အခန်း (၁၃၇)

ပရော်ဖက်ဆာလင် ယန်ရွှယ်ကို စတင် စည်းရုံးကတည်းက ဝေရှု့ရှန်သည် ဆုံးဖြတ်ချက် ချပြီးသားဖြစ်သည်။ ယခု သူ စုချန်ချင်း၏ အမည်ကို အသုံးချလာသောအခါ သူမ၏ စိတ်မှာ ပို၍ပင် အေးစက်သွားရသည်။ သူ မျှော်လင့်ထားသလို စိတ်လှုပ်ရှားသွားမည့်အစား သူမ တည်ငြိမ်စွာပင် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ချီဖန့် မသွားချင်ရင်လည်း မတိုက်တွန်းပါနဲ့တော့။ သူက ရှင်ထင်သလောက် မရှိမဖြစ် လိုအပ်ချင်မှ လိုအပ်မှာပါ။"

ပရော်ဖက်ဆာလင်မှာ အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူမက အကြည့်လွှဲကာ ဆက်ပြောခဲ့သည်။"ရှင် လူလိုနေရင် စုချန်ချင်းရဲ့ တခြားတပည့်တွေကိုလည်း ဆက်သွယ်လို့ ရတာပဲ။ အတူတူပါပဲ။"

ပရော်ဖက်ဆာလင်က လုံးဝ မတူနိုင်ကြောင်း ငြင်းချင်သော်လည်း စကားကို မျိုသိပ်ထားလိုက်သည်။ "ခင်ဗျားတို့ သေချာ ပြန်စဉ်းစားသင့်တယ်။ ဒါက သေးငယ်တဲ့ ကိစ္စမဟုတ်ဘူး။"

သူတို့၏ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားမှုကို သူ နားမလည်နိုင်ဖြစ်နေသည်။ ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ်က ဝေရှု့ရှန်မှာ အလွန်ပင် စိတ်အားထက်သန်နေပြီး ချီဖန့်ကို ကူညီခိုင်းခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။ သို့သော် သူ မည်သို့ပင် တောင်းပန် တိုက်တွန်းပါစေ၊ မည်သူမှ မလှုပ်ရှားကြပေ။ နောက်ဆုံးတွင် သူသည် သူ၏ စာရွက်စာတမ်းများကို သိမ်းဆည်းကာ ထွက်သွားရတော့သည်။

သူ ထွက်သွားခါနီးတွင် ချီဖန့်က တွန့်ဆုတ်နေဟန်ပြကာ သူ့နောက်သို့ လိုက်သွားခဲ့သည်။

"ကျွန်တော် မကူညီချင်တာ မဟုတ်ပါဘူး၊ မတတ်နိုင်လို့ပါ။ ကျွန်တော့်ဆရာက ကျွန်တော့်ကို မှတ်စုစာအုပ်တစ်အုပ် ပေးခဲ့ဖူးတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဝူရှင်းသဲ့က အဲဒါကို ခိုးသွားခဲ့တယ်" ချီဖန့်က ပြောလိုက်သည်။

"ဝူရှင်းသဲ့ ခိုးသွားတယ် ဟုတ်လား"

ပရော်ဖက်ဆာ လင်၏ ထိတ်လန့်မှုမှာ စစ်မှန်ပုံရသည်။ "ဘာတွေ ဖြစ်ခဲ့တာလဲ"

ချီဖန့်လည်း အံ့အားသင့်ဟန်ဆောင်ကာ ပြောလိုက်သည်။"ခင်ဗျား မသိဘူးလား။ ကျွန်တော်က သူ ဒါကို သုတေသနဌာနအတွက် ယူသွားတယ်လို့ ထင်နေတာ"

ကျန်ရှိသည့် စကားများကို သူ ချန်ထားခဲ့သော်လည်း စဉ်းစားတတ်သူတိုင်း နားလည်နိုင်လိမ့်မည်။ ချီဖန့်သည် ပရော်ဖက်ဆာလင်မှာ စီမံကိန်းအပေါ် တကယ် စိတ်အားထက်သန်နေသော်လည်း သူသည် ဝူရှင်းသဲ့၏ ရုပ်သေးရုပ်အဖြစ် အသုံးချခံနေရသည်ကို မသိခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်ဟု ခန့်မှန်းထားသည်။

