အခန်း (၁၃၆)

ချီဖန့်သည် နောက်ဆုံး၌ တစ်ခုခု လွဲချော်နေသည်ဟု သူ ခံစားခဲ့ရခြင်း၏ အကြောင်းရင်းကို သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။ ပရော်ဖက်ဆာလင်သည် စုချန်ချင်း၏ အကြောင်းကို အကြိမ်ကြိမ် ပြောဆိုခဲ့သည်မှာ သူနှင့် ဝေရှု့ရှန်တို့၏ ဝမ်းနည်းမှုနှင့် ဒေါသကို ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ဆွပေးနေသကဲ့သို့ပင်။

သို့သော် သူနှင့် ဆရာကတော်မှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှု လွန်ကဲနေသဖြင့် အခြေအနေမှန်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မမြင်နိုင်ခဲ့ကြပေ။ အထူးသဖြင့် ဆရာကတော်မှာ သူ၏ဆရာ ချန်ခဲ့သည့် သုတေသနရလဒ်များကို သူ (ချီဖန့်) ထိန်းသိမ်းထားသည့် အချက်ကိုပင် မသိလိုက်ဘဲ လွှတ်ခနဲ ပြောမိလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့သည်။

၎င်းမှာ ချီဖန့်ကို ထိတ်လန့်စေသလို စိတ်ပျက်စေသော်လည်း၊ သူသည် စိတ်ထဲမှ ကသောင်းကနင်း ဖြစ်မှုများကို ဖိနှိပ်ထားကာ ထုံးစံအတိုင်း ဝမ်ကျန်းရုန်နှင့်အတူ ဧည့်သည်ကို အပြင်အထိ လိုက်ပို့လိုက်သည်။

ချီဖန့် ပြန်လာသောအခါ ယန်ရွှယ်က ဝေရှု့ရှန်ကို ပြောနေသည်ကို ကြားလိုက်ရသည်။"ကျွန်မ မကြာခင် ပြန်ရတော့မယ်— အိမ်မှာ လုပ်စရာ ကိစ္စတွေ ရှိလို့ပါ"

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူသည် ပရော်ဖက်ဆာလင် အကြောင်းကိုပင် မေ့သွားပြီး အတွင်းသို့ အပြေးဝင်သွားခဲ့သည်။

"မင်း ဒီနေ့မှ ရောက်တာလေ။ ဘာလို့ အဲဒီလောက် မြန်မြန် ပြန်မှာလဲ"

သူ၏ စိုးရိမ်တကြီး ဖြစ်နေပုံကြောင့် ဝေရှု့ရှန်သည် သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ယန်ရွှယ်ကိုလည်း လှမ်းကြည့်သည်။ ယန်ရွှယ်၏ အပြုံးမှာ ချိုသာနေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း စကားပြောရန် တုံ့ဆိုင်းနေသည်။

ယန်ရွှယ်၏ အမူအရာမှာ မပြောင်းလဲသော်လည်း သူမသည် သူ့ကို ဥပေက္ခာပြုကာ ဝေရှု့ရှန်ကိုသာ စကားပြောလိုက်သည်။

"ဆရာကတော်၊ အိမ်မှာ အဘွားနဲ့ မောင်လေး ရှိတယ်လေ။ ပြီးတော့ ကျွန်မတို့ မှိုစိုက်ပျိုးတဲ့ စမ်းသပ်စီမံကိန်းလည်း စနေပြီဆိုတော့ တော်တော် အလုပ်များနေတယ်။ ဪ... ချီဖန့်ကို ကျွန်မ အဲဒါတွေ အချို့ ပေးလိုက်ခိုင်းတယ်— ဆရာကတော် မြည်းကြည့်ပြီးပြီလား"

ဟုတ်သားပဲ— သူမတွင် အဘွားနှင့် မောင်လေးရှိသလို၊ စီမံခန့်ခွဲရမည့် စမ်းသပ်စီမံကိန်းလည်း ရှိသေးသည်။ အကယ်၍ သူမအနေဖြင့် ဤခရီးကို လုံးဝ လိုအပ်သည်ဟု မခံစားခဲ့ရလျှင် အဘယ်ကြောင့် အတင်းအကျပ် လာခဲ့ပါမည်နည်း။

ချီဖန့် နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့လိုက်သည်။ ထိုအခါ ဝေရှု့ရှန်က ယန်ရွှယ်၏ ကိုယ်ဝန်အတွက် စိုးရိမ်စကား ပြောလာသည်ကို သူ ကြားလိုက်ရသည်။

