါးရောင်ခြည် မြူတိမ်များ လွှမ်းခြုံကာ တစ်ကိုယ်လုံး နတ်ဘုရားအလင်းတန်းများ ထွက်နေသည့် လူငယ် တာအိုဆရာလေး။

တတိယအဆင့် ပညာရှင် ငါးဦးတောင် ဖြစ်သည်။ အထူးသဖြင့် တတိယအဆင့် ပညာရှင်များ၏ တိုက်ပွဲ၊ မှော်အတတ်များ၏ အပြောင်းအလဲနှင့် ပြင်းထန်လှသော သတ်ဖြတ်ခြင်း အရှိန်အဝါများမှာ ကျင့်ကြံသူများကို အံ့ဩမှင်သက်သွားစေသည်။

သာမန်လူများအတွက်တော့ "တကယ့်ကို ကြမ်းတာပဲ ကြောက်စရာကြီး အမလေးဗျာ" ဟုသာ တွေးမိကြပြီး ထွေထွေထူးထူး ခံစားချက် မရှိလှသော်လည်း၊ ကျင့်ကြံသူများ၊ အထူးသဖြင့် ဒုတိယအဆင့် အထိပ်သို့ ရောက်နေသော်လည်း ရှေ့မတိုးနိုင်သူများအတွက်မူ ယန်ဝိညာဉ် ၏ ပြင်းထန်လှသော စွမ်းအားကို အလွန်ပင် နားလည်သွားကြသည်။

သို့သော် သူတို့အတွက် နားမလည်နိုင်သော ကိစ္စတစ်ခု ရှိသည်။ ထိုလူငယ် တာအိုဆရာသည် အဘယ်ကြောင့် ယန်ဝိညာဉ်အဆင့်သို့ တက်လှမ်းပြီးသည်နှင့် ဤမျှအထိ အစွမ်းထက်နေရသနည်း။ ဓာတ်ငါးပါး စုစည်းခြင်း နိမိတ်နှင့်အတူ အဆင့်တက်သူတိုင်းက ထိုမျှအထိ ကြမ်းတမ်းကြသည်လော။

လီယန်ချူးသည် လှုပ်ရှားရုံမျှဖြင့် လူသုံးဦးကို ဆက်တိုက် သတ်ဖြတ်ခဲ့ရာ ၎င်းမှာ အားလုံးကို အံ့ဩသွားစေသည်။

တကယ့် ပညာရှင်များပင်လျှင် နားမလည်နိုင်လောက်အောင် ဖြစ်သွားရသဖြင့် "666" (တကယ့်ကို အစွမ်းထက်သည်) ဟုသာ ချီးကျူးနိုင်သော အဆင့်သို့ ရောက်သွားကြတော့သည်။

ထိုအချိန်တွင် လီယန်ချူးသည် မြောက်ပိုင်းနယ်စားမင်း စံအိမ် သို့ ဖိတ်ကြားခြင်း ခံလိုက်ရသည်။ အစိုးရအဖွဲ့အနေဖြင့် ယန်ဝိညာဉ် ပညာရှင်များကို အတတ်နိုင်ဆုံး စည်းရုံး သိမ်းသွင်းလေ့ ရှိသည်။ ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူး တစ်ဦးအနေဖြင့် မိမိနယ်မြေတွင် ယန်ဝိညာဉ် ပညာရှင်တစ်ဦး ရှိနေခြင်းမှာ စိတ်အေးရသော ကိစ္စပင်။

တည်းခိုခန်းပိုင်ရှင်မှာလည်း ပါးနပ်သူဖြစ်သဖြင့် တည်းခိုခန်းအမည်ကို "နတ်ဘုရားတက်လှမ်းဆောင် " ဟု ချက်ချင်း ပြောင်းလဲလိုက်သည်။

ကျင့်ကြံသူများနှင့် သာမန်လူ အများအပြားသည် ယန်ဝိညာဉ် ပညာရှင် ချန်ရစ်ခဲ့သော အငွေ့အသက်များကို ခံစားရန် ထိုနေရာသို့ လာရောက်ကြသည်။

ယန်ဝိညာဉ် ပညာရှင် ဆိုသည်မှာ ဤလောကရှိ ကျင့်ကြံသူများကြား၌ အလွန်ပင် ရှားပါးလှသော တည်ရှိမှုကြီး ဖြစ်သည်။

ယန်ဝိညာဉ်အဆင့်သို့ ရောက်လျှင် သက်တမ်းမှာ ၅၀၀ အထိ ရှိနိုင်ရာ သာမန်လူများအမြင်တွင် ဤသည်မှာ ထာဝရအသက်ရှင်ခြင်းပင် ဖြစ်တော့သည်။ အထူးသဖြင့် ကောင်းကင်ယံ၌ ပျံသန်းနိုင်ကာ တစ်ယောက်တည်းနှင့် မြို့တစ်မြို့ကို ရင်ဆိုင်နိုင်ခြင်း၊ စစ်တပ်ကြီးတစ်ခုလုံးကို ဖျက်ဆီးနိုင်ခြင်းတို့မှာ နတ်ဘုရား မဟုတ်လျှင် ဘာဖြစ်နိုင်ဦးမည်နည်း။

