အခန်း (၁၃၉)

ချီဖန့်သည် စက်ပြင်အလုပ်ရုံသို့ မပြန်ဘဲ ယန်ရွှယ်ကို ရှာရန် စမ်းသပ်ကွင်းသို့ တန်းသွားခဲ့သည်။

မြေတူးစက်ကို ပြင်ဆင်ရန်မှာ မြို့သို့ သွားရမည်— ခရီးသွားရမည် ဖြစ်သည်။ သူတို့ကြားက အခုလက်ရှိ အခြေအနေအရ စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ ထွက်သွား၍ မရပေ။

သို့သော် သူ ရောက်သွားသောအခါ ယန်ရွှယ်ကို ဘယ်မှာမှ ရှာမတွေ့ပေ။ လျန်ယွဲ့အာနှင့် ကျိုးဝမ်ဟွေ့တို့လည်း မရှိကြပေ။ စိုက်ပျိုးခန်းများကို မပြတ်စောင့်ကြည့်နေရသော ကောချန်အန်းမှာလည်း အိမ်ပြန်ပြီး အိပ်ရေးဝအောင် အိပ်နေသည်။

နေရာအနှံ့ ရှာပြီးနောက်တွင် ရှုဝမ်ချန်းနှင့် နားရွက် မီးလောင်ထားသော မိန်းကလေးကိုသာ တွေ့လိုက်ရသည်။ မတတ်သာသဖြင့် သူသည် ရှုဝမ်ချန်းထံသို့ သွားမေးလိုက်သည်။

ရှုဝမ်ချန်းလည်း မသိပေ။ ထိုမိန်းကလေးမှာ ချီဖန့် မေးနေသည်ကို သတိပြုမိပြီး လက်ဟန်ခြေဟန် အချို့ လုပ်ပြသည်။ ချီဖန့် နားမလည်သည်ကို မြင်သောအခါ သူမက မှတ်စုစာအုပ်တစ်အုပ်ကို ထုတ်လိုက်သည်။

“နည်းပညာရှင် ယန်ရွှယ်ကို ရှာနေတာလား။ သူမက ချိန်းတွေ့ဖို့ သွားတယ်”

ချီဖန့် - ??? နောက်တစ်ခါ ထပ်ပြောပါဦး။

ထိုအချိန်တွင် ယန်ရွှယ်သည် လျန်ယွဲ့အာနှင့်အတူ လိုက်ပါရင်း အမှန်တကယ်ပင် ချိန်းတွေ့ပွဲသို့ ရောက်ရှိနေခြင်းဖြစ်သည်။

လျန်ယွဲ့အာသည် ကွာရှင်းထားသည်မှာ နှစ်နှစ်နီးပါး ရှိပြီဖြစ်ပြီး၊ အတွင်းရေးမှူးလျန်၏ ဇနီးဖြစ်သူမှာ သူမ အိမ်မှာပင် ရှိနေသေးသည်ကို ကြည့်ကာ တစ်နေ့တခြား စိတ်ပူလာပြီး မကြာသေးမီကဆိုလျှင် နေ့တိုင်းနီးပါး နားပူတိုက်နေတော့သည်။

သူမ၏ အခြေအနေမှာ မဆိုးလှပေ။ ကွာရှင်းထားသော်လည်း ကလေးမရှိသလို၊ သူမ၏ ဖခင်မှာလည်း သစ်တောဌာန၏ အတွင်းရေးမှူးဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် လူအတော်များများက သူမအတွက် အိမ်ထောင်ဖက်လောင်းများကို မိတ်ဆက်ပေးခဲ့ကြသည်။

နောက်ဆုံးတွင် လျန်ယွဲ့အာသည် မိခင်ဖြစ်သူ၏ ဖိအားကို မတွန်းလှန်နိုင်တော့ဘဲ အမြဲတမ်း မိတ်ဆက်ပေးနေမှုများကို ငြီးငွေ့လာသောကြောင့် ကမ်းလှမ်းလာသူများထဲမှ တစ်ဦးနှင့် တွေ့ဆုံရန် သဘောတူလိုက်ရသည်။

