အခန်း (၁၄၀)

ချီဖန့်၏ စောစောက အပြုအမူများကို ပြန်တွေးကြည့်ရင်း ယန်ရွှယ်မှာ စိတ်မရှည်သလိုလိုနှင့် ရယ်လည်းရယ်ချင်သွားကာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ဒါပေါ့... မဟုတ်ပါဘူး"

"ဒါဆိုရင် စိတ်မဆိုးတော့ဘူးမလား။ အဆင်ပြေကြရအောင်ပါ"

ချီဖန့် သူ၏အသံကို ပို၍နှိမ့်ကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

သူ၏ မက်မွန်ပွင့်မျက်ဝန်းများသည် အလွန်ပင် သံယောဇဉ်ကြီးပုံရပြီး၊ ယခုကဲ့သို့ အသံကို အိစက်အောင် လုပ်လိုက်သောအခါတွင်မူ တကယ်ကိုပင် မတရားသဖြင့် ဆွဲဆောင်မှုရှိလွန်းနေသည်။

ထို့နောက် သူ၏လက်တစ်ဖက်က စမ်းတဝါဝါဖြင့် သူမလက်ကို လာကိုင်ရန် ကြိုးစားလာသည်ကို သူမ ခံစားလိုက်ရသည်။

သူမက ထိုလက်ကို ပုတ်ထုတ်ပြီး မေးလိုက်သည်။ "အတွင်းရေးမှူးချူ ဖုန်းဆက်တယ်ဆိုတာ ဘာလဲ"

လက်ကို ပုတ်လိုက်သည့်အသံက မကျယ်သော်လည်း ချီဖန့်က သူ၏လက်ကို ငုံ့ကြည့်ကာ၊ ထို့နောက် သူမကို ပြန်ကြည့်ပြီးမှ လက်ကို ဝန်လေးစွာဖြင့် ပြန်ရုပ်လိုက်သည်။

"အင်း... ဟုတ်တယ်"

ခရိုင်က သူတို့၏ မြေတူးစက်ကို ငှားထားကြောင်းနှင့် ချီဖန့်ကို နောက်ထပ် စက်တစ်လုံး ထပ်ပြုပြင်မွမ်းမံစေချင်ကြောင်း သူမ သိလိုက်ရသည်။ ယန်ရွှယ် ဘာမှ ကန့်ကွက်စရာ မရှိပေ။

သူမသည် ချီဖန့်၏ အလုပ်ကိစ္စတွင် ဘယ်သောအခါမှ ဝင်မစွက်ဖက်သကဲ့သို့၊ သူကလည်း သူမ၏ အလုပ်တွင် ဝင်မပါပေ။

သူမကို အံ့သြစေသည်မှာ သူက ဒီစကားလေး ပြောဖို့အတွက်နဲ့တင် ဒီအထိ အပြေးအလွှား လာခဲ့ပြီး ရှုပ်ယှက်ခတ်အောင် လုပ်ခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ချီဖန့်က သူမ၏ အတွေးကို ဖတ်မိပုံရသည်။ သူက အကြည့်ကို နှိမ့်ချလိုက်ပြီး သူမ၏ ဗိုက်ကို အသာအယာ ထိလိုက်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "နောက်ကျရင် မင်းစကားကိုပဲ နားထောင်ပါ့မယ်လို့ ကိုယ်တို့ သဘောတူထားကြတယ် မဟုတ်လား"

သူ့အသံက တိုးညှင်းနေသည်။ "ကိုယ်လည်း အခုချက်ချင်း မင်းနားကနေ မခွာချင်သေးဘူး။"

ယန်ရွှယ် ကလပ်ထဲသို့ ပြန်ဝင်လာသောအခါ အခြားသူများမှာ မူလနေရာများတွင်ပင် ရှိနေကြဆဲ ဖြစ်သော်လည်း အခြေအနေမှာ အနေရခက်စွာ တိတ်ဆိတ်နေသည်။

သူမကို မြင်သောအခါ ယွဲ့အာ ထရပ်ပြီး မေးလိုက်သည်။"စကားပြောတာ တော်တော်ကြာသွားတယ်နော်— နင်တို့နှစ်ယောက်ကို အကြာကြီး ဆွဲထားမိသလို ဖြစ်သွားလား"