"မင်း တစ်ယောက်တည်း အဆင်ပြေပါ့မလား။ နောက်ထပ် ရက်အနည်းငယ်လောက် နေပါဦး၊ ရှောင်ဖန့်ကို မင်းကို လိုက်ပို့ခိုင်းလိုက်မယ်လေ။"

"ကျွန်မ ဒီကိုလည်း တစ်ယောက်တည်း လာခဲ့တာပဲ မဟုတ်လား"

ယန်ရွှယ်၏ မျက်လုံးများမှာ အပြုံးကြောင့် ကွေးညွတ်သွားခဲ့သည်။

"ဆရာကတော် စိတ်မပူပါနဲ့။ ကျွန်မ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဘယ်လို ဂရုစိုက်ရမလဲ သိပါတယ်။"

ထိုစကားကြောင့် ချီဖန့်မှာ ပြောစရာ စကားမရှိတော့ပေ။ သူမသည် တကယ်ပင် ဤခရီးကို တစ်ယောက်တည်း လာခဲ့ခြင်းဖြစ်ရာ သူ၏ အလွန်အမင်း ကာကွယ်လိုစိတ်မှာ ပိုနေသကဲ့သို့ပင်။

သို့သော် သူသည် တကယ်ကို စိတ်မအေးနိုင်ပေ။ အထူးသဖြင့် ရှန်ရှို့ဖန်နှင့် ဖြစ်လုနီးပါး ကိစ္စကို သတိရမိသောအခါ ပို၍ပင် စိုးရိမ်မိသည်။

အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့သဖြင့် သူသည် ဝေရှု့ရှန်၏ အမည်ကို အသုံးချလိုက်ရသည်။

"နောက်ထပ် ရက်အနည်းငယ်လောက် နေပါ။ ဆရာကတော်ကို အဖော်လုပ်ပေးပါဦး။"

ဝေရှု့ရှန်သည် ဝါရင့်အမျိုးသမီးတစ်ဦးဖြစ်ရာ သူ သူ၏ဇနီးကို စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်အောင် လုပ်ထားသည်ကို သိလိုက်သည်။

"ခဏလောက် ထပ်နေပါဦးကွယ်။ မင်းက ဘယ်လောက်ပဲ တော်နေပါစေ၊ ကလေးကတော့ ဒီလို တစ်ချိန်လုံး ခရီးတွေ ဆက်တိုက်သွားနေတာကို ခံနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။"

သူမ၏ မျက်လုံးများတွင် နွေးထွေးမှုများ ယှက်သန်းလာသည်။ "မင်းကို မြင်ရတာ၊ ရှောင်ဖန့်မှာ မိသားစုနဲ့ မကြာခင် ရတော့မယ့် ကလေးရှိတာကို မြင်ရတာ—ငါ့အနေနဲ့ နောက်မျိုးဆက်ကို မြင်တွေ့ဖို့ အသက်ဆက်ခဲ့ရသလို ခံစားရတယ်။"

သူမ ပြုံးပြီး ပြောနေသော်လည်း၊ သူမ၏ စကားများတွင် သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်ဘဝအပေါ် တိတ်တဆိတ် လက်လျှော့ထားသည့် စိတ်ပျက်အားငယ်မှုများ ပါဝင်နေသည်။

ယန်ရွှယ်သည် သူမ၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ "ကလေး မွေးလာရင် ဆရာကတော်ကို အဘွားလို့ ခေါ်မှာလေ၊ အဲဒီကျရင် စာအိတ်နီကြီးတစ်ခု ပေးရမှာနော်။"

ဝေရှု့ရှန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ငါ ရက်ရက်ရောရော ပေးမှာပါ။"

ထို့နောက် သူမ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "ဒါပေမဲ့ ငါ့ဆီမှာ ပေးစရာ ဘာမှ မကျန်တော့ဘူး၊ လက်ဆောင်ကောင်းကောင်းလေးတောင် မပေးနိုင်တော့ဘူး။"

"ဆရာကတော် ကျန်းမာနေတာက အကောင်းဆုံး လက်ဆောင်ပါပဲ" ယန်ရွှယ် ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ချီဖန့်၊ အစ်ကိုကျန်းရုန်နဲ့ ကျွန်မ— ကျွန်မတို့ အားလုံးက ဆရာကတော် ကျန်းမာနေတာကိုပဲ မြင်ချင်တာပါ။"

ဝေရှု့ရှန်၏ မျက်လုံးများတွင် မျက်ရည်များ ဝိုင်းလာခဲ့သည်။ "ငါ သိပါတယ်။ မင်းတို့အားလုံးက ကလေးကောင်းတွေပါ၊ အထူးသဖြင့် ရှောင်ဖန့်ပေါ့။ သူ ဒီနှစ်တွေမှာ အများကြီး ဒုက္ခခံခဲ့ရတာ။"

