အခန်း (၆၅၇-၆၅၈)

အခန်း (၆၅၇) - တတိယအဆင့်၏ အပြောင်းအလဲ ၊တိုးပွားလာသော ကျွမ်းကျင်မှုများ ၊ ငါ့ရှေ့ကို ထွက်ခဲ့စမ်း ၊ ဟေးရှန်ကို ပိုင်းဖြတ်ခြင်း

လီယန်ချူးသည် ငါးရောင်ခြည်မြူတိမ်များကို စီးနင်းကာ အလွန်လျင်မြန်သော အရှိန်ဖြင့် ပျံသန်းနေသည်။

သူ၏ ကိုယ်ပေါ်ရှိ တိမ်စီးနင်းခြင်းနတ်ဘုရားခန္ဓာကိုယ်သည် တတိယအဆင့်သို့ ရောက်ရှိပြီးနောက်တွင် အလွန်ကြီးမားသော စွမ်းပကားများကို ထုတ်ဖော်ပြသလာနိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။

မကြာမီမှာပင် သူသည် ဟေးရှန် အတွင်းသို့ ရောက်ရှိလာတော့သည်။

ယခင်က ဧရာမလူမျက်နှာကြီးနှင့် ရှေးဟောင်းအလောင်းကောင် လူသားတို့ကို သတ်ဖြတ်စဉ်က ကုသိုလ်မှတ်များ ရရှိခဲ့သည်ကို သူ ခံစားမိသည်။

သို့သော် အက်ကြောင်းနောက်ကွယ်မှ တည်ရှိမှုကြီးမှာမူ သူ၏ ဓားချက်တစ်ချက်ကို ခံလိုက်ရပြီး အက်ကြောင်းပါ ပျက်စီးသွားသော်လည်း ကုသိုလ်မှတ်ရရှိကြောင်း အသိပေးချက် မရရှိခဲ့ပေ။

ဤသည်မှာ အက်ကြောင်းနောက်ကွယ်မှ တည်ရှိမှုကြီးမှာ သေဆုံးသွားခြင်း မရှိသေးကြောင်း ပြသနေခြင်းပင်။

သူသည် ယန်ဝိညာဉ်အဆင့်သို့ အခုလေးတင် တက်လှမ်းထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ရွှီဘင်း၊ နယ်စားမင်းတို့နှင့် စကားပြောနေစဉ်အတွင်းမှာပင် သူ၏ ယန်ဝိညာဉ်မှာ အဆက်မပြတ် ကြီးထွားနေခဲ့သည်။

တစ်နည်းအားဖြင့်ဆိုရသော် သူ၏ "အဆင့်တက်ခြင်း ဘောနပ်စ်" ကာလမှာ မကုန်ဆုံးသေးခြင်းပင်။

သို့သော် ခုနကတင် သူ၏ ကိုယ်တွင်းရှိ ယန်ဝိညာဉ်မှာ လျင်မြန်စွာ အားကောင်းလာခြင်း မရှိတော့ဘဲ လောကဓာတ်၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များကို ဖြည်းညှင်းသော အရှိန်ဖြင့်သာ စုပ်ယူနေတော့သည်။ ဤသည်မှာ အဆင့်တက်ခြင်း ဘောနပ်စ်ကာလ ကုန်ဆုံးသွားပြီဟု အဓိပ္ပာယ်ရ၏။

တတိယအဆင့်သို့ တက်လှမ်းပြီးနောက်တွင် သူသည် ယခင်က ကျင့်စဥ်များနှင့် နတ်ဘုရားအတတ်ပညာများအပေါ် ပိုမိုနက်ရှိုင်းစွာ နားလည်လာခဲ့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ ကျင့်ကြံထားသော ဟွမ်ထင်တာအိုကျမ်း မှာ အဘယ်မျှအထိ အစွမ်းထက်ကြောင်းကိုလည်း သိရှိလိုက်ရသည်။ ဤသည်မှာ သာမန် အမွေအနှစ်မျိုး လုံးဝမဟုတ်ပေ။

ကျမ်းစာထဲ၌ မှတ်တမ်းတင်ထားသော နတ်ဘုရားအတတ်များမှာလည်း အလွန်ပင် ဆန်းကြယ်လှသည်။ ယခင်က သူ၏ နယ်ပယ်အဆင့်မှာ မမီသေးသဖြင့် ထုတ်ဖော်နိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ခြင်းသာ ဖြစ်၏။

ဥပမာအားဖြင့် သူကျင့်ကြံထားသော အမှောင်ဖုံးခြင်း အတတ် မှာ ကောင်းကင်လျှို့ဝှက်ချက်များကို ဖုံးကွယ်ရန်အတွက် ဖြစ်သော်လည်း ဤလုပ်ဆောင်ချက်တစ်ခုတည်းမှာတင် ကန့်သတ်မထားပေ။

တတိယအဆင့်သို့ ခြေချပြီးနောက်တွင် ကောင်းကင်လျှို့ဝှက်ချက်များကို ဖုံးကွယ်နိုင်သော ထိုအတတ်သည် ဗေဒင်ဟောကိန်းထုတ်ခြင်း အသိနှင့်လည်း ဆက်နွယ်လာသည်။

"ရောဂါကြာလျှင် ဆရာဝန်ဖြစ်သည်" ဆိုသကဲ့သို့ပင်၊ ကောင်းကင်လျှို့ဝှက်ချက်ကို ဖုံးကွယ်နိုင်ပြီ ဖြစ်သောကြောင့် အပြန်အလှန်အားဖြင့် ကောင်းကင်၏ လျှို့ဝှက်ချက်များအပေါ် စိမ်းသက်မနေတော့ဘဲ အာရုံခံစားမှုအချို့ ရှိလာခဲ့သည်။ သူသည် ဗေဒင်အတတ်ကို သီးသန့်မကျင့်ကြံထားသဖြင့် အသေးစိတ် တွက်ချက်နိုင်ခြင်း မရှိသော်လည်း၊ မရေမရာ ပေါ်ပေါက်လာသော ထိုအာရုံခံစားချက်များမှာ အလွန်ပင် တိကျလှသည်။

ထိုအက်ကြောင်းနောက်ကွယ်မှ တည်ရှိမှုမှာ ဟေးရှန်တောင်စောင့်နတ် ပင် ဖြစ်ကြောင်း သူ အာရုံခံမိလိုက်သည်။