ဝူရှင်းသဲ့၏ အကျင့်အတိုင်းဆိုလျှင် ထိုမှတ်စုစာအုပ်ကို သုတေသနဌာနနှင့် ဘယ်တော့မှ မျှဝေမည်မဟုတ်ကြောင်း ချီဖန့် သေချာသိသည်။ အကယ်၍ သုတေသနဌာနက ဝူရှင်းသဲ့သည် အရေးကြီးသော အချက်အလက်များကို ဝှက်ထားကြောင်း သိသွားလျှင် မည်သို့တုံ့ပြန်မည်ကို ကြည့်ရသည်မှာ စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းပေလိမ့်မည်။

ရန်တိုက်ပေးခဲ့ပြီးနောက် ချီဖန့် အတွင်းသို့ ပြန်ဝင်လာသောအခါ ဝေရှု့ရှန်၏ တည်ငြိမ်သော အမူအရာများမှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ဝမ်းနည်းမှုများဖြင့် အစားထိုးနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ခဏကြာ တိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက် သူမ ပြောလိုက်သည်။

"နောက်ကျရင် မင်းပဲ ဆုံးဖြတ်တော့။ ဘယ်အချိန်မှာ ဘာလုပ်မလဲဆိုတာ မင်းသဘောပဲ။ ငါ့ကို တိုင်ပင်နေဖို့ မလိုတော့ဘူး။"

သူမ၏ နှုတ်ခမ်းထက်တွင် ခါးသီးသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး မျက်နှာတွင် သွေးအရောင် အနည်းငယ် ပြန်တက်လာသည်။

"ငါလည်း အိုပြီး ဝေဝေဝါးဝါး ဖြစ်နေပြီ။ လူတွေရဲ့ စိတ်ရင်းကိုတောင် မခွဲခြားနိုင်တော့ဘူး။"

လူ့သဘာဝဆိုသည်မှာ ခွဲခြားရန် မလွယ်ကူလှပေ။ အကယ်၍ ယန်ရွှယ်သာ မရှိပါက ချီဖန့်ပင်လျှင် ဤလှည့်စားမှုများကြားတွင် ပိတ်မိနေဦးမည် ဖြစ်သည်။ သူ၏ အတွေးကို ဖတ်မိသကဲ့သို့ ယန်ရွှယ်က ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ "လူတွေကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်ချင်ရင်တော့ X-ray မျက်လုံးတွေ လိုမှာပေါ့"

ဝေရှု့ရှန် ရယ်မောလိုက်သည်။ "အေးအေးဆေးဆေးနေတတ်တဲ့ ငါ့သားက မင်းလို ထက်မြက်တဲ့သူနဲ့ ဘယ်လိုများ ဆုံခဲ့တာပါလိမ့်"

ထို့နောက် သူမက လေသံကို အလေးအနက် ပြောင်းလိုက်သည်။ "အခု ပရော်ဖက်ဆာလင်ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ကို သိပြီဆိုတော့ သူ့ကို ဘာမှ အသိပေးလို့ မဖြစ်တော့ဘူး။ ငါ ဒီမှာ အဆင်ပြေပါတယ်။ မင်းတို့နှစ်ယောက် အမြန်ပြန်ကြတော့။ အိမ်မှာ မိသားစုနဲ့ အလုပ်တွေ စောင့်နေတယ် မဟုတ်လား။"

ယန်ရွှယ်၏ ပြုံးနေသော ဘေးတိုက်ပုံစံလေးကို ငေးကြည့်နေသည့် ချီဖန့်မှာ ရုတ်တရက် ကိုယ်ကို တောင့်လိုက်မိသည်။ အခြေအနေတွေ ရှုပ်ထွေးနေတာနဲ့ သူ မေ့နေခဲ့တာ— သူတို့ ရန်ဖြစ်ထားတာကို အခုထိ ပြန်ချော့ဖို့ နည်းလမ်း မရှာရသေးဘူးပဲ...

ယန်ရွှယ်နှင့် ချီဖန့်တို့သည် ဝေရှု့ရှန်၏ အခြေအနေ တည်ငြိမ်သွားပြီး စိတ်ဓာတ်အနည်းငယ် ပြန်လည်လန်းဆန်းလာသည်အထိ နောက်ထပ်တစ်ရက် ထပ်နေခဲ့ပြီးမှ ပြန်ရန် ပြင်ဆင်ကြတော့သည်။

အမှန်စင်စစ် မျှော်လင့်ချက်များ ပျက်သုဉ်းသွားခြင်းနှင့် လူ့လောက၏ မတည်မြဲသော စိတ်နေသဘောထားများကို ကိုယ်တိုင်မြင်တွေ့ခဲ့ရခြင်းတို့ကြောင့် ဝေရှု့ရှန်အနေဖြင့် စိတ်ထိခိုက်မှုကို မခံစားရဘဲ မနေနိုင်ပေ။

