အခန်း (၁၄၃)

"မင်းရဲ့ ဖခင်အရင်းဘက်က အမျိုးတွေလား"

ယန်ရွှယ်၏ ဖခင်ကွယ်လွန်ပြီးမှသာ သူမမိခင် နောက်အိမ်ထောင်ပြုခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်ကို အဘွားယန်က မှတ်မိနေသည်။

ယန်ရွှယ် ခေါင်းငြိမ့်ပြကာ ပြောလိုက်သည်။ "အဲဒီဘက်က အဖိုး၊ အဖွားတွေက ဆက်သွယ်လာတာ ထင်တယ်။ တစ်ယောက်ယောက်က ကျွန်မရဲ့ ဒေါ်လေးဆီ တိုက်ရိုက်သွားမေးခဲ့တာတဲ့။"

သူမသည် စာကို တစ်ချက် လှန်ဖတ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "သူတို့က ကျွန်မကို သတိရနေကြတယ်တဲ့၊ အခုထိ ဘယ်လိုနေထိုင်နေလဲဆိုတာ သိချင်နေကြတာတဲ့။ ကျွန်မအမေက အဆက်အသွယ် မလုပ်ခိုင်းခဲ့လို့ အခုမှ ရှာရတာလို့လည်း ပြောထားသေးတယ်"

ယန်ရွှယ်က ထိုဆင်ခြေကို ကြားပြီး မရယ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ "သူတို့က ကျွန်မ ဘာမှမမှတ်မိတဲ့ အရွယ်လေးပဲ ရှိသေးတယ်လို့ ထင်နေကြတာ ဖြစ်မယ်။"

မဟုတ်လျှင် ထိုကဲ့သို့ စကားမျိုး ပြောရဲမည် မဟုတ်ပေ။ ထိုစဉ်က သူမမိခင်က သူမကို ခေါ်ထုတ်သွားချိန်တွင် သူတို့က တားမြစ်ရန်ပင် မကြိုးစားခဲ့ကြသည်ကို သူမ မှတ်မိနေသေးသည်။ အဆုံးတော့ သူမက မြေးမလေး တစ်ယောက်သာ ဖြစ်သည်—သူမရဲ့ တတိယအဒေါ် ဗိုက်ထဲက သားလေးဖြစ်လာလိမ့်မယ်လို့ လူတိုင်း မျှော်လင့်နေကြတဲ့ မြေးလေးနဲ့မှ မတူတာ။

"ဒေါ်လေးက သူတို့ကို မင်းရဲ့လိပ်စာ ပေးလိုက်တာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်"

အဘွားယန်သည် ဤကိစ္စမှာ ကောင်းသည့်လက္ခဏာဟု မထင်ပေ။ တကယ်သာ ရှာချင်လျှင် စောစောစီးစီး ရှာခဲ့ကြမည် မဟုတ်ပါလား။ ကလေး အရွယ်ရောက်မှ ရုတ်တရက်ကြီး သတိရလာကြသည်မှာ မသင်္ကာစရာပင်။

"ဒေါ်လေးကတော့ မပေးလိုက်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ရှန်မိသားစုဝင်တိုင်းက ကျွန်မအမေ ယန်မိသားစုရွာကို နောက်အိမ်ထောင်ပြုသွားတာ သိကြတာပဲ။ သူတို့ အဲဒီကို သွားစုံစမ်းကြမှာ သေချာတယ်။"

ယခင်က အဘွားယန်နှင့် ယန်ကျိအန်းတို့ သူမထံ စာရေးချိန်တွင် သူမကိုယ်တိုင် စာမပို့နိုင်သဖြင့် ရွာသားများကို အကူအညီ တောင်းခဲ့ရရာ တစ်စုံတစ်ယောက်ကတော့ သိနေပေလိမ့်မည်။

ယန်ရွှယ်သည် စာဖတ်ပြီးနောက် ပြန်သိမ်းကာ ပြောလိုက်သည်။ "ရပါတယ်။ သူတို့ ဘာပဲ ကြံစည်နေပါစေ၊ ကျွန်မဘက်က ပူးပေါင်းမှ ရမှာလေ။ ကျွန်မကတော့ စိတ်မဝင်စားဘူး။"

"ဒါပေမဲ့ မင်းက ကလေးမွေးတော့မှာလေ"