မြောက်ပိုင်းနယ်စားမင်း စံအိမ်သည် အလွန်ပင် ခန့်ညားထည်ဝါလှသည်။ အဆောင် ၊ ဥယျာဉ်နှင့် ရေကန်များမှာ ဖုန်းရွှေ နည်းစနစ်များအတိုင်း ပညာရှင်များက စီစဉ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤနေရာရှိ ပညာရှင်များ၏ အနိမ့်ဆုံးအဆင့်မှာပင် ထျန်းလုံရဟန္တာ သို့မဟုတ် ဝမ်နတ်ဆရာကြီးတို့နှင့် အဆင့်တူပင် ဖြစ်သည်။ စံအိမ်တစ်ခုလုံးမှာ သံမဏိခံတပ်ကဲ့သို့ အလွန်ပင် ခိုင်ခံ့လှသည်။

စံအိမ်အတွင်းရှိ ရေကန်ထဲ၌ ကံကြမ္မာအရှိန်အဝါကို ဆောင်ယူပေးနိုင်သည့် မျိုးစိတ်သစ် ကော်ဖီငါး များကို မွေးမြူထားသည်။ လီယန်ချူးသည် စံအိမ်အတွင်းသို့ ခြေချလိုက်သည်နှင့် ဤနေရာ၏ ဖုန်းရွှေစနစ်က ကျင့်ကြံသူများအပေါ် ဖိနှိပ်ထားမှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

သာမန်ဝိညာဉ်များ သို့မဟုတ် လူသားတို့၏ ကိုးကွယ်မှုကို ခံယူထားသော တောတွင်းနတ်ဆိုးများမှာ ဤနေရာသို့ မဝင်နိုင်ပေ။ ဝင်လာသည်နှင့် လောကအရှိန်အဝါ၏ သတ်ဖြတ်ခြင်းကို ခံရကာ အသက်ပျောက်သွားပေလိမ့်မည်။

လီယန်ချူးသည် ယခုအခါ စံအိမ်အတွင်းရှိ အဆောင်ငယ်တစ်ခုတွင် ရှိနေသည်။ ထိုအဆောင်မှာ သုံးထပ်ရှိပြီး လီယန်ချူးမှာ ဒုတိယထပ်တွင် ရှိနေခြင်း ဖြစ်သည်။

သူ၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် ထိုင်နေသူမှာ နဂါးစိမ်းလှံကို ကိုင်စွဲခဲ့သော မုတ်ဆိတ်ဗလပွ အဖိုးအိုပင် ဖြစ်သည်။

ထိုအဖိုးအိုကပင် လီယန်ချူးကို စံအိမ်သို့ ဖိတ်ကြားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ လီယန်ချူးအနေဖြင့်လည်း ဤအဖိုးအိုအပေါ် အထင်ကြီး လေးစားမိသည်။ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး မသိကျွမ်းသော်လည်း မိမိအတွက် အစောင့်အရှောက်လာလုပ်ပေးခဲ့သဖြင့် ခင်မင်သင့်သောသူဟု မှတ်ယူထားသည်။

"လီမိတ်ဆွေ... ဒီနေ့ မင်းရဲ့ တိုက်ခိုက်မှုကတော့ အဖိုးကြီးကို တကယ့်ကို မှင်သက်သွားစေတာပဲ။ ငါက သတ်ဖြတ်ခြင်း မှော်အတတ်တွေကို ကျွမ်းကျင်ပေမဲ့ ယန်ဝိညာဉ် အလယ်အလတ်အဆင့်ကိုတောင် အပြင်းအထန် ဒဏ်ရာရအောင် လုပ်နိုင်မယ်လို့ ယုံကြည်ထားတာ။

ဒါပေမဲ့ ဒီနေ့ မင်းကို မြင်မှပဲ ကောင်းကင်ထက်မှာ ကောင်းကင်ရှိသေးတယ်၊ နောက်လူတွေက ပိုပြီး ကြောက်စရာကောင်းတယ်ဆိုတာကို နားလည်သွားတော့တယ်"

မုတ်ဆိတ်ဗလပွ အဖိုးအိုက ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်သည်။

သူ၏အမည်မှာ ရွှီဘင်း ဖြစ်ပြီး သူ၏ ပြောကြားချက်အရ ယခုနှစ်တွင် အသက် ၂၀၀ ကျော်ပြီ ဖြစ်သည်။

"စီနီယာရွှီက အားနာစရာတွေ ပြောနေပါပြီ။ ဒီနေ့ စီနီယာရဲ့ တရားသောဘက်က ကူညီပေးမှုကို ကျွန်တော် စိတ်ထဲမှာ အမြဲမှတ်ထားပါ့မယ်"

