အခန်း (၁၃၄)

ဤနေရာမှာ တောင်ပေါ်ဒေသ မဟုတ်သဖြင့် ဂျင်ဆင်းကောင်း ရရန် ခက်ခဲသည်။ သူတို့ မြို့ထဲအထိ သွားရနိုင်သော်လည်း သူ၏အဒေါ်မှာ ထိုမျှအထိ စောင့်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

နောက်ဆုံးတွင် ဆရာဝန်အိုကြီးက ကြားဝင်ပေးလိုက်သည်။ "မဆင်မခြင် မလှီးပါနဲ့—နှမြောစရာကြီး။"

သူက ဂျင်ဆင်းကို လက်ဖြင့် အလေးချိန်ချိန်ကြည့်ကာ "ခြေထောက်" တစ်ဖက်ကို လှီးထုတ်လိုက်သည်။

ဂျင်ဆင်းပြုတ်ရည်ကို ကျိုပြီးနောက် သူမ၏ လည်ချောင်းထဲသို့ အတင်းလောင်းထည့်လိုက်ကာ၊ ကျန်ရှိသောအရာမှာ စိုးရိမ်တကြီး စောင့်ဆိုင်းနေရန်သာ ဖြစ်သည်။

စိတ်မချသေးသဖြင့် ဝမ်ကျန်းရုန်သည် မြို့ထဲသို့ ပြန်သွားကာ ဆေးရုံမှ ဆရာဝန်တစ်ဦးကို အရန်အဖြစ် သွားခေါ်ပြန်သည်။

ဆရာဝန်အိုကြီးမှာ ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး ချီဖန့်နှင့်အတူ ဝေရှု့ရှန်၏ အခြေအနေကို စောင့်ကြည့်ပေးခဲ့သည်။

နာရီဝက်နီးပါး ကြာပြီးနောက် သူမ၏ ချွေးထွက်ခြင်းမှာ တဖြည်းဖြည်း ရပ်တန့်သွားပြီး လက်နှင့် ခြေထောက်များမှာလည်း ယခင်ကလောက် မအေးတော့ပေ။

ဆရာဝန်အိုကြီးက တုန်ယင်နေသော လက်များဖြင့် သူမကို ထပ်စစ်ဆေးပြီး သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "အခြေအနေ တည်ငြိမ်လာပြီ။ မကြာခင် နိုးလာလိမ့်မယ်။"

ထင်ထားသည့်အတိုင်းပင် ခဏအကြာတွင် ဝေရှု့ရှန်၏ ဝေဝါးနေသော မျက်လုံးများမှာ ကြည်လင်လာပြီး ချီဖန့်ကို အကြာကြီး စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။

"ရှောင်ဖန့်လား"

အားနည်းနေသေးသော်လည်း သူမသည် အနည်းဆုံးတော့ လူကို မှတ်မိနိုင်ပြီဖြစ်သည်။ ချီဖန့် ချက်ချင်း တုံ့ပြန်လိုက်သည်။ "ကျွန်တော်ပါ ဆရာ့ကတော်"

ဝေရှု့ရှန်က တစ်ခုခု ထပ်ပြောရန် ပြင်စဉ် ဝမ်ကျန်းရုန်၏ အသံမှာ အပြင်မှ ထွက်လာခဲ့သည်။ "ဆရာဝန်—ဆရာဝန် ရောက်ပြီ!"

ဤတစ်ကြိမ်တွင် ရောက်လာသူမှာ အသက်လေးဆယ်ကျော်အရွယ် ဆေးသေတ္တာကိုင်ထားသော လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသားတစ်ဦးဖြစ်သည်။

"ရှော့ခ် ဖြစ်တာလားဆိုတာ ကျွန်တော် စစ်ဆေးကြည့်ပါရစေ။"

စစ်ဆေးပြီးနောက် သူက ပြောလိုက်သည်။"ဟုတ်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူမ အခု သက်သာလာပါပြီ။ မင်းတို့ ပြောတဲ့ ဂျင်ဆင်းပြုတ်ရည်ကြောင့် ဖြစ်မယ်"