ထိုအမျိုးသားမှာ အခြားသစ်တောစခန်းတစ်ခုမှဖြစ်ပြီး လျန်ယွဲ့အာထက် အသက်အနည်းငယ် ပိုကြီးသည်။ သူသည် ယခင်က စေ့စပ်ထားဖူးသော်လည်း သူ၏ စေ့စပ်ထားသူမှာ မင်္ဂလာမဆောင်မီ နေမကောင်းဖြစ်ကာ ကွယ်လွန်သွားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

အတွင်းရေးမှူးလျန်၏ ဇနီးက ထိုသူမှာ သင့်တော်သည်ဟု ထင်သော်လည်း၊ ကံမကောင်းသည့် ပထမအိမ်ထောင်ရေးကို ဖြတ်သန်းခဲ့ရသော လျန်ယွဲ့အာကမူ မျှော်လင့်ချက် သိပ်မထားပေ။ ထို့ကြောင့် သူမသည် အဖော်အဖြစ် ယန်ရွှယ်ကို အတင်းဆွဲခေါ်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

အခြားတစ်ဖက်မှလည်း လူနှစ်ယောက် ရောက်လာသည် - တစ်ယောက်မှာ အရပ်ရှည်ပြီး တစ်ယောက်မှာ ပုသည်။ အရပ်ရှည်သူ ကျောက်ကောချွမ်းမှာ အသက် နှစ်ဆယ်ကျော်နှောင်းပိုင်း ဖြစ်ပြီး၊ အရပ်ပုသူမှာမူ သူ၏ သူငယ်ချင်း စွင်းဖန်ချွင်း ဖြစ်သည်။

ရုပ်ရည်အရ ကြည့်မည်ဆိုလျှင် သူတို့နှစ်ဦးမှာ အတော်လေး လိုက်ဖက်သော်လည်း ကျောက်ကောချွမ်းမှာ နိုင်ငံရေးခေါင်းဆောင်များ၏ မိန့်ခွန်းကောက်နုတ်ချက် စာအုပ်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားပြီး အတော်လေး တည်ကြည်အေးစက်နေပုံရသည်။

မိတ်ဆက်မှုများ ပြုလုပ်ပြီး အဖွဲ့၏ စာဖတ်ခန်းတွင် ထိုင်လိုက်သည်နှင့် ကျောက်ကောချွမ်းသည် လျန်ယွဲ့အာအား ထိုစာအုပ်ထဲမှ ကိုးကားချက်တစ်ခုအပေါ် သူမ၏ အမြင်ကို စတင်မေးမြန်းတော့သည်။

၎င်းမှာ ထိုခေတ်ကာလ၏ ထုံးစံတစ်ခု ဖြစ်သော်လည်း၊ ချိန်းတွေ့ပွဲကို အင်တာဗျူးတစ်ခုကဲ့သို့ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားစေပြီး အငွေ့အသက်များကို ပျက်စီးစေခဲ့သည်။

ကံကောင်းသည်မှာ အတွင်းရေးမှူးလျန်သည် ပါတီစီမံခန့်ခွဲရေးတွင် အလုပ်လုပ်သူဖြစ်သဖြင့် လျန်ယွဲ့အာမှာ ကြောက်ရွံ့မသွားဘဲ တည်ငြိမ်စွာနှင့် ယုတ္တိရှိရှိ ပြန်ဖြေနိုင်ခဲ့သည်။

ထို့နောက် ထိုအမျိုးသားသည် ထိုအကြောင်းအရာအပေါ် ဆယ်မိနစ်ခန့် ရှည်ရှည်ဝေးဝေး ပြောနေတော့ရာ ယန်ရွှယ်မှာ ဘေးမှနေ၍ မရယ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

"တကယ်လို့ ရှင်တို့နှစ်ယောက် တကယ်အဆင်ပြေသွားရင် အိမ်မှာ ဒီအကြောင်းတွေပဲ ပြောနေကြမှာလား"

သူမက အိမ်ထောင်သည် အမျိုးသမီးတစ်ဦးကဲ့သို့ စနောက်ကာ ပြောလိုက်သည်။"ရှင် တကယ်ရှာနေတဲ့ လူစားမျိုးက ဘယ်လိုမျိုးလဲဆိုတာကိုပဲ ဘာလို့ မဆွေးနွေးကြတာလဲ"ထိုစကားကြောင့် သူတို့နှစ်ဦးစလုံး ရှက်သွေးဖြာသွားကြပြီး စကားဝိုင်းမှာ လမ်းကြောင်းမှန်ပေါ် ပြန်ရောက်သွားတော့သည်။