နောက်ဆုံးတွင် ယန်ရွှယ်သည် နေခဲ့ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်— ဝေရှု့ရှန်၏ အားနည်းလှသော ကျန်းမာရေးကို စိုးရိမ်သဖြင့် နောက်ထပ် အရေးပေါ် အခြေအနေမျိုး ထပ်မဖြစ်စေရန်အတွက်လည်း ပါဝင်သည်။

နေခဲ့သည့်အချိန်တွင် ယန်ရွှယ်သည် အလကား မနေပေ။ သူမသည် သကြားညိုနှင့် ဂျင်းတို့ကို ချက်ချင်း ဝယ်ယူကာ ဝေရှု့ရှန်အတွက် အာဟာရဖြစ်စေမည့် ဆေးရည်ကို ကျိုချက်ပေးခဲ့သည်။

ဝေရှု့ရှန်၏ မျက်နှာမှာ ဖြူဖျော့နေပြီး လက်ဖျားခြေဖျားများမှာလည်း အေးစက်နေသည်— ၎င်းမှာ အမျိုးသားနှစ်ဦး ကိုင်တွယ်ရန် အတွေ့အကြုံ မရှိသည့် ကိစ္စများပင် ဖြစ်သည်။

ယန်ရွှယ်သည် မကြာသေးမီက ဖြစ်ပွားခဲ့သည့် အဖြစ်အပျက်နှင့် ဝေရှု့ရှန်၏ ဤနေရာရှိ အခြေအနေများကို စုံစမ်းမေးမြန်းပြီးနောက်၊ ရွာလူကြီးနှင့် ဆရာဝန်အိုကြီးထံသို့ လက်ဆောင်များ ယူဆောင်ကာ သွားရောက်တွေ့ဆုံခဲ့သည်။

ပထမအချက်အနေဖြင့် ထိုနေ့က သူတို့၏ ကူညီမှုအတွက် ကျေးဇူးတင်ရန်ဖြစ်ပြီး၊ ဒုတိယအချက်မှာ နှစ်ရှည်လများ ဂရုစိုက်ပေးမှုအတွက် ကျေးဇူးတင်ရန် ဖြစ်သည်။ ကောင်းမွန်သော စကားများမှာ အမြဲတမ်း ကြိုဆိုခြင်း ခံရစမြဲပင်။

တစ်စုံတစ်ယောက်က သူတို့၏ ဆရာကတော်ကို ဂရုစိုက်ပေးသည့်အတွက် ကျေးဇူးတင်စကား လာပြောပြီး လက်ဆောင်များ ပေးအပ်သောအခါ၊ နောင်တွင်လည်း ကူညီပေးရန် သူတို့အနေဖြင့် သဘာဝအတိုင်း တာဝန်ရှိသည်ဟု ခံစားရမည် မဟုတ်ပါလား။

ဆရာဝန်အိုကြီးထံသို့မူ သူမသည် အဖိုးတန်သော တောဂျင်ဆင်း အစိတ်လေးတစ်စိတ်ကို ပေးအပ်ခဲ့ရာ ထိုသူက လက်ကာပြီး ငြင်းဆန်နေခဲ့သည်။

"ဒါက အလကားပေးတာ မဟုတ်ပါဘူး"

ယန်ရွှယ် ပြောလြိက်သည်။ "ဆရာ့မှာ အတွေ့အကြုံရှိတာပဲ။ ဆရာကတော် ပြန်လည် ကျန်းမာလာစေဖို့ ဆေးအချို့ ညွှန်ပေးနိုင်မလား"

ထိုနေ့မှာပင် ယန်ရွှယ်သည် ဆေးညွှန်းများနှင့်အတူ ပြန်လာခဲ့ပြီး ဝမ်ကျန်းရုန်နှင့် ဝေရှု့ရှန်တို့အား လိုအပ်ပါက ဤမိသားစုများထံတွင် အကူအညီတောင်းရန် မှာကြားခဲ့သည်။ ဝမ်ကျနရုန်မှာ အံ့အားသင့်သွားပြီး မေးလိုက်သည်။ "ငါ့ခယ်မက ဒီလောက်အထိ တော်တာလား"