ယန်ရွှယ်သည် နွေရာသီကျောင်းပိတ်ရက်ကို အခွင့်ကောင်းယူကာ ဝေရှု့ရှန်အား သူမတို့နှင့်အတူ ရက်အနည်းငယ် လိုက်ခဲ့ရန်၊ ပတ်ဝန်းကျင်အသစ်တွင် စိတ်ပြောင်းကိုယ်ပြောင်းဖြင့် ကျန်းမာရေး ပြန်လည်ပြုစုရန်ပင် စဉ်းစားခဲ့သေးသည်။

သို့သော် ဝေရှု့ရှန်က ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "မင်းရဲ့ စေတနာကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ကွယ်၊ ဒါပေမဲ့ ငါ ဘယ်မှမသွားပါဘူး။ ဒီမှာပဲနေပြီး မင်းတို့ဆရာကို စောင့်ရှောက်ပေးမယ်။"

သူမ စကားပြောနေစဉ်တွင် သူမ၏အကြည့်မှာ အပြင်ဘက်ရှိ အရပ်မျက်နှာတစ်ခုသို့ ဝေးဝေးလံလံ ရောက်သွားသည်။ ထိုနေရာမှာ စုချန်ချင်းကို မြှုပ်နှံထားသည့်နေရာ ဖြစ်မှန်း ယန်ရွှယ် သိလိုက်သည်— ချီဖန့်သည်လည်း အစောပိုင်းက အုတ်ဂူသို့ သွားရောက် ဂါရဝပြုခဲ့သေးသည်။

ထိုစဉ်က စုချန်ချင်းသည် ဝေရှု့ရှန်အပေါ် ဒုက္ခမရောက်စေလိုသဖြင့် ကြိုတင်၍ ကွာရှင်းပေးခဲ့သည်။ သို့သော် ဝေရှု့ရှန်သည် သူမကိုယ်တိုင် တည်ဆောက်ထားသည့် သံချိုင့်အိမ်ထဲတွင် သူမကိုယ်သူမ ပိတ်လှောင်ထားခဲ့ရှာသည်။

ယန်ရွှယ်အနေဖြင့်လည်း ဘာမှ မတတ်နိုင်ပေ။ သူမသည် ဝေရှု့ရှန်၏ အကြည့်နောက်သို့ လိုက်ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ဆရာကတော် ကျွန်မ ဒီသစ်တောစခန်းကို စရောက်တုန်းက အရှေ့မြောက်ပိုင်းရဲ့ ဆောင်းရာသီဟာ အရမ်းအေးပြီး ရှည်လျားလွန်းတယ်လို့ ထင်ခဲ့မိတယ်။"

သူမ အသာ ညည်းညူလိုက်သည်။ "မေလထဲမှာတောင် နှင်းတွေ ကျသေးတယ်လေ! ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ ရက်တွေကို ရေတွက်ကြည့်မိတယ်၊ နောက်ဆုံးတော့ မြေကြီးထဲကနေ အညှောက်လေးတွေ ထွက်လာခဲ့တာပဲ။ ကျွန်မ သတိမထားမိခင်မှာပဲ နွေဦးတင်မကဘဲ နွေရာသီပါ ရောက်လာခဲ့ပြီ၊ ဆောင်းရာသီရဲ့ အကြွင်းအကျန်တွေတောင် မရှိတော့ဘူး။"

ဝေရှု့ရှန် သူမဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ယန်ရွှယ်၏ မျက်လုံးလေးများမှာ လခြမ်းကွေးလေးများကဲ့သို့ ပြုံးယောင်သန်းနေခဲ့သည်။

"ဒါကြောင့် ဒီနှစ်မှာတော့ ကျွန်မ အတွေ့အကြုံအရ သိလိုက်ပြီ— ခဏလောက်သာ ထပ်စောင့်လိုက်ရင် နွေဦးဆိုတာ အမြဲတမ်း ရောက်လာမှာပဲဆိုတာကိုပေါ့။"

ထိုသို့ပြောရင်း သူမသည် ဝေရှု့ရှန်၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်— သွယ်လျပြီး နူးညံ့သော်လည်း ခိုင်မာလှသော ထိုလက်လေးသည် သူမ၏ အပြုံးမှ နွေးထွေးမှုများကဲ့သို့ပင် ယန်ရွှယ်၏ စိတ်ဓာတ်ကို ဖော်ပြနေသည်။