ထိုအမျိုးသားက တကယ်ပင် အတွေးအခေါ်ပိုင်း၌ စွဲမြဲနေသူလား သို့မဟုတ် ဟန်ဆောင်နေတာလား မသိသော်လည်း ချိန်းတွေ့ပွဲတွင် ထိုအကြောင်းအရာများကို ဆွေးနွေးနေခြင်းက အပိုပင်ဖြစ်သည်။

လက်တွေ့ကျသော အခြေအနေများထက် စရိုက်လက္ခဏာနှင့် အတွေးအခေါ်ပိုင်းကို ပို၍ ဦးစားပေးနေသူတိုင်းမှာ များသောအားဖြင့် လက်တွေ့ဘဝတွင် တစ်ခုခု လိုအပ်ချက် ရှိနေတတ်ကြသည်။

ယန်ရွှယ်သည် လျန်ယွဲ့အာအတွက် လိုရင်းကိုသာ မေးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

"ရဲဘော်ကျောက် ရှင့်အသက်အရဆိုရင် ရှင့်မိသားစုက အခြေတကျဖြစ်ဖို့ ဖိအားပေးနေပြီ မဟုတ်လား။ သူတို့ ရှင့်ကို အလျင်စလိုလုပ်ဖို့ မတိုက်တွန်းကြဘူးလား"

"တိုက်တွန်းကြပါတယ်။ ကျွန်တော် အရင်ကလည်း အချို့နဲ့ တွေ့ဖူးပါတယ်" ကျောက်ကောချွမ်း ဝန်ခံလိုက်သည်။ "ဒါပေမဲ့ သင့်တော်တဲ့သူ မတွေ့သေးလို့ပါ"

"သင့်တော်တဲ့သူ ရှာရတာ မလွယ်ဘူးလေ" စကားပြောကောင်းသူ စွင်းဖန်ချွင်းက ဝင်ပြောခဲ့သည်။ "အရင်က မိန်းကလေး အချို့နဲ့ မိတ်ဆက်ပေးဖူးပေမဲ့ စကားတောင် ကောင်းကောင်း ပြောလို့မရကြဘူး"

၎င်းမှာ စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းသော မှတ်ချက်တစ်ခုဖြစ်သည် - ၎င်းမှာ ကျောက်ကောချွမ်းတွင် ရွေးချယ်စရာများ မရှားကြောင်း သွယ်ဝိုက်ပြသလိုက်သလို၊ လျန်ယွဲ့အာက သူနှင့် စကားပြောနိုင်သည့်အတွက် ချီးကျူးလိုက်ခြင်းလည်း ဖြစ်သည်။

"ဒါကြောင့် ကိစ္စတွေ အဆင်ပြေသွားရင် တောင်ပေါ်မှာ အလုပ်စလုပ်ရမယ့် ရာသီမတိုင်ခင် လက်ထပ်ချင်တယ်" ကျောက်ကောချွမ်း ထပ်ပြောခဲ့သည်။

"ကျွန်တော်လည်း မငယ်တော့ဘူး။ မကြာခင် ကလေးလည်း လိုချင်ပြီ"

ချီဖန့် အပြေးအလွှား ဝင်လာချိန်တွင် ထိုစကားများကို ကြားလိုက်ရခြင်းဖြစ်ပြီး၊ သူ၏ အကြည့်မှာ ပြောဆိုသူဆီသို့ ချက်ချင်းပင် ရောက်ရှိသွားတော့သည်။

ထိုအမျိုးသား၏ နောက်ကျောပုံစံမှာ သိပ်ပြီး အထင်ကြီးစရာ မရှိသော်လည်း၊ သူ၏ ရည်မှန်းချက်မှာမူ တကယ်ပင် ကြီးမားလှသည်။

ထို့နောက် စွင်းဖန်ချွင်း ယန်ရွှယ်ကို မေးလိုက်သည်။ "ရဲဘော်ယန် မင်းက အိမ်ထောင်ကျပြီးသားဆိုတော့ ဒါကို နားလည်မှာပေါ့ ဟုတ်တယ်မလား"

