အခန်း (၁၅၃၄-၁၅၃၆)

အခန်း (၁၅၃၄) မဟာနတ်အရှင် မင်ပန်း

မင်သဲ့သည် ဤတာဝန်တွင် ရှေးဟောင်းသူတော်စင်သတ်ဖြတ်သူတစ်ဦးနှင့် တိုးလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။ သူသည် ဧကရာဇ်ယွီ ချီးမြှင့်ထားသော အကာအကွယ် အမွေအနှစ်ပစ္စည်းကို အသုံးပြုခဲ့သော်လည်း ချင်းယွမ်၏ တိုက်ခိုက်မှုကို မတားဆီးနိုင်ခဲ့ပေ။ ဤအခိုက်အတန့်တွင် သူ၏မျက်နှာမှာ ပြာနှမ်းနေတော့သည်။ သူ သေရတော့မည်ဟု ထင်နေစဉ်မှာပင် သူ၏ရှေ့၌ အဖြူရောင်အလင်းလုံးတစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာသည်။ ထို့နောက် မြို့ရိုးများပမာ ခိုင်ခံ့လှသည့် ဖြူစင်သော တောင်ပံတစ်စုံက ချင်းယွမ်၏ တိုက်ကွက်ကို ပိတ်ဆို့ထားသည်ကို သူ မြင်လိုက်ရ၏။

ထိုတောင်ပံတစ်စုံမှာ သူတော်စင်အလင်းများ ဖုံးလွှမ်းနေပြီး ၎င်းမှာ အကြီးအကဲ မင်သဲ့ တောင်ပံမျိုးနွယ်စုတွင် မြင်ဖူးသမျှ၌ အစင်ကြယ်ဆုံး ဖြစ်ပေသည်။ ထိုတောင်ပံပိုင်ရှင်မှာ ရုပ်ရည်ခန့်ညားပြီး မျက်နှာသွင်ပြင် ထင်ရှားလှသော အမျိုးသားတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူသည် ကောင်းကင်ဘုံမှ ဆင်းသက်လာသူပမာ မြင့်မြတ်ခန့်ညားလှ၏။ သူ၏မျက်မှောင်နှစ်ခုကြားရှိ နေရာမှာ တောက်ပစွာ ဝင်းလက်နေပြီး သူ၏မျက်လုံးများမှာလည်း တောက်ပနေပုံရသည်။ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်မှာ ကြံ့ခိုင်တောင့်တင်းပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အကြည့်များ ရှိပေသည်။ သူသည် လောက၏ အညစ်အကြေးများ မစွန်းထင်ဘဲ တောက်ပစင်ကြယ်နေပေသည်။

မင်သဲ့သည် ထိုတောင်ပံများကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် သူ အသက်ဘေးမှ လွတ်မြောက်ပြီမှန်း သိလိုက်သည်။ သူသည် သူ၏ရှေ့ရှိ မြင့်မားထည်ဝါသော ပုံရိပ်ကို ကြည့်ရင်း သူ၏စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို မဖုံးကွယ်နိုင်တော့ပေ။

တာ့ဟန်မှ ကျင့်ကြံသူများသည် ထိုလူသစ်ကို မြင်သောအခါ သူ၏ရုပ်ရည်ကြောင့် မှင်တက်သွားကြရသည်။ လူသားတစ်ဦးက ဤကဲ့သို့သော ရုပ်ရည်မျိုးကို မည်သို့ ပိုင်ဆိုင်နိုင်ပါ့မည်နည်း။ မိန်းမလှတစ်ဦးပင်လျှင် သူ၏ရုပ်ရည်ကို မနာလိုဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ ထိုအမျိုးသားသည် လေထဲတွင် ဝဲပျံနေရင်း ချင်းယွမ်၏ တိုက်ခိုက်မှုများကို အလွယ်တကူ ချေဖျက်လိုက်သည်။

ချင်းယွမ်သည် ထိုအမျိုးသားကို စိုက်ကြည့်နေမိ၏။ ထိုအမျိုးသားကလည်း တိတ်ဆိတ်စွာ ပြန်လည်စိုက်ကြည့်နေသည်။ သုံးစက္ကန့်ခန့် ကြာပြီးနောက် သူက လေသံအတက်အကျမရှိဘဲ ဆိုလိုက်၏။

"ဒီရှေးဟောင်းသူတော်စင်သတ်ဖြတ်သူက ဘယ်ကနေ ရောက်လာတာလဲ။ သေစမ်း"

ထို့နောက် ထိုတောင်ပံမျိုးနွယ်စုဝင်သည် တောင်တစ်လုံး၏ အင်အားကို သယ်ဆောင်လာသကဲ့သို့ သူ၏လက်ကို ရှေ့သို့ တွန်းထုတ်လိုက်သည်။ လက်ဝါးစည်းတံဆိပ်တစ်ခုမှာ ဟင်းလင်းပြင်ကို ဆုတ်ဖြဲလျက် ထွက်ပေါ်လာ၏။ ၎င်းတွင် အစွမ်းထက်လှသော ဟင်းလင်းပြင်နိယာမနှင့် ချည်နှောင်နိုင်စွမ်းရှိသော စွမ်းအားများ ပါဝင်နေသည်။

ချင်းယွမ် မျက်မှောင်ကျုံ့လိုက်မိသည်။ သူမသည် ထိုတိုက်ကွက်ကို တားဆီးရန် သူမ၏တောင်ပံများကို လျင်မြန်စွာ ခတ်လိုက်၏။

ဘုန်း

ကံဆိုးစွာပင် တာအိုစွမ်းအားများ ပါဝင်နေသော လက်ဝါးစည်းတံဆိပ်မှာ ချင်းယွမ်အပေါ်သို့ တိကျစွာ ကျရောက်သွားသည်။ သူမသည် တောင်ပံများကို ကာလိုက်သော်လည်း နောက်သို့လွင့်ထွက်သွားကာ ပြင်းထန်စွာ နာကျင်သွားတော့သည်။ သူမသည် ပေ ၃၀၀၀ ကျော်ခန့်အထိ လွင့်ထွက်သွားတော့သည်။

ဤတိုက်ပွဲကို မည်သူမျှ ဖော်ပြနိုင်ခြင်း မရှိပေ။ ပြိုင်ဘက်နှစ်ဦး၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာ လိုက်မမီနိုင်လောက်အောင် အလွန်ပင် လျင်မြန်လွန်းလှသည်။ မွေးဖွားဇယားချပ် နှစ်ခုထက်ပိုသော ကျင့်ကြံသူများသာလျှင် သူတို့ကို ခဲယဉ်းစွာ မြင်တွေ့နိုင်ပေသည်။ မွေးဖွားဇယားချပ် နှစ်ခု သို့မဟုတ် နှစ်ခုအောက်ရှိသော သူများအတွက်မူ ဤတိုက်ပွဲမှာ အလွန်ပင် ပျင်းစရာကောင်းလှပေသည်။ သူတို့ မြင်တွေ့နိုင်သည်မှာ ပြိုင်ဘက်နှစ်ဦး လှုပ်ရှားမှု ရပ်တန့်သွားချိန်မှသာ ဖြစ်သည်။

ချင်းယွမ် အလွန်ပင် မသက်မသာ ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမသည် ဖြူစင်သော တောင်ပံများရှိသည့် တောင်ပံမျိုးနွယ်စုဝင်ကို မမှိတ်မသုန် စိုက်ကြည့်နေမိ၏။ ယနေ့တွင် သူမသည် ပညာရှင်တစ်ဦးနှင့် တွေ့ဆုံခဲ့ပြီမှန်း သူမ သိလိုက်သည်။ ဤသည်မှာ သူမ သင်းပျံ့တောင်ကြားမှ ထွက်ခွာရန် အချိန်အတော်ကြာ တုံ့ဆိုင်းနေခဲ့သည့် အကြောင်းရင်းပင် ဖြစ်သည်။ သူမ အပြင်ထွက်လာသည်နှင့် ပညာရှင်တစ်ဦးနှင့် တွေ့လိမ့်မည်ဟု မည်သူက သိမည်နည်း။ ထို့အပြင် ထိုပညာရှင်မှာ အထွတ်အထိပ်သက်ရှိတစ်ပါးပင် ဖြစ်နေတော့သည်။

ဤသည်မှာ လုကျိုးအနေဖြင့်လည်း လူတစ်ပိုင်း နတ်တစ်ပိုင်းဖြစ်သော အထွတ်အထိပ်သက်ရှိတစ်ပါးနှင့် ပထမဆုံးအကြိမ် တွေ့ဆုံခြင်း ဖြစ်သည်။ ပြိုင်ဘက်နှစ်ဦးမှာ အချိန်အတော်ကြာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး စိုက်ကြည့်နေကြ၏။

ထိုအတောအတွင်း အသက်ပြန်ရှူနိုင်ပြီဖြစ်သော အကြီးအကဲ မင်သဲ့သည် သူ၏အသွင်အပြင်ကို ပြန်လည်ပြုပြင်လိုက်ပြီးနောက် နာကျင်မှုကို အောင့်အည်းကာ ဦးညွှတ်လိုက်သည်။

"မဟာနတ်အရှင် မင်ပန်း ကို ဂါရဝပြုပါတယ်”

ချင်းယွမ်သည် မဟာနတ်အရှင် ဟူသော စကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ပေ ၃၀ ကျော်ခန့် နောက်သို့ ဆုတ်သွားမိသည်။

အထွတ်အထိပ်သက်ရှိများကို အဓိက အတန်းအစား သုံးမျိုး ခွဲခြားထားသည်။ အနိမ့်တန်း အထွတ်အထိပ်သက်ရှိ၊ အဆင့်မြင့် အထွတ်အထိပ်သက်ရှိနှင့် နတ်ဘုရားအဆင့် အထွတ်အထိပ်သက်ရှိတို့ ဖြစ်ကြသည်။ အမျိုးအစား တစ်ခုစီတွင် နတ်အရှင်၊ နတ်ဘုရင်နှင့် နတ်ဧကရာဇ် ဟူသော ဘွဲ့အမည်များ ရှိကြသည်။ ပြောနေစရာပင် မလိုတော့ပါ၊ ထိုဘွဲ့အမည်များမှာ တစ်ဦးချင်းစီ၏ ခွန်အားနှင့် ကိုက်ညီပေသည်။

မဟာနတ်အရှင် မင်ပန်းသည် မင်သဲ့ကို ကြည့်ပင်မကြည့်ဘဲ မေးမြန်းလိုက်သည်။

"မင်း ငါ့ကို ဘာလို့ ဆင့်ခေါ်တာလဲ"

မင်သဲ့က ရှင်းပြလိုက်သည်။ "ဒါက ရှေးဟောင်းသူတော်စင်သတ်ဖြတ်သူ ချင်းယွမ် ပါ။ သူက ကျုပ်တို့ရဲ့ အလုပ်ကို နှောင့်ယှက်သလို ကျုပ်တို့ မျိုးနွယ်စုဝင် ဆယ်ယောက်ကျော်ကိုလည်း သတ်ပစ်ခဲ့ပါတယ်"