ဝမ်ကျန်းရုန်နှင့် ချီဖန့်တို့မှာ ဆရာဝန်အိုကြီးကို ချက်ချင်း လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။ လူလတ်ပိုင်း ဆရာဝန်ကလည်း သူ့ဘက်သို့ လှည့်ကာ မေးလိုက်သည်။ "ဒီဂျင်ဆင်းပြုတ်ရည်ကို ညွှန်ကြားခဲ့တာ ခင်ဗျားလား"

ဆရာဝန်အိုကြီးက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ "နှမြောစရာပဲ၊ ငါ အခု အိုလာပြီဆိုတော့ အရင်လို မထက်မြက်တော့ဘူး။ ပြီးတော့ ငါ့သားကလည်း ဒီပညာကို မသင်ချင်ဘူးလေ။"

"ကျွန်တော်လည်း အတူတူပါပဲ။ ကျွန်တော့်သားက စက်ရုံမှာပဲ အလုပ်လုပ်ချင်တယ်၊ အဲဒါကမှ ဂုဏ်ရှိတယ်ဆိုပဲ။"

လူလတ်ပိုင်း ဆရာဝန်က သူ၏ သေတ္တာထဲမှ ဆားရည် (saline) တစ်ထုတ်ကို ထုတ်ကာ ဝမ်ကျန်းရုနါနှင့် ချီဖန့်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

"မင်းတို့နှစ်ယောက် တော်တော် ကံကောင်းတယ်။ ဒီရောဂါက ရွှေ့လို့လည်း မရသလို အချိန်ဆွဲလို့လည်း မရဘူး—အမှားတစ်ခုခု လုပ်လိုက်တာနဲ့ လူက အသက်ပျောက်သွားနိုင်တယ်။"

ဝမ်ကျန်းရုန်မှာ စက်ဘီးနင်းလာရသဖြင့် မောဟိုက်နေပြီး စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။ "အခုရော သူမ အန္တရာယ် ရှိသေးလား။ သူမ—သူမ ဆေးရုံတက်ဖို့ လိုမလား"

"ဆေးရုံတက်လည်း ဒီဆားရည်ပဲ သွင်းပေးမှာပါ။ ရွာက ဆေးခန်းမှာပဲ သွင်းခိုင်းလို့ ရပါတယ်။ အရေးကြီးတာက ကာလရှည်ကြာ နားနားနေနေ ပြန်လည်ပြုစုဖို့ပဲ။"

ဆရာဝန်က ဝေရှု့ရှန်၏ လက်ကို ပုတ်ပေးလိုက်သည်။ "လူနာက ဖျားနေတာ ကြာပြီ မဟုတ်လား။ နာတာရှည် ဖျားတာ ဒါမှမဟုတ် သွေးအများကြီး ဆုံးရှုံးတာမျိုးကပဲ လူတစ်ယောက်ကို ဒီလောက်အထိ အားနည်းသွားစေတာ။"

"ဒါ ကျွန်တော့်အမှားပါ၊ သူမကို သေသေချာချာ မစောင့်ရှောက်နိုင်ခဲ့လို့။" ဝမ်ကျန်းရုန်သည် ချက်ချင်း မိမိကိုယ်ကိုယ် အပြစ်တင်လိုက်သည်။

သို့သော် သူ့တွင်လည်း ကိုယ်ပိုင်မိသားစု၊ အလုပ်နှင့် ဘဝရှိသေးရာ ဤနေရာတွင် နေ့တိုင်း မနေနိုင်သလို ဝေရှု့ရှန်၏ ရင်ထဲက အပူများကိုလည်း မဖြေရှင်းပေးနိုင်ပေ။

သို့သော် ချီဖန့်ကတော့ တည်ငြိမ်နေဆဲဖြစ်ပြီး အရေးကြီးဆုံးမေးခွန်းကို မေးလိုက်သည်။"သူမကို ဘယ်လို ပြန်ပြုစုရမလဲ"

"မင်းတို့ သူမကို ဂျင်ဆင်းပြုတ်ရည်နဲ့ ကယ်ခဲ့ပြီးပြီ မဟုတ်လား? ဂျင်ဆင်း ကျန်သေးလား? အဲဒီထဲမှာ အယ်ကိုနိုက် လေး နည်းနည်းထည့်ပြီး ဂျင်ဆင်း-အယ်ကိုနိုက် ပြုတ်ရည် ကျိုတိုက်ပါ။"