သူ၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ ကျောက်ကောချွမ်းကို ထောက်ခံပေးရန် ဖြစ်သည်။ လျန်ယွဲ့အာမှာ သူမ၏ သူငယ်ချင်းထက် ပို၍ ချဉ်းကပ်ရ လွယ်ကူပုံရသည်။

သို့သော် သူ ပြောပြီးသည်နှင့် ချီဖန့်၏ အကြည့်စူးစူးမှာ သူ၏ နောက်ကျောကို လောင်မြိုက်စေတော့သည်။

ဒါက ချိန်းတွေ့ပွဲ ဖြစ်နေတာကို သူက အသက်ရှင်နေသေးလားဆိုတာကိုတောင် သူတို့က မစစ်ဆေးကြဘူးပဲ။

ထိုအကြည့်၏ ပြင်းထန်မှုမှာ တကယ်ပင် သိသာလှသည်။ စွင်းဖန်ချွင်း ၎င်းကို မရေမရာ ခံစားလိုက်ရသဖြင့် နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ထိတ်လန့်သွားတော့သည်။

ခုနက ဝင်လာသော အမျိုးသားမှာ အလွန်ပင် ရုပ်ရည်ချောမောပြီး ထူးခြားသော အငွေ့အသက် ရှိသော်လည်း၊ သူ၏ မျက်ဝန်းများမှာမူ ကြည့်နေသူကို အပေါက်ဖောက်တော့မည့်အလား အေးစက်နေသည်။

စွင်းဖန်ချွင်းမှာ အလိုအလျောက် အနေရခက်သလို ခံစားလိုက်ရပြီး၊ သူ မသိသောသူတစ်ယောက်ကြောင့် ဘာလို့ အခုလို ခံစားရသည်လဲဟု တွေးမိသွားသည်။

သူ၏ တုံ့ပြန်မှုကြောင့် လျန်ယွဲ့အာနှင့် ယန်ရွှယ်တို့၏ အာရုံစိုက်မှုကို ရရှိသွားသည်။ လျန်ယွဲ့အာက ယန်ရွှယ်ကို ကြည့်လိုက်ကာ ထိုအမျိုးသားမှာ သူမဆီ လာတာဖြစ်မည်ဟု တွေးလိုက်သည်။

ယန်ရွှယ်သည်လည်း ထိုအတိုင်းပင် တွေးကာ ထရပ်ရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း၊ သူတို့နှစ်ဦး အကြည့်ချင်း ဆုံလိုက်သည်နှင့် ထိုအမျိုးသားမှာ အကြည့်ကို လွှဲလိုက်ပြီး အနားရှိ ပင်းပေါင်စားပွဲကို လိုက်လံစစ်ဆေးနေတော့သည်။

ကလပ်ကို လွန်ခဲ့သော နှစ်အနည်းငယ်က သစ်တောဝန်ထမ်းများ အနားယူရန်အတွက် စုပေါင်းလုပ်အားဖြင့် တည်ဆောက်ထားခြင်းဖြစ်သည်။ သူတို့ ထိုင်နေသော စာဖတ်ခန်း၏ ဘေးတွင် ပင်းပေါင်စားပွဲ နှစ်လုံး ရှိနေသည်။

ဒါပေမဲ့ ဒီလူက စက်မှုအင်ဂျင်နီယာ ဘာသာရပ်ကို လေ့လာနေတာ မဟုတ်ဘူးလား။ ဘာလို့ သစ်သား ပင်းပေါင်စားပွဲကို ပြုပြင်ဖို့ လိုနေသလိုမျိုး လိုက်စစ်နေရတာလဲ။

ယန်ရွှယ်မှာ စကားမပြောနိုင်လောက်အောင် ဖြစ်သွားသည်။ စွင်းဖန်ချွင်းမှာလည်း ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေပုံရသည်။ စားပွဲကို စစ်နေရင်းနဲ့ ဘာလို့ သူ့ကို အကြည့်စူးစူးနဲ့ ကြည့်နေရတာလဲ။ သူ၏ မျက်နှာက ပင်းပေါင်စားပွဲမှ မဟုတ်ဘဲ။

လျန်ယွဲ့အာ သူမကို ထပ်ကြည့်လာသဖြင့် ယန်ရွှယ် သူမ၏ လက်ကို အသာဖိကာ ၎င်းကို လျစ်လျူရှုထားရန် အချက်ပြလိုက်သည်။