ယင်းကို ကြားသောအခါ မင်ပန်း၏ မျက်လုံးများမှ အေးစက်သော အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူက ချင်းယွမ်ကို ကြည့်ကာ အထင်သေးသော လေသံဖြင့် ဆိုလိုက်၏။

"ချင်းယွမ်လေး တစ်ကောင်ကများ တောင်ပံမျိုးနွယ်စုကို ရန်စရဲတယ်ပေါ့"

ချင်းယွမ်မှာ ဘာပြန်ပြောရမှန်း မသိဘဲ ဖြစ်နေရှာသည်။ သူမသည် လုကျိုးကိုသာ စိုးရိမ်တကြီး လှမ်းကြည့်နေမိပြီး ဆိုးယုတ်သူတစ်ပါး၌ ဤပြဿနာကို ဖြေရှင်းနိုင်မည့် နည်းလမ်း ရှိလိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်နေမိသည်။ သို့သော် သူမ လှမ်းကြည့်လိုက်သောအခါ လုကျိုး၏ တုံ့ပြန်မှုမှာ အနည်းငယ် သံသယဖြစ်စရာ ကောင်းနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။ သူသည် မင်ပန်းကို မည်သည့်လှုပ်ရှားမှုမျှ မရှိဘဲ တိတ်ဆိတ်စွာ စိုက်ကြည့်နေသည်။ ၎င်းမှာ ကြောက်လန့်ပြီး မှင်တက်နေသကဲ့သို့ပင်။

အမှန်စင်စစ် တာ့ဟန်ရှိ ကျင့်ကြံသူများသည်လည်း ထိုအတိုင်းပင် ဖြစ်နေကြသည်။ သူတို့သည် ခေါင်းမော့ကာ မင်ပန်းကို မည်သည့်လှုပ်ရှားမှုမျှ မရှိဘဲ တိတ်ဆိတ်စွာ စိုက်ကြည့်နေကြ၏။ သူတို့ ဘာတွေ တွေးနေကြသည်ကို မည်သူမျှ မသိနိုင်ပေ။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် မင်သဲ့သည် ချင်းယွမ်ကို လက်ညှိုးညွှန်ပြကာ ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"မဟာနတ်အရှင် မင်ပန်း အနေနဲ့ သေဆုံးသွားတဲ့သူတွေအတွက် တရားမျှတမှု ရှာပေးလိမ့်မယ်လို့ ကျုပ် မျှော်လင့်ပါတယ်"

မင်ပန်းသည် သူ၏တောင်ပံများကို ပြန်လည် ခေါက်သိမ်းလိုက်ရာ ကောင်းကင်ယံကို လင်းထိန်စေခဲ့သော အလင်းရောင်များမှာလည်း သူနှင့်အတူ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။ သို့သော် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်မှ ထွက်ပေါ်နေသော အလင်းတန်းများမှာမူ ပိုမို တောက်ပလာခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ နေရောင်ခြည်များ ဖုံးလွှမ်းနေသကဲ့သို့ပင်။

မင်ပန်းသည် ချင်းယွမ်ကို ခပ်အေးအေးပင် ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ညာလက်ကို မြှောက်ကာ ရှေ့သို့ တွန်းထုတ်လိုက်သည်။

ဝှစ်

အဖြူရောင်အလင်းတန်းတစ်ခုမှာ ဟင်းလင်းပြင်ကို ဆုတ်ဖြဲလျက် ထက်မြက်သော ဓားသွားတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ၎င်းသည် ချင်းယွမ်၏ ရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာတော့သည်။ သူမ၏ မျက်နှာထား ပြောင်းလဲသွားပြီး သူမ၏တောင်ပံများကို ထပ်မံ ခတ်လိုက်၏။ သူမသည် ထိုတိုက်ကွက်ကို ရှောင်တိမ်းရန် ဟင်းလင်းပြင်နိယာမကို အသုံးပြုလိုက်သည်။ မထင်မှတ်ဘဲ သူမကို ဖြတ်ကျော်သွားသော အဖြူရောင်အလင်းတန်းမှာ နောက်ကွယ်မှနေ၍ ရုတ်တရက် ဝိုက်ပတ်ကာ ပြန်လည် ရောက်ရှိလာပြန်သည်။

ဝှစ်

ချင်းယွမ်သည် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုကြောင့် မျက်နှာဖြူရော်သွားပြီး သူမ၏တောင်ပံများကို ကမူးရှူးထိုး ခတ်လိုက်တော့သည်။ ထို့နောက်တွင် သူမသည် သူမ၏ မူလအသွင်ဖြစ်သော ဧရာမ ပျားသားရဲကြီးအဖြစ်သို့ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲလိုက်၏။ ထို့နောက်တွင် သူမသည် ရွှေရောင်အပ်နှင့် တူသော လက်နက်တစ်ခုကို ပစ်လွှတ်လိုက်ရင်း မင်ပန်း၏ တိုက်ကွက်ကို ရှောင်တိမ်းလိုက်သည်။

ရွှေရောင်အပ်သည် ဟင်းလင်းပြင်ကို ဆုတ်ဖြဲလျက် မင်ပန်း၏ ရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာကာ ဟင်းလင်းပြင်ကို ဂယက်ထသွားစေသည်။ သို့သော် သူ၏မျက်နှာမှာ မည်သည့် အမူအရာမျှ မရှိဘဲ ထိုရွှေရောင်အပ်ကို တားဆီးရန် သူ၏လက်ကို အေးအေးလူလူပင် မြှောက်လိုက်၏။

ဝှစ်

ရွှေရောင်အပ်သည် လေထဲတွင် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားတော့သည်။

"အဆိပ်အပ်လား" မင်သဲ့ မျက်မှောင်ကျုံ့လိုက်မိသည်။

မင်ပန်း၏ လက်မှာ မည်သည့်အရာကမျှ မဖျက်ဆီးနိုင်သကဲ့သို့ ထိုအဆိပ်အပ်ကို ဖမ်းဆွဲလိုက်ပြီး လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်လိုက်သည်။ သူ လက်ကို ပြန်လည် ဖြန့်လိုက်သောအခါ အစိတ်စိတ်အမြွှာမြွှာ ဖြစ်သွားသော အဆိပ်အပ်မှာ ကောင်းကင်မှ ကြွေကျလာတော့သည်။ ထို့နောက် သူသည် ချင်းယွမ်ထံသို့ မည်သည့်အမူအရာမျှ မရှိဘဲ ပျံသန်းသွားတော့၏။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အချိန်နှင့် ဟင်းလင်းပြင်မှာ ရုတ်တရက် အေးခဲသွားတော့သည်။ သူသည် ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားနေသော ချင်းယွမ်၏ နှေးကွေးလှသည့် လှုပ်ရှားမှုကို ကြည့်နေမိ၏။

ပြိုင်ဘက်နှစ်ဦးကြားရှိ တာအိုစွမ်းအားများအပေါ် နားလည်မှု ကွာဟချက်မှာ မိုးနှင့်မြေပမာပင် ဖြစ်သည်။ ခဏအတွင်းမှာပင် မင်ပန်းသည် ချင်းယွမ်၏ အထက်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီး သူမကို လက်သီးဖြင့် ထိုးနှက်လိုက်တော့သည်။

ဘုန်း

ချင်းယွမ် တိုက်ခိုက်ခံလိုက်ရသောအခါ လေထုအတွင်း၌ အသံလှိုင်း ပေါက်ကွဲသံတစ်ခု ဟိန်းထွက်သွားသည်။ သူမသည် သွေးများ အန်ထုတ်လိုက်ရပြီး မြေပြင်သို့ ပြုတ်ကျသွားတော့၏။ လူတိုင်း မှင်တက်သွားကြရသည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူတို့မှာ ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့နိုင်စွမ်း မရှိကြပေ။

မင်ပန်းသည် မြေပြင်ကို ခပ်အေးအေးပင် ကြည့်လိုက်ပြီး ဆိုလိုက်၏။

"တကယ့်ကို ဇွဲကောင်းတဲ့ ပျားလေးပဲ"

မင်သဲ့သည် အပြင်းအထန် ဒဏ်ရာရသွားသော ချင်းယွမ်ကို ကြည့်ကာ ဝမ်းသာအားရ ဆိုလိုက်သည်။

"မဟာနတ်အရှင်... ဒီချင်းယွမ်က မရိုးရှင်းပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ မဟာနတ်အရှင် ကိုယ်တိုင် လှုပ်ရှားမှတော့ သူ့ကို ကိုင်တွယ်ရတာ လွယ်ကူမှာ သေချာပါတယ်။ ကျေးဇူးပြုပြီး သူ့ကို သတ်ပစ်လိုက်ပါ၊ အခွင့်အရေး မပေးပါနဲ့"

မင်ပန်းက မင်သဲ့၏ စကားကို ခေါင်းအနည်းငယ် ညိတ်ကာ တုံ့ပြန်လိုက်ရင်း မြေပြင်ပေါ်၌ ထရန် ကြိုးစားနေသော ချင်းယွမ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ ချင်းယွမ်သည် လူသားအသွင် ပြန်လည်ပြောင်းလဲလိုက်ပြီး နိမ့်ပါးလှသော အမြင့်မှနေ၍ ထွက်ပြေးလေတော့သည်။ ယင်းကို မြင်သောအခါ မင်ပန်းက ခေါင်းခါလျက် ဆို၏။

"အကယ်၍ မင်းသာ ဒီတိုက်ကွက်ကနေ လွတ်အောင် ပြေးနိုင်မယ်ဆိုရင် ငါ မင်းရဲ့ အသက်ကို ချမ်းသာပေးမယ်"

ထို့နောက် မင်ပန်းသည် သူ၏လက်ထဲမှ ထက်မြက်လှသော ဓားသွားကို မြှောက်လိုက်ပြီးနောက် ပစ်လွှတ်လိုက်တော့သည်။

ဝှစ်

မင်ပန်း၏ ဓားသွားမှာ ချင်းယွမ်ထံသို့ ပျံသန်းသွားစဉ် လေထဲ၌ နားမခံသာသော အသံတစ်ခု ဟိန်းထွက်သွားသည်။ ယင်းကို မြင်သောအခါ ချင်းယွမ်သည် သူမ၏ ရှင်သန်လိုစိတ်ဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်မိ၏။

"ကယ်ပါဦး”

ချင်းယွမ် မည်သူ့ထံမှ အကူအညီ တောင်းနေသည်ကို လူတိုင်း သိကြပေသည်။ ထိုအချိန်တွင် တောင်ပံမျိုးနွယ်စု၏ လက်ပါးစေဖြစ်သော ကျင့်ကြံသူက အော်ဟစ်လိုက်၏။

"ဒီလူနှစ်ယောက်ကိုလည်း အလွတ်မပေးပါနဲ့ဦး”

မင်သဲ့သည် နောက်သို့ လှည့်ကြည့်ကာ လုကျိုးနှင့် မင်ရှစ်ရင်တို့ကို ကြည့်လိုက်သည်။ ယင်းကို မြင်သောအခါ မင်ရှစ်ရင် ထိတ်လန့်သွားရ၏။ ထို့နောက် သူက လေသံတိုးတိုးဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။