အဘွားယန်က သူမ၏ ဗိုက်ကို ကြည့်ရင်း စိတ်ပူနေဆဲ ဖြစ်သည်။

နောက်လသည် ယန်ရွှယ် ကလေးမွေးမည့်လ ဖြစ်သည်။ ချီဖန့်က ပို၍ ဘေးကင်းစေရန် ဆေးရုံတွင် မွေးစေချင်သည်။ သို့သော် ဆေးရုံသွားရန်မှာ ခရီးလမ်းက ဝေးလွန်းလှသည်—သစ်တောစခန်းက ဆေးရုံနှင့် အလွန်ဝေးသည်။ လမ်းတွင် အအေးမိသွားလျှင် နောက်ဆက်တွဲ ကျန်းမာရေး ပြဿနာများ ရှိလာနိုင်သဖြင့် မိသားစုဝင်များ တိုင်ပင်ပြီး ဗိုက်နာသည့်အချိန်မှ အခြေအနေကို ကြည့်ရန် ဆုံးဖြတ်ထားကြသည်။

ယခုတွင် ဖခင်အရင်းဘက်က အမျိုးများကပါ ပြဿနာလာရှာနေသဖြင့် အဘွားယန်မှာ တံခါးဝတွင် တံမြက်စည်းကိုင်၍ စောင့်နေပြီး ပေါ်လာသည်နှင့် ရိုက်နှက်မောင်းထုတ်ချင်စိတ် ပေါက်နေတော့သည်။

မွန်းတည့်ချိန်တွင် ချီဖန့် ပြန်ရောက်လာသောအခါ ယန်ရွှယ် သေချာစဉ်းစားပြီးနောက် သူ့ကို ပြောပြလိုက်သည်။

"တကယ်လို့ သူတို့နဲ့ တွေ့ရင်လည်း ဂရုမစိုက်နဲ့နော်။"

ချီဖန့် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ သူမ၏ ဗိုက်နှင့် မျက်နှာအမူအရာကို ကြည့်ပြီး မေးလိုက်သည်။ "မင်း စိတ်မကောင်း ဖြစ်နေတာလား"

"အရေးမပါတဲ့သူတွေအတွက် ဘာလို့ စိတ်မကောင်း ဖြစ်ရမှာလဲ"

ယန်ရွှယ် ပြုံးလိုက်သည်။ စာတစ်စောင်လေးကြောင့်နှင့် စိတ်လှုပ်ရှားနေလျှင် ကျန်သည့်ကိစ္စများကို သူမ ဘယ်လို ကိုင်တွယ်နိုင်တော့မည်နည်း။

ယန်ရွှယ်က သူတို့ကို ဂရုမစိုက်သော်လည်း၊ ချီဖန့်ကမူ သူမ သုံးနှုန်းလိုက်သည့် "အရေးမပါတဲ့သူတွေ" ဆိုသည့် စကားလုံးကို သတိထားမိသွားသည်။ သူတို့က အရေးမကြီး၍ သူမက အလွယ်တကူ လျစ်လျူရှုနိုင်ခြင်းလား။

သူမ၏ ကြည်လင်လှပသော မျက်ဝန်းများကို ကြည့်ရင်း ချီဖန့်၏ အကြည့်များ နူးညံ့သွားခဲ့သည်။"ဒါဆိုလည်း သူတို့ကို ဂရုမစိုက်နဲ့တော့။"

သို့သော် သူသည် နောက်ပိုင်းတွင် အဘွားယန်ဆီသို့ သွား၍ ယန်ရွှယ်၏ ဖခင်အရင်းဘက်မှ အမျိုးများအကြောင်း ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားနိုင်ရန် မေးမြန်းခဲ့သည်။

သို့သော် အဘွားယန်ပင်လျှင် များများစားစား မသိပေ။ "မသိဘူးကွယ်။ သူတို့က တော်တော်လေး ချမ်းသာကြတယ်လို့ပဲ ကြားဖူးတယ်။ ယန်ရွှယ်ရဲ့ အမေမှာဆိုရင် ပိုးထည်ဝတ်စုံတွေ အများကြီး ရှိခဲ့တာ။"

အဘွားယန် ဆက်ပြောခဲ့သည်။"သူမအမေက အဲဒီအကြောင်း သိပ်မပြောဖူးဘူး။ သူမရဲ့ ဒေါ်လေးကတော့ ပိုသိနိုင်တယ်။"