ဆေးညွှန်းမှာ ရိုးရှင်းပါသည်။ လူနာ အခြေအနေ တည်ငြိမ်သွားသည်ကို မြင်ရသဖြင့် ဆရာဝန်အိုကြီးမှာ ပြန်ရန် ထလိုက်သည်။

ဝမ်ကျန်းရုန်က သူ့ကို အပြင်အထိ လိုက်ပို့ကာ အခကြေးငွေ ပေးချေရန် ပြင်စဉ် ဆရာဝန်အိုကြီးက ချီဖန့်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ "လူငယ်... မင်းရဲ့ အဲဒီဂျင်ဆင်းက ရောင်းဖို့ ယူလာတာ မဟုတ်လား"

ရောင်းဖို့ မဟုတ်ဘဲ ဒီလောက် တန်ဖိုးကြီးတဲ့ အရာကို ဘယ်သူက သယ်လာပါ့မလဲ။ ၎င်းမှာ မြို့ပြအလုပ်သမားတစ်ဦး၏ နှစ်နှစ်စာ လစာနှင့် ညီမျှသည်။

ချီဖန့် ခဏမျှ တုံ့သွားပြီးမှ ပြောလိုက်သည်မှာ အားလုံး အံ့ဩသွားကြရသည်။ "မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်တော့်ဇနီးက အသုံးဝင်နိုင်တယ်ဆိုပြီး ယူလာခိုင်းတာပါ"

ဆရာဝန်အိုကြီးသာမက ဝမ်ကျန်းရုန်ပင် ကြောင်သွားသည်။ "မင်းမိန်းမက ယူလာခိုင်းတာ ဟုတ်လား"

သူ သေသေချာချာ နားမလည်သော်လည်း ဆရာဝန်အိုကြီး၏ စကားများအရ ဤဂျင်ဆင်း မည်မျှတန်ဖိုးရှိသည်ကို ဝမ်ကျန်ူရုန် သိသွားပြီဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ ယန်ရွှယ် အတင်းယူလာခိုင်းခဲ့ခြင်းဖြစ်မည်ဟု သူ လုံးဝ မထင်ထားခဲ့ပေ။

ချီဖန့်ကိုယ်တိုင်လည်း ဤသို့ဖြစ်လာမည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။ ယန်ရွှယ် ကြိုတင်ကာကွယ်မှုအနေဖြင့် ယူလာခိုင်းသည့် ဂျင်ဆင်းက နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ ဆရာ့ကတော်အသက်ကို ကယ်တင်ပေးနိုင်ခဲ့သည်။

အခန်းထဲတွင် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ ၎င်းကို မြင်သောအခါ ဆရာဝန်အိုကြီးသည် ချီဖန့်ထံမှ အရေးပေါ်သုံးရန် ဂျင်ဆင်းအချို့ ဝယ်ယူမည့် အစီအစဉ်ကို လက်လျှော့လိုက်တော့သည်။

ဤကဲ့သို့သော အရာမျိုးမှာ အလွန်ရှားပါးလှသည်။ သူသည် တစ်မြစ်လုံး မဝယ်နိုင်လျှင်ပင် အနည်းဆုံးတော့ ကျိုးနေသော အပိုင်းအစအချို့ကို ရနိုင်လိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သူတို့ ပြန်လာသောအခါ ဝေရှု့ရှန်မှာ အိပ်ပျော်သွားပြီ ဖြစ်သော်လည်း သူမ၏ မျက်နှာထားအရ အန္တရာယ်မှ ကင်းဝေးသွားပြီဖြစ်ကြောင်း သိသာလှသည်။

ပင်ပန်းနေသော ဝမ်ကျန်းရုန်ကို ထားခဲ့ကာ ချီဖန့်သည် လူလတ်ပိုင်း ဆရာဝန်ကို လိုက်ပို့ပေးရင်း အယ်ကိုနိုက်ဆေးကို သွားယူခဲ့သည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် အလှည့်ကျ စောင့်ကြည့်ပေးခဲ့ကြသည်။ တတိယမြောက်နေ့ ရောက်မှသာ ဝေရှု့ရှန်သည် ပုံမှန်အတိုင်း စကားပြောနိုင်လောက်အောင် အင်အား ပြန်ပြည့်လာခဲ့တော့သည်။

"ရှောင်ဖန့်..."

