အခန်း (၁၃၅)

ပရော်ဖက်ဆာလင်သည် သူ၏ မျက်လုံးများကို ခေတ္တမျှ မှတ်ထားလိုက်သည်။ "ငါ မညည်းညူပါဘူး—အနည်းဆုံးတော့ ငါ ဒီမှာ ရှိနေသေးတယ်၊ ပြန်လာနိုင်သေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ ချန်ချင်းကတော့..."

သူ၏ အသံမှာ တုန်ယင်သွားခဲ့သည်။ "သူ ထွက်သွားပြီ။ ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ အလုပ်တွေကလည်း အသရေဖျက်ခံရရမှာလား။ တက္ကသိုလ်မှာ ရှိခဲ့တဲ့ အဲဒီနှစ်တွေမှာ သူက အနည်းဆုံး ဘတ်ဂျက်နဲ့ အများဆုံး အလုပ်တွေကို အမြဲ လုပ်ခဲ့တာ။ သူ့ရဲ့ ပျက်နေတဲ့ ထိုင်ခုံလေးပေါ်မှာ သူ သုံးနှစ်တောင် ထိုင်ခဲ့တာ။"

ဤစကားက ဝေရှု့ရှန်၏ ရင်ကို ထိမှန်သွားစေသည်။ သူမ မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားသော်လည်း မျက်ရည်များမှာ ပါးပြင်ပေါ်သို့ စီးကျလာခဲ့သည်။

အခန်းထဲတွင် လေးလံသော ဝမ်းနည်းမှုများ ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။ ဆေးကျိုပြီးကာစ ဝမ်ကျန်းရုန်ပင် တံခါးဝတွင် အကြာကြီး ရပ်နေမိပြီးမှ အတွင်းသို့ဝင်ကာ ဝေရှု့ရှန်ကို ဆေးသောက်ရန် သတိပေးလိုက်ရသည်။

၎င်းကို မြင်သောအခါ ပရော်ဖက်ဆာလင်က စိတ်ကို ပြန်ထိန်းလိုက်သည်။ "ရှောင်ဝေ အရမ်း ဝမ်းမနည်းပါနဲ့။ ငါ ပြန်လာနိုင်ခဲ့ပြီ၊ ငါတို့ ဒါကို အောင်မြင်အောင် လုပ်နိုင်ရင် ချန်ချင်းရဲ့ နာမည်က..."

သူ မည်သည့် ကတိမျှ မပေးခဲ့ပေ။ "အနည်းဆုံးတော့ ဒါက သူ့ရဲ့ အလုပ်တွေပဲလေ။ ဒါဆိုရင် ငါတို့ အခုလို အကူအညီမဲ့နေမှာ မဟုတ်တော့ဘူး။"

"ရှင် ပြောတာ မှန်ပါတယ်" ဝေရှု့ရှန်က သူမ၏ မျက်ရည်များကို သုတ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ချန်ချင်း ထွက်သွားပြီ ဆိုပေမဲ့ သူ့ဘဝရဲ့ အလုပ်တွေကိုတော့ အပုပ်ချမခံနိုင်ဘူး။ အဲဒီလိုသာ ဖြစ်ရင် တမလွန်မှာ သူ့မျက်နှာကို ကျွန်မ ကြည့်ရဲမှာ မဟုတ်ဘူး။"

သူမက ချီဖန့်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ "မင်း ဒီကိစ္စကို အသိဆုံးပဲ ရှောင်ဖန့်။ မင်းဆရာရဲ့ သုတေသနတွေကို ထာဝရ မြေမြှုပ်ခံထားလို့ မဖြစ်ဘူး။"

"သူ့ကိုလည်း မြေမြှုပ်ခဲ့ကြတာပဲလေ"

ပရော်ဖက်ဆာလင်က ထပ်ပြောလိုက်သည်။ "ထက်မြက်တဲ့ သုတေသီတစ်ယောက်ကို ပြင်ဆင်ရေးစခန်းကို ပို့ပြီး လယ်ထွန်စက်တွေ ပြင်ခိုင်းခဲ့တာ နှစ်နဲ့ချီနေပြီ။"