စုချန်ချင်းသည် သုတေသနအပေါ်၌သာ အာရုံစိုက်ခဲ့ပြီး ဝေရှု့ရှန်မှာလည်း စာသင်ကြားရေး၌သာ နစ်မွန်းခဲ့သူဖြစ်ရာ နှစ်ဦးစလုံးမှာ နိုင်ငံရေးအရ ပါးနပ်မှုမရှိကြပေ။ ထို့ကြောင့်လည်း သူတို့သည် ပစ်မှတ်ထား တိုက်ခိုက်ခြင်းခံခဲ့ရခြင်းဖြစ်သည်။

ဝမ်ကျန်းရုန်မှာမူ ပညာရေးဘက်တွင်ပင် ပါရမီမပါခဲ့သဖြင့် စောစောစီးစီး စက်ရုံတွင် အလုပ်ဝင်ခဲ့သောကြောင့် ဘေးလွတ်ခဲ့ရသည်။ သူ၏မေးခွန်းကို ကြားသောအခါ ချီဖန့် တစ်ချက်ကြည့်ကာ ဖြေလိုက်သည်။ "သူမက အမြဲတမ်း ဒီလိုပါပဲ။ သစ်တောစခန်းက လူတိုင်းနီးပါး သူမကို ချစ်ကြတာ"

"ဒါဆို မင်းက ဘယ်လိုစိတ်နဲ့ သူမကို သွားပြီး ရန်စရဲတာလဲ"

ဝမ်ကျန်းရုန် နားမလည်နိုင်ဖြစ်သွားရသည်။ "နောင်ကျရင် သူမ မင်းနဲ့ စာရင်းပြန်ရှင်းမှာကို မကြောက်ဘူးလား"

ချီဖန့်သည် အတော်ကြာအောင် တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ဆေးညွှန်းများကို လှမ်းပေးလိုက်သည်။ "အစ်ကိုကျန်းရုန်၊ ဒီနေ့ပဲ ပြန်လိုက်ပါတော့။ အိမ်နဲ့ ဝေးနေတာ ရက်တော်တော်ကြာနေပြီပဲ။"

ဝမ်ကျန်းရုန် အပြင်ရောက်နေသည်မှာ တကယ်ပင် ကြာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ ယခု ယန်ရွှယ်ပါ ရောက်နေသဖြင့် သူ ဆက်နေရန်မှာ အနေခက်လှသည်။ သူ ခေါင်းညိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ဒါဆို ငါ့အဒေါ်ကို မင်းနဲ့ ခယ်မရဲ့လက်ထဲပဲ အပ်ခဲ့မယ်နော်"

ဝမ်ကျန်းရုန် ထွက်သွားပြီး ဝေရှု့ရှန် ဆေးသောက်ပြီးနောက် ယန်ရွှယ်က သူမ အစားအသောက် လွန်သွားသဖြင့် လမ်းလျှောက်ရန် လိုအပ်သည်ဟုဆိုကာ အပြင်သို့ ခဏထွက်သွားပေးသည်။

သူမသည် သူ့ကို ဝေရှု့ရှန်နှင့် နှစ်ယောက်ချင်း စကားပြောရန် အချိန်ပေးနေခြင်းဖြစ်မှန်း ချီဖန့် သိလိုက်သည်။ သူသည် အချိန်မဆွဲဘဲ ယန်ရွှယ် ထောက်ပြခဲ့သည့် မေးခွန်းသုံးခုကို တင်ပြလိုက်သည်။

သူ၏ မသင်္ကာမှုတစ်ခုတည်းနှင့် မလုံလောက်ပေ— ဝေရှု့ရှန်ကိုပါ နားဝင်အောင် ပြောရမည်ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ဝေရှု့ရှန်က သုတေသနရလဒ်များကို လွှဲပေးရန်သာ ဇွတ်အတင်းပြောနေပါက၊ သူမ၏ ကျန်းမာရေးအခြေအနေအရ တစ်ခုခုမှားယွင်းသွားလျှင် သူ ခံနိုင်ရည်ရှိမည်မဟုတ်ပေ။

"ဆရာကတော်၊ ယန်ရွှယ်ပြောတာ မှန်တယ်လို့ ကျွန်တော် ထင်တယ်။ ဒါက ဆရာ့ရဲ့ တစ်သက်တာ အလုပ်တွေနဲ့ ပတ်သက်နေတာ။ ကျွန်တော်တို့ ပြန်စဉ်းစားသင့်တယ်။ တစ်ခါ ထုတ်ပေးလိုက်ပြီးရင် နောက်ပြန်လှည့်လို့ မရတော့ဘူး။"