ယခုအခါ သူသည် ဟေးရှန်တောင်အတွင်းသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ ကျမ်းစာထဲတွင် မှတ်တမ်းတင်ထားသော ခြေရာခံအတတ်များမှာလည်း ပိုမိုအားကောင်းလာခဲ့သည်။

ယခင်က ဟေးရှန်တောင်စောင့်နတ်၏ နိမိတ်မကောင်းသော အငွေ့အသက်ကို သူ မှတ်သားထားခဲ့ရာ၊ ယခုအခါ ဤဟေးရှန်တောင်အတွင်း၌ ထိုအငွေ့အသက်ကို အမှန်တကယ်ပင် အာရုံခံမိနေတော့သည်။

"ယန်ဝိညာဉ်နဲ့ ယင်ဝိညာဉ်ရဲ့ ကွာခြားချက်က တကယ့်ကို ကြီးမားတာပဲ။ နတ်ဘုရားအတတ်တွေအပေါ် နားလည်မှုကလည်း ဒီလောက်တောင် တိုးတက်လာတာလား။ ဒါက ကျွမ်းကျင်မှုအသစ်တွေ အများကြီး ထပ်တိုးလာတာနဲ့ မတူဘူးလား"

လီယန်ချူးသည် စိတ်ထဲမှ ဝမ်းသာသွားမိသည်။ သူသည် တတိယအဆင့်သို့ ခြေချကာစ ဖြစ်သဖြင့် ဤအပြောင်းအလဲများကို အပြည့်အဝ နားမလည်သေးဘဲ နောက်မှ ဖြည်းဖြည်းချင်း ရှာဖွေသွားရမည် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဟေးရှန်တောင်စောင့်နတ်ဆိုသော ကောင်မှာမူ သူ၏ရှေ့မှောက်တွင် အကြိမ်ကြိမ် ပေါ်လာခဲ့ရာ၊ မသတ်ပစ်ရလျှင် ရင်ထဲက ဒေါသများမှာ ပြေပျောက်မည် မဟုတ်ပေ။

သူသည် ဓာတ်ငါးပါး ကို သန့်စင်ပြီး ယန်ဝိညာဉ်အဆင့်သို့ တက်လှမ်းခဲ့သည်မှာလည်း ထိုအတွက်ကြောင့်ပင်။

လီယန်ချူး၏ မျက်ဝန်းအစုံတွင် နတ်ဘုရားအလင်းတန်းများ တောက်ပလာကာ ဝိညာဥ်မျက်စိအတတ် နှင့် အရှိန်ဝါကြည့်အတတ် တို့ကို ဖွင့်လိုက်သည်။ လောကတစ်ခုလုံးသည် သူ၏ အမြင်အာရုံအတွင်းသို့ ရောက်ရှိလာ၏။ ဤအတတ်နှစ်ခုမှာ တတိယအဆင့်သို့ ရောက်ပြီးနောက်တွင် စွမ်းအားမှာ အဆမတန် မြင့်တက်သွားခဲ့သည်။

ယခုအခါ ဟေးရှန်တောင်တစ်ခုလုံး၏ အငွေ့အသက် အပြောင်းအလဲများမှာ သူ၏ မျက်စိကို လှည့်စား၍ မရတော့ပေ။

မူလက လီယန်ချူး၏ အမြင်အာရုံမှာ မြေအောက် ဆယ်ပေခန့်အထိသာ မြင်နိုင်သော်လည်း၊ ယခုအခါတွင်မူ ဟေးရှန်တောင်တစ်ခုလုံးကို ရှင်းလင်းပြတ်သားစွာ မြင်နေရပြီ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဟေးရှန်တောင်အတွင်း၌ အရာတစ်ခုခုကို ဖုံးကွယ်ထားသော အားကောင်းသည့် စွမ်းအားတစ်ခုတော့ ရှိနေသည်။

"ဒီကောင်က တော်တော်လေး ပုန်းနေတာပဲ"

လီယန်ချူးသည် အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်ရာ တောင်တစ်ခုလုံး တုန်ခါသွားတော့သည်။

သူ၏ ကိုယ်ပေါ်ရှိ ခန့်ညားလှသော သွေးချီအရှိန်အဝါမှာ မူလကပင် အလွန်အားကောင်းသော်လည်း သူ၏ ဝိညာဉ်မှာမူ မလိုက်နိုင်သေးပေ။ ထို့ကြောင့် ယခင်က အစွမ်းအားလုံးကို အပြည့်အဝ အသုံးမချနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ယခုအခါ ဝိညာဉ်မှာ ယန်ဝိညာဉ်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီ ဖြစ်သဖြင့် မိမိ၏ စွမ်းအားများကို ပိုမိုကောင်းမွန်စွာ စီမံနိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။ မူလက ခန္ဓာကိုယ်မှာလည်း ပိုမိုအားကောင်းလာပြီး ပိုမိုကြီးမားသော စွမ်းအားများကို ထုတ်ဖော်နိုင်သည်။ တစ်နည်းအားဖြင့်ဆိုရသော် စွမ်းအားများအပေါ် ထိန်းချုပ်မှုမှာ ပိုမိုနုနယ်သိမ်မွေ့လာခြင်းပင် ဖြစ်တော့သည်။

ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်ရုံဖြင့် ဟေးရှန်တောင်တစ်ခုလုံး သိသိသာသာ တုန်ခါသွားရသည်။ သူသည် အရှိန်ဝါကြည့်အတတ် နှင့် ဝိညာဥ်မျက်စိအတတ် တို့ဖြင့် ဟေးရှန်တောင်ကို ကြည့်ရှုလိုက်သည်။

ဤတောင်ပေါ်တွင် လူသူအရိပ်အယောင် လုံးဝမရှိပေ။ စဉ်းစားကြည့်လျှင်လည်း ဟုတ်ပေသည်။ ဤတောင်မှာ အစွန်းကုန် ခြောက်သွေ့နေပြီး သက်ရှိဟူ၍ လုံးဝမရှိသော တောင်အသေကြီး ဖြစ်နေသဖြင့် မည်သူကများ တောင်တက်ပြီး ဆေးမြစ်ရှာ၊ အမဲလိုက်လုပ်မည်နည်း။