ယန်ရွှယ်သည်လည်း ထိုအကြောင်းကို ပြောရသည်ကို မကြိုက်ပေ။ ချီဖန့်လည်း ထပ်မမေးတော့ဘဲ နေ့တိုင်း အိမ်ကို စောစောပြန်လာနိုင်ရန်သာ ကြိုးစားတော့သည်။

ရက်အနည်းငယ်အကြာတွင် လျိုဝေကောသည် သစ်ခုတ်အဖွဲ့နှင့်အတူ တောင်ပေါ်သို့ တက်သွားသည်။ သူသည် ယန်ရွှယ်၏ စမ်းသပ်စိုက်ပျိုးရေး လုပ်ငန်းအတွက် ကုန်ပစ္စည်းများ ပို့ဆောင်ပေးရန် ခရိုင်မြို့သို့လည်း သွားခဲ့သေးသည်။

ပစ္စည်းများကို စခန်း၏ စက်ခေါင်းဖြင့် မြို့သို့ ပို့ဆောင်ပြီးနောက် မြင်းလှည်းဖြင့် ခရိုင်မြို့သို့ သယ်ယူခဲ့ကြသည်။ အောက်တိုဘာလကုန်တွင် ပစ္စည်းအများစု ရောင်းထွက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

စာရင်းများကို တွက်ချက်ပြီးနောက် ယန်ရွှယ်သည် အတွင်းရေးမှူးလျန်ထံ သွားတွေ့ခဲ့သည်။

"အတွင်းရေးမှူးနဲ့ ညွှန်ကြားရေးမှူးနင်တို့ ဘယ်အချိန် အားမလဲဟင်။ ကျွန်မ ကိုယ်ဝန်မရင့်ခင် စာရင်းတွေ အပြတ်ရှင်းချင်လို့ပါ။"

"စောလှချီလား။ စမ်းသပ်စိုက်ပျိုးတဲ့ မှိုတွေ အကုန် ရောင်းကုန်ပြီလား"

မှိုအရေအတွက် အတော်များများ ရှိသည်ကို အတွင်းရေးမှူးလျန် မှတ်မိနေသည်။

လျိုဝေကော၏ လုပ်ရည်ကိုင်ရည်မှာ အလွန်ကောင်းသည်ကို ယန်ရွှယ် ဝန်ခံရမည်။ "အကုန်နီးပါး ကုန်ပါပြီ။ ချန်ရွှေ့နဲ့ ခရိုင်မြို့အပြင် တခြားမြို့အချို့မှာလည်း သွားရောင်းခဲ့တာလေ။"

ခရိုင်တစ်ခုလုံး၏ လူဦးရေနှင့်ဆိုလျှင် ကုန်သည်မှာ သဘာဝကျပါသည်။ အတွင်းရေးမှူးလျန်က ခေါင်းငြိမ့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ကောင်းပြီ၊ ညွှန်ကြားရေးမှူးနင်နဲ့ တိုင်ပင်လိုက်ဦးမယ်။"

ညွှန်ကြားရေးမှူးနင်မှာ ယာယီရာထူးသာ ဖြစ်သော်လည်း၊ နှစ်ကုန်အစည်းအဝေးပြီးလျှင် အတည်ဖြစ်နိုင်ဖွယ် ရှိသည်။ လောလောဆယ်တွင်မူ သူက စီမံခန့်ခွဲရေးတွင် သိပ်ဝင်မစွက်ဖက်ပေ။ ဒုတိယလူအဖြစ် အတွင်းရေးမှူးလျန်ကိုသာ အရာရာ လုပ်ပိုင်ခွင့် ပေးထားသည်။ အတွင်းရေးမှူး လျန် အောင်မြင်လျှင် သူလည်း အကျိုးရှိမည် မဟုတ်ပါလား။

ညွှန်ကြားရေးမှူးနင်သည် အလွန် လက်တွေ့ကျသူ ဖြစ်သည်။ အတွင်းရေးမှူးလျန်က သူ့နာမည်ကို စီမံကိန်းတွင် ထည့်သုံးချင်လျှင်လည်း ခွင့်ပြုသည်၊ စာရင်းစစ်ဆေးခိုင်းလျှင်လည်း လုပ်ပေးသည်။