ဝေရှုရှန်သည် ယန်ရွှယ် လာခဲ့ခြင်းမှာ ငွေနှင့် ရိက္ခာများ လာပို့ရုံ— သို့မဟုတ် စိတ်ဆိုးမာန်ဆိုးဖြင့် လာခြင်းသာ ဖြစ်မည်ဟု ထင်ထားခဲ့သည်။ ယခုကဲ့သို့ အရေးကြီးသော သတိပေးချက်မျိုး ပါလာလိမ့်မည်ဟု သူမ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

ဝေရှု့ရှန်၏ အကြည့်များမှာ အပြင်ဘက်သို့ ဝေးဝေးလံလံ ရောက်သွားပြီးနောက် အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ သူမသည် တကယ်ပင် ဖျားနာလွန်းပြီး စိတ်ဓာတ်ကျလွန်းနေခဲ့သဖြင့် ချန်ချင်းသည် ထိုကဲ့သို့သော ဂုဏ်ဒြပ်များကို ဘယ်တုန်းကမှ ဂရုမစိုက်ခဲ့ကြောင်း မေ့လျော့နေခဲ့သည်။

အကယ်၍ သူသာ ဂုဏ်သိက္ခာကို ငဲ့ကွက်ပါက၊ ထိုစဉ်က သူ့ကိုယ်သူ ကယ်တင်ရန် တခြားသူများကို နာမည်တပ်၍ ထိုးကျွေးနိုင်ခဲ့သော်လည်း သူ မလုပ်ခဲ့ပေ။ သို့သော် ဤနှိပ်စက်ညှဉ်းပန်းမှုများက ဘယ်လောက်အထိ ကြာဦးမှာလဲ? အကယ်၍ ဤအခွင့်အရေးကို လက်လွှတ်လိုက်ပါက နောက်တစ်ကြိမ် ဘယ်တော့မှ ထပ်ရပါဦးမည်နည်း? သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည်လည်း အကြာကြီး တောင့်ခံနိုင်တော့မည်မဟုတ်မှန်း သူမ သိသည်။ ပြီးတော့ ပရော်ဖက်ဆာလင်လည်း ရှိသေးသည်...

ဝေရှု့ရှန် တွန့်ဆုတ်နေမိသည်။ "ဒါဆို ပရော်ဖက်ဆာလင်ကို ငါတို့ လျစ်လျူရှုလိုက်ရမှာလား။ သူက ဖိအားတွေကြားကနေ ဒီစီမံကိန်းကို လွှဲပြောင်းတာဝန်ယူထားတာလေ။"

စိတ်ကောင်းရှိသူများမှာ အမြဲတမ်း ဤသို့ပင်— အခြားသူများကို ငဲ့ညှာနေတတ်ပြီး၊ ထိုသူများကရော မိမိအပေါ် ထိုသို့ ပြန်ငဲ့ညှာပါ့မလားဆိုသည်ကို မေ့လျော့နေတတ်ကြသည်။ ချီဖန့်မှာ သနားစိတ်ဝင်သွားသော်လည်း အမှန်တရားကို ရင်ဆိုင်ရမည်ဖြစ်သည်။

"ပရော်ဖက်ဆာလင်ဆီမှာ တစ်ခုခု ထူးဆန်းနေတာကို ဆရာကတော် သတိမထားမိဘူးလား?"

ဝေရှု့ရှန်မှာ တောင့်ခဲသွားပြီး သူမ၏မျက်နှာမှာ တဖြည်းဖြည်း ဖြူဖျော့သွားခဲ့သည်။ "မင်း— မင်း ဆိုလိုတာက သူက..."

ပရော်ဖက်ဆာလင်နှင့် ယှဉ်လျှင် သူမသည် သူမခင်ပွန်း၏ တပည့်ကို ပို၍ ယုံကြည်သည်မှာ ထင်ရှားသည်။ သူမသည် မယုံနိုင်သေးသော်လည်း လုံးဝ ငြင်းပယ်ခြင်း မပြုခဲ့ပေ။

"ကျွန်တော်လည်း ဒီလို မထင်ချင်ပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ဒီနေ့ ယန်ရွှယ် ဒိုင်ယာရီပြတုန်းက သူ လှမ်းကြည့်တဲ့ အကြည့်က သိသာတယ်။"

ချီဖန့်သည် အထင်ရှားဆုံး သက်သေကို တင်ပြလိုက်သည်။ "အဲဒါ သူလိုချင်တာ မဟုတ်မှန်း သိလိုက်ရတော့ သူ စိတ်ပျက်သွားတဲ့ပုံပဲ။ ပြီးတော့ ဆရာ့အကြောင်းကို သူ တမင်တကာ ထည့်ထည့်ပြောနေတာကရော ထူးဆန်းမနေဘူးလား"