ချီဖန့် နားထောင်နေစဉ် သူ၏ ရင်ထဲတွင် မသက်မသာဖြစ်မှုများ တိုးပွားလာသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်က ပို၍ ဝမ်းနည်းစရာကောင်းပြီး မကျေမနပ်ဖြစ်စရာ ကောင်းလာလေလေ၊ တစ်ခုခု မှားယွင်းနေသလို ပိုခံစားလာရလေလေ ဖြစ်သည်။

"ကျွန်တော် စဉ်းစားပါ့မယ်"

သူက တိုက်ရိုက်အဖြေပေးရန် ရှောင်လွှဲလိုက်သဖြင့် အခန်းထဲရှိ လူအားလုံး အံ့အားသင့်သွားကြသည်။

ဝေရှု့ရှန်မှာ အံ့အားအသင့်ဆုံးပင်။ သူမ စကားပြောရန် ပြင်စဉ်မှာပင် တံခါးကို ရုတ်တရက် ခေါက်သံ ကြားလိုက်ရသည်။

"ချီဖန့်ရဲ့ ဆရာကတော် ဒီမှာ နေတာလား"

ချိုမြိန်ကြည်လင်သော အသံတစ်ခုက အပြင်မှ မေးလိုက်သဖြင့် ချီဖန့် ချက်ချင်း ထရပ်လိုက်သည်။

သူ မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် လျှောက်သွားလိုက်ရာ—ထိုနေရာတွင် အရပ်ပုပု၊ မျက်လုံးလေးတွေ မှေးနေအောင် ပြုံးနေပြီး လက်တစ်ဖက်က ဗိုက်ကို ခပ်ဖွဖွလေး ကိုင်ထားသည့် မိန်းကလေးတစ်ဦး အမှန်တကယ် ရပ်နေသည်။

ချီဖန့်နောက်မှ လိုက်လာသည့် ဝမ်ကျန်းရုန်မှာလည်း အံ့အားသင့်သွားရသည်။ "ယန်ရွှယ် မင်း ဒီကို ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး ရောက်လာတာလဲ"

"အစ်ကိုကျန်းရုန် ကျွန်မ နေရာမမှားဘူးပဲ" ယန်ရွှယ်က စိတ်အေးသွားသလို ပြောလိုက်သည်။

"ချီဖန့်က အရေးကြီးတာတစ်ခု အိမ်မှာ မေ့ခဲ့လို့၊ အဲဒါ လာပေးတာပါ။"

သူမသည် ဆင်ခြေကို ကြိုတင်ပြင်ဆင်လာခြင်းဖြစ်ပြီး၊ ထို့နောက် အရေးတကြီး လေသံဖြင့် ထပ်ပြောလိုက်သည်။

"ဒီမှာ အိမ်သာ ဘယ်မှာလဲဟင်"

ဝမ်ကျန်းရုန်သည် သူမမှာ ကိုယ်ဝန်ရှိနေသဖြင့် အောင့်မထားနိုင်ဘူးဟု ထင်ကာ ပြောလိုက်သည်။"ဒီမှာတော့ မရှိဘူး၊ ဟိုးရှေ့က ကျောင်းကို သွားရလိမ့်မယ်"

"ကိုယ် လိုက်ပို့မယ်"

ချီဖန့်သည် ယန်ရွှယ် ကမ်းပေးသည်ကို ယူကာ သူမကို အပြင်သို့ ခေါ်သွားခဲ့သည်။

ထိုစုံတွဲမှာ တစ်ယောက်က အလောတကြီးဖြစ်နေပြီး နောက်တစ်ယောက်က ကူညီချင်စိတ် စောနေသကဲ့သို့ ပြုမူခဲ့ကြသော်လည်း၊ အဝေးသို့ ရောက်သွားသည်နှင့် ယန်ရွှယ်၏ အလောတကြီးဖြစ်နေမှုမှာ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

အလောတကြီးဖြစ်နေမှုသာမက—သူမ၏ အမြဲတမ်း ပြုံးနေတတ်သော အမူအရာပင် ပျောက်နေသည်။

"ကျွန်မကို မလောပါနဲ့။ စကားနည်းနည်း ပြောဖို့ လာတာ၊ ပြီးရင် ပြန်မှာ။"

ချီဖန့်တွင် မေးခွန်းများစွာ ရှိနေသော်လည်း နည်းနည်းသာ မေးနိုင်ခဲ့သည်။"မင်း တစ်ယောက်တည်း လာတာလား? လမ်းမှာ ဘေးကင်းရဲ့လား"