လီယန်ချူးက လက်နှစ်ဖက်ကို ဆုပ်ကိုင်၍ အလေးအမြတ် ပြုကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒါက ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။ မောင်ရင်လေးကို အစောင့်အရှောက် လုပ်ပေးချင်တာပေမဲ့ တစ်ဖက်က လူတွေက များလွန်းနေတာရယ်၊ မြို့ထဲက လူတွေကိုပါ ဓားစာခံလုပ်ပြီး ခြိမ်းခြောက်တာရယ်ကြောင့် အဖိုးကြီးတောင် ဆုတ်ခွာချင်စိတ် ပေါက်သွားသေးတယ်"

ရွှီဘင်းက ရယ်မောရင်း ပြောသည်။ ဤအဖိုးအိုမှာ ပင်ကိုယ်ကပင် ရိုးသားပွင့်လင်းသူဖြစ်သဖြင့် မိမိ၏ စိတ်ကူးကိုပင် ဖုံးကွယ်မထားဘဲ ပြောပြလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူးသည် ခဏမျှ မှင်သက်သွားပြီးနောက် ပြုံးလိုက်သည်။

"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်... ဒီမေတ္တာကိုတော့ ကျွန်တော် မှတ်ထားပါ့မယ်"

ထိုအချိန်တွင် သူဌေးသူကြွယ်တစ်ဦးကဲ့သို့ ခန့်ညားပြီး အရပ်အမောင်း ကောင်းမွန်သော သက်လတ်ပိုင်း လူကြီးတစ်ဦး ဝင်လာသည်။ သက်လတ်ပိုင်းဟု ဆိုသော်လည်း အသက် ၅၀ နီးပါး ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ အလွန်စူးရှပြီး အပြုံးမှာ နွေးထွေးလှ၏။ အချုပ်အားဖြင့်ဆိုရသော် သူသည် အလွန် ဆွဲဆောင်မှုရှိသော ယောက်ျားတစ်ဦး ဖြစ်သည်။

"အဘိုးကို ဂါရဝပြုပါတယ်... ဒီနေ့ မြို့ထဲမှာ အဆင့်တက်ခဲ့တဲ့ ယန်ဝိညာဉ် ပညာရှင်ကြီးက ဒီပုဂ္ဂိုလ်ဖြစ်မယ် ထင်ပါတယ်။ ကျွန်တော် ရွှီစစ်ချင်း က နှုတ်ခွန်းဆက်သပါတယ်"

ထိုသက်လတ်ပိုင်း လူကြီးမှာ ချန်နိုင်ငံ မြောက်ဘက်နယ်စပ်ခရိုင်၏ နယ်စားမင်း ဖြစ်ပြီး ဤနယ်မြေတစ်ခုလုံးတွင် သူပြောသမျှ အတည်ဖြစ်သော ပုဂ္ဂိုလ်ကြီး ဖြစ်သည်။

"နယ်စားမင်းကို တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်"

လီယန်ချူးအနေဖြင့်လည်း ဤနယ်စားမင်းကို ပထမဆုံးအကြိမ် တွေ့ဖူးခြင်း ဖြစ်သည်။

နယ်စားမင်း ရွှီစစ်ချင်းသည် နယ်စပ်စစ်တပ်ကို ဦးဆောင်ကာ အနောက်မြောက်ပိုင်းမှ ရွှေတဲနန်းတော် ကို နှစ်ပေါင်းများစွာ ခုခံခဲ့သူ ဖြစ်သဖြင့် မဟောရဘဲနှင့်ပင် အရှိန်အဝါ ကြီးမားလှသည်။

သူ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် ကြီးမားသော ကံကြမ္မာအရှိန်အဝါများ ရှိနေပြီး ၎င်းမှာ နဂါးနက်ပုံသဏ္ဌာန်အထိ ဖြစ်ပေါ်နေ၏။ နဂါးနက်သည် သတ်ဖြတ်ခြင်းကို ကိုယ်စားပြုရာ ဤနယ်စားမင်း၏ ကံကြမ္မာမှာ အလွန်ပင် မြင့်မြတ်လှသည်။

သူတို့သုံးဦးသည် အလွန်ပင် ရင်းနှီးစွာ စကားပြောဖြစ်ကြသည်။ လီယန်ချူးသည် နဂါးစိမ်းလှံကို ကိုင်စွဲသော အဖိုးအို ရွှီဘင်းမှာ ရွှီမျိုးနွယ်၏ ဘိုးဘေးတစ်ဦး ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။

မြောက်ပိုင်းနယ်စားမင်း စံအိမ်တွင် ယန်ဝိညာဉ် ပညာရှင်တစ်ဦး ရှိနေသည်ဟု တစ်လောကလုံးက ပြောနေကြသော်လည်း ၎င်းမှာ ရွှီမျိုးနွယ်ဝင်ကိုယ်တိုင် ဖြစ်နေလိမ့်မည်ဟု မည်သူမျှ မထင်ထားကြပေ။