သူမသည် ခင်ပွန်းဖြစ်သူ၏ အချစ်ဆုံးတပည့်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

"ဝမ်ကျန်းရုန် ပြောတာကြားတယ် မင်း အခု အိမ်ထောင်ကျနေပြီဆို"

ချီဖန့်သည် သူမက ဆရာ့အကြောင်းကို အရင်မေးလိမ့်မည်ဟု ထင်ထားခဲ့သဖြင့် ဤမေးခွန်းကြောင့် အံ့အားသင့်သွားရသည်။ "ဟုတ်ကဲ့... အိမ်ထောင်ကျပါပြီ။"

သူ စကားပြောနေစဉ် လေသံမှာ အလိုလို နူးညံ့သွားသဖြင့် ဝေရှု့ရှန်မှာ သူ့ကို အကြာကြီး စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ "ဒါ တကယ်ဝမ်းသာစရာပဲ။"

သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ဝမ်းသာရုံသာမက ကြင်နာမှု၊ သက်ပြင်းချသံနှင့် လူငယ်တစ်ဦးကို ကြည့်နေသည့် လူကြီးတစ်ဦး၏ စိတ်အေးသွားသည့် အကြည့်များလည်း ပါဝင်နေသည်။

ချီဖန့်က သူမကို ယန်ရွှယ် အကြောင်း ပြောပြလိုက်သည်။ "သူမ နာမည်က ယန်ရွှယ်ပါ၊ ကျွန်တော့်ထက် နှစ်နှစ်ငယ်ပါတယ်။ နောက်တစ်ခါ လာလည်ရင် သူမကိုပါ ခေါ်လာပြီး မိတ်ဆက်ပေးပါ့မယ်။"

ထို့နောက် တစ်ခုခုကို သတိရသွားသကဲ့သို့ သူ၏ အိတ်ထဲမှ ဓာတ်ပုံတစ်ပုံကို ထုတ်လိုက်သည်။ "ကျွန်တော့်ဆီမှာ သူမရဲ့ ဓာတ်ပုံပါလာတယ်။ ကြည့်ချင်လား"

သူ၏ မိတ်ဆက်မှုမှာ တိုတောင်းပြီး ရိုးရှင်းလှကာ မည်သည့် စကားအပိုမျှ မပါပေ။ သို့သော် သူသည် ဇနီးသည်၏ ဓာတ်ပုံကို ကိုယ်နှင့်မကွာ ဆောင်ထားခဲ့သည်။

ဝေရှု့ရှန်၏ မျက်လုံးများမှာ အပြုံးတစ်ခုနှင့်အတူ နွေးထွေးသွားခဲ့သည်။ "ဒါဆိုလည်း ခေါ်လာခဲ့ပေါ့။ အခုတစ်ခေါက်လည်း သူမ လိုက်ချင်ပေမဲ့ မင်းက မခေါ်တာလို့ ကြားတယ်။"

ယန်ရွှယ်သည် ဂျင်ဆင်းကို ပေးခဲ့သူဖြစ်သဖြင့် ဝမ်ကျန်းရုန်အနေဖြင့် သူမအကြောင်းကို သူ၏အဒေါ်အား မပြောဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ—ဖြစ်နိုင်သည်မှာ ပြောသင့်သည်ထက်ပင် ပိုပြောမိသွားပုံရသည်။

ချီဖန့် တုံ့ဆိုင်းနေသော်လည်း ဓာတ်ပုံကို သူမထံ ကမ်းပေးလိုက်သည်။ "သူမမှာ ကိုယ်ဝန်ရှိနေလို့ပါ။ အန္တရာယ်ဖြစ်မှာ စိုးလို့ မခေါ်လာတာပါ။"

ဓာတ်ပုံထဲတွင် ထင်ရှားလှသည့် စုံတွဲတစ်တွဲကို တွေ့ရသည်။ အဖြူအမည်း ဓာတ်ပုံဖြစ်သော်လည်း သူတို့၏ လိုက်ဖက်မှုမှာ ထင်ရှားလှပြီး အထူးသဖြင့် မိန်းကလေး၏ အပြုံးမှာ နှလုံးသားကို အရည်ပျော်စေနိုင်လောက်အောင် ချိုမြိန်လှသည်။