"ရှစ်စွင်း... ကျွန်တော်တို့ ပြေးကြရအောင်။ ကျွန်တော့်မှာ အကြံရှိတယ်”

လုကျိုး ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားပြီး မေးလိုက်သည်။ "မင်းမှာ အကြံရှိတယ် ဟုတ်လား"

"ပြေးကြရအောင်” မင်ရှစ်ရင်သည် လုကျိုး၏ အဖြေကိုပင် မစောင့်တော့ဘဲ အောက်သို့ ငုပ်လျှိုးဆင်းသွားတော့သည်။ ထို့နောက် မြောက်ဘက်မြို့တော်အတွင်း၌ နွယ်ပင်များနှင့် သစ်ပင်များမှာ လျင်မြန်စွာ ကြီးထွားလာတော့သည်။

လုကျိုးသည် မင်ရှစ်ရင်ကို အံ့ဩတကြီး ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သူလည်း အောက်သို့ ငုပ်လျှိုးဆင်းသွားတော့သည်။ ချင်းယွမ်သည် ဤသည်ကို မြင်သောအခါ သူမ၏ ရင်ထဲ၌ တင်းကျပ်သွားရ၏။ ဤကဲ့သို့ အရေးကြီးသော အချိန်တွင် သူမအနေဖြင့် မိမိကိုယ်ကိုယ်သာ အားကိုးရတော့မည်ဟု ထင်နေမိသည်။ သူမသည် နောက်သို့ လှည့်ကြည့်ကာ သူမ၏တောင်ပံများကို ဖြန့်လိုက်၏။

ဘုန်း

ချင်းယွမ်သည် သူမ၏နောက်မှ ကပ်လျက်လိုက်ပါလာသော ထက်မြက်သည့် ဓားသွားကို အတင်းအကျပ် တားဆီးလိုက်သည်။ ထို့နောက် တာအိုစွမ်းအားများ ပါဝင်နေသော စွမ်းအင်များ၏ တုံ့ပြန်မှုက သူမ၏ရင်ဘတ်အတွင်းသို့ စီးဝင်သွားပြီး သူမအား ထပ်မံ၍ လွင့်စဉ်သွားစေပြန်သည်။ ဤတိုက်ခိုက်မှုကြောင့် သူမ၏ အတွင်းကလီစာများမှာ ဒဏ်ရာရရှိသွားပြီမှန်း သူမ ခံစားလိုက်ရ၏။

ထိုအချိန်တွင် မင်သဲ့က ဆိုလိုက်သည်။ "မဟာနတ်အရှင်... ဟိုလူနှစ်ယောက်ကိုလည်း အလွတ်မပေးပါနဲ့ဦး”

"ဘာလို့လဲ" မင်ပန်းက မျက်မှောင်ကျုံ့လျက် မေးလိုက်သည်။

မင်သဲ့သည် မင်ပန်းအနေဖြင့် လုကျိုးနှင့် မင်ရှစ်ရင်တို့ကို မဖမ်းနိုင်မည်ကို မစိုးရိမ်ပေ။ ထို့ကြောင့် သူက စိတ်ရှည်လက်ရှည် ရှင်းပြလိုက်၏။

"ပထမအချက်က ကျုပ်တို့ ရှာနေတဲ့ မိန်းကလေး၊ အထက်ကန့်သတ်ချက် ပွင့်သွားပြီး မဟာအသူရာမြေရဲ့ ဖျက်ဆီးခြင်းတိုင်လုံးက အသိအမှတ်ပြုထားတဲ့ မိန်းကလေးဟာ အဲဒီလူရဲ့ တပည့်ပဲ။ ဒုတိယအချက်ကတော့ သူက ဟုန်ကျန့် ကို သတ်ခဲ့တဲ့လူပဲ"

အမှန်စင်စစ် မင်သဲ့သည် ပထမအကြောင်းရင်းကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်ပေ။ သူ ဂရုစိုက်သည်မှာ ဒုတိယအကြောင်းရင်းပင် ဖြစ်သည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူသည် ဟုန်ကျန့်ကို ညီလေးတစ်ယောက်ပမာ သဘောထားခဲ့သည် မဟုတ်ပါလော။

မင်ပန်းသည် နွယ်ပင်များနှင့် သစ်ပင်များ ဖုံးလွှမ်းနေသော မြို့ကြီးကို ကြည့်လိုက်ပြီး ပျောက်ကွယ်သွားသော ပုံရိပ်နှစ်ခုကို တွေးတောရင်း မျက်မှောင်ကျုံ့လိုက်မိသည်။ ထို့နောက် သူက အပြစ်တင်ဟန်ဖြင့် ဆိုလိုက်၏။

"မင်း ဘာလို့ စောစောက မပြောတာလဲ"

မင်သဲ့က ထစ်ထစ်ငေါ့ငေါ့ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ကျုပ်... ကျုပ်... ကျုပ်က... ဟို သူတော်စင်သတ်ဖြတ်သူက ပိုပြီး အစွမ်းထက်တဲ့ ပြိုင်ဘက်မို့လို့ပါ"

မင်ပန်းသည် နောက်သို့ လှည့်ကာ မင်သဲ့၏ မျက်နှာကို မည်သည့်သတိပေးချက်မျှ မရှိဘဲ ဖြတ်ခနဲ ရိုက်နှက်လိုက်တော့သည်။ ထို့နောက် မင်ပန်းသည် မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်ရာ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်မှ အလင်းရောင်များမှာ ပိုမို တောက်ပလာပြီး မိုင် ၁၀၀ ပတ်လည်ကို လင်းထိန်သွားစေတော့သည်။

ထိုအတောအတွင်း လုကျိုးနှင့် မင်ရှစ်ရင်တို့မှာ မြေပြင်သို့ ဆင်းသက်လိုက်ကြ၏။ မင်ရှစ်ရင်သည် ပျံ့နှံ့လာသော အလင်းရောင်များကို ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာ ကြည့်လိုက်မိသည်။

"ရှစ်စွင်း... ဒါက ဘယ်လို နည်းစနစ်မျိုးလဲ"

မင်ရှစ်ရင်၌ မည်မျှပင် ထွက်ပြေးနိုင်သည့် နည်းစနစ်များ ရှိနေစေကာမူ ထိုအလင်းရောင်များမှ လွတ်မြောက်နိုင်လိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ပေ။ လုကျိုးသည် ထိုအလင်းရောင်များကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် လုံးဝ နှိမ်နင်းခံထားရသော ချင်းယွမ်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် လက်ဝေ့ယမ်းလိုက်ပြီး ဆို၏။

"ဒီကို လာစမ်း"

မင်ရှစ်ရင်မှာ မည်သို့မျှ မတတ်နိုင်ဘဲ သူ၏ဆရာ၏ ဆွဲခေါ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။ ထို့နောက်တွင်မူ အပြာရောင်အလင်းတန်းတစ်ခုက သူတို့နှစ်ဦးနှင့် ချုံးချီတို့ကို ဖုံးလွှမ်းသွားတော့သည်။

ကောင်းကင်ကျမ်းစာ၏ ဖုံးကွယ်ခြင်းစွမ်းအား ပင် ဖြစ်သည်။ လုကျိုးသည် မင်ရှစ်ရင်၏ ပခုံးကို ကိုင်ထားပြီး ချုံးချီကိုလည်း တစ်နေရာတည်းတွင် ငြိမ်နေစေလိုက်သည်။ ထို့နောက်တွင်မူ သူသည် ထွက်ပြေးမည့်အစား မြောက်ဘက်မြို့တော်ရှိ နန်းတော်ရှိရာသို့ တဟုန်ထိုး ပြေးဝင်သွားတော့သည်။

မင်ရှစ်ရင် ယင်းကို မြင်သောအခါ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားရ၏။

"ရှစ်စွင်း... ကျွန်တော်တို့ ပြေးသင့်တာ မဟုတ်ဘူးလား”

လုကျိုးက လေသံတိုးတိုးဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။ "ပါးစပ်ပိတ်စမ်း"

ဖုံးကွယ်ခြင်းစွမ်းအားသည် သူတို့၏ တည်ရှိမှုကို ပြီးပြည့်စုံစွာ ဖုံးကွယ်ပေးနိုင်သော်လည်း သူတို့၏ အသံများကိုမူ မဖုံးကွယ်နိုင်ပေ။

မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် မင်ရှစ်ရင်၏ စကား ဆုံးသွားသည်နှင့် ကောင်းကင်မှ အလင်းတိုင်တစ်ခု ကျဆင်းလာတော့သည်။

ဘုန်း

ထိုအလင်းတိုင်ကြောင့် နက်ရှိုင်းသော ကျင်းနက်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်သွားတော့သည်။ လုကျိုးနှင့် မင်ရှစ်ရင်တို့ နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ကြ၏။ မင်ရှစ်ရင်သည် သူ၏ပါးစပ်ကို တင်းကျပ်စွာ ပိတ်ထားလိုက်ပြီး ချုံးချီကိုလည်း သူ၏လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူက စိတ်ထဲမှ ဆုတောင်းနေမိ၏။

'ခွေးလေး... ဒီလို အရေးကြီးတဲ့အချိန်မှာ မင်း ဘာအသံမှ မထွက်မိစေနဲ့နော်'

လုကျိုးသည် ဖုံးကွယ်ခြင်းစွမ်းအားကို ထိန်းသိမ်းထားရန် သူ၏ ကောင်းကင်စွမ်းအားများကို ဆက်လက် အသုံးပြုနေသည်။ သူသည် တစ်ခါတစ်ရံတွင် ကောင်းကင်မှ အလင်းရောင်များကို ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်၏။ စွမ်းအင်များ လှုပ်ခတ်သွားတိုင်း ကောင်းကင်မှ အလင်းတိုင်တစ်ခုစီ ကျဆင်းလာတတ်သည်။

ကောင်းကင်ယံတွင် မင်ပန်း၏ ခန့်ညားလှသော မျက်နှာထက်တွင် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေသော အမူအရာတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

"ဟင် ငါ သူ့ကို အာရုံမခံနိုင်ဘူးလား"

မင်ပန်းသည် သူ၏လက်ကို ထပ်မံ ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြန်သည်။

ဘုန်း

နောက်ထပ် အလင်းတိုင်တစ်ခု ကောင်းကင်မှ ကျဆင်းလာပြန်သည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင်လည်း လွဲချော်သွားပြန်၏။ မင်ပန်းက မေးမြန်းလိုက်သည်။

"သူက ဘယ်သူလဲ"

"သူက အဖြူရောင်ဧကရာဇ်ရဲ့ လူတွေထဲက တစ်ယောက်ပါ" မင်သဲ့က ပြန်ဖြေလိုက်၏။

"အဖြူရောင်ဧကရာဇ်လား" မင်ပန်းသည် အထက်သို့ ခုန်တက်လိုက်ပြီး သူ၏တောင်ပံများကို ဖြန့်လိုက်သည်။ တောက်ပလှသော အလင်းတန်းများက ကောင်းကင်ယံကို လင်းထိန်သွားစေပြီးနောက် အကန့်အသတ်မရှိ ပျံ့နှံ့သွားတော့သည်။