လျန်ယွဲ့အာသည် ဆက်စကားပြောရန် စိတ်မပါတော့သည်မှာ ထင်ရှားသည်။ ကျောက်ကောချွမ်းနှင့် စွင်းဖန်ချွင်းတို့ကလည်း အရိပ်အမြွက်ကို နားလည်သွားကြပြီး ခွင့်တောင်းကာ ပြန်သွားကြတော့သည်။

"ဒါနဲ့... ဘယ်လိုလဲ။ စိတ်မဝင်စားဘူးလား" သူတို့ ထွက်သွားသည်နှင့် ယန်ရွှယ် အသာ မေးလိုက်သည်။

လျန်ယွဲ့အာ ပြုံးလျက် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။"ခံစားချက်ချင်း မတိုက်ဆိုင်လို့ပါ"

ကျောက်ကောချွမ်းက ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း မပြောသော်လည်း၊ သူ၏သူငယ်ချင်း၏ စကားများအရ သူသည် ရာထူးတိုးရန်အတွက်သာ အိမ်ထောင်ဖက် ရှာနေခြင်းဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားနေသည်။

ဤမျှ ထင်ရှားသည့် ရည်ရွယ်ချက်မျိုးရှိနေသူက သူမ လိုချင်သည့်အရာ ပေးနိုင်လိမ့်မည်ဟု မထင်ပေ။

ယန်ရွှယ်က နားလည်ပေးလိုက်သည်။ "ဒါဆိုလည်း ထားလိုက်ပါတော့။ အဆင်မပြေမှန်း သိသိကြီးနဲ့ အိမ်ထောင်တစ်ခုထဲကို အတင်းဇွတ်တိုးဝင်ဖို့ မလိုပါဘူး။"

ကွာရှင်းထားသည့် အမျိုးသမီးများအနေဖြင့် တွေ့ရာလူနှင့် လက်ခံရမည်ဟု သူမ မယုံကြည်ပေ။ အလျှော့ပေး ညှိနှိုင်းရမှုများကို မခံစားနိုင်၍ ထွက်လာခဲ့ပြီးမှ၊ အလားတူ အိမ်ထောင်ရေးမျိုးထဲသို့ ဘာကြောင့် ထပ်တိုးဝင်ရမည်နည်း။

မသိနိုင်သော အနာဂတ်အတွက် စွန့်စားခြင်းက တစ်မျိုး၊ ဒုက္ခရောက်မည်ကို သိသိကြီးနှင့် လမ်းလျှောက်ဝင်သွားခြင်းက တစ်မျိုးဖြစ်သည်။

သို့သော် ယန်ရွှယ်၏ အမြင်ကို အတွင်းရေးမှူးလျန်၏ ဇနီးကမူ လက်မခံပေ။ သူမသည် တွေ့ဆုံပွဲ အဆင်မပြေကြောင်း ကြားသောအခါ သိသိသာသာ စိတ်ပျက်သွားသည်။

"သူက မင်းအဖေရဲ့ အဆက်အသွယ်တွေကို လိုချင်နေတာပဲ ထားပါဦး၊ အဲဒါ ဘာဖြစ်လဲ? မင်းကို မိတ်ဆက်ပေးတဲ့သူတိုင်းက ငါတို့မိသားစု အခြေအနေကို သိနေကြတာပဲလေ" သူမက လျန်ယွဲ့အာကို ဖျောင်းဖျရန် ကြိုးစားခဲ့သေးသည်။

"ဒါပေမဲ့ အဲဒီလူက အနည်းဆုံးတော့ တန်ဖိုးရှိတဲ့သူ ဖြစ်သင့်တာပေါ့" လျန်ယွဲ့အာ ပြန်ချေပလိုက်သည်။

"တကယ်လို့ ကျွန်မက နောက်ထပ် လျန်ချီမောင် တစ်ယောက်နဲ့ ထပ်ဆုံရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ"

ထိုစကားက သူမ၏မိခင်ကို နှုတ်ဆိတ်သွားစေသည်။ လျန်ချီမောင်ကိစ္စက တကယ်ကို ရွံရှာဖွယ်ကောင်းခဲ့ပြီး၊ ယခု ညွှန်ကြားရေးမှူးယွီလည်း ရာထူးတွင် မရှိတော့သဖြင့် သူသည် ပို၍ပင် အရှက်မရှိ ဖြစ်လာနိုင်သည်။