ယန်ရွှယ် ဆိုလိုသည်ကို ဝေရှု့ရှန် နားလည်လိုက်သည်— ခဏလောက်သာ ထပ်ပြီး တောင့်ခံထားလိုက်ပါ၊ ရှည်လျားလှသော အမှောင်ထုသည် နောက်ဆုံးတွင် ကုန်ဆုံးသွားပြီး မျှော်လင့်ချက် အလင်းရောင်များ ရောက်လာပေလိမ့်မည်။

ယန်ရွှယ်၏ ကြည်လင်လှပသော မျက်လုံးများကို ငေးကြည့်ရင်း သူမ၏ လက်ဆုပ်ကိုင်ထားမှုမှ တည်ငြိမ်သော နွေးထွေးမှုကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် ဝေရှု့ရှန်မှာ စိတ်ပျက်စရာ စကားများကိုပင် မပြောရက်တော့ပေ။ နောက်ဆုံးတွင် သူမ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"အေးပါကွယ်၊ ငါတို့အားလုံး အဆင်ပြေသွားမှာပါ။"

အနည်းဆုံးတော့ သူမသည် ယခုနှစ် နွေဦးကို ဖြတ်ကျော်နိုင်ခဲ့ပြီ။ နောက်ထပ် တစ်ကြိမ်လောက်သာ ထပ်ပြီး တောင့်ခံနိုင်ခဲ့လျှင် အရာအားလုံး ပိုကောင်းလာနိုင်သည်။

ချီဖန့်လည်း စောင့်ဆိုင်းနေသလို၊ ယန်ရွှယ်လည်း သူမအနားတွင် အတူရှိနေပေးသည်။ ကလေးတွေမှာလည်း ထမ်းပိုးထားရတဲ့ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတွေ များလှပြီ— သူမအနေဖြင့် နောက်ထပ် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတစ်ခု ထပ်မတိုးပေးသင့်တော့ပေ။

သူတို့ ပြန်မည့်နေ့တွင် ဝမ်ကျန်းရုန်နှင့် သူ့ဇနီးတို့က ဘူတာရုံအထိ လိုက်ပို့ကြသည်။ ယန်ရွှယ်သည် ဝမ်ကျန်းရုန်၏ ဇနီးနှင့် ပထမဆုံးအကြိမ် ဆုံတွေ့ခြင်းဖြစ်ပြီး သူမ၏ ဗိုက်မှာ ယန်ရွှယ်ထက်ပင် ပိုကြီးနေသည်ကို တွေ့ရသဖြင့် အံ့အားသင့်သွားသည်။

ဝေရှု့ရှန်ဆီသို့ သူမ အဘယ်ကြောင့် လာမလည်နိုင်ခဲ့သည်ကို နားလည်သွားပြီ— ဤကိုယ်ဝန်အဆင့်တွင် သွားလာလှုပ်ရှားရန်မှာ ခက်ခဲလှသလို ခရီးဝေး သွားလာရန်မှာလည်း မသင့်တော်ပေ။

ယန်ရွှယ်က သူမဗိုက်ကို ကိုင်ပြီး ညည်းညူလိုက်တိုင်း ဝမ်ကျန်းရုန်က ဘာလို့ အမြဲ အလျှော့ပေးရလဲဆိုသည်ကိုလည်း နားလည်သွားသည်။ သူ၏ဇနီးမှာ အတော်လေး အမိန့်အာဏာရှိပုံရပြီး ဝမ်ကျန်းရုန်မှာမူ အိမ်တွင် အာဏာမရှိပုံရသည်။

သို့သော် သူမမှာ နွေးထွေးပျူငှါလှသည်။ "ကျန်းရုန်နဲ့ ကျွန်မ လက်ထပ်တုန်းက ချီဖန့်က အသက်ဆယ်နှစ်လောက်ပဲ ရှိသေးတာ။ သူ အခု အဖေ ဖြစ်တော့မယ်ဆိုတာ ဘယ်သူ ထင်မှာလဲ"

ကိုယ်ဝန်ဆောင် အမျိုးသမီးနှစ်ဦး ဆုံတွေ့သောအခါ ကလေးအကြောင်းနှင့် နေ့စဉ်ဘဝအကြောင်းများမှာ မပါမဖြစ်ပင်။ သူတို့ကို ကြည့်ရင်း ချီဖန့်က ဝမ်ကျန်းရုန်ကို ဘေးသို့ အသာခေါ်ထုတ်သွားခဲ့သည်။