ထိုနေ့တွင် လျန်ယွဲ့အာနှင့် ကျိုးဝမ်ဟွေ့တို့သည် ယန်ရွှယ်နှင့်အတူ စခန်းရုံးခန်းသို့ လိုက်ပါခဲ့ကြသည်။ ကျိုးဝမ်ဟွေ့က စာရင်းစာအုပ်ကို ကိုင်ထားပြီး၊ လျန်ယွဲ့အာက ငွေသေတ္တာကို ကိုင်ထားသည်။ သူတို့သည် ဘဏ်မှ ငွေများကို ထုတ်ယူလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်—ငွေအမြောက်အမြားကို စိုက်ပျိုးရေးကွင်းတွင် ထားခြင်းမှာ မလုံခြုံသဖြင့် မြို့ရှိဘဏ်တွင် ပုံမှန် သွားအပ်လေ့ရှိသည်။

ထိုခေတ်က အဖွဲ့အစည်း အများစုမှာ ဤနည်းအတိုင်း လည်ပတ်ကြသည်။ စမ်းသပ်စိုက်ပျိုးရေး လုပ်ငန်းမှာ ယန်ရွှယ်၏ နည်းပညာဖြင့် ဖန်တီးထားခြင်း ဖြစ်ရာ သူမ ရုံးခန်းထဲ ဝင်လာသည့်အခါ အတွင်းရေးမှူးလျန်ကိုယ်တိုင် သူမအတွက် ထိုင်ခုံ ဆွဲပေးခဲ့သည်။

အားလုံး နေရာယူပြီး စာရင်းစာအုပ်နှင့် ငွေသေတ္တာကို ဖွင့်လိုက်သည့်အခါ ညွှန်ကြားရေးမှူးနင်မှာ အံ့သြသွားခဲ့သည်။

"ဒီလောက်တောင် များတာလား"

သူက များများစားစား မပြောရန် ကြံရွယ်ထားသော်လည်း သေတ္တာထဲရှိ ငွေထုပ်များကို မြင်သည့်အခါ အံ့သြသွားရသည်။ ၈ ထုပ်၊ ၉ ထုပ်ခန့် ရှိနေသည်။ ဤသည်မှာ ယာယီအလုပ်သမားခများကို ပေးချေပြီးမှ ကျန်သည့်ငွေ ဖြစ်သည်။

အကုန်လုံး ပေါင်းလျှင် တစ်သောင်းကျော် ရှိပေလိမ့်မည်။ ဤသည်မှာ ပထမဆုံးနှစ်သာ ရှိသေးပြီး ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုမှာလည်း များပြားခဲ့သည်။ အရင်းကျေလျှင်ပင် အောင်မြင်မှုဟု သူက တွေးထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

အတွင်းရေးမှူးလျန်သည်လည်း အနည်းငယ် အံ့သြသော်လည်း လျန်ယွဲ့အာက ထိုနေရာတွင် အလုပ်လုပ်နေပြီး သူကိုယ်တိုင်လည်း အနီးကပ် စောင့်ကြည့်နေသဖြင့် စာရင်းများမှာ သူခန့်မှန်းထားသည်နှင့် သိပ်မကွာပေ။

"ဒီထဲမှာ သစ်တောရေးရာဌာနအတွက် ဝေစုနဲ့ ယန်ရွှယ်ကို ပေးရမယ့် မှိုမျိုးစေ့ဖိုးတွေ ပါပြီးသားလား"

သူက စာရင်းစာအုပ်ကို လှန်ကြည့်လိုက်သည်။"ဟုတ်ကဲ့ ပါပြီးသားပါ"

ယန်ရွှယ်က စိုက်ပျိုးရေးကွင်းနှင့် စခန်း၏ တံဆိပ်တုံးများ ထုထားသည့် အကြွေးစာချုပ်ကို ထုတ်ပြလိုက်သည်။

အတွင်းရေးမှူးလျန်က စစ်ဆေးပြီးနောက် ညွှန်ကြားရေးမှူး နင်ထံ ပေးလိုက်သည်။ "ဒါဆို ယန်ရွှယ်ကို ပေးရမယ့် ငွေကို အရင် ရှင်းပေးလိုက်ကြရအောင်။"

ယန်ရွှယ်သည် မှိုမျိုးစေ့ ပုလင်းပေါင်း ၁၀၀၀ ကျော်ကို တစ်ပုလင်းလျှင် ၅ ဆင့်ဖြင့် ရောင်းချခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ကျိုးဝမ်ဟွေ့က ပေသီးဖြင့် အမြန်တွက်ချက်လိုက်ရာ စုစုပေါင်း ၅၂၇.၅ ယွမ် ရရှိသည်။ ထိုပမာဏမှာပင် အလုပ်သမားတစ်ဦး၏ တစ်နှစ်စာ လုပ်ခနှင့် ညီမျှနေပြီ ဖြစ်သည်။