ဝုန်း ဝုန်း ဝုန်း

ဟေးရှန်တောင်သည် တုန်ခါနေပြီး ကျောက်တုံးကြီးများမှာ အဆက်မပြတ် ပြိုကျနေသည်။ လီယန်ချူးသည် နောက်ထပ် ခြေတစ်လှမ်း ထပ်နင်းလိုက်ပြန်၏။

ဂျိန်း

မြေပြင်ပေါ်တွင် အက်ကြောင်းပေါင်း ဒါဇင်နှင့်ချီ ပေါ်ထွက်လာသည်။

ယခင်ကဆိုလျှင် သူသည် သိုင်းပညာပုံရိပ် ကို အသုံးမပြုဘဲ ဤမျှ ထိတ်လန့်ဖွယ်ကောင်းသော အရှိန်အဝါမျိုးကို မရရှိနိုင်ပေ။

သို့သော် ယခုအခါတွင်မူ မည်သည့် ထူးခြားသော ပုံရိပ်ကိုမျှ ထုတ်မပြဘဲ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး နင်းလိုက်ရုံဖြင့် တောင်တုန် မြေဟီးစေကာ အရှိန်အဝါမှာ အလွန်ပင် အံ့မခန်းလှသည်။

"ဟေးရှန် ငါ့ရှေ့ကို လိပ်ထွက်ခဲ့စမ်း"

လီယန်ချူး၏ အသံမှာ မိုးကြိုးပစ်သကဲ့သို့ ကျယ်လောင်လှပြီး ကောင်းကင်ယံမှ လျှပ်စီးလက်သံကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

ဝုန်း... ဝုန်း... ဝုန်း...

အသံမှာ ဟေးရှန်တောင်အတွင်း၌ အဆက်မပြတ် ပဲ့တင်ထပ်နေတော့သည်။ ဤသည်မှာ တာအိုဂိုဏ်း၏ မန္တန်ရှစ်ပါးဂါထာ ပင် ဖြစ်သည်။ ယခင်က တာအိုဂိုဏ်း၏ မန္တန်ရှစ်ပါးကို အသုံးပြုရန် သူသည် ဂါထာကို ရွတ်ဆိုရသော်လည်း၊ ယခု ယန်ဝိညာဉ်အဆင့်သို့ ရောက်သောအခါ စိတ်အာရုံတစ်ခုတည်းဖြင့် စိတ်ကြိုက် ခိုင်းစေနိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူးသည် စိတ်ကိုလှုပ်ရှားကာ လောကသန့်စင်ခြင်း မန္တန် ကို အသုံးပြုလိုက်သည်။ သူ၏ ကိုယ်ကို ဗဟိုပြု၍ သန့်စင်သော အရှိန်အဝါတစ်ခုမှာ အပြင်ဘက်သို့ ပြန့်နှံ့သွား၏။ ခဏချင်းမှာပင် ပတ်ဝန်းကျင် ဆယ်မိုင်အတွင်းကို လွှမ်းခြုံသွားတော့သည်။

ဟေးရှန်တောင်၏ သေခြင်းအငွေ့အသက်များမှာ အကုန်အစင် ဖော်ထုတ်ခံလိုက်ရကာ အငွေ့အသက်များမှာ တုန်ခါသွားသည်။ ထိုကြီးမားလှသော သေခြင်းအငွေ့အသက်များကြား၌ ဖုံးကွယ်ထားသော လှုပ်ရှားမှုတစ်ခုမှာ ခဏမျှ ပေါ်လာပြီး ပြန်ပျောက်ကွယ်သွား၏။ သို့သော် လီယန်ချူးကမူ ထိုလှုပ်ရှားမှုကို တိကျစွာ ဖမ်းဆီးနိုင်လိုက်သည်။

ယခုအခါ သူ၏ စိတ်အာရုံ မှာ အလွန်ပင် အားကောင်းလှပြီး ဖြန့်ကျက်လိုက်လျှင် ပတ်ဝန်းကျင် မိုင်ပေါင်း ဒါဇင်နှင့်ချီ၍ လွှမ်းခြုံနိုင်သည်။

ဤသည်မှာ ယန်ဝိညာဉ် အလယ်အလတ်အဆင့်မှသာ ရရှိနိုင်သော နယ်ပယ်ဖြစ်သော်လည်း သူသည် ယန်ဝိညာဉ်အဆင့်သို့ ခြေချရုံဖြင့် လုပ်ဆောင်နိုင်နေပြီ ဖြစ်သည်။

သူ၏ ကိုယ်ဟန်မှာ ချက်ချင်းပင် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး နောက်တစ်ခဏ၌ ဟေးရှန်တောင်၏ အလယ်ဗဟိုသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

"ဓာတ်ငါးပါး လွတ်မြောက်ခြင်းအတတ်"

ထိုအငွေ့အသက်မှာ ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားသော်လည်း လီယန်ချူးက လက်လှမ်း၍ ဖမ်းဆီးလိုက်သည်။

သူသည် မိမိ၏ ခန္ဓာကိုယ် သွေးချီအရှိန်အဝါကို တိကျစွာ ထိန်းချုပ်နိုင်သကဲ့သို့ပင်၊ သူ၏ ချီစွမ်းအားမှာလည်း နတ်ဘုရားအတတ်တစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

မူလက ကြီးမားသော်လည်း မသိမ်မွေ့ခဲ့သော စွမ်းအားများကို ယခုအခါတွင်မူ လက်ထဲ၌ တိကျစွာ ထိန်းချုပ်ထားကာ ထိုအငွေ့အသက်ကို လက်ဖြင့် တိုက်ရိုက် ဆုပ်ကိုင်လိုက်တော့သည်။

မရဏကမ္ဘာ

အမြင့် ပေရာနှင့်ချီသော ဟေးရှန်တောင်ပေါ်တွင် ပုံရိပ်တစ်ခုမှာ တောင်ကြား၌ ရပ်နေသည်။ သူ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဒဏ်ရာများမှာ အဆက်မပြတ် ပေါ်ပေါက်နေပြီး ထက်မြက်သော ဓားများဖြင့် ကိုယ်တွင်းမှ လှီးဖြတ်ခံနေရသကဲ့သို့ပင်။

ဤသည်မှာ လီယန်ချူး ယခင်က ခုတ်လိုက်သော ဓားချက်၏ ဓားဆန္ဒ မှာ သူ၏ ကိုယ်ထဲ၌ ကျန်ရှိနေခြင်း ဖြစ်သည်။ ၎င်းကို လုံးဝ ဖယ်ရှား၍ မရနိုင်ဘဲ အားကောင်းလှသော နတ်ဘုရားစွမ်းအားများဖြင့်သာ အတင်းအကျပ် ချေဖျက်နေရသည်။