"ဒါ မင်းတို့ရဲ့ မင်္ဂလာဓာတ်ပုံပဲ။"

ဝေရှု့ရှန်သည် ၎င်းကို အားယူကာ လှမ်းယူပြီး သေချာကြည့်ခဲ့သည်။ "မိန်းကလေးက တကယ် ချစ်စရာလေးပဲ။"

အမြဲတမ်း တည်ငြိမ်လှသည့် ချီဖန့်သည် "ဟုတ်ကဲ့" ဟု တိုးတိုးလေး ပြန်ထူးလိုက်သဖြင့် ဝေရှု့ရှန်က သူ့ကို လှမ်းကြည့်ကာ ပို၍ ပြုံးလိုက်မိသည်။

"အိမ်ထောင်ကျတာက မင်းကို ပြောင်းလဲစေတာပဲ။ အခုဆိုရင် မိန်းကလေးတစ်ယောက် လှ၊ မလှတောင် မင်း သတိထားမိနေပြီ။"

သူမ ဓာတ်ပုံကို ပြန်ပေးရင်း ရယ်မောလိုက်သည်။ "မင်းကို ဂရုစိုက်မယ့်သူတစ်ယောက် ရှာတွေ့တာကို မြင်ရတော့ ငါ စိတ်အေးရပါတယ်။ အဲဒီတုန်းက မင်း ဒီကနေ ထွက်သွားတော့ မင်း ဘယ်တော့မှ ပြန်နိုးမထလာမှာကို ငါ ကြောက်နေခဲ့တာ။ မင်းက အဲဒီတုန်းက တစ်ဆယ့်ရှစ်နှစ်ပဲ ရှိသေးတာလေ။"

အတိတ်အကြောင်း ပြောလာသောအခါ ချီဖန့်က မျက်လုံးကို အောက်ချလိုက်ပြီး ဓာတ်ပုံကို တည်ငြိမ်စွာ ပြန်သိမ်းလိုက်သည်။

"ပရော်ဖက်ဆာ လင်က အဒေါ်ကို ဘာပြောလဲ"

ဝေရှု့ရှန်၏ အပြုံးများ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ "ရှောင်ဝူက မင်းဆရာရဲ့ နည်းစနစ်တွေကို သုံးနေတာကို မင်း သိလား"

"သိပါတယ်။" ချီဖန့် မဖုံးကွယ်ခဲ့ပေ။ "ဒါပေမဲ့ သူသုံးတာက မပြီးသေးတဲ့ မူရင်းပုံစံပဲ။ ဒီဇိုင်းမှာ အားနည်းချက်တွေ ရှိနေတယ်။"

"ဒါပေမဲ့ မင်းဆရာက သုတေသနဆိုတာ ခိုင်မာပြီး တိကျရမယ်လို့ အမြဲ အလေးအနက်ထားခဲ့တာ။ နိုင်ငံတော်နဲ့ ပြည်သူလူထုရဲ့ ဘေးကင်းလုံခြုံမှု၊ ပိုင်ဆိုင်မှုတွေကို လောင်းကြေးမထပ်ဖို့ သူ သတိပေးခဲ့ပေမဲ့ ဝူက နားမထောင်ခဲ့ဘူး။"

ဝေရှု့ရှန်က ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်သည်။ "အခုတော့ လူတိုင်းက ချန်ချင်းရဲ့ တည်ငြိမ် ဟိုက်ဒရောလစ် သုတေသနက အသုံးမကျဘူးလို့ ထင်နေကြပြီ။ ပရော်ဖက်ဆာလင်က နောက်ဆုံး မျှော်လင့်ချက်ပဲ။ အကယ်၍ သူ့အဖွဲ့က တိုးတက်မှု မရှိရင် ဒီပရောဂျက်က ဆယ်နှစ်၊ အနှစ်နှစ်ဆယ်၊ အနှစ်သုံးဆယ်လောက်အထိ အပယ်ခံထားရလိမ့်မယ်။"

သူမ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "ငါ့ကျန်းမာရေးက ဆိုးရွားနေပြီ။ ချန်ချင်းကို အရှက်တကွဲနဲ့ သေဆုံးသွားစေပြီး သူ့ဘဝရဲ့ အလုပ်တွေကို အပုပ်ချ အသရေဖျက်ခံရတာမျိုး ငါ အဖြစ်မခံနိုင်ဘူး။"