တွေ့ဆုံပွဲ ပြန်စလာပြီး ကျောက်ကောချွမ်းက ဒုတိယမြောက် အခြေအနေကို ပြောလာသည်။

"မင်းရဲ့ အရင်အိမ်ထောင်ရေးကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်ပြီး... ကျွန်တော့်မိသားစုကိုတော့ ဖုံးကွယ်ထားချင်တယ်။ ကျွန်တော့်အမေက လူအိုဆိုတော့ သူမ လက်ခံနိုင်မယ်လို့ မထင်—"

သူ စကားမဆုံးမီ ပင်းပေါင်စားပွဲဆီမှ "ဗိုင်း" ခနဲ ကျယ်လောင်သော အသံကြီး ထွက်လာသဖြင့် သူ အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်သွားကာ လျှာကိုပင် ကိုက်မိမတတ် ဖြစ်သွားသည်။

ကျောက်ကောချွမ်းသည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ လူငယ်တစ်ဦးက စားပွဲကို မြှောက်၍ အောက်ခြေကို စစ်ဆေးနေပြီး၊ ဖုန်မှုန့်များ ထွက်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"နည်းနည်းလောက် တိတ်တိတ်နေပေးလို့ ရမလား"

ကျောက်ကောချွမ်း ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည်။ အားလုံး အထူးသဖြင့် ယန်ရွှယ်လည်း လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။

ချီဖန့်သည် ယန်ရွှယ်နှင့် အကြည့်ချင်း ဆုံလိုက်သည်နှင့် သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာ ချက်ချင်း နူးညံ့သွားသော်လည်း၊ သူ၏ မျက်ဝန်းများကမူ အောက်သို့ ငိုက်ကျသွားသဖြင့် အလွန်ပင် သနားစရာ ကောင်းနေတော့သည်။

ယန်ရွှယ်မှာ စိတ်မပျော့သွားဘဲ စကားဝိုင်းကို ပြန်၍လမ်းကြောင်းလွှဲလိုက်သည်။

"ရဲဘော်ကျောက် ရှင်က သစ်ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့မှာ အလုပ်လုပ်တာ မဟုတ်လား။ ရှင့်ရဲ့ ရာထူးက ဘာလဲ"

သူ့ဘက်က အခြေအနေတွေကို မပြောဘဲ တောင်းဆိုချက်တွေချည်းပဲ တင်ပြနေရမယ့် အကြောင်းမရှိပေ။ အလုပ်အကိုင် ရာထူးမှာ လစာကို တိုက်ရိုက် ထိခိုက်စေသည်။

သူမ၏ မေးခွန်းကြောင့် ချီဖန့်၏ အကြည့်မှာ ကျောက်ကောချွမ်းဆီသို့ စူးစိုက် ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။ ကျောက်ကောချွမ်းမှာ တွန့်ဆုတ်နေပြီးမှ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။"လက်ရှိမှာတော့ သစ်တောရှင်းလင်းရေး အဖွဲ့မှာပါ"

၎င်းမှာ သိပ်ပြီး မကောင်းသော ရာထူးတစ်ခု ဖြစ်သည်။ အလုပ်ကြမ်းဖြစ်ပြီး လစာလည်း နည်းသည်။ ကျင်းချွမ် သစ်တောစခန်းတွင် သစ်တောရှင်းလင်းရေး အလုပ်ကို များသောအားဖြင့် မိသားစုအဖွဲ့များသို့သာ ကန်ထရိုက်ပေးလေ့ရှိသည်။

စွင်းဖန်ချွင်းက ပြန်ဆယ်ယူရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။ "တကယ်တော့ အစ်ကိုကောချွမ်းက အတော်လေး ကျွမ်းကျင်ပါတယ်။ သူက စက်လွှတွေ၊ ထရက်တာတွေကို မောင်းနိုင်သလို ပြုပြင်လည်း ပြုပြင်နိုင်တယ်။ ကံမကောင်းတာက အဆက်အသွယ် မရှိလို့ပါ၊ မင်းရဲ့ ချီဖန့်လိုမျိုး အခွင့်အရေး မရခဲ့လို့ပါ"