"ဒီလို အမြတ်ထွက်မယ့် ကိစ္စမျိုးကို မလုပ်ခဲ့သင့်ဘူး။ အဲ့ဒီ တာအိုဆရာက ငါ့ကို တမင်တကာ ငါးစာချပြီး ဆွဲဆောင်နေတာများလား"

ဟေးရှန်တောင်စောင့်နတ်က နာကျင်စွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

သူ၏ ကိုယ်တွင်းရှိ ဓားအလင်းတန်းများမှာ အဆက်မပြတ် တောက်ပနေပြီး သူ၏ မျက်နှာ၊ လက်မောင်းနှင့် ရင်ဘတ်တို့မှာ အဆက်မပြတ် ကွဲအက်နေကာ ဒဏ်ရာများမှ သွေးများမှာ "ပွက်... ပွက်..." နှင့် ထွက်နေ၏။ သို့သော် သူ၏ ကိုယ်တွင်းရှိ စွမ်းအားများဖြင့် ထိုဒဏ်ရာများကို အတင်းအကျပ် ပြန်လည် ကုသနေသည်။

သူ၏ အရင်းအမြစ်မှာ မရဏကမ္ဘာရှိ ပေရာပေါင်းများစွာ မြင့်မားသော ဤတောင်ကြီး ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူ၏ နတ်ဘုရားစွမ်းအားမှာ သာမန်တစ္ဆေနတ်ဘုရားများ သို့မဟုတ် မိစ္ဆာနတ်ဘုရားများနှင့် မနှိုင်းယှဉ်နိုင်လောက်အောင် နက်ရှိုင်းလှသည်။

အကယ်၍သာ ထိုမျှကြီးမားသော စွမ်းအားများ မရှိခဲ့လျှင် ခုနက ဓားချက်မှာ သူ၏ မျက်လုံးကိုသာမက သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးကိုပါ ဖျက်ဆီးသွားနိုင်ပေလိမ့်မည်။

ရုတ်တရက်

သူသည် ပြင်းထန်လှသော ဆွဲဖြတ်ခြင်း အားတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

"လူသားလောကမှာ ကျန်ခဲ့တဲ့ ငါ့ရဲ့ အငွေ့အသက်တစ်ခုခု ဖြစ်သွားပြီလား"

ဟု ဟေးရှန်တောင်စောင့်နတ်က ထိတ်လန့်သွားမိသည်။

သူသည် ထိုအငွေ့အသက်ကို အာရုံခံရန် ကြိုးစားလိုက်ရာ၊ လူသားလောက၏ ဟေးရှန်တောင်အတွင်း ကျန်ရှိနေသော အငွေ့အသက်မှာ ထိုလူငယ် တာအိုဆရာ၏ လက်ထဲတွင် ဖမ်းဆီးခံထားရသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုလက်ထဲမှ ကျန်းချီစွမ်းအားမှာ အလွန်ပင် သန့်စင်လွန်းလှသဖြင့် သူ လုံးဝ မလှုပ်ရှားနိုင်တော့ပေ။

"မင်းလို တာအိုဆရာက တကယ်ပဲ အမြစ်ပြတ် သတ်ချင်တာလား။ ငါနဲ့ အသေအကြေ တိုက်ချင်တာလား "

ဟေးရှန်တောင်စောင့်နတ်၏ အသံကြီး ထွက်ပေါ်လာသည်။

"မင်းလိုကောင်က ငါနဲ့ အသေအကြေ တိုက်နိုင်တဲ့ အဆင့် ရှိလို့လား"

လီယန်ချူးက အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။ သူ၏ လက်ချောင်းကို အသာအယာ တောက်လိုက်ရာ၊ ဟေးရှန်တောင်စောင့်နတ်က လူသားလောကတွင် ချန်ထားခဲ့သော ထိုအငွေ့အသက်ကို အခြေခံ၍ လမ်းကြောင်းတစ်ခုကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖွင့်လိုက်တော့သည်။

ဟေးရှန်တောင်စောင့်နတ်မှာ အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်သွားတော့သည်။

"ဟင်းလင်းပြင်အတတ် မဟုတ်ဘူး... ဒီတာအိုဆရာက လျှို့ဝှက်အတတ်ကို သုံးပြီး ငါ့ရဲ့ အငွေ့အသက်ကို လမ်းညွှန်အဖြစ် သုံးပြီး ငါ့ကို ရှာတွေ့သွားတာပဲ"

ဟေးရှန်တောင်စောင့်နတ်သည် အခြေအနေကို ချက်ချင်း သုံးသပ်လိုက်သည်။ အကယ်၍သာ ဤတာအိုဆရာက ဟင်းလင်းပြင်ကို စိတ်ကြိုက် ဖွင့်နိုင်ပါက စိတ်ကူးလိုက်ရုံဖြင့် မိမိကို သတ်နိုင်ပေလိမ့်မည်၊ ဤမျှ အပင်ပန်းခံနေစရာ မလိုပေ။ သို့သော်ငြားလည်း ဤသည်မှာ အလွန်ပင် ထိတ်လန့်ဖွယ် ကောင်းလှသည်။

ဟေးရှန်တောင်စောင့်နတ်သည် ထိုအငွေ့အသက်ကို ဖြတ်တောက်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း အချိန်မမီတော့သည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"နောက်ကျသွားပြီ"

လီယန်ချူးက အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်၏။

ချွင်

ဓားအလင်းတန်းတစ်ခုသည် လမ်းကြောင်းအတိုင်း ပျံသန်းလာသည်။ နဂါးဟိန်းသံကဲ့သို့ပင် ဓားအလင်းတန်းမှာ အလွန်ပင် အေးစက်လှကာ ဟေးရှန်တောင်စောင့်နတ်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ခဏချင်းမှာပင် ပျက်စီးသွားတော့သည်။

ဝုန်း... ဝုန်း...