"ဒါ့အပြင် သူ ကျွန်မကို တကယ် သဘောကျရဲ့လားတောင် မသေချာဘူး"

လျန်ယွဲ့အာ ထပ်ပြောလိုက်သည်။ ထိုအမျိုးသားမှာ သူမ၏ ကွာရှင်းထားမှုအပေါ် စိတ်ထဲ ထင့်နေပုံရပြီး အရာအားလုံးကို အနေရခက်စေခဲ့သည်။

သူမက ထိုအချက်နှင့်ပင် ပြီးဆုံးသွားပြီဟု ထင်ထားသော်လည်း— နောက်ပိုင်းတွင် အောင်သွယ်က သတင်းစကားတစ်ခု ထပ်ပါးလာသည် - သူက သူမကို ပြင်ပရုပ်ရှင်ပြပွဲသို့ ခေါ်သွားချင်သည်ဟူ၍ ဖြစ်သည်။

သူက စိတ်ဝင်စားနေဆဲဖြစ်ပြီး သူမကို သူ၏အမြင်များကို နားလည်စေချင်ပုံရသည်။ မဟုတ်လျှင် ကျင်းချွမ် သစ်တောစခန်းမှာတင် ရုပ်ရှင်ပြနေသည်ကို အဲဒီမှာပဲ မကြည့်ဘဲ ဘာလို့ တခြားနေရာ သွားကြည့်ခိုင်းရသနည်း။

အကယ်၍ သူက ဤမျှ ဇွတ်မတက်ခဲ့လျှင် လျန်ယွဲ့အာမှာ စိတ်အနည်းငယ် ပွင့်လင်းကောင်း ပွင့်လင်းနိုင်ပါသေးသည်။ သို့သော် သူမ၏ အဆင်မပြေမှုနှင့် အနေရခက်မှုများကို လျစ်လျူရှုကာ ဇွတ်အတင်း ပြုလုပ်နေခြင်းက သူမကို ပို၍ပင် စိတ်ကုန်စေခဲ့သည်။

သူမက သူမ၏မိခင်ကို ခရီးဝေးသည်ဟု အကြောင်းပြကာ ယဉ်ကျေးစွာ ငြင်းခိုင်းလိုက်သည်။ ၎င်းမှာ နူးညံ့သော ငြင်းပယ်မှုတစ်ခုဖြစ်သည်။

သို့သော် တစ်နည်းနည်းဖြင့် သူက ၎င်းကို သူမမိခင်၏ ကြားဝင်နှောင့်ယှက်မှုဟု ယူဆသွားသည်။ အောင်သွယ်က သူတို့၏ စမ်းသပ်ကွင်း နေရာသို့ပင် ရောက်လာခဲ့သည်။

"ရှောင်ကျောက်က မင်းကို မြို့ပေါ်က ရုပ်ရှင်ရုံကို တကယ် ခေါ်သွားချင်တာပါ။ အဲဒီအထိ သွားရတာ ခရီးကလည်း မနီးဘူး— ဘတ်စ်ကားခတင် တော်တော်ကုန်မှာ"

အောင်သွယ်က အတင်းပြောသည်။

ဟုတ်ပါသည်၊ မသက်သာပေ။ သို့သော် လျန်ယွဲ့အာက ငြင်းဆဲပင်။ "စမ်းသပ်ကွင်းက အလုပ်တွေက အရမ်းများနေပါတယ်။ ကျွန်မမှာ ရုပ်ရှင်ကြည့်ဖို့ အချိန်မရှိပါဘူး။"

"ဒီစမ်းသပ်ကွက်းက ဘာများ အဲဒီလောက် အရေးကြီးနေလို့လဲ။ တကယ်လို့ မင်းက ကျောက်ကောချွမ်းနဲ့ အဆင်ပြေသွားရင် ဒီမှာ ဆက်လုပ်ဖြစ်ပါ့မလားတောင် မသိဘူး။"