သူ၏ တည်ကြည်သောအမူအရာကို မြင်သောအခါ ဝမ်ကျန်းရုန်က အရေးကြီးကိစ္စတစ်ခုခု ပြောတော့မည်ဟု ထင်နေခဲ့သည်။ ချီဖန့်က မေးခွန်းမေးလိုက်သည်အထိပင်။ "အစ်ကိုကျန်းရုန် အစ်ကို မရီးကို ပုံမှန်ဆိုရင် ဘယ်လို ချော့လေ့ရှိလဲ"

ဝမ်ကျန်းရုန်မှာ ခဏမျှ ဆွံ့အသွားရသည်။ ထို့နောက် အလွန်တည်ကြည်သော လေသံဖြင့် ကြေညာလိုက်သည်။ "ငါက အိမ်မှာ အမိန့်ပေးတဲ့သူပဲလေ။ ဘာလို့ သူမကို ချော့ဖို့ လိုမှာလဲ"

ယခု ချီဖန့်မှာ ဆွံ့အသွားရမည့် အလှည့်ပင်။ သူသည် ဝမ်ကျန်းရုန်ကို အတော်ကြာအောင် ငေးကြည့်နေပြီးမှ ရှင်းပြလိုက်ရသည်။ "တကယ်လို့ တကယ်လို့ အစ်ကိုက အမိန့်ပေးရတဲ့သူ မဟုတ်ဘူးဆိုရင်ပေါ့။ ဘယ်လိုလုပ်မလဲဆိုတာ သိချင်တာပါ"

ယန်ရွှယ်သည် ပေါ့ပေါ့ပါးပါးနှင့် စိတ်ကောင်းရှိပုံရသော်လည်း ထိုနူးညံ့သော အပြင်ပန်းအောက်တွင် မယိမ်းယိုင်သော ခိုင်မာမှုတစ်ခု ရှိနေသည်။

ထိုခိုင်မာမှုက သူမကို အခက်အခဲများကြားတွင် မလဲပြိုအောင် ကူညီပေးသော်လည်း၊ သူမ တကယ် စိတ်ဆိုးသွားလျှင် ပြန်ချော့ရန်မှာ အလွန် ခက်ခဲလှသည်။

ချီဖန့်သည် လွန်ခဲ့သည့် ရက်အနည်းငယ်က တောင်းပန်ခြင်းနှင့် နူးညံ့စွာ ပြောဆိုခြင်းများကို ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း၊ သူမက သူ့ကို လျစ်လျူရှုခြင်း သို့မဟုတ် "လူရှေ့မှာ ရှင်နဲ့ စကားများမနေချင်ဘူး" ဟုသာ ပြောခဲ့သည်။

သူမ၏ အကြည့်များမှာ အေးစက်လှသဖြင့် ချီဖန့်မှာ အတင်းအကျပ် မလုပ်ရဲပေ။ သူသည် ဗိုက်ကြီးသည်ဖြစ်နေသော သူမ ဒေါသထွက်ပြီး တစ်ယောက်တည်း ထွက်သွားမည်ကို စိုးရိမ်မိသည်။

ယန်ရွှယ်နှင့် သူသည် တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် တခြားသူဟု မှားမှတ်ခဲ့မိမှန်း သိလိုက်ရစဉ်ကလည်း သူ ဤမျှလောက်အထိ မတတ်သာသော ခံစားချက်မျိုး ခံစားခဲ့ရဖူးသည်။

ထိုစဉ်က သူတို့ လက်ထပ်ပွဲပင် မပြီးမြောက်သေးသလို ယန်ရွှယ် လက်ထပ်ရမည့်သူမှာ မည်သူမှန်း မသိခဲ့သဖြင့် သူမ သူ့ကို ကွာရှင်းသွားမည်ကို သူ အလွန်ကြောက်ခဲ့ရသည်။

ယခုမူ သူတို့ လက်ထပ်ပွဲလည်း ပြီးမြောက်ခဲ့ပြီ၊ ကလေးလည်း ရတော့မည်— သို့သော် ယန်ရွှယ်တွင် ခိုင်မာသော အလုပ်တစ်ခု ရှိနေသည်လေ။

ချီဖန့်က ထိုအတွေးကို ချက်ချင်း ဖြတ်လိုက်သည်။ "အစ်ကိုက လက်ထပ်တာ ကြာပြီပဲ။ အတွေ့အကြုံ အချို့ရှိမှာပါ— ကျွန်တော့်ကို ကူညီပါဦး။"

ဝမ်ကျန်းရုန်သည်လည်း မာန်မာနများကို ခဏဘေးဖယ်ကာ အကြံပေးစကားများကို တိုးတိုးလေး ပြောပြနေစဉ် သူ၏ဇနီးက လှည့်ကြည့်လာခဲ့သည်။ "ကျန်းရုန် ရှင်တို့ နှစ်ယောက် ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ။ ရထားလာနေပြီ။"

သူတို့ ချက်ချင်း စကားဖြတ်လိုက်ကြသည်။ ချီဖန့်သည် ယန်ရွှယ်ကို ရထားပေါ်တက်ရန် ဂရုတစိုက် တွဲကူပေးပြီး ဝမ်ကျန်းရုန်က သူတို့၏ ပစ္စည်းများကို သယ်ပေးခဲ့သည်။

"နောက်တစ်ခါ ထပ်လာလည်ဦးနော်!"