ဟေးရှန်တောင်ကြီး တစ်ခုလုံးမှာ ဝိညာဉ်ကင်းမဲ့သွားတော့သည်။

လီယန်ချူး၏ ဓားချက်မှာ မရဏကမ္ဘာရှိ ဟေးရှန်တောင်ကြီးကို မဖြိုချနိုင်သော်လည်း၊ ဟေးရှန်တောင်စောင့်နတ်၏ စိတ်အာရုံ ကိုမူ အကုန်အစင် သတ်ဖြတ်နိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

အခန်း (၆၅၈) - ကုသိုလ်မှတ် ငါးသောင်း ၊ ထိုက် ရှန်းဖူကျွင်း မရဏကမ္ဘာကို နှိမ်နင်းခြင်း ၊ နဂါးဝတ်ရုံနှင့် အမျိုးသား ၊ အဘိုးအိုရွှီ၏ ဖိတ်ခေါ်မှု

သူသည် နတ်ဘုရားအတတ်ကို အသုံးပြုကာ ဟေးရှန်တောင်စောင့်နတ်၏ ဝိညာဉ်ကို သတ်ဖြတ်ပြီးနောက်

နားထဲ၌ ခန့်ညားထည်ဝါလှသော မဟာတာအို၏ အသံတော် မြည်ဟီးလာတော့သည်။

ကုသိုလ်မှတ် ငါးသောင်း

သူ ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်ရုံရှိသေး၊ နားစည်ကို ရိုက်ခတ်သွားသော အသံကြီးတစ်သံ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဝုန်း

ကောင်းကင်ယံအပြည့် ဖုံးလွှမ်းနေသော သေခြင်းအငွေ့အသက် များသည် ဟင်းလင်းပြင် လမ်းကြောင်းအတိုင်း ရုတ်ချည်း ပေါက်ကွဲထွက်လာတော့သည်။

ဟေးရှန်တောင်စောင့်နတ်သည် ဟေးရှန်တောင်ကြီးကို ခန္ဓာကိုယ်အဖြစ် အသုံးပြုထားသဖြင့် အလွန်တရာ ကြီးမားလှပေသည်။ အကယ်၍သာ ထိုသေခြင်းအငွေ့အသက်များ ပေါက်ကွဲထွက်သွားပါက လူသားလောကအတွက် ကပ်ဘေးကြီးတစ်ခု ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။

လီယန်ချူးသည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး လက်ထဲ၌ ထိုက်ရှန်းဖူကျွင်းတံဆိပ်တော် ကို ထုတ်ဖော်လိုက်သည်။ ကောင်းကင်သို့ ထိုးတက်နေသော သေခြင်းအငွေ့အသက်များသည် ဖူကျွင်းတံဆိပ်တော်၏ စုပ်ယူခြင်းကို ကွက်တိ ခံလိုက်ရတော့သည်။

သူသည် စိတ်ထဲမှ အနည်းငယ် သက်ပြင်းချလိုက်မိ၏။ အကယ်၍ ထိုအငွေ့အသက်များ ပေါက်ကွဲထွက်လာပါက တားဆီးရန် အခြားနည်းလမ်းများ ရှိသော်လည်း၊ ယခုကဲ့သို့ ဖူကျွင်းတံဆိပ်တော်က အကုန်အစင် စုပ်ယူလိုက်ခြင်းမှာမူ မမျှော်လင့်ဘဲ ရရှိလာသော ဝမ်းမြောက်စရာ ကိစ္စပင် ဖြစ်သည်။

ထိုက်ရှန်းဖူကျွင်းတံဆိပ်တော်ပေါ်ရှိ အရှိန်အဝါမှာ ပိုမို၍ နက်ရှိုင်းခိုင်ခံ့လာသည်။

ဒဏ္ဍာရီလာပုံပြင်များအရ ထိုက်ရှန်းဖူကျွင်းကို "တုန်းယွဲ့မဟာနတ်မင်းကြီး" ဟုလည်း ခေါ်ဆိုကြပြီး မရဏကမ္ဘာ၏ အမြင့်ဆုံး အုပ်ချုပ်သူ ဖြစ်သည်။ သူ၏ တံဆိပ်တော်သည် ရှေးဟောင်းဆန်းကြယ်သော အငွေ့အသက်များ ကိန်းဝပ်နေ၏။

ယခင်က ချူကျန်းနဂါးနန်းတော်၏ မြေအောက်လိုဏ်ဂူထဲတွင် လီယန်ချူး တွေ့ခဲ့ရသော မြေအောက်ယင်သန္ဓေသား ကိုလည်း ထိုထိုက်ရှန်းဖူကျွင်းတံဆိပ်တော်ဖြင့်ပင် နှိမ်နင်းထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ် ဖုန်းတူး သရဲမြို့တော်သို့ သွားစဉ်ကလည်း ဤတံဆိပ်တော်သည် သေခြင်းအငွေ့အသက်များကို စုပ်ယူနိုင်သော စွမ်းရည်ရှိကြောင်း သူ သိခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့် သူ အမြဲတမ်း တွေးတောမိသည်မှာ—အကယ်၍သာ ဤတံဆိပ်တော်ကို ဖုန်းတူးမြို့ထဲ၌ အမြဲထားရှိပါက ဖုန်းတူးတစ်ခုလုံး၏ သေခြင်းအငွေ့အသက်များကို အကုန်အစင် စုပ်ယူပစ်နိုင်မလားဟူ၍ ဖြစ်သည်။

ယခုအခါ ဟေးရှန်တောင်ပေါ်ရှိ ထူထပ်လှသော သေခြင်းအငွေ့အသက်များနှင့် ဝိညာဉ်အဆီအနှစ် များသည် ထိုက်ရှန်းဖူကျွင်းတံဆိပ်တော်ထဲသို့ အဆက်မပြတ် စီးဝင်နေတော့သည်။

အမြင့် ပေရာနှင့်ချီသော တောင်ကြီးသည် တဖြည်းဖြည်း သေးငယ်သွားတော့သည်။

ဝုန်း... ဝုန်း... ဝုန်း

အတွင်းပိုင်းရှိ သေခြင်းအငွေ့အသက်နှင့် ဝိညာဉ်အဆီအနှစ်များ ဆုံးရှုံးသွားသည်နှင့်အမျှ ဤတောင်ကြီးမှာ တဖြည်းဖြည်း ပြိုကျပျက်စီးလာတော့သည်။