ရွှီစစ်ချင်းမှာ နယ်စားမင်းတစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း မည်သည့် မာန်မာနမျှ မရှိဘဲ ပြောဆိုဆက်ဆံပုံမှာ အလွန်ပင် စိတ်ချမ်းသာစရာ ကောင်းလှသည်။ စကားပြောဆိုရာတွင်လည်း လီယန်ချူးကို စည်းရုံးသိမ်းသွင်းလိုသော အရိပ်အယောင်များ ပါဝင်နေသည်။ သူသည် လီယန်ချူးအတွက် အလွန်ကြီးမားသော တာအိုကျောင်းတော်ကြီးကို တည်ဆောက်ပေးကာ ဂိုဏ်းအရှိန်အဝါကို မြှင့်တင်ပေးလိုကြောင်း ကမ်းလှမ်းခဲ့သည်။

လီယန်ချူးက ခေါင်းခါ၍ ငြင်းပယ်လိုက်၏။

"နယ်စားမင်းရဲ့ စေတနာကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ စိတ်ဆန္ဒက ဒီနေရာမှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒီကိစ္စကိုတော့ နောက်မှပဲ ပြောကြတာပေါ့"

သူသည် တစ်လောကလုံးတွင် နာမည်ကျော်ကြားနေပြီ ဖြစ်သော်လည်း တာအိုကျောင်းတော်ကြီးများ တည်ဆောက်ရန်အတွက် ငွေကုန်ကြေးကျ ခံချင်စိတ် မရှိသေးပေ။

ရွှီစစ်ချင်းသည်လည်း ဆက်ပြီး မတိုက်တွန်းတော့ပေ။ ဤကဲ့သို့ ပညာရှင်ကြီးများနှင့် ဆက်ဆံရာတွင် အလွန်အမင်း ထက်သန်နေလျှင်လည်း တစ်ဖက်လူက စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်နိုင်သကဲ့သို့၊ အေးစက်လွန်းနေလျှင်လည်း သေတွင်းတူးသကဲ့သို့ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ ထို့ကြောင့် ကြားခံအမှတ်ကို သေချာ ထိန်းသိမ်းရမည် ဖြစ်သည်။

ထိုနယ်စားမင်းသည် စစ်သည်သိန်းနှင့်ချီကို ပိုင်ဆိုင်ထားပြီး မြောက်ဘက်နယ်စပ်တွင် အာဏာအရှိဆုံးသူ ဖြစ်သကဲ့သို့ သူ၏လက်အောက်တွင်လည်း ထူးဆန်းသော ပညာရှင်များစွာ ရှိသဖြင့် ဤကဲ့သို့သော သူများနှင့် မည်သို့ ဆက်ဆံရမည်ကို အလွန် ကျွမ်းကျင်လှသည်။

ထိုအချိန်တွင် ရှင်းဟုန်ယဲ့ နှင့် ဝေဟန် တို့လည်း နယ်စားမင်း စံအိမ်သို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။ နယ်စားမင်း ရွှီစစ်ချင်းသည် စံအိမ်အတွင်း၌ လီယန်ချူးအတွက် ဂုဏ်ပြုစားပွဲ ပြင်ဆင်ရန် စီစဉ်လိုက်တော့သည်။

အခန်း (၆၅၆) - အနာဂတ်သမက်တော် ၊ သမီးရေ... မင်းဘက်က ကြိုးစားမှဖြစ်မယ် ၊ ရေခဲတောင် အရည်ပျော်ခြင်း ၊ ခဏသွားပြီး ပြန်လာခဲ့မယ်

မိမိတို့မျိုးနွယ်၏ ဘိုးဘေးဖြစ်သူ၏ လုပ်ရပ်အပေါ် နယ်စားမင်း ရွှီစစ်ချင်း က သိရှိသော်လည်း ဘာမှဝင်မပြောပေ။ မိမိတို့ဘိုးဘေး၏ လုပ်ရပ်ကြောင့် ယန်ဝိညာဉ်တိုက်ပွဲကြီး ဖြစ်ပွားပြီး မြောက်ဘက်နယ်စပ်ခရိုင်တစ်ခုလုံး ဘေးဒုက္ခနှင့် ရင်ဆိုင်ရနိုင်သော်လည်း လက်ရှိအခြေအနေအရ ရလဒ်မှာ အံ့သြစရာကောင်းလောက်အောင် ကောင်းမွန်နေသည်။

လီယန်ချူးနှင့် သူတို့ဘိုးဘေးတို့၏ ဆက်ဆံရေးမှာ အလွန်ပင် ရင်းနှီးနေပြီး နယ်စားမင်းစံအိမ်အပေါ်မှာလည်း လီယန်ချူးက အလွန်ဖော်ဖော်ရွေရွေ ရှိလှသည်။ ဤသည်မှာ အစကောင်းတစ်ခုပင် ဖြစ်တော့သည်။