ကျိုးဝမ်ဟွေ့က တွက်ချက်ပြီး လျန်ယွဲ့အာက ငွေရေတွက်ပေးပြီးနောက် အကြွေးစာချုပ်ကို ဖျက်သိမ်းလိုက်သည်။ နောက်ထပ်မှာ သစ်တောဌာနအတွက် ၂၀ ရာခိုင်နှုန်း ဝေစုဖြစ်သည်။ စုစုပေါင်း ရောင်းရငွေပေါ် မူတည်၍ ဌာနအတွက် ယွမ် ၂၀၀၀ ကျော် ရရှိသည်။ အတွင်းရေးမှူးလျန်က စခန်းစာရင်းကိုင်ကို ထိုငွေအား မှတ်တမ်းတင်ခိုင်းလိုက်သည်။

စာရင်းစစ်ရာတွင် ကူညီရန် ခေါ်ထားသော စာရင်းကိုင်မှာ အစကတည်းက ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်နေပြီး အတွင်းရေးမှူးလျန် ခေါ်မှသာ သတိပြန်ဝင်လာတော့သည်။

ထို့နောက် စခန်းမှ စတင်ရင်းနှီးမြှုပ်နှံခဲ့သည့် ယွမ် ၄၀၀၀ ကို ပြန်နှုတ်သည်။ ထိုသို့ အကုန်နှုတ်ပြီးမှသာ စီမံကိန်း၏ အသားတင်အမြတ် ထွက်လာတော့သည်။

အတွင်းရေးမှူးလျန်က ခဏစဉ်းစားပြီးနောက် ညွှန်ကြားရေးမှူးနင်ကို ပြောလိုက်သည်။"ကျွန်တော်တို့ အရင်က တိုင်ပင်ထားသလိုပဲ၊ ဒါက တစ်နှစ်တည်း လုပ်မယ့် လုပ်ငန်း မဟုတ်တဲ့အတွက် ရင်းနှီးငွေကို နှစ်အနည်းငယ် ခွဲပြီး ပြန်ယူကြရအောင်။"

ဤသည်မှာ ပထမနှစ်တွင် အမြတ်နည်းပါက အလုပ်သမားခများ ပေးရန် ခက်ခဲမည်စိုး၍ ကြိုတင် စဉ်းစားထားခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် ယခုမူ...

ညွှန်ကြားရေးမှူးနင်က သေတ္တာထဲက ငွေထုပ်များကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။ "ဘယ်နှစ်နှစ် ခွဲယူရင် ကောင်းမလဲ"

"ဒါဆို နှစ်နှစ် ခွဲယူလိုက်ရအောင်။ ဒီနှစ်တော့ ယွမ် ၂၀၀၀ ပဲ ပြန်ယူမယ်"

အတွင်းရေးမှူးလျန်ကလည်း ငွေပုံကြီးကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ ငွေက အလွန်များနေသဖြင့် ၅ နှစ်၊ ၁၀ နှစ် ခွဲယူရန် ပြောလျှင်လည်း မသင့်တော်ပေ။

သို့သော် နှစ်နှစ် ခွဲယူလျှင်ပင် ကျန်သည့် အဖွဲ့ဝင် ၄ ဦး (ယန်ရွှယ် အပါအဝင်) မှာ တစ်ဦးလျှင် ယွမ် ၁၀၀၀ ခန့်စီ ရရှိကြမည် ဖြစ်သည်။ သစ်တောစခန်း စာရင်းကိုင်မှာ တွက်ချက်ရင်း ရင်ထဲတွင် အံ့သြနေမိသည်။ ဤသည်မှာ စမ်းသပ်စိုက်ပျိုးရေး မဟုတ်ဘဲ ရွှေတွင်းကြီး ဖြစ်နေပြီ မဟုတ်ပါလား။ ယာယီအလုပ်သမားတွေသာ သိသွားရင် တကယ် နောင်တရကြမှာပဲ။

စာရင်းများ အပြတ်ရှင်းပြီး ငွေများ သိမ်းဆည်းပြီးနောက်တွင် ယန်ရွှယ် ချက်ချင်း မပြန်သေးဘဲ အတွင်းရေးမှူးလျန်ထံ စာရွက်အချို့ ကမ်းပေးလိုက်သည်။