ယန်ရွှယ်က မဖြေသည့်အပြင် သူ့ကိုပင် ကြည့်မနေပေ။ "ကျွန်မ စဉ်းစားထားတာ ရှိတယ်။ ဒီမှာ ပြဿနာ သုံးခု ရှိတယ်—ရှင်နဲ့ ဆရာကတော် ဒါကို သေသေချာချာ စဉ်းစားသင့်တယ်။"

သူမ၏ လေသံမှာ တည်ငြိမ်လှသော်လည်း ထိုတည်ငြိမ်မှုက သူတို့ကြားတွင် မမြင်ရသော အကွာအဝေးတစ်ခုကို ဖန်တီးနေသည်။

ချီဖန့်၏ ရင်ထဲတွင် တင်းကျပ်သွားသည်။ ယန်ရွှယ် တကယ် စိတ်ဆိုးနေပြီ။

သို့သော် သူမက သူ့ကို ရှင်းပြရန် အချိန်မပေးပေ။ "ပထမအချက်၊ အကယ်၍ ဒီပရောဂျက်က အောင်မြင်သွားရင် သုတေသီတွေအဖြစ် ဘယ်သူ့နာမည်တွေ ပါမလဲ။ ရှင့်ဆရာ့နာမည် ပါမလား။ ရှင့်နာမည်ရော "

၎င်းမှာ သေးငယ်သော ကိစ္စမဟုတ်ပေ။ အကယ်၍ ပရော်ဖက်ဆာလင်က နောက်ပိုင်းတွင် အသိအမှတ်ပြုရန် ငြင်းဆန်ခဲ့လျှင်၊ အမှားများကို ပြင်ဆင်နိုင်မည့်နေ့ ရောက်လာလျှင်ပင် စုချန်ချင်း၏ ကြိုးပမ်းမှုများကို ပြန်လည် မရယူနိုင်တော့ပေ။

ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောရလျှင်—အကယ်၍ ဒါက ဝူရှင်းသဲ့နဲ့ ပတ်သက်နေမယ်ဆိုရင် ပရော်ဖက်ဆာ လင်ရဲ့ နာမည်ကိုယ်တိုင်တောင် ဒီပရောဂျက်မှာ ကျန်ပါ့မလားဆိုတာ မသေချာချေ။

"ဒုတိယအချက်၊ ပရော်ဖက်ဆာလင်ကို အခု ပြန်ခန့်လိုက်တဲ့သူတွေက အရင်တုန်းက လူတွေပဲလား"

၎င်းမှာ ချီဖန့်အနေဖြင့် ဝေရှု့ရှန်၏ တောင်းဆိုချက်ကို သဘောတူရန် တွန့်ဆုတ်နေသည့် အကြောင်းရင်းလည်း ဖြစ်သည်။ သူ ထိုလူတွေကို မယုံကြည်ပေ—သူ့ဆရာကို သတ်ခဲ့တဲ့ လူတွေထဲက တစ်ယောက်ကိုမှ သူ မယုံဘူး။

"တတိယအချက်၊ ပြီးတော့ အရေးကြီးဆုံးအချက်ကတော့..."

ယန်ရွှယ်က နောက်ဆုံးတွင် ချီဖန့်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

"ဆရာက ရှင့်ကို သင့်တော်တဲ့အချိန်ကျရင် ဒီပစ္စည်းကို ထုတ်ပြဖို့ မှာခဲ့တုန်းက၊ သူက သူ့ရဲ့ ဂုဏ်သတင်းအတွက်ပဲ စိုးရိမ်ခဲ့တာလား"

ယန်ရွှယ်ပြောသွားသည့် နောက်ဆုံးစကားမှာ အချက်ကျလှသည်။ လူတိုင်းက စုချန်ချင်း၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို ကာကွယ်ပေးဖို့အကြောင်းသာ တဖွဖွပြောနေကြသော်လည်း၊ စုချန်ချင်းကိုယ်တိုင်က သူ၏ဂုဏ်သိက္ခာကို ထိုမျှလောက်အထိ အလေးထားပါ့မလား?

သူသည် သူ၏ သုတေသနရလဒ်များကို လူအများအတွက် အကျိုးရှိရှိ အသုံးချနိုင်ရန် မျှဝေပေးချင်ခဲ့ခြင်းလား၊ သို့မဟုတ် သူ၏ဂုဏ်သိက္ခာကို ဆယ်တင်ရန်သက်သက်လား?