ဂုဏ်ပြုစားပွဲ စတင်သည့်အခါ လီယန်ချူးသည် လူဟောင်းတစ်ယောက်နှင့် ဆုံတွေ့လိုက်ရသည်။ သူမမှာ ဖြူစင်ဝင်းပသော အသားအရေနှင့် ပန်းချီကားတစ်ချပ်ကဲ့သို့ လှပသော မျက်နှာပိုင်ရှင် မိန်းကလေးတစ်ဦး ဖြစ်သည်။

သူမ၏ ရုပ်သွင်မှာ အလွန်ပင် နုပျိုဖြူစင်လှသော်လည်း တစ်ကိုယ်လုံး၌မူ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အငွေ့အသက်များ ကိန်းဝပ်နေ၏။ မျက်ဝန်းအစုံမှာလည်း ကြည့်လိုက်သူတိုင်းကို ရင်ခုန်သွားစေနိုင်လောက်အောင် တောက်ပနေသည်။

သူမမှာ နယ်စားမင်းစံအိမ်၏ သမီးတော် ရွှီယော့ ယွင်ပင် ဖြစ်သည်။

"မောင်တော်" ရွှီယော့ယွင်သည် ဝမ်းသာအားရဖြင့် ပြေးဝင်လာသည်။

"မတွေ့တာကြာပြီနော်"

လီယန်ချူး၏ နှုတ်ခမ်းအစုံမှာ အနည်းငယ် တွန့်ကွေးသွားပြီးနောက် ပြုံး၍ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

"မောင်တော်က ဘာလို့ နယ်စားမင်းစံအိမ်ကို ရောက်နေတာလဲ"

ရွှီယော့ယွင်က မေးလိုက်၏။ သူမသည် အလွန်ပင် ပျော်ရွှင်နေပြီး မျက်နှာတစ်ခုလုံး ဝင်းပနေသည်။

"အဖိုးကြီးက ဖိတ်ခေါ်လိုက်တာလေ"

မုတ်ဆိတ်ဗလပွ အဖိုးအို ရွှီဘင်း ၏ ဟိန်းထွက်သော အသံကြီး ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ဘိုးဘေးကို ဂါရဝပြုပါတယ် "

ရွှီယော့ယွင်သည် လှပစွာ အလေးပြုလိုက်ပြီး နန်းတွင်းသူ တစ်ဦးကဲ့သို့ ခန့်ညားထည်ဝါသော အမူအရာကို ပြန်လည် ထိန်းသိမ်းလိုက်သည်။

"ယွင်အာ... မင်းက လီဆရာလေးနဲ့ သိနေတာလား"

ဟု အဖိုးအို ရွှီဘင်း၏ နောက်ကွယ်မှ ခေါင်းပြူထွက်လာသူမှာ နယ်စားမင်း ရွှီစစ်ချင်းပင် ဖြစ်သည်။

"ဖေဖေ..." ရွှီရော့ယွင်၏ မျက်နှာလေးမှာ ရဲတက်သွားတော့သည်။

ခုနက လီယန်ချူးကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် အလွန်ပျော်သွားကာ "မောင်တော်" ဟူသော အခေါ်အဝေါ်မှာ ပါးစပ်ဖျားမှ လွှတ်ခနဲ ထွက်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။ ဘိုးဘေးရော ဖေဖေပါ ရှိနေလိမ့်မည်ဟု သူမ မထင်ထားပေ။

"ဟဲဟဲ... ယွင်အာ ရှက်မနေပါနဲ့။ ပြောပါဦး... မင်းနဲ့ လီဆရာလေးနဲ့ ဘယ်လိုသိတာလဲ"

ရွှီစစ်ချင်းမှာ သတင်းချောင်းနေသော လူတစ်ယောက်ကဲ့သို့ မေးမြန်းနေတော့သည်။

"အရင်က သမီး ချင်းယွဲ့ထန် နတ်ဘုရားမြေကို သွားတုန်းက ဘေးဒုက္ခနဲ့ ကြုံခဲ့ရတာ။ အဲ့ဒီတုန်းက လီတာအိုဆရာကပဲ ကယ်တင်ပေးခဲ့တာပါ"

ဟု ရွှီယော့ယွင်က အသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဪ... အဲ့လိုလား။ ဒါနဲ့ ဖေဖေကြားလိုက်တာက သမီးက သူ့ကို မောင်တော် လို့ ခေါ်လိုက်သလိုပဲနော်"

ဟု ရွှီစစ်ချင်းက ထပ်မံ စပ်စုလိုက်ပြန်သည်။

"အဲ့ဒါက... အဲ့ဒါက..."