အောင်သွယ်က ဆက်၍ ဖျောင်းဖျခဲ့သည်။ "မိန်းမဆိုတာ အိမ်ထောင်တစ်ခုတော့ လိုအပ်တာပဲ။ ကျောက်ကောချွမ်းရဲ့ အခြေအနေတွေက မဆိုးပါဘူး— သူက အရပ်ရှည်တယ်၊ အလုပ်ရှိတယ်၊ ပြီးတော့ သူက လူပျိုအစစ်လေ။"

လူတွေက အမျိုးသမီးတစ်ယောက်မှာ အိမ်ထောင်ရှိဖို့ လိုအပ်တယ်လို့ အမြဲပြောလေ့ရှိပေမယ့်၊ ယွီချွေ့ယွင်မှာ အလုပ်မရှိခဲ့ဖူးဘူး— ဒါဆို သူတို့ထဲက ဘယ်သူက တကယ်ပဲ ကောင်းကောင်းမွန်မွန် နေထိုင်ခဲ့ရလို့လဲ။

တစ်ဖက်တွင်လည်း ယန်ရွှယ်မှာ ဗိုက်အတော်ကြီးနေပြီ ဖြစ်သော်လည်း သူမ၏ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းအတွက် အလုပ်များနေဆဲ ဖြစ်သည်။ သူမသည် အမြဲတမ်းဝန်ထမ်း ဖြစ်နေပြီဖြစ်ရာ အရာရာကို အေးအေးဆေးဆေး ကိုင်တွယ်နိုင်ပြီး၊ သူမ၏ခင်ပွန်း ချီဖန့်ကလည်း သူမအပေါ် အလွန်ကောင်းသည်။

အောင်သွယ်က စမ်းသပ်ကွင်းအကြောင်း ပြောလေလေ၊ လျန်ယွဲ့အာမှာ ပို၍ စိတ်ပိုင်းဖြတ်မှု ခိုင်မာလာလေလေ ဖြစ်သည်။

"ကျွန်မ ဒီမှာ အလုပ်လုပ်ရတာကို တကယ် သဘောကျပါတယ်။ အခုလောလောဆယ် အလုပ်ထွက်ဖို့ အစီအစဉ် မရှိပါဘူး။"

"အာ... ဘာလို့ ဒီလောက် ခေါင်းမာရတာလဲ"

အောင်သွယ်သည် သူမ၏ နူးညံ့သော ပုံစံနောက်ကွယ်တွင် ဤမျှ တင်းမာသည့် စိတ်ဓာတ်ရှိလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။

"မင်း ဒီမှာ ဆက်လုပ်နေရင်တောင် သစ်တောဝန်ထမ်းလောက် လစာရပါ့မလား။ ပြီးတော့ ကျောက်ကောချွမ်းက လူပျိုအစစ်လေ။"

အောင်သွယ်က ထိုအရာကို အသားပေးပြောခဲ့သည်။ "ဒီလောက် အခြေအနေကောင်းတဲ့သူဆိုရင် မိန်းကလေး အပျိုလေးတွေကို အလွယ်လေး ရှာလို့ရပါတယ်။ ငါက မင်းရဲ့ စရိုက်ကို သဘောကျလို့သာ အပင်ပန်းခံပြီး မိတ်ဆက်ပေးနေတာ။"

"လူပျိုအစစ်ဖြစ်နေတာက ဘာများ ထူးခြားနေလို့လဲ။ သူ့ကိုယ်မှာ ရွှေတွေ ကပ်ထားလို့လား?"

လျန်ယွဲ့အာ ပြန်မပြောမီမှာပင် ဘေးနားမှ တစ်စုံတစ်ယောက်က ဝင်ပြောလိုက်သည်။

ကောချန်အန်းသည် သူတို့နှင့် မလှမ်းမကမ်းတွင် ရပ်နေပြီး အောင်သွယ်ကို မျက်မှောင်ကြုတ်၍ကြည့်နေသည်။

"ခများ ဒီစမ်းသပ်ကွင်း နားမှာ ဝဲလည်ဝဲလည် လုပ်နေတာ ရက်နည်းနည်း ရှိပြီ— ဘာလုပ်ချင်နေတာလဲ။ တစ်ခုခုကို ချောင်းနေတာလား"

သူမ၏ တုံ့ပြန်မှုကို မစောင့်ဘဲ သူက ခွေးချည်ထားသည့် နေရာသို့ တန်းတန်းလျှောက်သွားခဲ့သည်။