ပြီးတော့ အခု အပေါ်မှာ ထိုင်နေတဲ့လူတွေကို ကြည့်ပါဦး— သူတို့ကရော ဒီသုတေသနကို ကောင်းကောင်း အသုံးချနိုင်ပါ့မလား? အခုကရော တကယ်ပဲ သင့်တော်တဲ့ အချိန်လား?

ချီဖန့်၏ ရင်ထဲတွင် ရက်အတော်ကြာ ပိတ်ဆို့နေသည့် ဖိအားများနှင့် အလုံးအခဲကြီးမှာ ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

သူသည် အပြင်ပန်းတွင် တည်ငြိမ်နေပုံရသော်လည်း၊ လက်တွေ့တွင်မူ သူ၏ဆရာကတော်ကို ပြုစုရင်း တစ်ဖက်ကလည်း ဆရာချန်ထားရစ်ခဲ့သည့် အမွေအနှစ်များကို ဂရုတစိုက် ထိန်းသိမ်းနေရသဖြင့် ဝမ်ကျန်းရုန်ထက်ပင် ပို၍ တာဝန်ကြီးနေခဲ့သည်။

မမျှော်လင့်ဘဲ ယန်ရွှယ်ကသာ နောက်ဆုံးတွင် သူ့နောက်သို့ လိုက်လာပြီး သူ့ကို အသိပေးချက်ကောင်းတစ်ခု ပေးခဲ့သည်— သူက သူမကို ပစ်ထားခဲ့မိတာတောင်မှပေါ့...

လေးလံသော ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကို ထမ်းပိုးပြီး ရှေ့သို့ တရွေ့ရွေ့ လျှောက်လှမ်းနေရချိန်တွင် တစ်စုံတစ်ယောက်က ရှေ့ဆက်ရန် ခွန်အားပေးရုံတင်မကဘဲ ဝန်ထုပ်ကိုပါ ဝိုင်းကူထမ်းပေးလိုက်သကဲ့သို့ ရှုပ်ထွေးသော ခံစားချက်တစ်ခု ချီဖန့်၏ နှလုံးသားတွင် တိုးဝင်လာသည်။

ဤအမျိုးသမီး— တည်ငြိမ်သည်၊ ဆင်ခြင်တုံတရားရှိသည်၊ ရဲရင့်သည်— သူမသည် သူ စိတ်ကူးခဲ့ဖူးသမျှထဲတွင် အကောင်းဆုံးထက်ပင် ပို၍ ကောင်းမွန်နေသည်။ သူမက သူ၏ ဇနီးဖြစ်သည်။

ချီဖန့်၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အေးစက်စက် အမူအရာမှာ ဆောင်းနှောင်းနှင်းများ အရည်ပျော်သွားသကဲ့သို့ ပျော့ပျောင်းသွားပြီး သူ၏အသံမှာလည်း မသိမသာ နူးညံ့သွားသည်။

"ယန်ရွှယ်..."

သို့သော် သူ ထိုစကားနှစ်လုံးကိုပင် ဆုံးအောင် မပြောရသေးမီ ယန်ရွှယ်က မျက်နှာလွှဲသွားပြီး လမ်းသွားလမ်းလာ တစ်ဦးကို အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် လှမ်းမေးလိုက်သည်။

"ရဲဘော်၊ ဒီနားမှာ အိမ်သာ ဘယ်မှာရှိလဲ?"

"အပြင်က အိမ်သာကို ပြောတာလား"

ထိုလူက ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးမှ ရှေ့ဘက်ကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။

"ဟိုဘက်ကို ကွေ့လိုက်ပါ၊ အဲဒီမှာ မြင်ရလိမ့်မယ်။"

ယန်ရွှယ်သည် ကျေးဇူးတင်စကား ပြောပြီးနောက် ချီဖန့်ကို တစ်ချက်မှ လှည့်မကြည့်ဘဲ ရှေ့သို့ လျှောက်သွားတော့သည်။

ချီဖန့်မှာ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော အမူအရာများဖြင့် ရပ်ကျန်ခဲ့ပြီး လုံးဝ ဥပေက္ခာပြုခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။ ထိုအခါမှ သူ သဘောပေါက်သွားသည်— ယန်ရွှယ်သည် ယခုတစ်ကြိမ်တွင် တကယ် စိတ်ဆိုးနေခြင်းဖြစ်သည်။