သူ၏အသံမှာ တည်ငြိမ်နေခဲ့သည်။ "သူက သူ့အလုပ်အကြောင်းကိုတော့ မပြောဘဲ ဆရာ့အလုပ်ကိုပဲ စိတ်စွဲနေတာ။"

စုချန်ချင်း၏ သုတေသနရလဒ်များမှာ မြေမြှုပ်ခံရသည်ဖြစ်စေ၊ အပြစ်တင်ခံရသည်ဖြစ်စေ— ၎င်းသည် တကယ်ပဲ ထိုမျှအထိ အရေးကြီးလား။ ချီဖန့်နှင့် ဝေရှု့ရှန်အတွက်တော့ အရေးကြီးသည်။ သို့သော် ပရော်ဖက်ဆာလင်အတွက်ကမူ ဖြစ်နိုင်ခြေနည်းလှသည်။ သူတို့သည် ဤကိစ္စအပေါ် အလွန်အမင်း အာရုံစိုက်နေမိကြသဖြင့် အခြားသူများက ထိုအကြောင်းကို လာပြောသောအခါ အချို့အချက်များကို သတိမထားမိဘဲ ယုံကြည်မိသွားခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

ဝေရှု့ရှန်သည် အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်နေပြီး လက်မခံနိုင်သေးပေ။ "ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ဆရာ ဒုက္ခရောက်တုန်းက သူက မင်းဆရာဘက်ကနေတောင် စကားပြောပေးခဲ့တာလေ။"

လူ့သဘာဝ၏ ကြမ်းတမ်းသော အမှန်တရားကြောင့် သူမ၏အသံမှာ တုန်ယင်နေသည်။ ချီဖန့်သည် ဤအချက်ကိုလည်း ထည့်တွက်ထားပြီးဖြစ်သည်။

"သူ ဆရာ့ဘက်က စကားပြောပေးတုန်းက အခြေအနေတွေက အခုလောက်အထိ မဆိုးသေးဘူး မဟုတ်လား"

လူတွေဟာ မျှော်လင့်ချက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားတတ်ကြသည်။ အစပိုင်းမှာတော့ အခြေအနေတွေ အခုလောက်အထိ ဆိုးရွားလာလိမ့်မည်ဟု မည်သူမှ မထင်ခဲ့ကြပေ။ သို့သော် နောက်ပိုင်းတွင် လူတိုင်းမှာ ရှင်သန်နိုင်ရေးအတွက်သာ ရုန်းကန်နေကြရတော့သည်။

"ပြီးတော့ လူတွေက ပြောင်းလဲတတ်ကြတယ်။ ဒီနေ့ရဲ့ ပရော်ဖက်ဆာလင်က အရင်ကလူနဲ့ တစ်ယောက်တည်း မဟုတ်တော့တာလည်း ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။"

ပင်ပန်းလှသော အလုပ်ကြမ်းများ၊ ကြမ်းတမ်းသော ပတ်ဝန်းကျင်၊ အမြဲတမ်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဝေဖန်နေရခြင်းနှင့် အပြစ်တင်ခံရခြင်း— ၎င်းတို့မှာ မည်သူ့၏ စိတ်ဓာတ်ကိုမဆို ရိုက်ချိုးရန် လုံလောက်လှသည်။

ခြေထောက်တစ်ဖက် ထော့နင်းဖြစ်သွားရရှာသည့် ပရော်ဖက်ဆာ လင်အတွက်ဆိုလျှင် ပို၍ပင် ဆိုဖွယ်မရှိတော့ပေ။ ချီဖန့်က သူ၏ဆရာကတော်မှာ ချက်ချင်း လက်ခံနိုင်ဦးမည်မဟုတ်မှန်း သိသဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဒါမှမဟုတ် ကျွန်တော် အများကြီး တွေးနေတာလည်း ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ အမှန်လား၊ အမှားလားဆိုတာ စမ်းသပ်ကြည့်လို့ ရတာပဲ"

နောက်တစ်နေ့မှာပင် ပရော်ဖက်ဆာလင်သည် စာရွက်စာတမ်း အထပ်လိုက်ကို သယ်ဆောင်ကာ ထပ်၍ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

"ဒါတွေက ဟိုက်ဒရိုစတက်တစ် ထုတ်လွှင့်မှုနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ သုတေသနဌာနက စာရွက်စာတမ်းတွေပဲ။ ငါ အကုန်ကြည့်ပြီးပြီ၊ ဒါပေမဲ့ ပြဿနာက ဘယ်မှာလဲဆိုတာ မသိသေးဘူး။ ချီဖန့်၊ မင်းလည်း တစ်ချက် ကြည့်ပေးပါဦး။"