သူတို့က ချီဖန့်အကြောင်း သိနေကြတာပဲ။ မဆန်းပါဘူး - ပြီးခဲ့တဲ့ တစ်နှစ်အတွင်း သူက သစ်ထုတ်လုပ်ရေး ကိရိယာတွေနဲ့ ထရက်တာတွေကို ပြုပြင်မွမ်းမံခဲ့သလို၊ သူတို့ ဒီကို လာတဲ့ လမ်းကလည်း သူ ပြန်တည်ဆောက်ပေးခဲ့တဲ့ လမ်းပဲလေ။

ဒါပေမဲ့ ကာယကံရှင် အမျိုးသားရှေ့မှာ သူ့အကြောင်း ပြောလိုက်ခြင်းက လျန်ယွဲ့အာကို ချီဖန့်ဆီသို့ ထပ်မံ ကြည့်မိသွားစေသည်။ ကျောက်ကောချွမ်းမှာမူ ဘာမှမသိဘဲ ထပ်ပြောလိုက်သည်။ "ချီဖန့်က အရည်အချင်းရှိပါတယ်"

"နောက်ခံမရှိဘဲနဲ့ အရည်အချင်းရှိရုံနဲ့ မလုံလောက်ဘူးလေ"

စွင်းဖန်ချွင်း ပြောလိုက်သည်။ "မင်းမှာသာ အဲဒီလို ထောက်ခံမှုမျိုး ရှိခဲ့ရင် မင်းလည်း အခုလောက်ဆို မြန်မြန်ဆန်ဆန် တက်လှမ်းနိုင်မှာပဲ"

အေးစက်သော အသံတစ်သံ ဝင်လာခဲ့သည်။ "အော်... ဟုတ်လား"

ဒီတစ်ခါတော့ ကျောက်ကောချွမ်းတောင် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားမိသည်။

စွင်းဖန်ချွင်း အော်လိုက်သည်။ "မင်းပြဿနာက ဘာလဲ။ ကျွန်တော်တို့ မင်းကို စကားပြောနေတာ မဟုတ်ဘူး"

ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ထိုအမျိုးသားက ပြန်ဖြေခဲ့သည်။ "ဟုတ်တယ်... မင်းတို့ ငါ့ကို ပြောနေတာ"

ယန်ရွှယ်မှာ ထရပ်ရန်မှလွဲ၍ ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။ "ခွင့်ပြုပါဦး ကျွန်မ ခဏလောက် အပြင်ထွက်လိုက်ဦးမယ်"

သူမသာ ဒီမှာ ဆက်ရှိနေရင် လျန်ယွဲ့အာရဲ့ ချိန်းတွေ့ပွဲကတော့ ပျက်စီးသွားပေလိမ့်မည်။ ဒီနေ့ ထိုအမျိုးသား ဘာတွေ ဖြစ်နေလဲဆိုတာ သူမ လုံးဝ နားမလည်တော့ပေ။

ယန်ရွှယ် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ကလပ်အပြင်ဘက်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။ ချီဖန့်က ချက်ချင်း နောက်က လိုက်သွားသဖြင့် စွင်းဖန်ချွင်း လျန်ယွဲ့အာကို မေးလိုက်သည်။ "အဲဒီလူက ဘယ်သူလဲ?"

ကျောက်ကောချွမ်း၏ မျက်နှာမှာ ပျက်ယွင်းသွားခဲ့သည်။ "ဒါက မင်းတို့ သစ်တောစခန်းက လက်ခံထားတဲ့ အပြုအမူမျိုးလား။ အရင်ကတော့ မင်းအပေါ် ကျွန်တော် အမြင်ကောင်းရှိခဲ့တာပါ"

လျန်ယွဲ့အာမှာ အများကြီး မပြောရန် စဉ်းစားထားသော်လည်း၊ ဤစကားကို ကြားသောအခါ ရှင်းလင်းရန် လိုအပ်သည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

"သူက ချီဖန့်လေ၊ ယန်ရွှယ်ရဲ့ ခင်ပွန်း"

ရုတ်တရက် တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။ ကျောက်ကောချွမ်းနှင့် စွင်းဖန်ချွင်းတို့၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးတစ်ခုတည်း ရှိနေသည်။ သူတို့ သူ့အကြောင်း တကယ် ပြောခဲ့မိတာပဲ၊ ဒါပေမဲ့ သူက စက်ပြင်သမား မဟုတ်ဘူးလား? ပင်းပေါင်စားပွဲကို ဘာလို့ လိုက်စစ်နေရတာလဲ?