ဘူတာရုံ ပလက်ဖောင်းပေါ်မှ ဇနီးမောင်နှံနှစ်ဦးမှာ ရထားဝေးရာသို့ ထွက်ခွာသွားသည်အထိ လက်ဝှေ့ယမ်း နှုတ်ဆက်နေကြသည်။

ယန်ရွှယ်လည်း ပြန်၍လက်ဝှေ့ယမ်းပြခဲ့သည်။ ရထား အရှိန်တက်လာပြီး အေးမြသော လေပြေများက အိုက်စပ်သော အပူရှိန်ကို လွင့်စင်သွားစေချိန်တွင် ချီဖန့် ခပ်တိုးတိုး မေးသည်ကို ကြားလိုက်ရသည်။ "မိန်းမ ရေသောက်ဦးမလား"

ဒါက ခေါ်ပုံခေါ်နည်းအရဆိုလျှင် အဆင့်တွေ တော်တော်ကျော်သွားခြင်းပင်— ဝေရှု့ရှန်အိမ်မှာတုန်းက "ယန်ရွှယ်" ကနေ "ရှောင်ရွှယ်" ဖြစ်သွားပြီး၊ အခုတော့ "မိန်းမ" ဟု တိုက်ရိုက် ခေါ်လိုက်ခြင်းပင်။

လူတွေ ရှိနေသဖြင့် ယန်ရွှယ် သူ့ကို လုံးဝ ဥပေက္ခာပြု၍ မရပေ။ ယန်ရွှယ် ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။"ရတယ်၊ ရေမဆာဘူး"

ချီဖန့် ထပ်ပြီး အတင်းမပြောဘဲ သူမအနားတွင် ငြိမ်ငြိမ်လေး ထိုင်နေခဲ့သည်။ ထို့နောက် ခဏအကြာတွင် သူမ၏ ခြေထောက်များကို သူ၏ ပေါင်ပေါ်သို့ ညင်သာစွာ တင်ပေးလိုက်သည်။

ရှေးဟောင်း အစိမ်းရောင် ရထားများတွင် အိပ်စင်များ မပါဘဲ ထိုင်ခုံမာများသာ ပါဝင်သည်။ အကြာကြီး ထိုင်ရသောအခါ ခြေထောက်များ ရောင်ရမ်းတတ်သည်— အထူးသဖြင့် ယန်ရွှယ်ကဲ့သို့ ကိုယ်ဝန်ဆောင် အမျိုးသမီးတစ်ဦးအတွက်ပင်။

ဝေရှု့ရှန်အိမ်ကို ရောက်သည့်နေ့က သူမ၏ ခြေထောက်များမှာ အလွန်ရောင်နေသဖြင့် ဖိနပ်ပင် ချွတ်ရခက်နေခဲ့သည်။ သူမ ဘာမှ မပြောခဲ့သော်လည်း ချီဖန့် သတိထားမိခဲ့သည်မှာ သေချာသည်— ထိုညက သူသည် သူမ ခြေထောက်စိမ်ရန်အတွက် ရေနွေးကို အထူးပြင်ဆင်ပေးခဲ့သည်။

ယခု သူမ အနည်းငယ် လှုပ်လိုက်သောအခါ ရှည်လျားသော လက်ချောင်းများက အသာအယာ ဖိထားလိုက်သည်။

"ရပါတယ်၊ ဘယ်သူမှ ကြည့်မနေဘူး။"

ချီဖန့်သည် ခြေထောက်ကို အသာအယာ နှိပ်ပေးနေသေးသည်။

အမှန်စင်စစ် လူတွေက ကြည့်နေကြတာပါ။ သူတို့နှစ်ယောက်စလုံးမှာ ထင်ရှားလှပသူများ ဖြစ်ကြသဖြင့် ရထားပေါ် စတက်ကတည်းက ခရီးသည်များက ခိုးကြည့်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် ချီဖန့်သည် ဘယ်သူမှ ကြည့်မနေဘူးဟု ပြောနေသဖြင့် ယန်ရွှယ်လည်း အပင်ပန်းမခံတော့ပေ။ သို့သော် သူမ၏ ခြေထောက်များကို ထားရှိပေးခြင်းက သူ့ကို ခွင့်လွှတ်လိုက်ပြီဟု ဆိုလိုခြင်း မဟုတ်ပေ။