သူသည် စာရွက်စာတမ်းများနှင့်အတူ သူကိုယ်တိုင် ရေးမှတ်ထားသည့် မှတ်စုစာအုပ်ကိုပါ ချီဖန့်အား ကမ်းပေးလိုက်သည်။ ပရော်ဖက်ဆာ လင်က မှတ်စုစာအုပ်ကို ညွှန်ပြကာ ပြောလိုက်သည်။ "ဒါက ငါ့ရဲ့ အကြမ်းဖျင်း အတွေးအမြင်တွေပါ၊ မှန်လားတော့ မသိဘူး"

သူ အတော်လေး ကြိုးစားထားကြောင်း ထင်ရှားလှသည်။ ပရော်ဖက်ဆာ လင်ကို ဘယ်လိုပဲပြောပြော၊ သူသည် အမြဲတမ်း အလုပ်ကြိုးစားသူဖြစ်သည်။ တက္ကသိုလ်တုန်းကလည်း ဤအတိုင်းပင်။ သူ့ကို ကြည့်ရင်း ဝေရှု့ရှန်မှာ စိတ်ထဲတွင် ရှုပ်ထွေးသော ခံစားချက်များ ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ကံကောင်းသည်မှာ ပရော်ဖက်ဆာလင်သည် ချီဖန့်အပေါ်သာ အာရုံစိုက်နေသဖြင့် သူမကို သတိမထားမိပေ။ သူ အံ့အားသင့်သွားရသည်မှာ ချီဖန့်က ထိုစာရွက်စာတမ်းများကို ပြန်တွန်းထုတ်လိုက်ခြင်းပင်။

"ဒီလို လျှို့ဝှက်စာရွက်စာတမ်းတွေကို ကျွန်တော် ကြည့်တာက မသင့်တော်ဘူး မဟုတ်လား"

"အပြင်လူတွေအတွက်တော့ ဟုတ်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ မင်းက အပြင်လူမှ မဟုတ်တာ။ ပြီးတော့ မင်းက ဒီမှာ ရေးထားတာထက်တောင် ပိုသိမှာပါ"

ပရော်ဖက်ဆာလင်သည် ချီဖန့်အား အလွန်အမင်း သတိကြီးနေသည်ဟု ထင်နေသော်လည်း၊ ချီဖန့်က မမျှော်လင့်ထားသော စကားတစ်ခွန်း ပြောလိုက်သည်။

"ပရော်ဖက်ဆာလင် ကျွန်တော် သေချာစဉ်းစားပြီးပြီ၊ ကျွန်တော် ခင်ဗျားနဲ့အတူ အလုပ်ပြန်လုပ်ဖို့ မလာတော့ပါဘူး။"

ပရော်ဖက်ဆာလင်မှာ မှင်သက်သွားခဲ့သည်။ "မလာတော့ဘူး? ဘာလို့လဲ? ဒါက တကယ့်ကို အခွင့်အရေးကောင်းကြီးလေ!"

သူသည် ဝေရှု့ရှန်ဘက်သို့ လှည့်ကာ အလောတကြီး မေးခဲ့သည်။ "ရှောင်ဝေ၊ မင်း ဒါကို သိလား"

ဤကိစ္စကို ကြိုတင် တိုင်ပင်ထားပြီးဖြစ်ရာ ဝေရှု့ရှန််က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ကျွန်မလည်း အခုမှ သိတာပါ။ ချီဖန့်ရဲ့ ဇနီးမှာ ကိုယ်ဝန်ရှိနေတယ်လေ၊ လကုန်ပိုင်းလည်း ရောက်နေပြီ။"

သူမ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "သူတို့ လက်ထပ်ပြီး တစ်နှစ်ကျော်မှ ရလာတဲ့ကလေးလေ။ သူမ တစ်ယောက်တည်း ကလေးမွေးနေရချိန်မှာ သူ့ကို ကျွန်မတို့ ခေါ်မထားသင့်ဘူး။"

"ကလေးမွေးတာက ဒီအလုပ်ထက် ဘယ်လိုလုပ် ပိုအရေးကြီးရမှာလဲ?!"