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ယန်ရွှယ်သည် ထိုအမျိုးသားကို ကလပ်အပြင်ဘက်ရှိ တိတ်ဆိတ်သော နေရာတစ်ခုသို့ ခေါ်သွားခဲ့သည်။

"ရှင် တကယ်ပဲ ဘာဖြစ်ချင်နေတာလဲ" ယန်ရွှယ် မေးလိုက်သည်။

သူမ အံ့သြသွားသည်မှာ ထိုအမျိုးသား၏ အကြည့်က သူမ၏ ဗိုက်ဆီသို့ ကျရောက်သွားခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

"သူတို့နှစ်ယောက်စလုံးက သင့်တော်တဲ့သူ မဟုတ်ဘူးလို့ ထင်တယ်"

အဖြေက မေးခွန်းနှင့် လုံးဝ မသက်ဆိုင်ဘဲ၊ တောင့်တောင့်တင်းတင်း အမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်သဖြင့် ယန်ရွှယ်မှာ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားရသည်။

ယန်ရွှယ်က ဘာမှ ပြန်မပြောသောအခါ ထိုအမျိုးသားက သူမကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီးမှ ပြန်ငုံ့သွားသည်။

"သူတို့က ရုပ်လည်းမချောဘူး၊ အရည်အချင်းလည်း မရှိဘူး၊ ပြီးတော့ အရာရာတိုင်းကို အဆက်အသွယ် မရှိတာကြောင့်လို့ပဲ အပြစ်ပုံချနေကြတာ"

စွင်းဖန်ချွင်း၏ စကားထဲမှ ဆိုလိုရင်းကို ယန်ရွှယ် နားလည်လိုက်သော်လည်း၊ ၎င်းက သူနှင့် ဘာဆိုင်လဲ။

"ယွဲ့အာရဲ့ ချိန်းတွေ့ပွဲကို လာကြည့်ဖို့အတွက်ပဲ ဒီကို ရောက်လာတာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်။ ရှင် ဘာမှ လုပ်စရာ မရှိတော့ဘူးလား"

ထိုအခါမှ ထိုအမျိုးသားက အံ့သြသော အမူအရာဖြင့် ခေါင်းမော့လာခဲ့သည်။ "ချိန်းတွေ့ပွဲမှာ ရှိနေတာက လျန်ယွဲ့အာလား"

"သူမ မဟုတ်ရင် ဘယ်သူ ရှိဦးမှာလဲ။ ကျွန်မလား" ယန်ရွှယ် မစဉ်းစားဘဲ ပြန်ပြောလိုက်သည်။

ပြောပြီးချင်းမှာပင် သူမ ခေတ္တရပ်ကာ သူ့ကို သံသယဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ "ရှင် ဒါက ကျွန်မလို့ တကယ် ထင်နေတာလား"

သူမ၏ စူးစမ်းသော အကြည့်အောက်တွင် သူ၏ အမူအရာမှာ အနည်းငယ် ပျက်သွားပြီးမှ စကားလမ်းကြောင်းကို အသာအယာ လွှဲလိုက်သည်။

"အတွင်းရေးမှူးချူဆီက ဖုန်းဝင်လာလို့ပါ"

"ရှင် ကျွန်မလို့ တကယ် ထင်နေတာလား"

ယန်ရွှယ်မှာ သူမ၏ နားကိုပင် မယုံနိုင်လောက်အောင် ဖြစ်သွားပြီး၊ သူမ၏ မယုံကြည်နိုင်မှုမှာ သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အထင်အသား ပေါ်နေတော့သည်။

ဒီတစ်ခါတော့ ချီဖန့် လွှဲရှောင်လို့ မရတော့ပေ။

"မင်းရဲ့ စမ်းသပ်ပရိုဂရမ်က ကောင်းသိုင့်တီက မင်း ဒီမှာ ချိန်းတွေ့ပွဲ လုပ်နေတယ်လို့ ပြောလိုက်တာ"

အခုတော့ ထိုမိန်းကလေးက စာကို သေသေချာချာ မရေးခဲ့တာလား ဒါမှမဟုတ် နားလည်မှု လွဲသွားတာလား ဆိုတာ သိသာသွားပြီ။ ယန်ရွှယ်က လျန်ယွဲ့အာကို အဖော်လိုက်ပေးရုံသာ ဖြစ်သည်။