လီယန်ချူး ယခင်က အသုံးပြုခဲ့သော လမ်းကြောင်းဖွင့်အတတ်မှာ မူလက ဆိုလျှင် စောစီးစွာ ပိတ်သွားရမည် ဖြစ်သော်လည်း၊ ထိုက်ရှန်းဖူကျွင်းတံဆိပ်တော်ကြောင့် ထိုနေရာ၌ လမ်းကြောင်းမှာ ပိတ်မသွားဘဲ တစ်နေတော့သည်။

"ဒီလို ကောင်းတဲ့ကိစ္စမျိုးလည်း ရှိသေးတာပဲလား"

လီယန်ချူးသည် စိတ်ထဲမှ ဝမ်းသာသွားကာ ထိုက် ရှန်းဖူကျွင်းတံဆိပ်တော်က ဟေးရှန်တောင်ကို အကုန်အစင် စုပ်ယူပြီးသွားပါက မည်သို့သော အပြောင်းအလဲများ ဖြစ်ပေါ်လာမည်နည်းဟု စတင်မျှော်လင့်နေတော့သည်။

ဝုန်း... ဝုန်း... ဝုန်း

ဟေးရှန်တောင်ပေါ်၌ အဆက်မပြတ် ပြိုကျမှုများ ဖြစ်ပွားနေသည်။ တောင်နှင့်အတူ ပတ်ဝန်းကျင် ဟင်းလင်းပြင်မှာလည်း အဆက်မပြတ် တုန်ခါနေတော့သည်။

ဟေးရှန်တောင်သည် မရဏကမ္ဘာ၌ တည်ရှိသော တောင်ကြီးတစ်တောင် ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ ဟေးရှန်တောင် ပြိုလဲပျက်စီးသွားခြင်းသည် မရဏကမ္ဘာရှိ ရှေးဟောင်းတားမြစ်ချက် တည်ရှိမှုကြီးများ၏ အာရုံစိုက်မှုကို ခံလိုက်ရတော့သည်။

ဝုန်း... ဝုန်း

ရှေးဟောင်းတားမြစ်ချက် တည်ရှိမှုကြီး အများအပြား နိုးထလာကြပြီ

လီယန်ချူးသည် မိမိကိုယ်ပေါ်သို့ အကြည့်များစွာ ကျရောက်လာသည်ကို ချက်ချင်း ခံစားလိုက်ရသည်။ ထိုရှေးဟောင်းတားမြစ်ချက် တည်ရှိမှုကြီးများသည် လမ်းကြောင်းတစ်ခုကို ခြားကာ မိမိကို ချောင်းမြောင်းကြည့်ရှုနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ဟေးရှန်တောင်ကြီးတစ်ခုလုံးမှာမူ အဆက်မပြတ် ပြိုကျနေဆဲပင်။ တံဆိပ်တော်၏ သေခြင်းအငွေ့အသက် စုပ်ယူမှု အရှိန်မှာ မြန်သည်ဟုပင် မပြောနိုင်တော့ဘဲ ဝေလငါးကြီး ရေစုပ်ယူသကဲ့သို့ အလွန်ပင် ပြင်းထန်လှသည်။

ဟေးရှန်တောင်သည် မျက်စိရှေ့မှာတင် သိသိသာသာ သေးငယ်သွားတော့သည်။ ကြီးမားလှသော သေခြင်းအငွေ့အသက်များအားလုံးကို ထိုက်ရှန်းဖူကျွင်းတံဆိပ်တော်က စုပ်ယူလိုက်၏။

စက္ကန့်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက်တွင် ဟေးရှန်တောင်ကြီးတစ်ခုလုံးမှာ ဝုန်းခနဲ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး၊ မူလနေရာတွင် နက်ရှိုင်းလှသော ကျင်းကြီးတစ်ခုသာ ကျန်ရစ်တော့သည်။ ဟေးရှန်တောင်ကြီးတစ်ခုလုံးကို ထိုက်ရှန်းဖူကျွင်းတံဆိပ်တော်က အစအနမကျန် စုပ်ယူပစ်လိုက်ခြင်းပင်။

ဟေးရှန်တောင် အနီးအနားရှိ သရဲတစ္ဆေများနှင့် မိစ္ဆာများသည် အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေကြသည်။ သူတို့အားလုံးသည် ထိုကြီးမားလှသော စုပ်ယူအားနှင့် ဝေးရာသို့ ထွက်ပြေးနေကြ၏။

သို့သော် ကံဆိုးသူ အချို့မှာမူ အကုန်အစင် စုပ်ယူခြင်း ခံလိုက်ရပြီး သေခြင်းအငွေ့အသက်များ ဆုံးရှုံးကာ ဝိညာဉ်ပါ လွင့်စင်ပျက်စီးသွားကြရသည်။

သို့သော် ထိုက်ရှန်းဖူကျွင်းတံဆိပ်တော်သည် ဟေးရှန်တောင်ကြီးကို စုပ်ယူပြီးသွားသော်လည်း ရပ်တန့်မသွားဘဲ မရဏကမ္ဘာတစ်ခုလုံးရှိ သေခြင်းအငွေ့အသက်များကို ဆက်လက် စုပ်ယူရန် ကြိုးစားနေပြန်သည်။

ထိုလုပ်ရပ်သည် အချို့သော ရှေးဟောင်းတားမြစ်ချက် တည်ရှိမှုကြီးများကို ထိပါးသွားစေခဲ့သည်။

အနီးအနားရှိ တောင်နက်ကြီးတစ်ခုအတွင်းမှ ဟိန်းဟောက်သံကြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

နွားရိုင်းအော်သံကဲ့သို့လည်း တူသလို၊ နဂါးဟိန်းသံကဲ့သို့လည်း တူလှကာ နားစည်များ ကွဲထွက်မတတ် ကျယ်လောင်လှပေသည် ထိုတည်ရှိမှုကြီးမှာ ဤနေရာနှင့် အနီးဆုံး ဖြစ်သဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ သေခြင်းအငွေ့အသက် အပြောင်းအလဲများကို အရှင်းလင်းဆုံး ခံစားလိုက်ရခြင်းပင်။

ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရှိန်အဝါတစ်ခုသည် ထိုလမ်းကြောင်းအတိုင်း လီယန်ချူး၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ခတ်လာတော့သည်။ သို့သော် လီယန်ချူး၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ မရောက်မီမှာပင် ထိုက်ရှန်းဖူကျွင်းတံဆိပ်တော်က ကာကွယ်လိုက်၏။