"မထူးဆန်းတော့ပါဘူး၊ အခုတလော မှိုတွေ ပျောက်ပျောက်နေတာ။"

စမ်းသပ်ကွင်း နေရာတွင် တန်ဖိုးရှိသည့်အရာများစွာ ရှိသောကြောင့် သူတို့က အစောင့်ခွေး ထားထားသလို၊ ညစောင့်လည်း ထားရှိသည်။

သူ့စကား၏ ဆိုလိုရင်းမှာ ရှင်းပါသည် - သူက အောင်သွယ်ကို သူခိုးကဲ့သို့ ဆက်ဆံလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမက ရှင်းပြရန် ကြိုးစားသော်လည်း၊ သူ ခွေးကို အမှန်တကယ် လွှတ်လိုက်သောအခါတွင်မူ သူမ ဆက်မနေရဲတော့ဘဲ ဒေါသတကြီး ထွက်သွားတော့သည်။

သူမ ထွက်သွားပြီးမှသာ ကောချန်အန်းက ခွေးကို ပြန်ခေါ်ကာ သံကြိုးကို ပြန်ချည်လိုက်သည်။

လျန်ယွဲ့အာ ကူညီပေးရန် ရှေ့သို့ တိုးသွားခဲ့သည်။ "ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

"ကျေးဇူးတင်စရာ မလိုပါဘူး။ ကျွန်တော်က သူမ စကားမရှိ အောင်မရှိတွေ ပြောနေတာကို နားမခံနိုင်လို့ပါ၊ လူပျိုအစစ် ဖြစ်နေတာနဲ့ပဲ အရမ်းအဖိုးတန်နေသလိုလိုနဲ့။"

ကောချန်အန်းက အလုပ်လုပ်ရင်း ခေါင်းငုံ့ထားသည်။ "ကျွန်တော်လည်း လူပျိုပါပဲ၊ ဒါပေမဲ့ တစ်ယောက်ယောက်က ကျွန်တော့်ကို စိတ်မနှံ့တဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်နဲ့ လာပေးစားသေးတယ်။ ကျွန်တော့်အမေက ငြင်းလိုက်တော့ ကျွန်တော်က ချီးများလွန်းတယ်လို့ လျှောက်ပြောကြပြန်ရော။"

အဒေါ်ကောက ဒါကို သူ့ကို တိုက်ရိုက်ပြောမှာ မဟုတ်ပေမယ့်၊ သစ်တောစခန်းလို နေရာသေးသေးလေးမှာတော့ အတင်းအဖျင်း စကားတွေက သူ့နားထဲကို ရောက်လာတာ မဆန်းပါချေ။

ခွေးကို ချည်ပြီးသွားသောအခါ ကောချန်အန်း မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။

"ယန်ရွှယ်က ကျွန်တော့်အမေကို တစ်ခါ ပြောဖူးတယ်၊ လူတစ်ယောက်ကသာ တကယ် ထူးချွန်နေမယ်ဆိုရင် အိမ်ထောင်ဖက်ကောင်းကို သေချာပေါက် တွေ့မှာပဲ— အလောတကြီး လုပ်စရာ မလိုဘူးတဲ့။"

ဒါက ယန်ရွှယ် ပြောလေ့ရှိတဲ့ စကားမျိုးပဲဟု လျန်ယွဲ့အာ တွေးမိကာ ပြုံးလိုက်သည်။

"သူမ ကျွန်မကိုလည်း အဲဒီအတိုင်းပဲ ပြောဖူးတယ်— မဖြစ်စလောက်နဲ့ ရောင့်ရဲမနေနဲ့တဲ့။"

နောက်ဆုံးတွင်တော့ သူတို့ ရုပ်ရှင်သွားမကြည့်ဖြစ်ခဲ့ပေ။ အောင်သွယ်က ပြန်သွားပြီး လျန်ယွဲ့အာအကြောင်း မကောင်းသတင်းများစွာ လျှောက်ဖြန့်တော့သည်။