"ဒါလေး တစ်ချက်လောက် ကြည့်ပေးပါဦး။"

ယခင်က သူမ ပေးခဲ့သည့် စာရွက်မှာ စမ်းသပ်စိုက်ပျိုးရေး အဆိုပြုလွှာ ဖြစ်သည်။ အတွင်းရေးမှူးလျန်က စာရွက်များကို အလေးအနက်ထား၍ ယူဖတ်လိုက်သည်။ ဘေးမှ ကြည့်နေသော ညွှန်ကြားရေးမှူးနင်မှာလည်း ခေါင်းစဉ်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

"ကျင်းချွမ် မှိုစိုက်ပျိုးရေးအခြေစိုက်စခန်း ဒုတိယနှစ် လုပ်ငန်းစီမံချက်"

သူမ ကလေးမွေးတော့မည် ဖြစ်သော်လည်း လုပ်ငန်းစီမံချက်တွေ ရေးဆွဲနေဆဲပါလား။ ညွှန်ကြားရေးမှူးနင်မှာ အလွန် စိတ်ဝင်စားသွားခဲ့သည်။ အတွင်းရေးမှူးလျန်က စာရွက်များကို လှန်ဖတ်ပြီးနောက် ပြုံးလိုက်သည်။

"ဒါကို နောက်မှ သေသေချာချာ ထပ်လေ့လာလိုက်ပါ့မယ်။"

ယန်ရွှယ်က ဗိုက်ကို ပွတ်သပ်ရင်း ထရပ်လိုက်သည်။"ဒါဆို ကျွန်မတို့ ပြန်တော့မယ်နော်။"

အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ လုပ်အားအလိုက် အမြတ်များကို ခွဲဝေကြသည်။ ယန်ရွှယ်သည် အဓိက တာဝန်ယူခဲ့သူ ဖြစ်သဖြင့် အများဆုံးဖြစ်သည့် ယွမ် ၁၀၀၀ ကျော် ရရှိသည်။ နည်းပညာပိုင်းတွင် ကူညီခဲ့သော ကောချန်အန်းသည် ယွမ် ၉၀၀ ကျော် ရရှိသည်။ လျန်ယွဲ့အာနှင့် ကျိုးဝမ်ဟွေ့တို့က ယွမ် ၇၀၀ နီးပါးစီ ရရှိကြသည်—၎င်းမှာ သစ်တောစခန်းရှိ အမျိုးသား အလုပ်သမား အများစုထက်ပင် ပိုများနေသေးသည်။

သူတို့၏ အလုပ်မှာလည်း ပင်ပင်ပန်းပန်း မဟုတ်သည့်အပြင် တစ်နှစ်လျှင် လအနည်းငယ်သာ အလုပ်များခြင်း ဖြစ်သည်။ ငွေများ ခွဲဝေပြီးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ထိုမိသားစုများက ယန်ရွှယ်ထံ လက်ဆောင်များ လာပေးကြသည်—စားစရာများ၊ အိမ်သုံးပစ္စည်းများနှင့် ကလေးအဝတ်အစားလေးများ ဖြစ်သည်။

ကောချန်အန်း၏ အမေဖြစ်သူ အဒေါ်ကောမှာ အလာဆုံး ဖြစ်သည်။ သူမသား ယွမ် ၉၀၀ ကျော် ရသည်ကို မြင်ကတည်းက သူမ၏ အပြုံးမှာ မပျက်တော့ပေ။ သူမသား သစ်ခုတ်သမား ဖြစ်ခဲ့ရင်တောင် တစ်သက်လုံး ဒီလောက်ငွေကို ရှာနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။

စမ်းသပ်စိုက်ပျိုးရေး လုပ်ငန်း အောင်မြင်သည့် သတင်းမှာလည်း ပျံ့နှံ့သွားခဲ့ရာ ရက်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် ကောချန်အန်းအတွက် အိမ်ထောင်ဖက် လာမိတ်ဆက်ပေးသူများစွာ ပေါ်လာသည်။

လာသမျှ မိန်းကလေးများမှာလည်း ထက်မြက်ပြီး နားလည်တတ်စွမ်းသူများ ဖြစ်ကြသည်။ သို့သော် ကောချန်အန်းကမူ သူ မလောသေးကြောင်း၊ နောက်နှစ်မှသာ စဉ်းစားမည်ဖြစ်ကြောင်း ပြောခဲ့သည်။ သူ့အမေကလည်း သဘောတူပါသည်—ယန်ရွှယ်အောက်တွင် အလုပ်လုပ်နေသရွေ့ သူ့အနာဂတ်က လင်းလက်နေမှာပဲလေ။