ရွှီရော့ယွင်၏ ပါးပြင်လေးနှစ်ဖက်မှာ သွေးရောင်လွှမ်းကာ နီမြန်းနေတော့သည်။ မူလကပင် အလွန်လှပသော သူမမှာ ရှက်သွေးဖြာနေသည့်အခါတွင် ပိုမို၍ ဆွဲဆောင်မှုရှိကာ ရင်သပ်ရှုမောဖွယ် ကောင်းနေတော့သည်။

ရွှီစစ်ချင်းနှင့် ရွှီဘင်းတို့မှာ မည်သို့သော ပုဂ္ဂိုလ်များနည်း။

ထိုအခြေအနေကို ကြည့်ရုံနှင့်ပင် သူတို့ကြားက ကိစ္စကို ရိပ်မိကြသည်။ သို့သော် ခုနက ရွှီယော့ယွင်က "မောင်တော်" ဟု ခေါ်လိုက်သည်ကို လီယန်ချူးက ငြင်းပယ်ခြင်း မရှိဘဲ ပြုံး၍ နှုတ်ဆက်လိုက်ခြင်းမှာ သူတို့အမြင်တွင် ကိစ္စတစ်ခုလုံးမှာ အတည်ဖြစ်သွားပြီဟု ယူဆလိုက်ကြသည်။

ရွှီစစ်ချင်းမှာ အတင်းအကျပ် မလုပ်ဘဲ ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်၏။

"လူငယ်တွေပဲလေ... ဖြည်းဖြည်းချင်း ဆက်ဆံသွားကြပေါ့။ ဒါက ကံပါလာတာပဲ"

သူသည် ထိုကိစ္စကို ချက်ချင်း အတည်မလုပ်သေးပေ။ ယန်ဝိညာဉ် ပညာရှင်တိုင်းမှာ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကို ဖောက်ထွင်းနိုင်သော စွမ်းအားရှိသည့် ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးများ ဖြစ်ကြသည်။ လောကီစည်းမျဉ်းများဖြင့် ချည်နှောင်၍ မရသဖြင့် အတင်းအကျပ် အသားယူရန် ကြိုးစားလျှင် ဆန့်ကျင်ဘက် ရလဒ်သာ ထွက်လာပေလိမ့်မည်။

လီယန်ချူး၏ နှုတ်ခမ်းများမှာ အနည်းငယ် တွန့်သွားသည်။ ရွှီစစ်ချင်းက မိမိကို ကြည့်နေသော အကြည့်မှာ သမက်တော်တစ်ယောက်ကို ကြည့်နေသကဲ့သို့ပင်။

အလွန်အမင်း ထိန်းချုပ်ထားသော်လည်း မိမိသမီးက လူငယ်တစ်ဦးကို "မောင်တော်" ဟု ခေါ်သည်ကို စိတ်မဆိုးသည့်အပြင် အောင်သွယ်တော်လုပ်ပေးချင်နေသည်မှာ ထင်ရှားလှသည်။

ကံကောင်း၍ မိမိမှာ ယန်ဝိညာဉ်အဆင့် ဖြစ်နေ၍သာ။ အကယ်၍သာ သာမန် ယင်ဝိညာဉ် ကျင့်ကြံသူဆိုလျှင် မြောက်ပိုင်းနယ်စားမင်းက မျက်စိထဲ ထည့်လိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။ ဆက်ဆံရေးမှာလည်း ယခုကဲ့သို့ ရှိလိမ့်မည် မဟုတ်။

စားပွဲမစတင်မီ လူတိုင်းသည် ဥယျာဉ်ထဲ၌ စကားစမြည် ပြောဆိုနေကြသည်။ ရှင်းဟုန်ယဲ့ လည်း နယ်စားမင်းကို ဂါရဝပြုရန် ရောက်ရှိလာသည်။

"နယ်စားမင်းကို တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်"

ရှင်းဟုန်ယဲ့က ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။

"ရှင်းမျိုးနွယ်က တူမလေး... အခုတော့ ငါ့ကို ဦးလေးရွှီ လို့တောင် မခေါ်တော့ဘူးလား"

ရွှီစစ်ချင်းက ခပ်ပြုံးပြုံး ပြောလိုက်၏။

"ဦးလေးရွှီ... မတွေ့တာကြာပြီနော်။ ကြည့်ရတာ ကျန်းမာရေး အတော်ကောင်းပုံပဲ"

ရှင်းဟုန်ယဲ့ကလည်း ပြန်လည် ပြုံးပြလိုက်သည်။ ရှင်းမျိုးနွယ်နှင့် ရွှီမျိုးနွယ်မှာ မျိုးဆက်ချီ ခင်မင်လာသော မိတ်ဆွေဟောင်းများ ဖြစ်ကြသည်။

"မင်းအဖေကလည်း ခက်တာပဲ။ မင်းကို မြောက်ဘက်နယ်စပ်ခရိုင်ကို ပို့ထားတာကို ငါ့ကို တစ်ခွန်းတောင် မပြောဘူး။ တကယ်လို့ တစ်ခုခု ဖြစ်သွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ"

ရွှီစစ်ချင်းက ဆိုသည်။

"ဝမ်အရာရှိချုပ် က ကျွန်မကို လွှတ်လိုက်တာပါ။ ဖေဖေကတော့ အစက မလွှတ်ချင်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ဝမ်အရာရှိချုပ်ရဲ့ စိတ်နေစိတ်ထားကို ဦးလေးလည်း သိသားပဲ။ ဘေးကင်းရေးအတွက်တော့ ဦးလေး စိတ်မပူပါနဲ့။ ကျွန်မက လီတာအိုဆရာရဲ့ လက်ထောက်အဖြစ် ဝေမြို့တော် မှာ နေတာဆိုတော့ အလွန်ဘေးကင်းပါတယ်"