အတွင်းရေးမှူးလျန်၏ ဇနီးက ထိုအကြောင်းကို ကြားသောအခါ အလွန်ဒေါသထွက်သွားသည်။ ထို့နောက်တွင်မူ သူမသည် လျန်ယွဲ့အာကို အခြားသူများနှင့် မိတ်ဆက်ပေးရန် တွန့်ဆုတ်သွားပြီး၊ ယခုကဲ့သို့ အခြေအနေမျိုး ထပ်ဖြစ်မှာကို စိုးရိမ်နေတော့သည်။

ရက်အနည်းငယ်အကြာတွင် ကျင်းချွမ် သစ်တောစခန်း၌ နောက်ထပ် ပြင်ပရုပ်ရှင် တစ်ပွဲ ပြသပြန်သည်။ ယန်ရွှယ်မှာ ဗိုက်အတော်ကြီးနေပြီဖြစ်၍ မသွားတော့ဘဲ၊ ချီဖန့်က ယန်ကျိအန်းကို ခေါ်သွားပေးသည်။

ထိုကလေးလေးမှာ ရုပ်ရှင်အကြောင်းကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ပြန်ပြောပြနေသည်။

"တိုက်ပွဲတွေကလေ— တကယ်ကို ပြင်းထန်တာပဲ!"

သူက ချီဖန့်ကိုလည်း ချီးကျူးသေးသည်။"ယောက်ဖက တကယ် တော်တာပဲ!"

ချီဖန့်က သူ့ကို ထပ်ပြီး ချီပေးထားတာ သေချာသည်။ မဟုတ်လျှင် သူ၏အရပ်နှင့် သစ်ပင်ပေါ် တက်မကြည့်ရင် ဘာမှ မြင်ရမှာ မဟုတ်ပေ။

ယန်ရွှယ်က သူမမောင်လေး၏ ဆံပင်ကို ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။ "ကျိအန်း၊ နင် မနှစ်ကထက် အရပ်ရှည်လာတာလား။ အရင်က နင်က ဒီနားလေးအထိပဲ ရှိတာ မှတ်မိသေးတယ်။"

သူမက သူမ၏ရင်ဘတ်နားကို ပြလိုက်ရင်း သူ တကယ်ပဲ အရပ်ရှည်လာသည်ကို သတိထားမိလိုက်သည်။ တစ်ဖက်တွင်လည်း သူမက သူမကိုယ်သူမ ၁၈ နှစ်ပဲ ရှိသေးလို့ အရပ်ရှည်ဦးမှာပါလို့ အမြဲပြောနေခဲ့ပေမယ့် သူမအရပ်ကတော့ တစ်လက်မမှ မတက်လာခဲ့ချေ။

ဒါက သူမကို အိမ်ထဲမှာ အရပ်အရှည်ဆုံးလူကို လှမ်းကြည့်မိစေပြီး၊ ချီဖန့် စကားလမ်းကြောင်းကို အမြန်လွှဲလိုက်သည်။

"မြို့ပေါ်က စက်ပြင်အလုပ်ရုံက အပိုပစ္စည်းတွေ ရောက်လာပြီ။"

သူ၏ အစီရင်ခံစာကို ကြည့်ပြီးနောက် ခရိုင်သည် သူတို့ကိုယ်ပိုင် စက်တစ်လုံးကိုလည်း ပြုပြင်မွမ်းမံရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူတို့က ချန်ရွှေ့ဆီကနေ ခဏခဏ မငှားနိုင်သလို၊ ဆည်တည်ဆောက်ရေးအတွက် မြေတူးစက် တစ်လုံးတည်းနဲ့ မလုံလောက်ပေ။

ချီဖန့် မြို့ပေါ်က စက်ပြင်အလုပ်ရုံကို ပြုပြင်မွမ်းမံမှုတွေ စတင်ဖို့ သွားတဲ့အခါ၊ ခရိုင်စက်မှုစက်ရုံက ဆရာကြီးဟုန်လည်း သူ၏ တပည့်လေးနှင့်အတူ ရောက်လာခဲ့သည်။

"ချန်ရွှေ့က မြေတူးစက်ကို ပြုပြင်မွမ်းမံလိုက်တယ်လို့ ကြားကတည်းက မင်းပဲ ဖြစ်ရမယ်လို့ ငါ ခန့်မှန်းထားတာ။ အခုတော့ ဟုတ်နေပြီပေါ့။"