"ဆရာကတော်... ဝူရှင်းသဲ့ တစ်ခါက ဆရာ့နာမည်ကို ပြန်သန့်စင်ပေးမယ်လို့ ကတိပေးခဲ့ဖူးတယ်။ သူ ကျွန်တော့်ဆီကို ဆရာ့ရဲ့ သုတေသန မှတ်စုတွေ လာတောင်းခဲ့ပြီး ကျွန်တော့်အိမ်ကို ဖောက်သွားခဲ့တယ်။"

ချီဖန့်သည် သူမကို အဆုံးထိ နားထောင်ပြီးမှ ဤသတင်းဆိုးကို တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်ရာ ဝေရှု့ရှန်မှာ အံ့အားသင့်သွားရသည်။

"သူက မင်းဆီက သုတေသနတွေကိုတောင် လာတောင်းသေးတယ် ဟုတ်လား"

"ဟုတ်ကဲ့။ ဒါတင်မကဘူး—သူက ကျွန်တော့်ဇနီးကိုလည်း ခြိမ်းခြောက်ခဲ့သေးတယ်။ ကျွန်တော်က ဆရာ့အမှုမှာ ပါဝင်ပတ်သက်နေတယ်လို့ ပြောပြီး၊ ကျွန်တော် ဘာတွေ သံသယဖြစ်စရာ လုပ်နေလဲလို့ သူမကို မေးခဲ့တယ်။"

"သူ... သူကတော့..."

တစ်သက်လုံး ဆရာမ လုပ်လာခဲ့သည့် ဝေရှု့ရှန်မှာ တစ်ဖက်လူကို မဆဲဆိုနိုင်သော်လည်း ဒေါသကြောင့် အသက်ရှူသံများ ပြင်းထန်လာခဲ့သည်။

ချီဖန့် သူမ စိတ်တည်ငြိမ်သွားသည်အထိ ရေတိုက်ကာ နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"သူ အခုထိ လက်လျှော့သွားပြီလား ဆိုတာကိုတော့ ကျွန်တော် မသိဘူး။"

ဝေရှု့ရှန် ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။ "မင်း သံသယဖြစ်နေတာက..." သူမ ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"မဟုတ်ဘူး... ပရော်ဖက်ဆာလင်က အဲဒီလို လူမျိုး မဟုတ်ပါဘူး။ သူက အဲဒီတုန်းက မင်းဆရာဘက်ကနေ စကားပြောပေးခဲ့တာလေ။"

"ကျွန်တော် ပရော်ဖက်ဆာလင် ပါဝင်ပတ်သက်နေတယ်လို့ မပြောပါဘူး။" ချီဖန့်၏ လေသံမှာ တည်ငြိမ်နေဆဲပင်။

"သူလည်းပဲ လှည့်စားခံထားရမှာကို ကျွန်တော် စိုးရိမ်တာပါ။"

ဤယူဆချက်မှာ လက်ခံရန် ခက်ခဲလွန်းလှသဖြင့် ဝေရှု့ရှန်မှာ နောက်တစ်ကြိမ် တိတ်ဆိတ်သွားပြန်သည်။

ထိုစဉ် အပြင်ဘက်တွင် ဆေးကျိုနေသော ဝမ်ကျန်းရုန်၏ အသံ ထွက်လာခဲ့သည်။

"ပရော်ဖက်ဆာလင် ရောက်လာတာလား"

အားလုံး အံ့သြသွားရသည်မှာ ပရော်ဖက်ဆာလင် တကယ် ရောက်လာခြင်းပင်။ ဝေရှု့ရှန်နှင့် ချီဖန့်တို့ နှစ်ဦးလုံး တံခါးဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။

ထင်ထားသည့်အတိုင်းပင် အက်ကွဲကွဲ အသံတစ်ခုက အပြင်မှ မေးလိုက်သည်။ "မင်းရဲ့ အဒေါ် ပြန်ဖျားနေပြန်ပြီလား" ထို့နောက်တွင် ခြေသံများနီးကပ်လာခဲ့သည်။