တောင်ပေါ်မှာ သူ စကားမှားခဲ့တုန်းကလို မဟုတ်သလို၊ သူမ ဒဏ်ရာတွေကို ဖုံးကွယ်ထားလို့ သူ စိတ်ဆိုးခဲ့တုန်းကလိုမျိုးလည်း မဟုတ်ပေ။ ဒါက သာမန် စိတ်ကောက်နေခြင်းမျိုး မဟုတ်ဘဲ သူမ တကယ်ကို ဒေါသထွက်နေခြင်းပင်။

ချီဖန့်သည် ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် နောင်တရသလို ခံစားလိုက်ရပြီး ခေါင်းပင် ကိုက်လာခဲ့သည်။ ချီဖန့်သည် နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့ကာ သူမနောက်သို့ အမြန်လိုက်သွားခဲ့သည်။

ချီဖန့်သည် အနားသို့ ကပ်ရန် မဝံ့ရဲသဖြင့် အပြင်ဘက်တွင် စောင့်နေခဲ့သည်။ ယန်ရွှယ် အပြင်သို့ ထွက်လာသည်နှင့် သူ ချက်ချင်း တောင်းပန်ရန် ကြိုးစားသည်။

"ကိုယ် တောင်းပန်ပါတယ်၊ ကိုယ်—"

ချီဖန့်၏ စကားမဆုံးခင်မှာပင် သူမသည် သူ့ကို ကျော်ဖြတ်ကာ လျှောက်သွားခဲ့သည်။ အိမ်ကို ပြန်သွားခြင်းတော့ မဟုတ်ပေ— သူမ၏ ပစ္စည်းများမှာ ဝေရှု့ရှန်၏ အိမ်တွင် ရှိနေသေးပြီး နှုတ်မဆက်ဘဲ ပြန်သွားခြင်းမှာ ရိုင်းရာကျပေလိမ့်မည်။

ချီဖန့်မှာ သူမနောက်သို့ ထပ်လိုက်သွားရုံမှတစ်ပါး အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။ သူသည် သူမအတွက် တံခါးဖွင့်ပေးသည်၊ ရေခပ်ပေးသည်၊ သူမ လက်ဆေးပြီးသည်နှင့် လက်သုတ်ပုဝါကို ချက်ချင်း လှမ်းပေးသည်။

သူ၏ ဂရုစိုက်ပုံမှာ ရှေးခေတ်က အစေခံမလေးတစ်ဦးထက်ပင် သာနေသေးသည်။ ဝမ်ကျန်းရုန်သည် ဆူညံသံကြားသဖြင့် အပြင်သို့ ထွက်လာနှုတ်ဆက်ရာ ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်ပြီး အံ့အားသင့်သွားခဲ့သည်။

တကယ်ပဲ... မင်းရဲ့ ဇနီးကို အခုလို လက်ဖျားခြေဖျား ပြုစုပေးရမှာဆိုရင်၊ ဘာလို့ သူမကို ပစ်ထားခဲ့ရတာလဲ။ ထိုစကားလုံးများသည် ဝမ်ကျန်းရုန်၏ မျက်လုံးများတွင် အထင်သား ပေါ်လွင်နေသဖြင့် ချီဖန့်မှာ အနည်းငယ် အနေခက်သွားသည်။ ယန်ရွှယ်ကမူ ဘာမှ မဖြစ်သကဲ့သို့ပင် လက်ဆေးပြီးသည်နှင့် ပြုံးပြုံးရွှင်ရွှင်ဖြင့် အတွင်းသို့ ဝင်လာခဲ့သည်။

"ဆရာကတော်၊ ကျွန်မ လာတွေ့တာပါ။"

ဝေရှု့ရှန်သည် ချီဖန့်၏ ဇနီး နောက်က လိုက်လာကြောင်း ကြားထားပြီး ဖြစ်သော်လည်း၊ ယန်ရွှယ်မှာ စောစောက အိမ်သာသွားရန် အလျင်လိုနေခဲ့သည်။ ယခုမှ သူမက နွေးထွေးစွာ ကြိုဆိုလိုက်သည်။