ဒိုင်း... ဒိုင်း... ဒိုင်း

ဖျက်ဆီး၍မရသော ကြေးနီတံတိုင်း၊ သံမဏိနံရံကြီးကို ရိုက်ခတ်လိုက်သကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သွားပြီး လီယန်ချူးကို မည်သို့မျှ မထိခိုက်စေပေ။

ထိုရှေးဟောင်းတားမြစ်ချက် တည်ရှိမှုကြီးသည် ထိုက်ရှန်းဖူကျွင်း၏ စုပ်ယူမှုအရှိန်ကို လုံးဝ မတားဆီးနိုင်ခဲ့ပေ။ ထိုမျှတင်မက၊ သူ၏ ကိုယ်တွင်းရှိ သေခြင်းအငွေ့အသက်များပင် ထိုက်ရှန်းဖူကျွင်းတံဆိပ်တော်၏ လုယူခြင်းကို ခံနေရတော့သည်။

ဝူး... ဝူး... ဝူး

နွားရိုင်းဟိန်းသံ၊ နဂါးဟိန်းသံကဲ့သို့သော အသံကြီး ထွက်ပေါ်လာပြန်ကာ ဝိညာဉ်ကိုပင် တုန်ခါသွားစေသည်။ တိုင်ရှန်းဖူကျွင်းတံဆိပ်တော်သည် မရဏကမ္ဘာကို နှိမ်နင်းထားကာ လွင့်စင်နေသော သေခြင်းအငွေ့အသက်များကို တံဆိပ်တော်အတွင်းသို့ စုပ်ယူနေဆဲပင်။

လီယန်ချူးသည် မျက်စိထဲ၌ ဝေဝါးသွားရသည်။ မရေမရာသော အမြင်အာရုံထဲတွင် သူသည် ကျယ်ပြောလှသော ဟင်းလင်းပြင်ကြီးတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားသလို ခံစားရပြီး၊ ခန့်ညားထည်ဝါလှသော အမျိုးသားတစ်ဦး၏ ကျောပြင်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

ထိုအမျိုးသားသည် နဂါးဝတ်ရုံကို ဆင်မြန်းထားပြီး သူ၏ အရှိန်အဝါမှာ အလွန်ပင် တည်ကြည်ခန့်ညားလှသည်။ ကျောပြင်ကိုသာ မြင်ရသော်လည်း လီယန်ချူးမှာ မတွေးဝံ့လောက်အောင် ကြီးမားလှသော ဖိအားကို ခံစားနေရ၏။ ထိုအမျိုးသားသည် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ ခုခံတိုက်ခိုက်နေသည်။

ကောင်းကင်ယံမှ အမျိုးမျိုးသော မိစ္ဆာကောင်ကြီးများ ကျဆင်းလာသော်လည်း၊ ထိုအမျိုးသား၏ လက်ထဲတွင်မူ တစ်ချက်တည်းနှင့် ပျက်စီးသွားကြရသည်။

လီယန်ချူး သေချာကြည့်လိုက်ရာ မိစ္ဆာကောင်ကြီးပေါင်း သုံးရာကျော်မှာ ကောင်းကင်မှ ကျဆင်းလာပြီး ထိုအမျိုးသားနှင့် ယှဉ်ပြိုင်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုခန့်ညားသော အမျိုးသား၏ လက်ထဲမှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော နတ်ဘုရားအတတ်များ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး ထိုမိစ္ဆာကောင် သုံးရာကျော်ကို တစ်ခဏချင်းမှာပင် မောင်းထုတ်ပစ်လိုက်သည်။ ရှေးဟောင်း ဆန်သော ခံစားချက်ကြီးတစ်ခု စီးဆင်းလာပြီးနောက် ထိုမြင်ကွင်းမှာ ဤနေရာ၌ပင် ရုတ်ချည်း ရပ်တန့်သွားတော့သည်။

"ခုနက... အဲ့ဒါ ဘာဖြစ်သွားတာလဲ"

"ထိုက်ရှန်းဖူကျွင်းတံဆိပ်တော်ထဲမှာ ကျန်ရစ်ခဲ့တဲ့ အသိစိတ်ကြွင်း လား"

လီယန်ချူး မှင်သက်သွားရသည်။ ခုနက မြင်ကွင်းသည် သူ့ကို အလွန်အမင်း တုန်လှုပ်သွားစေခဲ့၏ ထိုထဲရှိ မိစ္ဆာကောင် တစ်ကောင်ချင်းစီမှာ သူ ယခုလက်ရှိ မယှဉ်နိုင်သော တည်ရှိမှုကြီးများ ဖြစ်ကြပေလိမ့်မည်။

သို့သော် ထိုအမျိုးသားမှာမူ တစ်ကိုယ်တည်းနှင့် မိစ္ဆာကောင် သုံးရာကျော်ကို ခုခံနေနိုင်ခဲ့ကာ၊ သူ၏ ကိုယ်ပေါ်ရှိ အရှိန်အဝါမှာ လူတိုင်း အားကျရလောက်အောင် အစွမ်းထက်လှသည်။

မရဏကမ္ဘာအတွင်းမှ ရှေးဟောင်းအသိစိတ်တစ်ခု နိုးထလာပြီး၊ အသံမှာ မိုးကြိုးပစ်သကဲ့သို့ ပဲ့တင်ထပ်လာတော့သည်။

"အမြန် ဆုတ်ခွာစမ်း"

ထိုရှေးဟောင်းအသိစိတ်သည် အားကောင်းလှသော နတ်ဘုရားအတတ်တစ်ခုကို အသုံးပြုလိုက်ရာ၊ လောကတစ်ခုလုံးမှာ ခေါက်ချိုးခံလိုက်ရသလို ဖြစ်သွားသည်။ ထိုက်ရှန်းဖူကျွင်းတံဆိပ်တော်မှာ အပြင်ဘက်သို့ တွန်းထုတ်ခံလိုက်ရတော့သည်။

လီယန်ချူး ဖွင့်ထားသော လမ်းကြောင်းမှာလည်း အတင်းအကျပ် ပိတ်သွားရပြီး၊ မူလကတည်းက မရှိခဲ့သလိုမျိုး ဖြစ်သွား၏။ လီယန်ချူးသည် မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်ကာ လက်ထဲရှိ ပိုမို၍ ရှေးဟောင်းဆန်ကာ ခန့်ညားလာသော တံဆိပ်တော်ကို ကြည့်ပြီး စဉ်းစားခန်း ဝင်နေတော့သည်။