ကောချန်အန်းတင်မကဘဲ လျန်ယွဲ့အာအတွက်လည်း အောင်သွယ်လာသူများစွာ ရှိလာသည်။ တစ်ဖက်တွင်လည်း ရေရှည်အလုပ်သမားအဖြစ် လျှောက်မထားခဲ့သူများမှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် နောင်တရနေကြသည်။ တစ်ရက်ကို ၁ ယွမ် ရတဲ့ အလုပ်နဲ့ ဘယ်လိုယှဉ်လို့ ရမှာလဲ။

သူတို့သည် ယန်ရွှယ်ထံ ပြေးလာကြပြီး နောက်နှစ်အတွက် နေရာကြိုပေးရန် တောင်းဆိုကြတော့သည်။ ယန်ရွှယ်ကမူ ခိုင်ခိုင်မာမာပင် ငြင်းပယ်ခဲ့သည်။

"နောက်နှစ် အလုပ်သမား ဘယ်လောက် လိုမယ်ဆိုတာ မသိသေးဘူး။ တရားဝင် ခေါ်ယူတဲ့အချိန်အထိ စောင့်ကြပါ။"

သူမထံတွင် အမည်စာရင်း မသွင်းနိုင်ကြသည့်အခါ သူတို့သည် အတွင်းရေးမှူးလျန်၊ ညွှန်ကြားရေးမှူးနင်နှင့် ကောမိသားစု၊ လျိုမိသားစုများထံသို့ နည်းမျိုးစုံဖြင့် ကြိုးစားကြတော့သည်။

ဟွမ်ဖန့်ယင်းသည် သူမ၏ မြေးမလေးကို ပွေ့ချီထားရင်း အလည်လာခဲ့သည်။

"ငါတို့မိသားစုတွေက ရင်းနှီးပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အဲဒီရင်းနှီးမှုကို အလွဲသုံးစားလုပ်ပြီး အခွင့်အရေးယူဖို့အထိတော့ မဟုတ်ဘူးလေ။ တကယ်သာ ပါချင်ရင် သူတို့ ဒီနှစ်ကတည်းက စာရင်းပေးထားသင့်တာ။"

ကျိုးဝမ်ဟွေ့သည် ယန်ရွှယ် လက်အောက်တွင် ဝင်ငွေကောင်းနေပြီဖြစ်ပြီး လျိုဝေကောသည်လည်း ဆုကြေးငွေများစွာ ရရှိထားသည်။ လူဆိုသည်မှာ ရောင့်ရဲတတ်ရမည်။

လျိုမိသားစုရော၊ ကောမိသားစုပါ အဓိပ္ပာယ်မရှိသော တောင်းဆိုမှုမျိုး လုပ်မည်မဟုတ်သလို၊ အတွင်းရေးမှူးလျန်နှင့် ညွှန်ကြားရေးမှူးနင်တို့သည်လည်း သူတို့၏ အောင်မြင်မှုများကို ထိခိုက်စေမည့်ကိစ္စမျိုးကို အဖြစ်ခံမည်မဟုတ်ပေ။

တစ်ခုတည်းသော အခက်တွေ့နေရသူမှာ အဘွားယန်သာ ဖြစ်သည်။

"ခုနကပဲ ငါ အမျိုးသမီးချန်နဲ့ တွေ့ခဲ့သေးတယ်၊ ငါ့လက်ထဲကို မုန်လာဥနှစ်ဥ အတင်းထည့်ပေးပြီး သူ့ချွေးမက ဘယ်လောက်တောင် လုပ်ရည်ကိုင်ရည်ရှိကြောင်း လာကြွားနေသေးတာ။"

အဘွားယန်မှာ အားနာတတ်သဖြင့် မငြင်းဆန်နိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ကြောင်း သိသာလှသည်။ ယန်ရွှယ် သဘောကျပြီး ရယ်မောလိုက်သည်။

"အဘွားလည်း ရက်အနည်းငယ်လောက် အိမ်ထဲမှာပဲ အောင်းနေလိုက်ပါလား။"