ချီဖန့်လည်း ဤမျှလောက်သော အမူအရာလေးနှင့် သူမ၏ ဒေါသများ ပြေပျောက်သွားမည်ဟု မမျှော်လင့်ထားပေ။ သူမ ရောက်လာစဉ်က ခြေထောက်တွေ ဘယ်လောက်တောင် ရောင်နေခဲ့လဲဆိုတာကို သူ သတိရနေမိခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

တကယ်ဆိုလျှင် ယန်ရွှယ် သူ့နောက်ကို လိုက်လာမည်မှန်း သူ သိခဲ့လျှင် သူမကို အစကတည်းက တစ်ခါတည်း ခေါ်လာခဲ့သင့်သည်။ အနည်းဆုံးတော့ သူမ တစ်ယောက်တည်း ခရီးမသွားရတော့ဘူးပေါ့။

ဒါပေမဲ့ အခုမှ နောင်တရနေလို့လည်း မထူးတော့သလို၊ ဒီနေရာကလည်း အလေးအနက် စကားပြောရမည့် နေရာမဟုတ်ပေ။ အိမ်ရောက်ပြီး တံခါးပိတ်မှသာ သေချာ ပြောရလိမ့်မည်။

သစ်တောစခန်းသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ မိုးသည်းထန်စွာ ရွာနေသည်။ ချီဖန့်သည် ယန်ရွှယ်အား အပေါ်အင်္ကျီဖြင့် ခြုံပေးလိုက်ပြီး သူကိုယ်တိုင်မှာမူ အိမ်အထိ တစ်ကိုယ်လုံး စိုရွှဲသွားတော့သည်။

အိမ်တံခါးဝတွင် ယန်ကျိအန်းမှာ အိမ်စာလုပ်နေသော်လည်း လှုပ်ရှားသံကြားသဖြင့် အပြေးအလွှား ထွက်လာသည်။

"အစ်မ... ပြန်ရောက်ပြီလား! အစ်ကို... အစ်ကိုက ပင်လယ်ကနေ ပြန်လာပြီလား!"

ချီဖန့် ပစ္စည်းများကို နေရာချနေရင်း ခဏရပ်သွားခဲ့သည်။ "ပင်လယ်က ပြန်လာတယ်ဆိုတာ ဘာကို ပြောတာလဲ"

"အစ်မက ပြောတယ်လေ— အစ်ကိုက ကန်ရေက အရမ်းငြိမ်လွန်းတယ်လို့ ထင်နေလို့၊ သမုဒ္ဒရာရဲ့ လှိုင်းတံပိုးတွေကို သွားရှာနေတာလို့!"

ကောင်းပြီ... သူ ပင်လယ်ကနေ မပြန်လာသေးတာ ဖြစ်နိုင်တယ်— သူ အဲဒီ လှိုင်းတံပိုးတွေကြားမှာ ပိတ်မိနေတုန်းပဲ။

ချီဖန့်မှာ စကားပင် မထွက်နိုင်ဖြစ်နေစဉ် ယန်ရွှယ်သည် သူမမောင်လေး၏ ခေါင်းကို ပွတ်ပေးလိုက်သည်။

"စာမေးပွဲတွေ ပြီးပြီ မဟုတ်လား။ အမှတ်တွေ ဘယ်လိုလဲ"

"ထွက်ပြီ!"

ယန်ကျိအန်းသည် သူ၏ စာမေးပွဲစာရွက်များကို သွားယူရန် ချက်ချင်း ပြေးသွားပြီး ယန်ရွှယ်ကလည်း ဒုတိယ အဘွားယန်၏ အခန်းထဲသို့ လိုက်သွားခဲ့သည်။

ချီဖန့် လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ယန်ရွှယ် မရှိတော့ပေ။ သူသည် သန့်ရှင်းသော အဝတ်အစားများ အရင်လဲပြီးမှ တစ်ဖက်ခန်းသို့ သွားလိုက်သည်။

အခန်းထဲသို့ ဝင်ပြီး ဒုတိယ အဘွားယန်ကို နှုတ်ဆက်ပြီးနောက်၊ သူ မော့ကြည့်လိုက်ရာ ခရီးဆောင်အိတ်စင်ပေါ်တွင် ရင်းနှီးနေသောအရာတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်— ယန်ရွှယ်၏ ခေါင်းအုံးပင်။