အနောက်မြို့တော်နှင့် အရှေ့မြို့တော်မှ ကျင့်ကြံသူများသည် ထိုထူးဆန်းသော ဖြစ်ရပ်ကို ကြည့်ရင်း ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေကြတော့သတည်း။

…

အခန်း (၁၅၃၅) မဟာဧကရာဇ်

မဟာနတ်အရှင် မင်ပန်းသည် ရန်သူကို ရှာဖွေရန် ပိုမိုပြင်းထန်သော နည်းစနစ်တစ်ခုကို အသုံးပြုရန် ကြံစည်လိုက်သည်။ သူ၏ သူတော်စင်အလင်းသည် သူ၏အစွမ်းကို မြှင့်တင်ပေးကာ ယာယီ သင်္ကေတလမ်းကြောင်းတစ်ခုကို ဖန်တီးပေးလိုက်၏။ ယင်းကို မြင်သောအခါ မင်သဲ့က စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။

“မန္တန်တွေမှာ ကျွမ်းကျင်တဲ့ မဟာနတ်အရှင်ဆိုတဲ့အတိုင်း ပါပဲလား”

ဤမျှ တိုတောင်းလှသော အချိန်အတွင်း၌ ကြီးမားလှသည့် သင်္ကေတလမ်းကြောင်းတစ်ခုကို ဖန်တီးရန်မှာ မလွယ်ကူလှပေ။ မင်ပန်းသည် မင်သဲ့၏ မြှောက်ပင့်စကားကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ချင်းယွမ်ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ အကြည့်လွှဲလိုက်သည်။ သူ၏ အာရုံမှာ ပျောက်ကွယ်သွားသော လုကျိုးကို ရှာဖွေရန်သာ ဖြစ်သည်။ မင်သဲ့မှာမူ ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်နေတော့သည်။ ဤသည်မှာ ဟုန်ကျန့် သေဆုံးမှုအတွက် ကလဲ့စားချေနိုင်တော့မည်ဟု အဓိပ္ပာယ်ရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သူတော်စင်အလင်းသည် ကောင်းကင်ယံ၌ ဧရာမ ဝဲဂယက်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်စေသည်။ အဝေးမှ ကြည့်လျှင် အဖြူရောင် အလင်းဝိုင်းကြီးတစ်ခု ကောင်းကင်ကို ဖုံးလွှမ်းထားသကဲ့သို့ ရှိနေ၏။ ထိုအလင်းဝိုင်းကြီးအတွင်း၌ လှပဆန်းကြယ်သော မန္တန်ပုံစံများကိုလည်း မြင်တွေ့ရသည်။ မကြာမီမှာပင် အလင်းရောင်များ ဖုံးလွှမ်းနေသော တောင်ပံမျိုးနွယ်စုဝင်များသည် ထိုလမ်းကြောင်းအတွင်းမှ တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး ထွက်ပေါ်လာကြတော့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် တောင်ပံမျိုးနွယ်စုဝင် တစ်ထောင်ကျော်ခန့် ကောင်းကင်ယံရှိ သင်္ကေတလမ်းကြောင်းမှ ဆင်းသက်လာခဲ့ကြသည်။

မင်သဲ့သည် အသံများ တုန်ရီလျက် အော်ဟစ်လိုက်မိ၏။

“တောင်ပံမျိုးနွယ်စုရဲ့ သူတော်စင်နန်းဆောင် ရှစ်ခု ပါလား”

သူတော်စင်နန်းဆောင် ရှစ်ခုကို တာအိုသူတော်စင် ရှစ်ပါးက အသီးသီး အုပ်ချုပ်ကြပြီး သီးခြား တောင်ပံမျိုးနွယ်စုဝင် ထောင်ပေါင်းများစွာ ပါဝင်ကြသည်။ ထိုပညာရှင် ရှစ်ပါး၏ ခေါင်းဆောင်မှာ အခြားသူမဟုတ်၊ မင်ပန်းပင် ဖြစ်သည်။ မင်သဲ့သည် သင်္ကေတလမ်းကြောင်းမှာ ပျောက်ကွယ်သွားလိမ့်မည်ဟု ထင်နေသော်လည်း ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် ထိုလမ်းကြောင်းမှာ ပိုမို ကျယ်ပြန့်လာပြီး သီးခြား ဟင်းလင်းပြင်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ မကြာမီမှာပင် ထိုလမ်းကြောင်းအတွင်းမှ လူရှစ်ဦး ပျံထွက်လာသည်ကို သူ မြင်လိုက်ရ၏။ ထိုရှစ်ဦးမှာ တညီတညွတ်တည်း ဦးညွှတ်လိုက်ကြပြီး ဆိုလိုက်သည်။

“မဟာနတ်အရှင်ကို ဂါရဝပြုပါတယ်”

တစ်ဖက်တွင်မူ ချင်းယွမ်သည် ဆက်လက် ပျံသန်းနေဆဲပင်။ သူမ၏ရှေ့၌ ဖျော့တော့သော အလင်းတန်းတစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသောအခါမှ သူမသည် ရပ်တန့်လိုက်သည်။

“တကယ့်ကို အစွမ်းထက်တဲ့ နတ်အရှင်ပါလား”

ချင်းယွမ်သည် သူမ၏ လူသားအသွင်သို့ ပြန်လည်ပြောင်းလဲလိုက်ပြီး ဖရိုဖရဲဖြစ်နေသော သူမ၏ သွေးကြောများကို ပိတ်ဆို့ကာ ထွက်ပြေးရန် လမ်းစရှာဖွေနေတော့သည်။ သူမသည် ရှေးဟောင်း သူတော်စင်သတ်ဖြတ်သူတစ်ဦး ဖြစ်သည် မဟုတ်ပါလော။ သူမ တိုက်ခိုက်ခံခဲ့ရပြီး ပြိုင်ဘက်ကို မယှဉ်နိုင်သော်ငြား ထွက်ပြေးရန်မှာမူ သူမအတွက် မခက်ခဲလှပေ။ မင်ပန်းအနေဖြင့် သူမကို သတ်ရန်မှာမူ လွယ်ကူလှသည် မဟုတ်ပေ။

ပထမဆုံးအနေဖြင့် သူမသည် လုကျိုးနှင့် မင်ရှစ်ရင်တို့ကို လိုက်လံရှာဖွေလိုက်သည်။ သူမ၏ စူးရှသော မျက်လုံးများဖြင့်ပင် သူတို့နှစ်ဦးကို မမြင်တွေ့နိုင်ပေ။ သူမသည် သက်ပြင်းရှည်ကြီးကို ချလိုက်ပြီး တီးတိုးရေရွတ်လိုက်၏။

“ဆိုးယုတ်သူတစ်ပါး... အရှင် အခု ဘယ်မှာလဲ။ ကျုပ်တို့အားလုံး ဘေးအန္တရာယ်နဲ့ ကြုံရတော့မှာလား”

ချင်းယွမ် အနည်းငယ် စိတ်ပျက်သွားသော်လည်း လုကျိုးကို နားလည်ပေးနိုင်သည်။ နတ်အရှင်တစ်ပါး ပေါ်ထွက်လာမှုက သူတို့၏ အစီအစဉ်ကို ပျက်ပြားစေခဲ့သည် မဟုတ်ပါလော။ သူမ၏ အစောပိုင်းက စိုးရိမ်မှုများမှာလည်း အလကားမဟုတ်ခဲ့ပေ။ ဤအချိန်တွင် လုကျိုးအနေဖြင့် သူ၏အစွမ်းကို ဖုံးကွယ်ထားပြီး အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းနေခြင်းက အကောင်းဆုံးပင် ဖြစ်သည်။ သူ၏ ကျင့်ကြံမှုမှာ နာလန်မထူသေးသည် မဟုတ်ပါလော။ ထို့ကြောင့် သူ ထွက်ပြေးရခြင်းကို သူမ နားလည်နိုင်ပြီး သူ့ကို အပြစ်မတင်လိုပေ။

“ဆိုးယုတ်သူတစ်ပါး အနေနဲ့ ချင်းယွမ်အသိုက်အမြုံကို ပေးထားတဲ့ ကတိကို မမေ့ဖို့ပဲ မျှော်လင့်ပါတယ်”

ချင်းယွမ်က သူမဘာသာ ရေရွတ်လိုက်ပြန်သည်။

ထို့နောက် သူမသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ခဏမျှ ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် အလင်းအရံအတားရှိ အားနည်းသော နေရာတစ်ခုကို ရှာတွေ့သွားသဖြင့် ထိုဘက်သို့ ပျံသန်းသွားတော့သည်။ သူမသည် တောင်ပံများကို ခတ်လျက် လျှပ်စီးပမာ ပျံသန်းသွား၏။ သို့သော် သူမသည် ထိုအကာအကွယ်ကို ဖောက်ထွက်တော့မည့်ဆဲဆဲမှာပင် ကောင်းကင်မှ အလင်းတိုင်တစ်ခု ကျဆင်းလာခဲ့သည်။ ချင်းယွမ်သည် ထိတ်လန့်သွားပြီး နောက်သို့ ခုန်ဆုတ်ကာ လှည့်ပတ်လိုက်၏။ သူမသည် ထိုသေစေနိုင်သော တိုက်ကွက်ကို ရှောင်တိမ်းရန် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို အစွမ်းကုန် လှည့်လိုက်ရသည်။ သူမ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဟင်းလင်းပြင်မှာ အေးခဲနေသကဲ့သို့ သူမ ခံစားလိုက်ရ၏။

ဘုန်း

သူမ အစောပိုင်းက ရပ်နေခဲ့သည့် မြေပြင်ပေါ်၌ ဧရာမ ကျင်းကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်သွားတော့သည်။ ထို့နောက်တွင် ကောင်းကင်ယံမှ ခန့်ညားသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာ၏။

“လက်လျှော့လိုက်စမ်း။ ထွက်ပြေးဖို့ ကြိုးစားနေတာက အဓိပ္ပာယ် မရှိဘူး”

ချင်းယွမ်သည် သူမသာ အမိန့်အတိုင်း လုပ်ဆောင်ပါက သေချာပေါက် သေရလိမ့်မည်ကို သိသည်။ အန္တရာယ်ရှိသော်ငြား အကယ်၍ သူမ ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားပါက အသက်ရှင်ရန် မျှော်လင့်ချက်လေး တစ်ခုတော့ ရှိနေသေးသည် မဟုတ်ပါလော။ ထို့ကြောင့် သူမ လက်မလျှော့ဘဲ ထိုအားနည်းသော နေရာဆီသို့ ဆက်လက် ပျံသန်းနေဆဲပင်။

မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် နောက်ထပ် အလင်းတိုင်တစ်ခု ကောင်းကင်မှ ကျဆင်းလာပြန်သည်။ ၎င်းမှာ အစောပိုင်းကထက် ပိုမို ကြီးမားလှသလို ပိုမို မြန်ဆန်ပြီး ပိုမို ပြင်းထန်လှပေသည်။

“မဖြစ်နိုင်ဘူး”