ဟု ရှင်းဟုန်ယဲ့က ပြောလိုက်သည်။

"ဪ... ဝမ်အိုကြီး ကိုး"

နယ်စားမင်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မေးလိုက်သည်။

"မင်းက လီတာအိုဆရာလေးရဲ့ လက်ထောက်ဆိုတာ ဘာကို ပြောတာလဲ။ လီတာအိုဆရာလေးကလည်း တရားရုံးတော်ချုပ် က လူလား"

ရွှီစစ်ချင်းမှာ အနည်းငယ် အံ့သြသွားသည်။

ဝမ်အိုကြီးဆိုသူမှာ ချန်နိုင်ငံ အစိုးရအဖွဲ့အတွင်း၌ ထူးခြားသော တည်ရှိမှုတစ်ခု ဖြစ်သည်။ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေး အထူးဌာနဖြစ်သော တရားရုံးတော်ချုပ်ကို အုပ်ချုပ်ထားပြီး အာဏာအလွန်ကြီးမားသူ ဖြစ်သည်။ ဆက်ဆံရေးလည်း အလွန်ကောင်းမွန်ကာ နယ်မြေ ၁၃ ခုစလုံး၏ အကြီးအကဲများနှင့် ခင်မင်သူ ဖြစ်သည်။

"လီတာအိုဆရာက တရားရုံးတော်ချုပ်က ဖိတ်ကြားထားတဲ့ အထူးပညာရှင် ပါ။ ကျွန်မကတော့ ဝမ်အရာရှိချုပ်က လီတာအိုဆရာရဲ့ ကိစ္စအဝဝကို ကူညီဆောင်ရွက်ပေးဖို့ လွှတ်လိုက်တဲ့သူပါ"

ဟု ရှင်းဟုန်ယဲ့က ရှင်းပြသည်။

"ဝမ်အိုကြီးရဲ့ မျက်လုံးတွေက တကယ်ကို ထက်မြက်တာပဲ။ ဝေမြို့တော်လို နေရာလေးမှာ မင်းကိုတောင် သီးသန့်လွှတ်ထားတယ်ပေါ့။ ဘယ်လိုအကြံအစည်တွေ ရှိနေလဲဆိုတာ ငါရိပ်မိပါပြီ။ တကယ့်ကို ညစ်ပတ်တဲ့ အဘိုးကြီးပဲ "

ရွှီစစ်ချင်းသည် ဝမ်အိုကြီး၏ လူခိုးယူလိုသော လုပ်ရပ်အပေါ် အလွန်မကျေမနပ် ဖြစ်သွားသည်။ သူသည် ရှင်းဟုန်ယဲ့၏ အလှအပနှင့် အေးစက်သော အရှိန်အဝါကို ကြည့်ကာ စိတ်ထဲမှ နှိုင်းယှဉ်လိုက်၏။

ယွင်အာကတော့ ပိုလှသေးတာပဲ။ ပြီးတော့ သူတို့က တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် 'မောင်တော်' လို့တောင် ခေါ်နေကြတာ... ဒါပေမဲ့ မဖြစ်သေးဘူး...

ရွှီစစ်ချင်းသည် တစ်ခုခုကို သတိရသွားကာ ရှင်းဟုန်ယဲ့နှင့် စကားအနည်းငယ် ပြောပြီးနောက် ရွှီယော့ယွင်ကို သွားရှာလိုက်သည်။

"ဖေဖေ... ဘာဖြစ်လို့လဲ" ရွှီယော့ယွင်က မေးသည်။

"လီတာအိုဆရာလေးနဲ့ ကိစ္စကို အမြန်ဆုံး အတည်ဖြစ်အောင် လုပ်ရမယ်။ ဒီလောက် ထူးချွန်တဲ့ လူငယ်မျိုးက တစ်ခါလက်လွတ်သွားရင် နောက်ထပ် ပြန်ရှာဖို့ မလွယ်ဘူး"

ဟု ရွှီစစ်ချင်းက အလေးအနက် မှာကြားလိုက်သည်။

"အာ... ဖေဖေပဲ ခုနက ဖြည်းဖြည်းချင်း ဆက်ဆံပါဆို"

ရွှီယော့ယွင် မှင်သက်သွားရသည်။

"ဒါက ပါးစပ်က ပြောတာလေ။ ဒီလို ယောက်ျားမျိုးကိုတော့ လုယူမှရမှာ။ ဖေဖေကတော့ သမီးကို အများကြီး မပြောချင်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ သမီးဘက်က နည်းနည်း စိတ်ကူးရှိဖို့ လိုတယ်။ မျက်နှာပူမနေနဲ့"

ဟု ရွှီစစ်ချင်းက အလေးအနက် ဆိုသည်။

ရွှီယော့ယွင်၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် နီမြန်းသွားတော့သည်။

"သိပါပြီ..."