အခန်းထဲသို့ ဝင်လာသူမှာ အသက် ၅၀ ဝန်းကျင်ခန့်ရှိပြီး၊ မျက်နှာသွယ်သွယ်၊ နားထင်တွင် ဆံပင်အနည်းငယ် ဖြူနေကာ လမ်းလျှောက်သည့်အခါ ဘယ်ဘက်ခြေထောက်မှာ သိသိသာသာ ထော့နဲ့နေသည်။

ချီဖန့်သည် အကြာကြီး စိုက်မကြည့်ဘဲ အကြည့်လွှဲလိုက်ကာ ထိုသူကို နှုတ်ဆက်ရန် ထရပ်လိုက်သည်။ "ပရော်ဖက်ဆာလင်။"

သို့သော် သူ သေသေချာချာ မှတ်မိနေသည်မှာ—အရင်က ပရော်ဖက်ဆာလင် လမ်းလျှောက်တာ ဒီလိုမျိုး မဟုတ်ပါချေ...

ပရော်ဖက်ဆာလင်က သူ့ကို မြင်သောအခါ မှတ်မိရန် တုံ့ဆိုင်းနေပုံရသည်။ "မင်းက ချီဖန့်လား"

ချီဖန့် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ "ဟုတ်ပါတယ်။"

ခုတင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသော ဝေရှု့ရှန်မှာလည်း ချီဖန့်၏ အကူအညီဖြင့် ထထိုင်ကာ "သူပါပဲ" ဟု အတည်ပြုပေးခဲ့သည်။

ပရော်ဖက်ဆာလင်က သက်ပြင်းမချဘဲ မနေနိုင်ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ "မင်း ဒီလောက်အထိ ကြီးလာပြီဆိုတာ ငါ မယုံနိုင်ဘူး။ မင်း တက္ကသိုလ်ကို စရောက်တုန်းက ကလေးလေးပဲ ရှိသေးတာလေ။"

"ဟုတ်တယ်" ဝေရှု့ရှန်က လွမ်းဆွတ်စွာဖြင့် ဖြည့်စွက်ပြောခဲ့သည်။ "သူ့ရဲ့ တိတ်ဆိတ်တဲ့ အမူအရာက လူကြီးတွေကြားမှာ ရင့်ကျက်ချင်ယောင်ဆောင်နေတာလို့ ကျွန်မ အမြဲ ထင်ခဲ့တာ။"

"ဘယ်သူက သူ့ကို အပြစ်တင်နိုင်မှာလဲ။ သူက တကယ်ကို ထက်မြက်တဲ့သူပဲ။ ငါ စာသင်လာတဲ့ သက်တမ်းတစ်လျှောက်မှာ သူ့လို လူမျိုးကို တွေ့ရခဲတယ်။"

စကားအနည်းငယ် ပြောပြီးနောက် ပရော်ဖက်ဆာ လင်က အဓိကအချက်ကို ပြောလိုက်သည်။ "ငါ အရင်က ပြောခဲ့တဲ့ ကိစ္စ... မင်း သူ့ကို ပြောပြပြီးပြီလား"

ဝေရှု့ရှန်က ခေါင်းညိတ်ရန် ပြင်သော်လည်း ချီဖန့်၏ အစောပိုင်းက စကားများကို သတိရသွားကာ တုံ့ဆိုင်းသွားသည်။

"နည်းနည်းပဲ ပြောပြရသေးတယ်။"

ချီဖန့်လည်း ပရော်ဖက်ဆာလင် ဘာပြောမလဲဆိုသည်ကို နားထောင်ချင်နေသည်။ "ကျွန်တော် ရောက်လာတဲ့အချိန်မှာ ဆရာ့ကတော် ကျန်းမာရေး သိပ်မကောင်းလို့ပါ။"

"သူမ ကျန်းမာရေးက တကယ် မကောင်းဘူး။ ဒီလောက်အထိ ပိန်သွားလိမ့်မယ်လို့ ငါ မထင်ထားဘူး။ ချန်ချင်းသာ သိရင်..."