ချင်းယွမ်သည် မူလကတည်းက ဒဏ်ရာရထားခြင်း ဖြစ်၏။ အကယ်၍ သူမ နောက်ထပ် တိုက်ခိုက်ခံရပါက တကယ်ပင် သေဆုံးသွားနိုင်ပေသည်။ သူမသည် ထိုအလင်းတိုင်ကို မျှော်လင့်ချက်မဲ့စွာ ကြည့်နေစဉ်မှာပင် ရွှေရောင်ဗုဒ္ဓခန္ဓာတစ်ခု သူမရှေ့တွင် ပေါ်လာပြီး တိုက်ခိုက်မှုကို တားဆီးလိုက်၏။

“သွားကြစို့”

လေးနက်ပြီး ရင်းနှီးလှသော အသံတစ်ခု သူမ၏ နားထဲသို့ တိုးဝင်လာသည်။ သူမ မျက်လုံးဖွင့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ရွှေရောင်ဗုဒ္ဓခန္ဓာအတွင်း၌ လုကျိုး၊ မင်ရှစ်ရင်နှင့် ချုံးချီတို့ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

“ဆိုး... ဆိုးယုတ်သူတစ်ပါး” ချင်းယွမ်၏ ရင်ထဲ၌ လှုပ်ခတ်သွားရသည်။ သူမသည် လုကျိုးကို အပြစ်မတင်သော်လည်း အနည်းငယ် စိတ်ပျက်ခဲ့မိသည်။ ယခုမူ သူမအတွက် ပြန်လာပေးသော လုကျိုးကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူမ တကယ်ပင် စိတ်လှုပ်ရှားသွားရသည်။ နှစ်ပေါင်း တစ်သိန်းတိုင်တိုင် မလှုပ်ခတ်ခဲ့သော သူမ၏ ရင်ခုန်သံများမှာ ဆိုးယုတ်သူတစ်ပါး၏ ရှေ့တွင် မည်သို့ ငြိမ်သက်နေနိုင်ပါ့မည်နည်း။ သူမကို ပိုမို စိတ်လှုပ်ရှားစေသည့် အချက်မှာ ဆိုးယုတ်သူတစ်ပါး၏ ရွှေရောင်ဗုဒ္ဓခန္ဓာသည် နတ်အရှင်တစ်ပါး၏ တိုက်ခိုက်မှုကို တားဆီးနိုင်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

သူမ စိတ်ထဲမှ မကျေမနပ် တွေးလိုက်မိသည်။ 'အကယ်၍ ဆိုးယုတ်သူတစ်ပါးသာ သူ၏ ကျင့်ကြံမှုတွေ ပြန်ရခဲ့မယ်ဆိုရင် ဒီငှက်လူတွေက ဒီလောက်အထိ ရိုင်းစိုင်းရဲမှာ မဟုတ်ဘူး'

မင်ရှစ်ရင်မှာမူ ချင်းယွမ်က ဘာလို့ သူ၏ရှစ်စွင်းကို ဆိုးယုတ်သူတစ်ပါးဟု ခေါ်နေသည်ကို တွေးတောရန် အချိန်မရှိပေ။ သူက အလျင်အမြန် ဆိုလိုက်၏။

“ရှစ်စွင်း... မြန်မြန် ထွက်သွားကြစို့”

လုကျိုး၏ ရွှေရောင်ဗုဒ္ဓခန္ဓာက တိုက်ခိုက်မှုကို ခုခံနေစဉ်မှာပင် သူသည် နောက်သို့ လှည့်ကာ ချင်းယွမ်ကို ဆွဲခေါ်လျက် ထိုအားနည်းသော နေရာဆီသို့ ခုန်တက်လိုက်တော့သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် တောင်ပံမျိုးနွယ်စု၏ သူတော်စင်နန်းဆောင် ရှစ်ခုမှ ပညာရှင်များသည် ပိတ်ဆို့ထားသော ဟင်းလင်းပြင်တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းမိုးထားလိုက်ကြပြီ ဖြစ်သည်။

မင်ပန်းက ဆိုလိုက်၏။

“သူတို့ကို ဖမ်းလိုက်ကြ။ တစ်ယောက်မှ လွတ်မသွားစေနဲ့”

“နားလည်ပါပြီ”

ကောင်းကင်ယံ၌ အလင်းရောင်များ ဖုံးလွှမ်းနေသော ရေတွက်၍ မရနိုင်သည့် တောင်ပံများ ပေါ်ထွက်လာပြီး အနောက်မြို့တော်၏ ကောင်းကင်ယံကို လင်းထိန်သွားစေတော့သည်။ တစ်ဖက်တွင်မူ လုကျိုး၊ မင်ရှစ်ရင်နှင့် ချင်းယွမ်တို့သည် အားနည်းသော နေရာ၏ ရှေ့သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ လုကျိုးသည် ရွှေရောင်ဗုဒ္ဓခန္ဓာ၏ ကျန်ရှိနေသော ဆယ်စက္ကန့်ကို အသုံးချကာ မင်ရှစ်ရင်နှင့် ချင်းယွမ်တို့ကို လွှတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် ဓားအသွင်ပြောင်းထားသော အမည်မဲ့ကို ထုတ်ယူလိုက်၏။

“ငါ့နောက်က လိုက်ခဲ့”

လုကျိုး၏ တည်ငြိမ်သော အသံက ကျန်သည့်သူများကို စိတ်အေးချမ်းသွားစေသည်။ ဤကဲ့သို့ အရေးကြီးသော အချိန်တွင် ထိုအသံမှာ တကယ့်ကို အားကိုးစရာ ဖြစ်နေတော့သည်။

အမည်မဲ့ကို မြင်သောအခါ ချင်းယွမ်က အာမေဍိတ်သံ ပြုလိုက်မိ၏။

“လေဟာနယ်အဆင့်ပါလား”

လုကျိုးသည် အမည်မဲ့ကို ကိုင်ဆောင်လျက် ဆယ်ပေခန့် ရှည်လျားသော စွမ်းအင်ဓားတစ်လက်ကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။ ထိုဓားပေါ်တွင် ဖျော့တော့သော အပြာရောင် လျှပ်စီးတန်းလေးများ ဝင်းလက်နေပြီး တကယ့်ကို လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်လှပေသည်။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် မင်ပန်းသည် စွမ်းအင်များ လှုပ်ခတ်မှုကို ရှင်းလင်းစွာ အာရုံခံမိလိုက်၏။ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ အေးစက်စွာ ဝင်းလက်သွားပြီး ဆိုလိုက်သည်။

“မင်းတို့ ထွက်ပြေးနိုင်မယ် ထင်နေတာလား”

ဘုန်း

သူ၏ လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရုံမျှဖြင့် ကောင်းကင်ယံ၌ တိမ်တိုက်များ လိပ်တက်လာပြီး မိုးကြိုးများ ဟိန်းထွက်သွားတော့သည်။ ဝဲဂယက်တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာပြီးနောက် ၎င်းအတွင်းမှ အလင်းတိုင်တစ်ခု ထိုးထွက်လာကာ အနောက်မြို့တော် တစ်ခုလုံးကို ထပ်မံ လင်းထိန်သွားစေပြန်သည်။ အနောက်မြို့တော်ရှိ ကျင့်ကြံသူ အားလုံးမှာ ထိုတိုက်ခိုက်မှုအတွင်း ပါဝင်နေသော ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာ စွမ်းအားကို ရှင်းလင်းစွာ အာရုံခံမိကြပေသည်။

ထိုအလင်းတိုင်သည် အစောပိုင်းကထက် ပိုမို အစွမ်းထက်လှပြီး လုကျိုး၏ ရွှေရောင်ဗုဒ္ဓခန္ဓာအပေါ်သို့ ကျရောက်လာတော့သည်။ ချင်းယွမ်သည် နီးကပ်လာသော အန္တရာယ်ကို အာရုံခံမိလိုက်၏။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အချိန်များမှာ နှေးကွေးသွားသကဲ့သို့ သူမ ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမ၏ တောင်ပံများမှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားပြီး နေရာအနည်းငယ်အတွင်း အချိန်ကို ပြန်လည် ထိန်းသိမ်းလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမက ဆိုလိုက်၏။

“အရှင်တို့ အရင် ထွက်သွားကြပါ။ ကျုပ်ကို ပေးထားတဲ့ ကတိကိုတော့ မမေ့ပါနဲ့နော်”

ချင်းယွမ်သည် လုကျိုးနှင့် မင်ရှစ်ရင်တို့ကို အပြင်သို့ တွန်းထုတ်ရန် ပြင်လိုက်စဉ် လုကျိုးက လေသံတိုးတိုးဖြင့် ဆိုလိုက်၏။

“စိတ်မပူနဲ့။ ငါ့နောက်ကိုပဲ လိုက်ခဲ့”

ထို့နောက် လုကျိုး၏ ရွှေရောင်အလင်းများ ဖြာထွက်နေသော လက်ကြီးက ချင်းယွမ်ကို ဆွဲကိုင်လိုက်သည်။ ချင်းယွမ်သည်လည်း ဖြစ်နိုင်လျှင် မသေချင်ပါချေ။ ထို့ကြောင့် လုကျိုး ဆွဲကိုင်လိုက်သောအခါ သူမ မရုန်းကန်တော့ပေ။

ဘုန်း

အလင်းတိုင်သည် လုကျိုး၏ ရွှေရောင်ဗုဒ္ဓခန္ဓာအပေါ်သို့ တိကျစွာ ကျရောက်သွားတော့သည်။ ထိုအလင်းတိုင်မှာ အချိန်အတော်ကြာအောင် ပျောက်ကွယ်မသွားဘဲ လုကျိုး၏ ရွှေရောင်ဗုဒ္ဓခန္ဓာကို အဆက်မပြတ် ဖိနှိပ်ထားသော်လည်း ရွှေရောင်ဗုဒ္ဓခန္ဓာ၏ အကာအကွယ်ကိုမူ မဖောက်နိုင်ခဲ့ပေ။ ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် ရွှေရောင်ဗုဒ္ဓခန္ဓာမှ ရွှေရောင်အလင်းတန်းများမှာ ပိုမို၍ တောက်ပလာခဲ့သည်။

မင်ရှစ်ရင်နှင့် ချင်းယွမ်တို့မှာ ဤသည်ကို မြင်သောအခါ မှင်တက်သွားကြရသည်။ ထိုအချိန်တွင် လုကျိုးသည် အမည်မဲ့ကို အသုံးပြုကာ အကာအကွယ်၏ အားနည်းသော နေရာကို ထိုးဖောက်လိုက်၏။

“သွားစို့”

ဝှစ် ဝှစ် ဝှစ်

အလင်းတိုင် ပျောက်ကွယ်သွားပြီးနောက် ရွှေရောင်ဗုဒ္ဓခန္ဓာမှာလည်း ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။ သုံးဦးသားနှင့် ချုံးချီတို့မှာ အကာအကွယ်အတွင်းမှ လျှပ်စီးပမာ ထွက်ခွာလာခဲ့ကြပြီး မြောက်ဘက်သို့ ပျံသန်းသွားကြတော့သည်။ ကောင်းကင်ယံ၌ ကြွေလွင့်ကြယ်များပမာ အဖြူရောင် အလင်းတန်းများက သူတို့နောက်သို့ လိုက်လံ ဖမ်းဆီးကြတော့သည်။ လုကျိုး ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ပြီး တီးတိုးရေရွတ်လိုက်၏။