ချီဖန့်၏ ရင်ထဲ၌ ချက်ချင်းပင် လေးလံသွားခဲ့သည်။ ယန်ရွှယ်သည် ဒုတိယ အဘွားယန်၏ အခန်းသို့ သူမ၏ ပစ္စည်းများ ရွှေ့လာသည်အထိ ဤမျှလောက် စိတ်ဆိုးနေလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ပေ။

ပုံမှန်အားဖြင့် သူ မရှိလျှင်တောင်မှ ယန်ရွှယ်က သူတို့ အခန်းထဲတွင် တစ်ယောက်တည်း အိပ်လေ့ရှိသည်။ ပြီးခဲ့သည့် စိတ်ကောက်တုန်းကတောင် သူမ အိပ်ရာ ခွဲမအိပ်ခဲ့ပေ။

ဒါက အခြေအနေကို ပိုပြီး ရှုပ်ထွေးသွားစေသည်။ သူ ဘယ်လိုကိုင်တွယ်ရမလဲဆိုတာ မစဉ်းစားရသေးမီမှာပင် အပြင်ခန်းတံခါး ပွင့်လာပြန်သည်။

"အဘွား ယန်ရွှယ် ပြန်ရောက်ပြီလား?"

၎င်းမှာ လျန်ယွဲ့အာ၏ အသံဖြစ်သည်။ သူမ အတွင်းသို့ ဝင်လာပြီး ထီးကို ခါလိုက်ကာမှ သူ့ကို သတိထားမိသည်။

"ချီဖန့် မင်း ပြန်ရောက်ပြီလား။"

"အစ်မယွဲ့အာ" ချီဖန့် နှုတ်ဆက်လိုက်သော်လည်း သူမ၏ မျက်နှာကို ကြည့်ပြီး သူ မျက်မှောင်ကြုတ်မိသွားသည်။

ယန်ရွှယ်သည် အတွင်းခန်းမှ အပြေးထွက်လာခဲ့သည်။ "စမ်းသပ်ကွင်းမှာ တစ်ခုခု ဖြစ်လို့လား"

သူမ ခရီးသွားနေသည်ကို အားလုံး သိကြသည်။ အကယ်၍ လျန်ယွဲ့အာက သူမ ပြန်ရောက်ပြီလားဟု လာမေးနေခြင်းမှာ အရေးကြီးကိစ္စတစ်ခုခု— ဖြေရှင်းရန် ခက်ခဲသော ကိစ္စတစ်ခုခု ရှိနေ၍သာ ဖြစ်ရမည်။

ထင်ထားသည့်အတိုင်းပင် လျန်ယွဲ့အာက ပြောလာခဲ့သည်။ "နင် ပြန်ရောက်တာ တော်သေးတာပေါ့။ ငါ နင့်ဆီက အကြံဉာဏ် လာတောင်းတာ။ သစ်တောစခန်းမှာ မိုးက မပြတ်ရွာနေတာ ရက်တော်တော်ကြာပြီ၊ အခုမှ ခူးထားတဲ့ မှို အချို့ ပုပ်ကုန်တော့မယ်။"

၎င်းမှာ သေးငယ်သည့် ကိစ္စမဟုတ်ပေ။ ယန်ရွှယ်၏ အမူအရာမှာ ချက်ချင်း တည်ကြည်သွားခဲ့သည်။

"မိုးရွာနေတာ ဘယ်နှစ်ရက်ရှိပြီလဲ။ ခြောက်ပြီးသား မှိုတွေအပေါ်မှာ အရင် ဖြန့်မထားလိုက်ဘူးလား"

မှိုတွေ ရင့်မှည့်လာလျှင် မိုးရွာနေရင်တောင် ခူးရမည်ဖြစ်သည်— မဟုတ်ပါက သစ်တုံးပေါ်မှာ ပုပ်သွားပြီး အခြားအညှောက်တွေကိုပါ ထိခိုက်စေနိုင်သည်။

သို့သော် မိုးရွာထဲတွင် ခူးထားသည့် မှိုများကို နေလှန်း၍ မရပေ။ ပုံမှန်နည်းလမ်းမှာ ခြောက်ပြီးသား မှိုများအပေါ်တွင် ဖြန့်ခင်းထားခြင်းဖြင့် စိုထိုင်းဆကို စုပ်ယူစေပြီးမှ နေပြန်သာသည့်အခါ သေသေချာချာ နေလှန်းရခြင်း ဖြစ်သည်။