"ဖေဖေကတော့ သမီးကိုပဲ အားကိုးရတော့မှာပဲ "

ဟု ရွှီစစ်ချင်းက ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်သည်။ ရွှီစစ်ချင်းသည် အိမ်တွင် အမြဲတမ်း တည်ကြည်အေးစက်သော ဖခင်တစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း ယနေ့တွင်မူ ရွှီယော့ယွင်အပေါ် အလွန်ပင် နွေးထွေးနေသည်။

ရွှီယော့ယွင်၏ စိတ်ထဲတွင် နွေးထွေးမှုအချို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမသည် ဤကဲ့သို့ ပတ်ဝန်းကျင်မျိုးကို နှစ်သက်သည်။ ထို့နောက် သူမသည် လီယန်ချူးကို ရုတ်တရက် သတိရလိုက်၏။ ဤအပြောင်းအလဲအားလုံးမှာ လီတာအိုဆရာလေးကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်သည်။

ရွှီစစ်ချင်း ထွက်သွားပြီးနောက် ရွှီယော့ယွင်သည် ဘေးပတ်ဝန်းကျင်တွင် လူမရှိသည်ကို ကြည့်ကာ သူမ၏ ရင်ဖုံးကို အသာအယာ အောက်သို့ ဆွဲချလိုက်သည်။ သူမသည် လီယန်ချူးနှင့် စကားပြောနေသော ရှင်းဟုန်ယဲ့ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်၏။

အလှအပချင်း ယှဉ်ရင် ငါက သူမထက် သာပါတယ်။ သူမက စိတ်နေစိတ်ထား အရမ်းအေးစက်လွန်းလို့ လူမချစ်ဘူး။ ဒီအချက်မှာလည်း သူမက ငါ့ကို မယှဉ်နိုင်ပါဘူး ဟု ရွှီယော့ယွင်က စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်သည်။

သို့သော် ရှင်းဟုန်ယဲ့က လီယန်ချူးကို ကြည့်ကာ ပြုံးရွှင်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ရွှီယော့ယွင်၏ ရင်ထဲတွင် ထိတ်ခနဲ ဖြစ်သွားရသည်။

ရှင်းဟုန်ယဲ့သည် မြို့တော် တွင် နာမည်ကျော်လှသော "ရေခဲတောင်အလှလေး" ဖြစ်ပြီး မည်သည့် လူငယ်အမျိုးသားကိုမျှ အဖတ်လုပ်လေ့မရှိသူ ဖြစ်ကြောင်း သူမ သိထားသည်။

အချို့ဆိုလျှင် သူမသည် အမျိုးသားများကို မနှစ်သက်ဟုပင် ပြောကြ၏။ (ရှင်းမျိုးနွယ်က အာဏာကြီးသဖြင့် ရှေ့တွင်တော့ မပြောဝံ့ကြပေ။)

ထိုကဲ့သို့ အေးစက်သော ရှင်းဟုန်ယဲ့သည် လီယန်ချူးရှေ့တွင် ဤမျှ တောက်ပစွာ ပြုံးနေသည်ကို မြင်ရသည်မှာ ရွှီယော့ယွင်အတွက် စိုးရိမ်စရာ ဖြစ်လာတော့သည်။

အင်း... ဖေဖေမှာလိုက်တဲ့ ကိစ္စကို ပြီးမြောက်အောင် လုပ်ဖို့က မလွယ်ဘူးပဲ။ ဒီည သူ့ရဲ့ စောင်ထဲကို အဝတ်အစားမပါဘဲ တိုးဝင်သွားရမလား...

ဤအတွေးဝင်လာသည်နှင့် ရွှီယော့ယွင်၏ မျက်နှာလေးမှာ နီမြန်းသွားပြီး မိမိကိုယ်ကို ပြန်လည် ဆူပူလိုက်မိသည်။ သူမသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူကာ လီယန်ချူးတို့ဆီသို့ လျှောက်သွားပြီး စကားဝိုင်းတွင် ပါဝင်လိုက်သည်။

လီယန်ချူးသည် ခဏမျှ စကားပြောပြီးနောက် သူတို့ကို ပြောလိုက်၏။

"ခင်ဗျားတို့ ခဏ စကားပြောနေကြဦး။ ကျွန်တော် ခဏသွားပြီး ပြန်လာခဲ့မယ်"

စကားဆုံးသည်နှင့် သူသည် ငါးရောင်ခြည် မြူတိမ်များကို စီးနင်းကာ ကောင်းကင်ယံသို့ ပျံတက်သွားတော့သည်။

ဝေဟန် သည် မျက်လုံးအပြူးသားဖြင့် ကြည့်ကာ အားကျစွာ ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

"တကယ့်ကို ခန့်ညားလွန်းတာပဲကွာ"