“ဖုံးကွယ်ခြင်းစွမ်းအား”

ထိုသို့ဖြင့် ကောင်းကင်ကျမ်းစာ စွမ်းအားက သူတို့ကို ထပ်မံ ဖုံးကွယ်ပေးလိုက်ပြန်သည်။

“အနားကနေ မခွာနဲ့”

လုကျိုးနှင့် အခြားသူများမှာ မြေပြင်သို့ ဆင်းသက်လိုက်ကြ၏။ သူတော်စင်နန်းဆောင် ရှစ်ခုမှ ပညာရှင် တစ်ထောင်ကျော်သည် ကောင်းကင်ယံ၌ ကြယ်တံခွန်များပမာ ပျံသန်းနေကြသည်။ သူတို့သည် စွမ်းအင် လှုပ်ခတ်မှုများကို အာရုံခံရန် ကြိုးစားရင်း မြေပြင်ကို ငုံ့ကြည့်နေကြ၏။

လုကျိုးက လေသံတိုးတိုးဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။ “မလှုပ်နဲ့”

ချင်းယွမ်၊ မင်ရှစ်ရင်နှင့် ချုံးချီတို့မှာ လုံးဝ မလှုပ်မယှက် နေလိုက်ကြသည်။ သူတို့သည် တိတ်ဆိတ်စွာ ခေါင်းမော့ကြည့်လျက် ကောင်းကင်ယံကို ကြည့်နေကြ၏။ လုကျိုး၏ ကောင်းကင်စွမ်းအားကို ခံစားမိသောအခါ သူတို့အားလုံး စိတ်ထဲမှ အံ့အားသင့်နေကြရသည်။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် လုကျိုးသည် မဟာနတ်အရှင် မင်ပန်း ထံမှ တကယ်ပဲ လွတ်မြောက်နိုင်ပါ့မလားဟု တွေးတောနေမိသည်။

တောင်ပံမျိုးနွယ်စုဝင်များ ကောင်းကင်၌ ဝဲပျံနေစဉ် သူတော်စင်အလင်းတန်းများ ကောင်းကင်မှ ကျဆင်းလာသည်။ မြေပြင်ပေါ်ရှိ သုံးဦးသားအပေါ်သို့ အလင်းကျရောက်သောအခါ ဖုံးကွယ်ခြင်းစွမ်းအားက ၎င်းကို ချေဖျက်ပေးလိုက်သည်။ ထို့ကြောင့် သူတို့ကို မည်သူမျှ ရှာမတွေ့ခဲ့ပေ။

'ပိုးစာမင်းသမီးတောင်မှ ငါတို့ကို အဲဒီတုန်းက အာရုံမခံနိုင်ခဲ့တာဆိုတော့ တောင်ပံမျိုးနွယ်စုတွေဆိုရင် ပိုတောင် မဖြစ်နိုင်သေးတယ်...' လုကျိုးသည် ဖုံးကွယ်ခြင်းစွမ်းအားအပေါ် အတော်လေး ယုံကြည်ချက် ရှိနေသည်။

လုကျိုးက သူ၏ လက်ကို ဖြန့်ကြည့်လိုက်သောအခါ အဆင့်မြင့်ဆုံး အထွတ်အထိပ်အသွင်ကတ်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ ထိုကတ်ပေါ်ရှိ မန္တန်များကို ကြည့်ရင်း သူ တွေးတောနေမိသည်။ 'အကယ်၍ ငါ ဒီကတ်ကို သုံးလိုက်ပေမဲ့လည်း အဲဒီနတ်အရှင်ကို မယှဉ်နိုင်ရင် ငါ သေမှာ သေချာတယ်'

လုကျိုး ခေါင်းခါလိုက်မိ၏။ ထိုကတ်မှာ ညံ့လိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ပေ။ ပထမဦးစွာ ကျိထျန်းတောက်၏ အထွတ်အထိပ် အသွင်ကတ်မှာ စနစ်၏ အစွမ်းထက်ဆုံး ကတ်များထဲမှ တစ်ခု ဖြစ်လောက်မည်။ ၎င်းသည် မင်ပန်း၏ တိုက်ခိုက်မှုများကို တားဆီးနိုင်လိမ့်မည်ဟု သူ ယူဆထားသည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အဆုံးမဲ့သမုဒ္ဒရာထဲ၌ ခွန်နှင့် တွေ့ဆုံခဲ့စဉ်က စနစ်အနေဖြင့် ခွန်ကို နှိမ်နင်းရန် ဖြစ်နိုင်ကြောင်း၊ သို့သော် စနစ်၏ စွမ်းအားများ ကုန်ခမ်းသွားနိုင်ကြောင်း အသိပေးခဲ့ဖူးသည် မဟုတ်ပါလော။

သို့သော် ထူးဆန်းသည်မှာ ကျိထျန်းတောက်တွင် ပွင့်ချပ် ရှစ်ခုသာ ရှိခဲ့ပြီး သူ မသေဆုံးမီတွင်မှ ကိုးခုမြောက် ပွင့်ချပ် ထွက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ကျိထျန်းတောက်၏ အထွတ်အထိပ် အသွင်ကတ်၏ စွမ်းအားမှာ အဓိပ္ပာယ်မရှိသလို ဖြစ်နေသည်။ ကျိထျန်းတောက်က ပို အစွမ်းထက်သော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးရဲ့ ကိုယ်ပွားတစ်ခု ဖြစ်နေနိုင်လား။

ဝူး

လုကျိုး အတွေးနက်နေစဉ်မှာပင် စွမ်းအင်များ တုန်ခါသံက သူ၏ သတိကို ပြန်လည် ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်။ ထိုအချိန်တွင် အလင်းရောင်များ ဖုံးလွှမ်းနေသော ဖြူစင်သည့် တောင်ပံတစ်စုံမှာ ဖြည်းညင်းစွာ ခတ်လျက် ပျံသန်းလာခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ နတ်အရှင် မင်ပန်း ပင် ဖြစ်သည်။ ကောင်းကင်ယံရှိ သင်္ကေတလမ်းကြောင်းမှာ ဆက်လက် ဝင်းလက်နေဆဲပင်။ မင်ပန်းသည် သိပ်မမြန်လှသော အရှိန်ဖြင့် ပျံသန်းလာခဲ့သည်။ တာအိုသူတော်စင် ဖြစ်သော မင်သဲ့ပင်လျှင် သူ၏နောက်မှ ရိုသေလေးစားသော မျက်နှာထားဖြင့် အလွယ်တကူ လိုက်ပါလာနိုင်ပေသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် မင်ပန်းသည် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်လိုက်၏။ သူ ရပ်နေသော နေရာမှာ လုကျိုး၊ မင်ရှစ်ရင်နှင့် ချင်းယွမ်တို့၏ အပေါ်တည့်တည့်ပင် ဖြစ်သည်။ သူ၏ မျက်လုံးနှစ်ဖက်မှ အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ပေ ၃၀၀၀၀ ပတ်လည်ကို စစ်ဆေးလိုက်၏။ ထို့နောက် သူ အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကျုံ့လိုက်မိသည်။

ယင်းကို မြင်သောအခါ မင်သဲ့က ဆိုလိုက်သည်။

“မဟာနတ်အရှင်... သူတို့ ထွက်ပြေးနိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဆက်ပြီး ရှာဖွေကြရအောင်”

“သူတော်စင်နန်းဆောင် ရှစ်ခု” မင်ပန်းက ခပ်အေးအေးပင် ခေါ်လိုက်သည်။

ဝှစ် ဝှစ် ဝှစ်

တောင်ပံမျိုးနွယ်စုဝင် ရှစ်ဦးသည် မင်ပန်း၏ ရှေ့သို့ ချက်ချင်း ရောက်ရှိလာကြပြီး တညီတညွတ်တည်း ဆိုလိုက်၏။

“မဟာနတ်အရှင် ဘာများ အမိန့်ရှိပါသလဲ”

မင်ပန်းက ဆိုလိုက်သည်။ “မြေလှန်ရှာပြီး သူတို့ကို တွေ့အောင် ရှာစမ်း”

“နားလည်ပါပြီ”

ထိုသို့ဖြင့် တောင်ပံမျိုးနွယ်စုဝင် ရှစ်ဦးမှာ အဖြူရောင် အလင်းတန်းများအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ အရပ်မျက်နှာ ရှစ်ဖက်သို့ ပျံသန်းသွားကြတော့သည်။ ထို့နောက်တွင် မင်ပန်းက လေသံအတက်အကျမရှိဘဲ ဆိုလိုက်၏။

“ငါကိုယ်တိုင် ရှာမတွေ့တာဆိုတော့ သူတော်စင်နန်းဆောင် ရှစ်ခုလည်း ရှာတွေ့နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး ထင်တယ်”

မင်သဲ့က သက်ပြင်းချလျက် ဆို၏။ “ကျုပ်တို့ သူတို့ကို သတ်ဖို့ တော်တော်လေး နီးစပ်သွားခဲ့တာပဲ”

“ငါ နည်းနည်းတော့ သိချင်မိသား။ အဲဒီလူက ငါ့ရဲ့ သူတော်စင်အလင်း တိုက်ခိုက်မှုတွေကို တားဆီးနိုင်ခဲ့တာဆိုတော့ သူ့ရဲ့ ခွန်အားက ဟိုရှေးဟောင်း သူတော်စင်သတ်ဖြတ်သူထက် မနိမ့်နိုင်ဘူး...”