"လာပါ၊ လာပါ၊ အတွင်းကို ဝင်ခဲ့ပါ။"

တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံနှင့် ဤမိန်းကလေးမှာ ချစ်စရာကောင်းပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိကာ စကားပြောဆိုပုံနှင့် အမူအရာမှာ အလွန်ပင် ချိုသာကြောင်း သူမ သိလိုက်သည်။

ယန်ရွှယ်သည် ဝေရှု့ရှန်၏ အနားသို့ ချက်ချင်းပင် မဝံ့မရဲမရှိ တိုးကပ်သွားသည်။

"ဆရာကတော်၊ ကျွန်မ လာတာ အနှောင့်အယှက် ဖြစ်သွားမလားမသိဘူး။ အစ်ကိုကျန်းရုန်က ဆရာကတော် နေမကောင်းဘူးလို့ ပြောလို့ပါ။"

သူမ၏ ပထမဆုံး စိုးရိမ်မှုမှာ ဝေရှု့ရှန်၏ ကျန်းမာရေးဖြစ်သဖြင့် ထိုအမျိုးသမီးကြီးမှာ ပို၍ပင် ပြုံးပျော်သွားသည်။

"အနှောင့်အယှက် မဖြစ်ပါဘူးကွယ်။ တကယ်တော့ ငါ့ရဲ့ အသက်က မင်းကြောင့် ဆက်ခွင့်ရတာပါ— ချီဖန့်ဆီကနေ မင်း ပေးလိုက်တဲ့ အဲဒီ ဂျင်ဆင်းက ငါ့ကို ကယ်လိုက်တာ။"

ဝေရှု့ရှန်သည် ယန်စွမ်းအားကုန်ခန်းခြင်းနှင့် စိတ်လှုပ်ရှားလွန်းခြင်းတို့ကြောင့် သေလုမျောပါး ဖြစ်ခဲ့သည်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ယန်ရွှယ်၏ ရင်ထဲတွင် တုန်လှုပ်သွားသည်။

မူလဇာတ်လမ်းထဲတွင် ချီဖန့်ဆရာ၏ သုတေသနရလဒ်များကို ခိုးယူခံလိုက်ရခြင်းမှာ ဤအဖြစ်အပျက်အတွင်း၌ ဖြစ်သည်ကို သူမ ယခု သေချာသွားပြီ— အထူးသဖြင့် ဝေရှု့ရှန် သေလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ချိန်တွင်ပေါ့။

အကယ်၍ သူမ သေဆုံးသွားခဲ့လျှင်၊ ချီဖန့်အား သုတေသနရလဒ်များ လွှဲပြောင်းပေးခိုင်းခြင်းမှာ သူမ၏ နောက်ဆုံးဆန္ဒ ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။ ဝမ်းနည်းပူဆွေးနေသည့် ချီဖန့်သည်လည်း ဤကိစ္စအတွက် တိုက်ရိုက် သို့မဟုတ် သွယ်ဝိုက်၍ တာဝန်ရှိသည့် ဝူရှင်းသဲ့အပေါ် ပို၍ နာကျည်းလာပေလိမ့်မည်။

လူတစ်ယောက်သည် နာကျည်းမှုနှင့် ဝမ်းနည်းမှုတို့ လွှမ်းမိုးနေချိန်တွင် ဆင်ခြင်တုံတရားဖြင့် စဉ်းစားရန်မှာ မဖြစ်နိုင်သလောက်ပင်— အထူးသဖြင့် မူလဇာတ်လမ်းထဲတွင် ဝူရှင်းသဲ့က ချီဖန့်ကို အကြိမ်ကြိမ် စမ်းသပ်ခြင်း မပြုလုပ်ခဲ့သည့်အတွက်ကြောင့်လည်း ပါသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် မူလဇာတ်လမ်းတွင် ချီဖန့်သည် သစ်တောအဖွဲ့တွင်သာ နေထိုင်ပြီး ယန်ရွှယ်နှင့် ပြန်လည် အဆင်ပြေခဲ့ခြင်း မရှိသောကြောင့် ဝူရှင်းသဲ့သည် သူ့အပေါ် သံသယ မဝင်ခဲ့ပေ။ ထို့ကြောင့် ဝူရှင်းသဲ့သည် မှတ်စုတုများဖြင့် အရူးလုပ်ခံလိုက်ရသည်ဟု ချီဖန့်က ယူဆပြီး သူ့ကို အလွယ်တကူ သံသယဝင်မည် မဟုတ်ပေ။