ဆရာကြီးဟုန်သည် အရင်က ချန်ရွှေ့သို့ လာဖူးသော်လည်း ၎င်းမှာ ကိရိယာအသစ်တွေကို စစ်ဆေးဖို့ သို့မဟုတ် ပြဿနာတွေကို ဖြေရှင်းပေးဖို့အတွက်သာ ဖြစ်သည်။ ယခုမူ သင်ယူရန်အတွက် ပထမဆုံးအကြိမ် လာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

"ငါလည်း ဒါမျိုး တစ်လုံးလောက် ပြုပြင်ကြည့်ချင်နေတာ၊ ဒါပေမဲ့ နားမလည်တဲ့ အစိတ်အပိုင်း အချို့ ရှိနေလို့။ မင်း ဒါတွေကို ဘယ်လို ကိုင်တွယ်ထားလဲဆိုတာ ငါ့ကို ပြပါဦး။"

ချန်ရွှေ့ စက်ပြင်အလုပ်ရုံက အလုပ်သမားတွေဟာ ခရိုင်စက်ရုံက အင်ဂျင်နီယာတစ်ယောက်က ညွှန်ကြားဖို့ မဟုတ်ဘဲ သင်ယူဖို့ လာလိမ့်မယ်လို့ တစ်ခါမှ မတွေးဖူးခဲ့ကြဘူး။

ဒါက ဝါရင့်အလုပ်သမားတွေအတွက် စိတ်သက်သာရာ ရစေခဲ့သည်။ ခရိုင်အင်ဂျင်နီယာတွေတောင် လာသင်နေရရင်၊ သူတို့က ကျင်းချွမ်ရဲ့ စက်ပြင်အလုပ်ရုံလေးဆီက သင်ယူနေရတာ ဘာဆန်းလဲ။ ပြောရရင် သူတို့ကတောင် "ပင်မဌာနခွဲ"ဖြစ်နေတာလေ။

ဒါ့အပြင် သူတို့က ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ခေါက်မှာ အချိန်ဖြုန်းခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး။ အရင်က သတ်မှတ်ချက်တွေအတိုင်း အပိုပစ္စည်းတွေ အများကြီး လုပ်ထားပြီးဖြစ်လို့ ခရိုင်အင်ဂျင်နီယာတွေထက်တောင် ပိုပြီး ကျွမ်းကျင်နေကြပြီ။

မြို့ပေါ် စက်ပြင်အလုပ်ရုံကတော့ အလုပ်တွေနဲ့ ရှုပ်နေပြီး၊ ရက်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပဲ ဒုတိယမြောက် မြေတူးစက်က အဆင်သင့်ဖြစ်ကာ ဆည်တည်ဆောက်ရေး လုပ်ငန်းခွင်ဆီသို့ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

စက်များက လူများထက် အများကြီး ပိုမြန်သည်။ ဤမြေတူးစက် နှစ်လုံးနှင့်ဆိုလျှင် ဆည်တည်ဆောက်ချိန်မှာ ထက်ဝက်ကျော် သက်သာသွားမည်ဟု ခရိုင်က တွက်ချက်ထားသည်။

ထိုစဉ် ဒါရိုက်တာလျိုမှာ သွားကိုက်ဝေဒနာ အပြင်းအထန် ခံစားနေရပြီး၊ ပြည်တည်နေသဖြင့် စကားပြောရန် သို့မဟုတ် စားရန်ပင် နာကျင်နေရသည်။

အဲဒီချူမင်လီဆိုတဲ့လူကတော့ ဖားရာမှာ တော်လွန်းတယ်— စက်တွေက အခုမှ ပြုပြင်ပြီးကာစ၊ လမ်းတွေကလည်း တစ်ဝက်ပဲ ပြီးသေးတယ်၊ သူက ခရိုင်မှာ သွားပြီး ကြွားနေပြီ။

ပြီးတော့ သူ ကြော်ငြာနေတဲ့ မှိုတွေကကော။ ဌာနရဲ့ ထမင်းစားဆောင်မှာ မနှစ်က စားဖူးပေမယ့်၊ တကယ်တမ်း ဘယ်လောက်အထိ ထွက်နှုန်းကောင်းမလဲဆိုတာ ဘယ်သူသိမှာလဲ။