မင်ပန်းက ဆိုသည်။

မင်သဲ့က ပြန်ပြောလိုက်၏။ “သူက အဲဒီလောက်အထိ အစွမ်းမထက်ပါဘူး။ သူ့မှာ အကာအကွယ် အမွေအနှစ်ပစ္စည်း တစ်ခုခု ရှိနေတာ ဖြစ်ရမယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူ မဟာအသူရာမြေရဲ့ ဖျက်ဆီးခြင်းတိုင်လုံးမှာ ရှိနေတုန်းက ကျုပ် သူ့ကို စမ်းသပ်ခဲ့ဖူးပါတယ်။ သူက သူတော်စင်အဆင့်လောက်ပဲ ရှိမှာပါ”

“သူ့မှာ အကာအကွယ် အမွေအနှစ်ပစ္စည်း ရှိနေရင်တောင် ချင်းယွမ်ကို သူ ဘယ်လို ခေါ်သွားနိုင်တာလဲ”

မင်ပန်းက မျက်မှောင်ကျုံ့လျက် မေးလိုက်သည်။

“ဒါကတော့...” မင်သဲ့ ဆွံ့အသွားရ၏။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် နားမလည်နိုင်သော ကိစ္စများစွာ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည် မဟုတ်ပါလော။ ခေတ္တမျှ ကြာပြီးနောက် သူက ဦးညွှတ်လျက် ဆိုလိုက်သည်။

“လမ်းကြောင်းက ရှိနေဆဲဆိုတော့ မင်လွမ်းကို ဒီကို ခေါ်လိုက်ရင်ကော ဘယ်လိုလဲခင်ဗျာ”

မင်ပန်းသည် မင်သဲ့ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး ဆိုလိုက်၏။

“မင်းက ငါ့ကို ဘယ်လို လုပ်ရမလဲဆိုတာ သင်ပေးနေတာလား”

“ကျုပ် မရဲပါဘူး” မင်သဲ့ ချက်ချင်းပင် ခေါင်းငုံ့လိုက်ရသည်။ “ကျုပ် ကလဲ့စားချေချင်ရုံတင်ပါ။ မဟာနတ်အရှင် ခွင့်လွှတ်ပေးပါ”

မင်ပန်းက နှာခေါင်းရှုံ့လျက် ကောင်းကင်ယံကို ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ၏ လက်ဝါးနှစ်ဖက်ကို ပူးကပ်လိုက်ပြန်သည်။ ထိုအခါ သင်္ကေတလမ်းကြောင်းမှာ ထပ်မံ ဝင်းလက်လာပြီး ဧရာမ သားရဲကြီး မင်လွမ်းမှာ ၎င်းအတွင်းမှ ဖြည်းညင်းစွာ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

မင်လွမ်းကို မြင်သောအခါ ချင်းယွမ်၏ မျက်နှာတွင် စိုးရိမ်ရိပ်များ ပေါ်လာပြီး လုကျိုးဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်မိသည်။ လုကျိုးမှာမူ မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကျုံ့နေသော်လည်း ယခုအခိုက်အတန့်တွင် အခြားအတွေး မရှိတော့ပေ။ မင်လွမ်းသည် မြေပြင်တစ်ခုလုံးကို ဟိန်းထွက်သွားစေသော စူးရှသည့် အော်ဟစ်သံတစ်ခုကို ပြုလုပ်လိုက်ပြီး မင်ပန်း၏ ရှေ့သို့ ရိုသေသေဝပ်စွာ ဆင်းသက်လိုက်တော့သည်။

မင်ပန်းက မင်လွမ်း ကို ကြည့်ကာ မိန့်ကြားလိုက်သည်။

“အနီးအနားမှာ ရှိနေတဲ့ လူသားတွေကို ရှာစမ်း”

မင်လွမ်း သည် အော်ဟစ်လိုက်ပြီး တောင်ပံများကို ခတ်လျက် ကောင်းကင်ယံသို့ ပျံတက်လိုက်သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်၌ အလင်းကွင်းများ ပေါ်လာ၏။ ၎င်း၏ အမွေးအတောင်များ၊ အမောက်နှင့် မျက်လုံးများမှာ အမျိုးမျိုးသော အလင်းရောင်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေတော့သည်။ မင်လွမ်း အောက်သို့ ငုပ်လျှိုးဆင်းလာစဉ်မှာပင် ကောင်းကင်ယံ၌ အနက်ရောင် ဟင်းလင်းပြင်ပေါက်ကြီးတစ်ခုပမာ အနက်ရောင် သင်္ကေတလမ်းကြောင်းတစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာပြန်သည်။

ထို့နောက်တွင် ထိုအနက်ရောင် သင်္ကေတလမ်းကြောင်းအတွင်းမှ ဧရာမ စိတ်ဝိညာဉ်သဏ္ဌာန်တစ်ခု ဖြည်းညင်းစွာ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။ ထိုစိတ်ဝိညာဉ်သဏ္ဌာန်၏ အမြင့်ကို မခန့်မှန်းနိုင်သော်လည်း ၎င်းမှာ ကောင်းကင်ကြီးကို မိုးထားနိုင်သကဲ့သို့ ရှိနေ၏။ ၎င်း၏ အရောင်မှာ မင်ရည်ကဲ့သို့ပင် မည်းနက်နေတော့သည်။

မင်သဲ့သည် ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ပြီး မနေနိုင်ဘဲ အော်ဟစ်လိုက်မိတော့သည်။

“မဟာဧကရာဇ် ထူဝေ့”

…

အခန်း (၁၅၃၆) ငါကိုယ်တိုင်က ဆိုးယုတ်သူတစ်ပါးဖြစ်နေမှန်း ငါတစ်ယောက်တည်းပဲ မသိတာ (၁)

အနက်ရောင်စိတ်ဝိညာဉ်သဏ္ဌာန်သည် မိုးမြေအကြားတွင် ရပ်တည်နေပြီး ၎င်း၏ပတ်လည်တွင် ဝဲဂယက်တစ်ခုမှာ ပြင်းထန်စွာ လည်ပတ်နေ၏။ ဧရာမ အနက်ရောင် သင်္ကေတလမ်းကြောင်းကြီးမှာ အတိုင်းအဆမဲ့ နက်နဲပြီး လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်လှပေသည်။ ၎င်းမှာ အနက်ရောင်စိတ်ဝိညာဉ်သဏ္ဌာန် လူ့လောကသို့ ဆင်းသက်လာနိုင်ရန် ကောင်းကင်ဘုံက လမ်းကြောင်းတစ်ခု ဖွင့်ပေးထားသကဲ့သို့ပင် ရှိနေတော့သည်။ အနက်ရောင်အလင်းတန်းများ ရောက်ရှိလာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် မင်ပန်း၏ သူတော်စင်အလင်းများမှာ ချက်ချင်းပင် အရောင်မှိန်သွားတော့သည်။

တစ်ဖက်လူမှာ ခန်းမဆယ်ခုမှ ခန်းမသခင်များထဲမှ တစ်ဦးဖြစ်သည့် မဟာဧကရာဇ် ထူဝေ့ ပင် ဖြစ်သည်။ မင်ပန်းက မျက်မှောင်ကျုံ့လျက် မေးမြန်းလိုက်၏။

“သူ ဘာလို့ ဒီကို ရောက်နေတာလဲ”

မင်သဲ့သည် စကားတစ်လုံးမှ မပြောဝံ့ဘဲ ခေါင်းငုံ့ထားလိုက်၏။ ထိုဧရာမစိတ်ဝိညာဉ်သဏ္ဌာန်မှာ တကယ်ပင် ထူးခြားလှပေသည်။ မဟာဧကရာဇ် ထူဝေ့ ကဲ့သို့သော နတ်ဧကရာဇ်တစ်ပါးသာလျှင် ဤမျှ ခန့်ညားထည်ဝါလှသည့် စိတ်ဝိညာဉ်သဏ္ဌာန်မျိုးကို ပိုင်ဆိုင်နိုင်ပေလိမ့်မည်။ မကြာမီမှာပင် အနက်ရောင် သင်္ကေတလမ်းကြောင်းမှာ ကောင်းကင်ကြီး မျက်လုံးမှိတ်လိုက်သကဲ့သို့ ဖြည်းညင်းစွာ ပိတ်သွားတော့သည်။

ထို့နောက်တွင် အနက်ရောင်စိတ်ဝိညာဉ်သဏ္ဌာန် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး လူသားပုံရိပ်နှစ်ခု ပေါ်ထွက်လာ၏။ တစ်ဦးမှာ လက်နောက်ပစ်လျက် ရှေ့မှ ရပ်နေပြီး ကျန်တစ်ဦးမှာ လက်ထဲတွင် လေးတစ်စင်းကို ကိုင်ဆောင်ကာ နောက်မှ ရပ်နေသည်။ သူတို့သည် အနက်ရောင်ဝတ်ရုံများ၊ မြွေပါမွေးကုတ်အင်္ကျီများနှင့် ပိုးဖဲဦးထုပ်များကို ဆင်မြန်းထားကြ၏။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ထိုသူနှစ်ဦးမှာ လေထဲရှိ မင်ပန်းနှင့် အဆင့်ချင်း တူညီသော နေရာသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။

မင်ပန်းအနေဖြင့်လည်း အနည်းငယ် ဦးညွှတ်လျက် နှုတ်ခွန်းဆက်ရန်မှတစ်ပါး အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိပေ။

“မဟာဧကရာဇ် ထူဝေ့ ကို ဂါရဝပြုပါတယ်”

ထူဝေ့က ခေါင်းအနည်းငယ် ညိတ်ပြကာ ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်၏။

“ရှားပါးလှတဲ့ ကျင့်ကြံခြင်း ပါရမီရှင် မိန်းကလေးတစ်ယောက် ရှိတယ်လို့ ငါ ကြားထားတယ်။ သူက သမရဲ့ အထက်ကန့်သတ်ချက်ကို ဖွင့်နိုင်ရုံတင်မကဘူး၊ မဟာအသူရာမြေရဲ့ ဖျက်ဆီးခြင်းတိုင်လုံးကပါ အသိအမှတ်ပြုတာ ခံခဲ့ရတယ်ဆိုတာ အမှန်ပဲလား”

မင်ပန်းက မင်သဲ့ကို မျက်စောင်းထိုး ကြည့်လိုက်၏။ မင်သဲ့မှာ ခေါင်းကို ပိုမိုငုံ့ထားပြီး တိတ်ဆိတ်နေဆဲပင်။ မင်ပန်းက နောက်ဆုံးတွင် ခေါင်းညိတ်ပြလျက် ဖြေကြားလိုက်သည်။

“မှန်ပါတယ်”

ထူဝေ့၏နောက်တွင် ရပ်နေသော အခြားတစ်ဦးမှာ ထူဝေ့နန်းဆောင်မှ ငွေရောင်အစောင့်တပ် ခေါင်းဆောင် ကျန့်ဝမ်ရွှီပင် ဖြစ်သည်။ ထိုအချိန်တွင် သူက လျှောက်တင်လိုက်၏။

“အရှင်မင်းကြီး... သူမမှာ မဟာလေဟာနယ်မျိုးစေ့ ရှိနေတယ်လို့ ကျွန်တော် သံသယရှိပါတယ်”

ထူဝေ့နှင့် မင်ပန်းတို့မှာ ဤစကားကြောင့် အံ့အားသင့်မသွားပေ။ ထိုမိန်းကလေး၏ ပါရမီအကြောင်း ကြားကတည်းက ဤအတွေးမှာ သူတို့၏ စိတ်ထဲတွင် ပေါ်ပေါက်ပြီးသား ဖြစ်သည်။ ထူဝေ့က သက်ပြင်းရှည်ကြီးတစ်ချက် ချလိုက်ပြီးနောက် ဆိုလိုက်၏။

“လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်း တစ်သိန်းအတွင်းမှာ မဟာလေဟာနယ်ဟာ နှစ်ပေါင်း သုံးသောင်းတိုင်းမှာ မဟာလေဟာနယ်မျိုးစေ့ ၁၀ စေ့စီ ထုတ်ပေးခဲ့တယ်။ အနှစ် တစ်သိန်းအတွင်းမှာ မျိုးစေ့ ၃၀ ရှိခဲ့တာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ မဟာလေဟာနယ်မျိုးစေ့တွေဟာ တခြားသူတွေအပေါ်မှာ ဒီလောက်အထိ ကြီးမားတဲ့ သက်ရောက်မှု မရှိခဲ့ဖူးဘူး။ သူမ တစ်ယောက်တည်းကပဲ ဒီလောက်အထိ ထူးခြားနေတာ။ ငါ သူမကို တကယ် တွေ့ချင်မိတယ်”