ပရော်ဖက်ဆာလင်က လွှတ်ခနဲ ပြောလိုက်ပြီးမှ ချက်ချင်း စကားပြန်ပြင်လိုက်သည်။ "ဒါ့အပြင် ချီဖန့်က နောက်မှ ပြန်လာလို့လည်း ရတာပဲ။ လိုအပ်ရင် သူ့ဇနီးကိုပါ ဒီကို ခေါ်လာပေးလို့ ရပါတယ်။"

သူက ချီဖန့်ကို နားချရန် ဆက်ကြိုးစားခဲ့သည်။ "ဒီစီမံကိန်းက မင်းအတွက်ရော၊ ငါ့အတွက်ရော၊ မင်းရဲ့ဆရာအတွက်ပါ အလွန်အရေးကြီးတယ်။ သေချာစဉ်းစားပါ။ စိတ်ကစားပြီး ဆုံးဖြတ်ချက် မချပါနဲ့။"

ယန်ရွှယ် အခန်းထဲမှာ ရှိနေသည်ကို သတိပြုမိသွားသဖြင့် သူ ဆက်ပြောလိုက်သည်။"ပြီးတော့ မင်းမှာ အခု မိသားစု ရှိနေပြီ။ မင်းအတွက် မစဉ်းစားရင်တောင် မင်းရဲ့ ဇနီးနဲ့ ကလေးအတွက် စဉ်းစားဦးလေ။ မင်း အဲဒီမှာပဲ တစ်သက်လုံး နေသွားမှာလား"

"ကျွန်မကတော့ စိတ်မရှိပါဘူး"

ယန်ရွှယ်သည် ဝေရှု့ရှန်အတွက် အဝတ်အစားများ ခေါက်ပေးနေရင်း ဝင်ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်မက ဘယ်နေရာမှာမဆို အဆင်ပြေအောင် နေတတ်ပါတယ်။ ဒါ့အပြင် ကျွန်မမှာလည်း သစ်တောစခန်းမှာ ကိုယ်ပိုင်အလုပ် ရှိသေးတယ်လေ။"

သူမ၏ စကားကြောင့် ပရော်ဖက်ဆာ လင်မှာ ခဏမျှ ဆွံ့အသွားပြီးမှ ပြောလိုက်သည်။ "အဲဒီက အခြေအနေတွေက ဒီနဲ့ ယှဉ်လို့မှ မရတာ"

"ကျွန်မအတွက်တော့ အဆင်ပြေပါတယ်" ယန်ရွှယ် ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ "ပြီးတော့ ချီဖန့် ပြန်သွားရင်တောင်မှ သူက သုတေသနဌာနမှာ တိုက်ရိုက် အလုပ်ခန့်ခံရမှာမှ မဟုတ်တာ၊ ဟုတ်တယ်မလား"

ထိုနေရာမှာ ဝင်ရန် မလွယ်ကူပေ။ ဝူရှင်းသဲ့၏ အကျင့်အတိုင်းဆိုလျှင် လူတစ်ယောက်ကို အသုံးချပြီးပါက လွှင့်ပစ်လိုက်ခြင်းကသာ သူ၏ ပုံစံဖြစ်သည်။ အတိုင်းသားပင် ပရော်ဖက်ဆာလင်မှာ တွန့်ဆုတ်သွားခဲ့သည်။

"ချက်ချင်း အလုပ်ခန့်ဖို့ကတော့ ခက်ပါလိမ့်မယ်၊ ဒါပေမဲ့ ရလဒ်တွေ ထွက်လာရင်တော့ အားလုံး ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။"

အနှစ်မရှိသော ကတိများသာ ဖြစ်သည်။ ယန်ရွှယ် ရယ်မောလိုက်သော်လည်း ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ပေ။ သူမ၏ တိတ်ဆိတ်မှုကပင် အဖြေဖြစ်နေသည်။ သူမနှင့် ပြော၍ မရသည်ကို သိသောအခါ ပရော်ဖက်ဆာလင်သည် ချီဖန့်ဘက်သို့ ပြန်လှည့်လာခဲ့သည်။

"ဒါက မင်းဆရာရဲ့ စီမံကိန်းလေ။ မင်း တကယ်ပဲ စွန့်လွှတ်လိုက်တော့မှာလား။ သူ့ရဲ့ တစ်သက်တာ အလုပ်တွေကရော"

သူ၏ အမူအရာမှာ နာကျင်နေပုံရသည်။ "စုချန်ချင်းက သူ့ဘဝတစ်ခုလုံးကို ဒီအတွက် ပုံအောခဲ့တာ။ ဒါတွေကို အသုံးမကျဘဲ ပစ်ထားတာကို မင်း တကယ်ပဲ ကြည့်ရက်လား"

သူ၏ အကြည့်မှာ ဝေရှု့ရှန်ထံသို့ ရောက်သွားရာ ဤစကားမှာ ချီဖန့်အတွက်သာမက သူမအတွက်ပါ ရည်ရွယ်ခြင်းဖြစ်မှန်း သိသာလှသည်။