ဤအချက်ကို သဘောပေါက်သွားသောအခါ ယန်ရွှယ် သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို အသာ ချလိုက်မိသည်။

အနည်းဆုံးတော့ အဲဒီ ဂျင်ဆင်းက အလဟဿ မဖြစ်ခဲ့သလို၊ သူမ လာခဲ့တာလည်း အချည်းနှီး မဟုတ်ပေ။ အခြေအနေများမှာ မူလဇာတ်လမ်းထဲကလို ဆိုးဆိုးရွားရွား မဖြစ်သွားခဲ့ပေ။

ဝေရှု့ရှန်ကို ကျန်းမာရေး ဂရုစိုက်ရန် ဖျောင်းဖျစကား အချို့ပြောပြီးနောက် ယန်ရွှယ်သည် အခန်းထဲရှိ သူစိမ်းတစ်ဦးကို အခုမှ သတိထားမိသည့်ဟန်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

"ဒါက...?"

"ဒါက ပရော်ဖက်ဆာလင်ပါ၊ ချီဖန့်ဆရာရဲ့ တက္ကသိုလ်တုန်းက လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်ဟောင်း တစ်ဦးပေါ့" ဝေရှုရှန် မိတ်ဆက်ပေးလိုက်သည်။

ယန်ရွှယ် ခန့်မှန်းထားသည့်အတိုင်းပင်— ဤသို့သော အချိန်မျိုးတွင် ဤနေရာကို အခြားမည်သူ လာဦးမည်နည်း?

သူမသည် သူ့ကို ယဉ်ကျေးစွာ နှုတ်ဆက်လိုက်ပြီး အနည်းငယ် အားနာသည့်ဟန်ဆောင်လိုက်သည်။ "ကျွန်မ ဝင်လာတာ အနှောင့်အယှက် ဖြစ်သွားမလား မသိဘူး"

ထိုသို့ ပြောရင်း သူမသည် အိတ်ထဲမှ မှတ်စုစာအုပ်တစ်အုပ်ကို ထုတ်ကာ ချီဖန့်ကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။

"ရှင်က အလောတကြီး ထွက်သွားတော့ ဒီလောက် အရေးကြီးတဲ့အရာကို မေ့ကျန်ခဲ့တယ်လေ"

သူမ၏ စကားမှာ ချီဖန့်ကို ရည်ရွယ်ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း၊ သူမ၏ အကြည့်တစ်ဝက်ကမူ ပရော်ဖက်ဆာလင်၏ တုံ့ပြန်မှုကို အကဲခတ်နေသည်။

"အရေးကြီးတဲ့အရာ" ဟူသော စကားလုံး ထွက်လာသည်နှင့် ပရော်ဖက်ဆာလင်၏ မျက်လုံးများသည် မှတ်စုစာအုပ်ထံသို့ ရောက်သွားသည်။ သူသည် ချက်ချင်း အကြည့်လွှဲလိုက်သော်လည်း ထိုဦးဦးဖျားဖျား တုံ့ပြန်မှုက များစွာ သက်သေပြနေသည်။

ချီဖန့်ဆီတွင် တစ်ခုခုရှိနေသည်ကို သူ သေချာပေါက် သိနေသည်— ရာနှုန်းပြည့် မသေချာလျှင်တောင် အနည်းဆုံး ၇၀၊ ၈၀ ရာခိုင်နှုန်းလောက် သူ ယုံကြည်နေသည်။

ချီဖန့်သည်လည်း ၎င်းကို သတိပြုမိလိုက်သဖြင့် သူ၏ အမူအရာမှာ မသိမသာ မည်းမှောင်သွားခဲ့သည်။ သို့သော် အပြင်ပန်းတွင်မူ သူသည် မှတ်စုစာအုပ်ကို ဘာမှမဟုတ်သကဲ့သို့ ယူလိုက်ပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်ပြလိုက်သည်။

"ဒါကို အဝေးကြီးကနေ သယ်လာဖို့ တကယ်ပဲ လိုလို့လား"

"ရှင်က ဆရာကတော်ကို အမြဲတမ်း ဒုက္ခပေးနေလို့ မဖြစ်ဘူးလေ၊ မဟုတ်ဘူးလား"