ဒါရိုက်တာလျိုသည် နာကျင်မှုဒဏ်ကြောင့် ဒန့်ဒလီယွန်အမြစ်ကို ပြုတ်သောက်နေရသည်။

ထိုအရာက အရောင်ကျရန်အတွက် ကောင်းသော်လည်း အရမ်းခါးလွန်းသည်။ အခြားသူ မြင်မှာစိုးရိမ်၍ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း မသွန်ရဲပေ။

ဒါကြောင့် သူက လက်ကျန်အဖတ်များကို စက္ကူနှင့်ထုတ်ကာ ဌာနအပြင်ဘက်မှာ သွားပစ်လိုက်သည်၊ အပြန်လမ်းတွင် ချူမင်လီ၏ ရုံးခန်းရှေ့က ဖြတ်ရာ သူ ဖုန်းပြောနေတာကို ကြားလိုက်ရသည်။

"ခရိုင်ကနေ ကျွန်တော်တို့ ထရက်တာတွေကို မြေတူးစက်တွေအဖြစ် ပြောင်းလဲလိုက်တာ ကြားတယ် ဟုတ်လား။ ဟုတ်ပါတယ်— နှစ်လုံးရှိပါပြီ။ မြို့တော်ကလည်း လာကြည့်ချင်တာလား။ အဲဒါကတော့ နည်းပညာရှင်ချီ မလာခင် အပိုပစ္စည်းတွေ အရင်ရဖို့ လိုဦးမယ်..."

ဒါရိုက်တာလျိုမှာ ခြေလှမ်းတွေ ရပ်တန့်သွားသည်။

ခရိုင်အရာရှိတွေကတောင် ချူမင်လီထက် ပိုပြီး ဖားတော်နေကြတာလား။ စက်တွေကို လက်ထဲတောင် ကောင်းကောင်း မရသေးဘူး၊ မြို့တော်ကို အစီရင်ခံနေကြပြီ...

ဒါပေမဲ့ ဒါရိုက်တာလျို ဒေါသထွက်နေသည်ဖြစ်စေ၊ မထွက်သည်ဖြစ်စေ၊ မြို့တော်ကတော့ ထရက်တာမှ မြေတူးစက်သို့ ပြောင်းလဲခြင်းအပေါ် အလွန်စိတ်ဝင်စားသွားပြီး မကြာမီမှာပင် လူလွှတ်၍ စစ်ဆေးစေခဲ့သည်။

နောက်ဆုံးတော့ ဒီလို ပြုပြင်မွမ်းမံမှုတွေက ငြင်းလို့မရအောင် လက်တွေ့ကျပြီး၊ မြို့အနှံ့က သစ်တောစခန်း အတော်များများမှာ အသုံးမပြုဘဲ ပစ်ထားတဲ့ ထရက်တာအဟောင်းတွေ ရှိနေကြတာလေ။

ဒါတွေကို သံချေးတက်အောင် ထားမယ့်အစား၊ မြေထိုးစက်တွေ၊ မြေတူးစက်တွေအဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်တာက ယုတ္တိရှိပြီး ကုန်ကျစရိတ်လည်း သက်သာသည်။

မြို့တော်တင်မကဘဲ တခြားခရိုင်တွေကပါ ချူမင်လီကို လာမေးကြတော့သည်။ အသေအချာ စဉ်းစားပြီးနောက် သူ ချီဖန့်ကို သူ့ရုံးခန်းထဲ ခေါ်လိုက်သည်။

"တကယ်တော့ ငါ မင်းကို မေးမလို့ပဲ၊ ဒါပေမဲ့ စက်ပြင်အလုပ်ရုံနဲ့ မင်းရဲ့ အတိတ်ကြောင်းတွေကို ထည့်တွက်ပြီးတော့ မပြောဖြစ်ခဲ့တာ။"

သူတို့နှစ်ဦးစလုံး ဘာကို ဆိုလိုမှန်း သိကြသည်။ "အခုတော့ အဲဒီလူလည်း မရှိတော့ဘူး၊ ပြီးတော့ မင်း ဒီလိုမျိုး အသွားအပြန် လုပ်နေရတာလည်း အဆင်မပြေဘူးဆိုတော့— စက်ပြင်အလုပ်ရုံကို ပြန်ပြောင်းဖို့ကော စဉ်းစားဖူးလား"