ခုနက အသံကို သူ ကြားဖူးသလိုလို ရှိသည်။ ရင်းနှီးနေ၏။ ယခင်က ဖုန်းတူးမြို့ထဲသို့ သူ ဝင်ရောက်စဉ်ကလည်း နောက်ဆုံး၌ ထိုအသံရှင်ကပင် သူ့ကို ဖုန်းတူးမြို့ထဲမှ မောင်းထုတ်ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"အဲ့ဒီလူက ဘယ်သူလဲ"

"ဘာလို့ ငါ့ကို အမြဲတမ်း မောင်းထုတ်နေရတာလဲ"

လီယန်ချူးသည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသော်လည်း၊ ထိုရှေးဟောင်းအသိစိတ်ထံမှ မည်သည့် ရန်လိုမှုကိုမျှ သူ မခံစားရပေ။ အကယ်၍သာ ရန်လိုခဲ့ပါက ထိုသူ၏ အစွမ်းဖြင့် သူ့ကို တိုက်ရိုက် တိုက်ခိုက်နိုင်ပေသည်။

သူသည် ထိုက်ရှန်းဖူကျွင်းတံဆိပ်တော်ကို သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး၊ ခြေအောက်တွင် ငါးရောင်ခြယ်မြူတိမ်များကို ဖြစ်ပေါ်စေကာ မြောက်ဘက်နယ်စပ်ခရိုင် မြို့တော်ဆီသို့ ဦးတည်ပျံသန်းသွားတော့သည်။

ဂုဏ်ပြုစားပွဲ မစတင်မီ ဟေးရှန်ဆိုသော ကောင်ကို အရင်သတ်ပစ်လိုက်မှသာ ဤထမင်းဝိုင်းမှာ စိတ်လက်ချမ်းသာစွာ စားနိုင်ပေလိမ့်မည်။

အောက်ပြည်အထက်ပြည် နှစ်လောကစလုံးတွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြံစည်ခဲ့သော မရဏကမ္ဘာမှ နတ်ဘုရားတစ်ပါးသည် လီယန်ချူး၏ စကားပြောရယ်မောနေသည့် အချိန်လေးအတွင်းမှာပင် ပြာအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သူ မြောက်ဘက်နယ်စပ်ခရိုင် မြို့တော်သို့ ပြန်ရောက်သည့်အခါတွင် ဂုဏ်ပြုစားပွဲမှာ စပင် မစသေးပေ။ သူ ပြန်ရောက်လာသည့် အရှိန်မှာ အလွန်ပင် မြန်လွန်းလှသဖြင့် လူတိုင်းက ဤလီတာအိုဆရာလေးသည် အပြင်သို့ တစ်ပတ် လမ်းလျှောက်ထွက်သွားသည်ဟုသာ ထင်ကြပေလိမ့်မည်။

အောက်ပြည်အထက်ပြည် နှစ်လောကစလုံးကို ဒုက္ခပေးခဲ့ပြီး လူပေါင်းများစွာကို သတ်ဖြတ်ခဲ့သော ဟေးရှန်တောင်စောင့်နတ်သည် သူ၏ ဓားအောက်တွင် သေဆုံးသွားခဲ့ပြီဆိုသည်ကို မည်သူမျှ သိရှိနိုင်လိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

ဂုဏ်ပြုစားပွဲ ပြီးဆုံးသွားသည့်အခါ ရွှီမျိုးနွယ်၏ ဘိုးဘေးဖြစ်သူ ရွှီဘင်း က လီယန်ချူးကို ကိစ္စတစ်ခု ပြောပြလာသည်။ ၎င်းမှာ နတ်ဘုရားမြေ နှင့် ပတ်သက်သော ကိစ္စပင်။

"လင်းရွှီ နတ်ဘုရားမြေက မကြာခင် ပွင့်တော့မယ်။ အဲ့ဒီ နတ်ဘုရားမြေထဲမှာ'ကျိုရှောင် နတ်ဘုရားကျမ်း ဆိုတဲ့ ကျမ်းစာတစ်စောင် ရှိတယ်။ အဲ့ဒီကျမ်းစာကို ကျင့်ကြံတတ်သွားရင် နတ်ပြည်ကို ပျံတက်ပြီး နတ်ဘုရားအဖြစ် အောင်မြင်နိုင်တယ်။ လီတာအိုဆရာရော စိတ်ဝင်စားလား"

ဟု ရွှီဘင်းက မေးလိုက်သည်။

"နတ်ဘုရားမြေတွေမှာ တတိယအဆင့် ယန်ဝိညာဉ်အဆင့် ဆိုရင် ဝင်လို့မရဘူး မဟုတ်လား။ ကျွန်တော်ကတော့ အေးအေးဆေးဆေး ကျင့်ကြံတာကပဲ ပိုကောင်းပါတယ်"

ဟု လီယန်ချူးက ခေါင်းခါလိုက်သည်။

အမှန်အတိုင်း ပြောရလျှင် သူသည် နတ်ဘုရားမြေများအပေါ် သိပ်ပြီး အထင်မကြီးပေ။

နတ်ဘုရားမြေသို့ သွားတိုင်း အခွင့်အရေးကြီးများ ရရှိခဲ့သော်လည်း၊ လီယန်ချူး၏ အမြင်တွင် ထိုနေရာများသည် ပျက်စီးနေသော နေရာများ ဖြစ်ကြပြီး ရှေးဟောင်းမိစ္ဆာများ ခိုအောင်းနေတတ်ကြသည်။ သာမန်ကျင့်ကြံသူများအတွက်မူ အခွင့်အရေးထက် အန္တရာယ်က ပိုများလှသည်။

ယခုအခါ သူသည် တတိယအဆင့်သို့ တက်လှမ်းကာ ယန်ဝိညာဉ်ပညာရှင် ဖြစ်လာပြီ ဖြစ်ရာ၊ နတ်ဘုရားကျမ်းစာများကို သွားလုနေရန် မလိုတော့သလို ဝင်ရန်လည်း မဖြစ်နိုင်ပေ။

"တကယ်လို့... အဖိုးကြီးမှာ မင်းကို အထဲရောက်အောင် ပို့ပေးနိုင်တဲ့ နည်းလမ်းရှိရင်ကော "

ရွှီဘင်းက ခပ်အေးအေး ပြုံးကာ မေးလိုက်တော့သည်။