ယန်ရွှယ်သည် ထိုမှတ်စုစာအုပ်ကို လူအများရှေ့တွင် လှန်ပြလိုက်ရာ အတွင်း၌ ငွေများနှင့် ရိက္ခာကတ်များကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ဇနီးမောင်နှံနှစ်ဦးစလုံးသည် ပရော်ဖက်ဆာလင်၏ တုံ့ပြန်မှုကို အနီးကပ် စောင့်ကြည့်နေကြသည်။ သူ မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် ထိုလူ၏ အမူအရာမှာ တစ်စက္ကန့်မျှ တောင့်ခဲသွားပြီးမှ အကြည့်လွှဲသွားတော့သည်။

ယခုတော့ ချီဖန့် ပို၍ သေချာသွားပြီဖြစ်သည်။ ထိုလူသည် စောစောက ဝမ်းနည်းပူဆွေးပြနေခဲ့သည်ကို သတိရမိသောအခါ သူသည် ရုတ်တရက် စက်ဆုပ်ရွံရှာဖွယ် ခံစားလိုက်ရသည်— အရာအားလုံးမှာ ဟန်ဆောင်မှုသက်သက်သာ ဖြစ်နေသည်။

ယန်ရွှယ်သည် အခန်းထဲတွင် အစောပိုင်းက ဘာတွေဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်ကို မသိဟန်ဆောင်ကာ ဝေရှု့ရှန်၏ အနားတွင် ထိုင်လိုက်ပြီး သူတို့၏ ဆွေးနွေးမှုများကို ပြန်စနိုင်ရန် ဖယ်ပေးမည့် အရိပ်အယောင်ပင် မပြပေ။

အစောပိုင်းက ခေါင်းစဉ်မှာ လမ်းချော်သွားခဲ့ပြီဖြစ်ရာ ပရော်ဖက်ဆာလင်က ထရပ်လိုက်သည်။

"ချီဖန့်ရဲ့ ဇနီး ရောက်လာပြီဆိုတော့၊ ရှောင်ဝေ၊ မင်း နားလိုက်ပါဦး။ နောက်ရက်မှပဲ ငါ ထပ်လာခဲ့မယ်။"

ယန်ရွှယ်၏ ချိုသာသော "ဆရာကတော်" ဟူသည့် ခေါ်သံကြောင့် ဝေရှု့ရှန်သည် အရင်ကကဲ့သို့ ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုများ မရှိတော့ပေ။ သို့သော် သူမက သူ့ကို နေရန် တောင်းပန်သည်။

"အနည်းဆုံးတော့ ထမင်းစားပြီးမှ သွားပါဦး။"

"မလုပ်ပါနဲ့တော့။ ငါ အလုပ်အသစ်တွေ လက်ခံထားတာ ရှိသေးတယ်၊ ကိုင်တွယ်စရာတွေ အများကြီးပဲ။"

ပရော်ဖက်ဆာလင် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "မကြာခင်မှာ ငါ့ကို ကူညီပေးမယ့်သူ လိုလာမှာပဲ။"

သူသည် အတင်းအကျပ် ထွက်ခွာသွားရာ သူ၏ ဘယ်ဘက်ခြေထောက်မှာ အနည်းငယ် ထော့နင်းထော့နင်း ဖြစ်နေသည်။

ချီဖန့်သည် ထိုအချက်ကို အခုမှ သတိထားမိသည့်ဟန်ဖြင့် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

"ပရော်ဖက်ဆာလင်၊ ဆရာ့ခြေထောက်က ဘာဖြစ်တာလဲ"

ပရော်ဖက်ဆာလင်၏ မျက်လုံးများ မှေးမှိန်သွားပြီး သူ၏ခြေထောက်ကို မသိမသာ နောက်သို့ ဆွဲလိုက်သည်။

"ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး။ လွန်ခဲ့တဲ့ အချိန်က ကျိုးသွားတာ၊ အချိန်မီ မကုလိုက်ရလို့ပါ။"

ဖုံးကွယ်ခြင်း၊ ရှောင်ရှားခြင်း၊ အကြောင်းအရာကို မပြောချင်ခြင်း— ၎င်းမှာ နာကျင်မှုအတွက် သဘာဝအကျဆုံး တုံ့ပြန်မှုပင်။