ပရော်ဖက်ဆာလင်က သက်ပြင်းချကာ စကားကို ဆုံးအောင် မပြောတော့ပေ။ သို့သော် ၎င်းမှာ ဝေရှု့ရှန်အား စုချန်းချင်း အကြောင်း သတိရသွားစေပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ ဝမ်းနည်းမှုဖြင့် မှေးမှိန်သွားခဲ့သည်။

"အာ... ငါ ဘာလို့ ဒါတွေကို ပြန်ပြောနေမိတာလဲ"

ပရော်ဖက်ဆာလင်က အကြောင်းအရာကို အမြန်ပြောင်းလိုက်သည်။ "ငါ ဒီကို ပြန်ရောက်လာတာက ဟိုက်ဒရောလစ်ဖိအား သုတေသနကို ကြီးကြပ်ဖို့ပါ။ အချိန်က ကပ်နေပြီ၊ အလုပ်ကလည်း များတယ်၊ ပြီးတော့ ဒါက ငါ့ရဲ့ မူလ နယ်ပယ် မဟုတ်တဲ့အတွက် မင်းတို့ အားလုံးကို ပြန်ခေါ်ချင်တာ။"

သူက အကူအညီမဲ့စွာ သက်ပြင်းချခဲ့သည်။ "အရင်က သုတေသန မှတ်တမ်းတွေ အများကြီး ပျက်စီးသွားခဲ့ပြီး ပရောဂျက်မှာလည်း ပြဿနာတွေ ရှိခဲ့တယ်။ ဘာတွေ အသုံးဝင်သေးလဲဆိုတာတောင် ငါ မသိဘူး။"

အခြားသူတစ်ယောက်၏ ပရောဂျက်ကို လမ်းခုလတ်မှ လွှဲပြောင်းယူရခြင်းမှာ အမြဲတမ်း ခက်ခဲလှသည်။ အထူးသဖြင့် ယခင်အဖွဲ့က လမ်းခုလတ်တွင် စွန့်လွှတ်ခဲ့ရုံသာမက အမှားအယွင်းများကိုပါ ချန်ထားခဲ့သောအခါမျိုးတွင် ဖြစ်သည်။

ပရော်ဖက်ဆာလင်က ချီဖန့်ဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။ "မင်း ပြန်လာတာ တကယ် ကံကောင်းတာပဲ။ ငါ အလိုချင်ဆုံး လူက မင်းပဲ—ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မင်းက အဲဒီတုန်းက ချန်ချင်းနဲ့ နီးနီးကပ်ကပ် အလုပ်လုပ်ခဲ့တဲ့သူ မဟုတ်လား။"

"ကျွန်တော် တကယ်တော့ အများကြီး မမှတ်မိတော့ဘူး။"

ချီဖန့်က မျက်လုံးကို အောက်ချကာ ပြောလိုက်သည်။ "ကြာလည်း ကြာသွားပြီ၊ ပြီးတော့ ကျွန်တော် ဒီနယ်ပယ်မှာ အလုပ်မလုပ်တာလည်း ကြာပြီလေ။"

၎င်းကို ကြားသောအခါ ပရော်ဖက်ဆာလင်က ထပ်၍ သက်ပြင်းချပြန်သည်။ "ဒီလောက် ထက်မြက်တဲ့ ဦးနှောက်ကို ဖြုန်းတီးပစ်တာပဲ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီတုန်းက ချန်ချင်းတောင် မင်းတို့ကို မကာကွယ်နိုင်ခဲ့ဘူး။ မင်းက စောစော ထွက်သွားလို့—အခြေအနေတွေ ဘယ်လောက် ဆိုးခဲ့လဲဆိုတာ မင်း မမြင်ခဲ့ရဘူး..."

သူ၏ မျက်လုံးများမှာ နီရဲလာခဲ့သည်။ "ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာ ကြိုးစားခဲ့တဲ့ အလုပ်တွေက စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်းမှာတင် ပျက်စီးသွားခဲ့တာ။ အစိတ်စိတ်အမြွှာမြွှာ ဖြစ်သွားခဲ့တာ။"

မည်သည့် သုတေသီမှ မိမိတစ်သက်လုံး ကြိုးစားခဲ့သည့် အရာများ တစ်ညတည်းနှင့် ပျက်စီးသွားသည်ကို မခံစားနိုင်ပေ။ ၎င်းကို ကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့ခဲ့ရသည့် ဝေရှု့ရှန်လည်း ဝမ်းနည်းမှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။