မင်ပန်းက ဆိုလိုက်၏။

“ကျုပ် ဒီမိန်းကလေးကို ရှာဖို့ မဟာအသူရာမြေကနေ ထွက်လာခဲ့တာပါ။ မင်သဲ့... မင်း သိသမျှ အကုန်လုံးကို မဟာဧကရာဇ် ထူဝေ့ကို လျှောက်တင်လိုက်စမ်း။ ဘာမှ ဖုံးကွယ်မထားနဲ့”

“နားလည်ပါပြီ” မင်သဲ့က ဆိုပြီးနောက် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှ အသေးစိတ်ကို ထူဝေ့အား လျှောက်တင်လိုက်တော့သည်။ မင်သဲ့၏ စကားကို နားထောင်ပြီးနောက် ထူဝေ့က ခေါင်းအနည်းငယ် ညိတ်လိုက်၏။

“ငါ လာတုန်းက မိုးမြေအကြားမှာ သူတော်စင်အလင်းတွေ လှုပ်ခတ်နေတာကို အာရုံခံမိတာ မဆန်းတော့ဘူးပဲ။ မင်းတို့က ရှေးဟောင်း သူတော်စင်သတ်ဖြတ်သူ တစ်ယောက်ကို လိုက်လံ ဖမ်းဆီးနေတာကိုး”

မင်ပန်းက ဆိုလိုက်၏။

“အမွှေးတိုင်တစ်တိုင် ကုန်ဆုံးတဲ့ အချိန်အတွင်းမှာ သူတို့ကို ကျုပ် ရှာတွေ့စေရမယ်”

ထူဝေ့က ခေါင်းညိတ်ပြပြီးနောက် ဘေးတစ်ဖက်သို့ ပျံသန်းသွားကာ တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ကြည့်နေတော့သည်။ နတ်ဧကရာဇ်တစ်ပါး သို့မဟုတ် မဟာဧကရာဇ်တစ်ပါးအနေဖြင့် ဤကဲ့သို့သော ကိစ္စများကို ကိုယ်တိုင်လုပ်ဆောင်ရန် မသင့်လျော်ပေ။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် မင်လွမ်းက နောက်ထပ် အော်ဟစ်သံတစ်ခုကို ပြုလုပ်လိုက်ပြန်သည်။ ထို့နောက်တွင် လေနှင့်တိမ်တိုက်များကို လှုပ်ခတ်စေသော စိမ်းဖန့်ဖန့် မိုးစက်များ မြေပြင်ပေါ်သို့ ရွာကျလာခဲ့သည်။ ထိုမိုးစက်များသည် သစ်ပင်ပန်းမန်များပေါ်သို့ ကျရောက်သောအခါ ထူးခြားမှု မရှိသော်လည်း သားရဲများနှင့် ထိတွေ့မိသောအခါတွင်မူ စောင်းတီးသံကဲ့သို့ အသံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ဂယက်ထသွားစေသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လုကျိုး၊ မင်ရှစ်ရင်နှင့် ချင်းယွမ်တို့မှာ ထိုမြင်ကွင်းကို မလှုပ်မယှက် စောင့်ကြည့်နေကြ၏။ ဖုံးကွယ်ခြင်းစွမ်းအားသည် မင်လွမ်း၏ စွမ်းရည်မှ လွတ်ကင်းနိုင်ခြင်း ရှိမရှိကို စမ်းသပ်ရန် အချိန်ကျရောက်လာပြီ ဖြစ်သည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူတို့ ယခုအချိန်တွင် မည်သို့မျှ မလှုပ်ရှားဝံ့ပေ။ အကယ်၍ သူတို့သာ အထောက်အထား ပေါ်ပေါက်သွားပါက အနိုင်ရရန် အခွင့်အရေး လုံးဝ မရှိတော့ပေ။ နတ်အရှင်တစ်ပါးအပြင် ယခုအခါ နတ်ဧကရာဇ်တစ်ပါးပါ ရောက်ရှိနေပြီ မဟုတ်ပါလော။

စိမ်းဖန့်ဖန့် မိုးစက်များသည် သုံးဦးသား ရပ်နေသည့် မြေပြင်ပေါ်သို့ ဘေးကင်းစွာပင် ရွာကျနေ၏။ လုကျိုးသည် ခေါင်းကို အနည်းငယ် ငုံ့ကာ မြေပြင်ပေါ်ရှိ မိုးစက်များကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် မလှုပ်မယှက် ရှိနေကြသော ချင်းယွမ်၊ မင်ရှစ်ရင်နှင့် ချုံးချီတို့ဆီသို့ အကြည့်လွှဲလိုက်သည်။ ချင်းယွမ်သည် သူမ၏ လှုပ်ခတ်နေသော စွမ်းအင်များကို ထိန်းချုပ်ရန် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားနေရကြောင်း သူ သိမြင်နိုင်သည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူမမှာ အပြင်းအထန် ဒဏ်ရာရထားခြင်း ဖြစ်ရာ ဤသည်မှာ သူမအတွက် မလွယ်ကူလှပေ။ သူ၏ ဖုံးကွယ်ခြင်းစွမ်းအား ရှိနေ၍သာ တော်တော့သည်။ ယခုအခိုက်အတန့်တွင် သူတို့သည် တကယ်ပင် မမြင်နိုင်သော ပုံရိပ်များ ဖြစ်နေကြတော့သည်။

မင်လွမ်းသည် ကောင်းကင်ယံ၌ အကြိမ်အနည်းငယ် ဝဲပျံပြီးနောက် စိမ်းဖန့်ဖန့် မိုးစက်များ ရွာချခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ၎င်းသည် မင်ပန်းနှင့် မင်သဲ့တို့၏ ဘေးသို့ ပြန်လည် ပျံသန်းလာကာ အကြိမ်အနည်းငယ် အော်ဟစ်လိုက်၏။ မင်ပန်းက မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကျုံ့လျက် လက်ဝေ့ယမ်းကာ ခပ်စိမ်းစိမ်း ဆိုလိုက်သည်။

“အသုံးမကျတဲ့ အမှိုက်”

ထို့နောက် မင်လွမ်းသည် ပျံသန်းထွက်ခွာသွားပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။ ကျန့်ဝမ်ရွှီက ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်၏။

“မင်လွမ်းတောင် ရှာမတွေ့ဘူးဆိုမှတော့ သူတို့ ထွက်ပြေးသွားကြပြီ ထင်တယ်”

မင်ပန်းက ခေါင်းခါလျက် ပြန်လည် တုံ့ပြန်လိုက်သည်။

“မဖြစ်နိုင်ဘူး။ သူတို့က ငါ့ရဲ့ သူတော်စင်အလင်း အာရုံခံနိုင်တဲ့ နယ်ပယ်ထဲမှာပဲ ရှိနေသေးတယ်။ သူတို့ လှုပ်ရှားလိုက်တာနဲ့ ငါ ဖမ်းမိမှာပဲ။ သူတို့ တစ်နေရာရာမှာ ပုန်းနေကြတာ သေချာတယ်”

မင်သဲ့ကလည်း ထောက်ခံလိုက်၏။

“မှန်ပါတယ်။ သူတို့ ပုန်းနေကြတာပဲ ဖြစ်ရမယ်။ သူက သူတော်စင်အဆင့်ပဲ ရှိသေးပေမဲ့ မဟာနတ်အရှင်ရဲ့ သူတော်စင်အလင်းကို တားဆီးနိုင်ခဲ့တာဆိုတော့ သူ့မှာ လှည့်ကွက်တွေ အများကြီး ရှိနေမှာ သေချာတယ်”

ထိုအချိန်တွင် သူတော်စင်နန်းဆောင် ရှစ်ခုမှ တည်ထောင်သူ ရှစ်ဦးမှာ အရပ်မျက်နှာ အသီးသီးမှ ပြန်လည် ရောက်ရှိလာကြသည်။ ထို့နောက် သူတို့က ထူဝေ့ကို ဦးညွှတ်လိုက်ကြ၏။ ထူဝေ့က လေသံအတက်အကျမရှိဘဲ ဆိုလိုက်သည်။

“တခမ်းတနား လုပ်ဖို့ မလိုပါဘူး”

ထို့နောက် တောင်ပံမျိုးနွယ်စုဝင် ရှစ်ဦးအနက် တစ်ဦးက မင်ပန်းအား တင်ပြလိုက်၏။

“ကျုပ်တို့ အရပ်ရှစ်မျက်နှာမှာ ကောင်းကင်ပိတ်ဆို့ခြင်းအစီအရင်ကို တည်ဆောက်ပြီးပါပြီ။ အကယ်၍ သူတို့ ဒီနေရာကနေ ထွက်သွားချင်တယ်ဆိုရင် အစီအရင်ကို ဖျက်ရပါလိမ့်မယ်။ အစီအရင်ကို ဖျက်ဖို့ဆိုရင်တော့ ကျုပ်တို့ သူတော်စင်နန်းဆောင် ရှစ်ခုကို ရင်ဆိုင်ရမှာပဲ”

“သိပ်ကောင်းတာပေါ့” ဟု မင်ပန်းက ဆိုလိုက်ပြီးနောက် အမိန့်ပေးလိုက်၏။

“အရပ်ရှစ်မျက်နှာကနေ နေရာကို ကျဉ်းလိုက်ကြစမ်း။ သူတို့ကို တွေ့အောင် ရှာရမယ်”

“နားလည်ပါပြီ”

တောင်ပံမျိုးနွယ်စုဝင် ရှစ်ဦး ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် ထူဝေ့က ရုတ်တရက် ဆိုလိုက်သည်။

“ဒီလောက်အထိ အားစိုက်နေဖို့ မလိုပါဘူး”

မင်ပန်းက ဇဝေဇဝါဖြင့် မေးမြန်းလိုက်၏။

“အရှင်မင်းကြီးမှာ ဘာအကြံများ ရှိလို့လဲ”

ထူဝေ့က သူ၏ လက်စွပ်ကို ခါလိုက်ရာ ခေါင်းလောင်းတစ်ခုနှင့် တူသော အရာတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ယင်းကို မြင်သောအခါ မင်ပန်းက မေးလိုက်၏။

“ဒါ ဝိညာဉ်ရှာခေါင်းလောင်း လား”

ထူဝေ့က တည်ငြိမ်စွာပင် ဆိုလိုက်၏။

“ငါ တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံနေတာ ကြာပြီ။ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်း သုံးသောင်းတုန်းက ငါ့ရဲ့ ဒဏ်ရာတွေ နောက်ဆုံးတော့ သက်သာသွားခဲ့တယ်။ အဲဒီတုန်းက အရှေ့မြောက်ဘက် တစ်နေရာမှာ ဒီသန့်စင်တဲ့ အမွေအနှစ်ပစ္စည်း ဝိညာဉ်ရှာခေါင်းလောင်းကို ငါ ရှာတွေ့ခဲ့တာ။ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်း တစ်သောင်းတုန်းက ငါ ဒါကို အားကိုးပြီး နတ်ဧကရာဇ် တစ်ပါး ဖြစ်လာခဲ့တာပဲ”

…