ဒါပေမဲ့ ယန်ရွှယ်ကတော့ မယုံနိုင်သေးပေ။ "အဲဒါကို ရှင်က တကယ် ယုံသွားတာလား။ ကျွန်မ ဒီအခြေအနေကြီးနဲ့ အပြင်မှာ ချိန်းတွေ့နေမယ်လို့ ရှင် တကယ် ထင်တာလား"

"ကိုယ်ဝန်ရှိနေတုန်း ချိန်းတွေ့ပွဲ သွားတာမျိုး မရှိတာ မဟုတ်ဘူးလေ" ချီဖန့် အလေးအနက် ပြောလိုက်သည်။

ဒါပေမဲ့ အဲဒါတွေက များသောအားဖြင့် သူတို့ရဲ့ ခင်ပွန်းတွေ ကွယ်လွန်သွားလို့ အသက်ရှင်ဖို့ နည်းလမ်းမရှိတော့တဲ့ အမျိုးသမီးတွေလေ။ ယန်ရွှယ်မှာ အလုပ်ရှိတယ်၊ သူမက နောက်တစ်ယောက် ရှာစရာ မလိုဘူး။

ဒါ့အပြင် သူမက "ဗိုက်နဲ့အတူ ထွက်ပြေးမယ်" ဆိုရင်တောင် အရင်ဆုံး ကွာရှင်းရမှာပေါ့။ အခုလို အခြေအနေနဲ့ ဘယ်လိုလုပ် ချိန်းတွေ့နိုင်မှာလဲ။ အသက် ၁၄ နှစ်မှာ တက္ကသိုလ်တက်ခဲ့တဲ့ လူရဲ့ ဦးနှောက်က ဘာဖြစ်သွားတာလဲ။

ပြီးတော့ သူ မမေးတတ်ဘူးလား။ ကောင်းသိုင့်တီက အသေးစိတ် မပြောရင်တောင် သူ့မှာ လက်ရှိတာပဲ၊ နောက်ထပ် မေးခွန်းတစ်ခုလောက် ထပ်မမေးနိုင်ဘူးလား။

ယန်ရွှယ်၏ စူးစိုက်ကြည့်နေမှုအောက်တွင် ချီဖန့်မှာ ထပ်တိတ်ဆိတ်သွားပြီးမှ နောက်ဆုံးတွင် သူမ၏ မျက်ဝန်းများကို ကြည့်လိုက်သည်။

"ကိုယ် ပျာယာခတ်သွားလို့ ထပ်မမေးမိလိုက်တာပါ"

သူက တိုက်ရိုက်ပြောလိုက်ခြင်းဖြစ်ပြီး၊ သူ၏ ရိုးသားမှုက သူမ၏ ဒေါသများကို လျော့ကျသွားစေသည်။

အရင်က ချီဖန့်ဆိုလျှင် သူ ပျာယာခတ်သွားသည်ကို ဝန်ခံမှာ မဟုတ်သလို၊ ဂရုစိုက်ကြောင်းလည်း ပြမှာ မဟုတ်ပေ။

သူ၏ မျက်ဝန်းများက သူမကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ "မင်း အဲဒီလို လူစားမျိုး မဟုတ်ဘူးဆိုတာ ကိုယ် သိပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အဲဒီအချိန်မှာတော့ မစဉ်းစားမိလိုက်ဘူး"

အချို့သော ခံစားချက်များက ဆင်ခြင်တုံတရားထက် ပို၍ အားကောင်းတတ်ကြသည်။ သူ၏ အသံမှာ နူးညံ့သွားသည်။

"မင်း မဟုတ်ခဲ့တာ ကံကောင်းတာပေါ့။"

ထိုစကားလေး လေးခွန်းသည် ယန်ရွှယ်၏ နှလုံးသားကို အသာအယာ ထုရိုက်လိုက်သည့် တူငယ်လေးတစ်ခုကဲ့သို့ပင်။ သူသည် သူမကို ချိန်းတွေ့ပွဲ လာနေသည်ဟု ထင်ထားသော်လည်း ရောက်လာသည့်အခါတွင် ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်ခြင်း သို့မဟုတ် စွပ်စွဲပြစ်တင်ခြင်းမျိုး မပြုလုပ်ခဲ့ပေ။