"အဲဒီတော့ ကိုယ်ဝန်ကြီးနဲ့ မင်းကို အမှိုက်သွားပစ်ခိုင်းရမှာလား"

အဘွားယန်က သူမကို တွဲပေးလိုက်သည်။ "ဗိုက်ထဲက ကလေးက ထွက်ချင်တဲ့ အရိပ်အယောင် မပြသေးဘူးလား"

ချီဖန့်သည် ယန်ရွှယ်အား မြို့ရှိ ဆရာဝန်ထံ သွားပြခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။ ကလေး၏ အနေအထားမှာ ကောင်းမွန်ပြီး သူမ၏ ကျန်းမာရေးမှာလည်း အလွန်ကောင်းမွန်သဖြင့် အိမ်တွင်သာ မွေးဖွားရန် ဆရာဝန်က အကြံပြုထားသည်။

ကလေး၏ ဦးခေါင်းမှာလည်း အောက်သို့ ဆင်းနေပြီဖြစ်ရာ မည်သည့်နေ့တွင်မဆို မွေးဖွားလာနိုင်ပေသည်။ အဘွားယနါနှင့် ချီဖန့်တို့သည် ယန်ရွှယ်အား နေ့တိုင်း လမ်းလျှောက်ဖြစ်အောင် ဂရုစိုက်ပေးကြသည်။

ထိုစဉ် တံခါးခေါက်သံ နောက်တစ်ကြိမ် ထွက်ပေါ်လာသည်။ ယန်ရွှယ် ပြန်မထူးနိုင်ခင်မှာပင် အဘွားယန်က လှမ်းအော်လိုက်သည်။

"နောက်နှစ် အလုပ်သမားခေါ်မှ လာခဲ့ပါလို့ ပြောထားတယ်မဟုတ်လား"

သူမ တံခါးဖွင့်လိုက်သည့်အခါ သစ်တောစခန်းမှ ရင်းနှီးသောမျက်နှာ မဟုတ်ဘဲ သူစိမ်းတစ်ဦး ဖြစ်နေသည်—စာရွက်တစ်ရွက်ကို ကိုင်ထားသည့် အသက် ၄၀ ကျော်အရွယ် ပိန်ပိန်ပါးပါး အမျိုးသားတစ်ဦး ဖြစ်သည်။

"ဒီမှာ ယန်ရွှယ် ရှိပါလား" သူက မေးသည်။

အဘွားယန်၏ ရင်ထဲတွင် သံသယများဖြင့် ထိတ်လန့်သွားသော်လည်း မောင်းထုတ်၍ မရသေးပေ။ "မင်းက ဘယ်သူလဲ"

ထိုအမျိုးသားက အဖြေကို မစောင့်ဘဲ အိမ်ထဲသို့ ဝင်လာခဲ့သည်။ "သူမ အိမ်မှာ ရှိလား။ ကျွန်တော် စကားပြောဖို့ လိုတယ်။"

သူ့ကိုယ်သူ မိတ်မဆက်ဘဲ အဘွားယန်ထက် အရင်ဦးအောင် အိမ်ခန်းထဲသို့ ဝင်သွားသည်။ ထိုနေရာတွင် ခါးကို လက်ထောက်ပြီး အသာအယာ လမ်းလျှောက်နေသည့် ယန်ရွှယ်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူ ကြောင်သွားခဲ့သည်။

"ရှို့ယန်လား"

ယန်ရွှယ် ထိုနာမည်ကို မကြားရသည်မှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ သူမ သူ့ကို သေသေချာချာ ကြည့်လိုက်သည်။ "ရှင် လူမှားနေပြီ ထင်တယ်။"

အဘွားယန်က နောက်မှ အမှီလိုက်လာကာ ပြောခဲ့သည်။ "မင်းက ဘယ်လိုလူလဲ၊ သူများအိမ်ကို ဒီလိုမျိုး အတင်းဝင်လာရလား"

ထိုအမျိုးသားက သူမကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ယန်ရွှယ်ကိုသာ စိုက်ကြည့်နေသည်။

"ရှို့ယန်၊ ငါ့ကို မမှတ်မိတော့ဘူးလား။ ငါက မင်းရဲ့ ဦးလေး ရုံခန်းလေ။ မင်း ငယ်ငယ်က ငါ ပွေ့ချီခဲ့ဖူးသေးတယ်။"

ယန်ရွှယ် မှတ်မိတာပေါ့။ ရွှယ်ရုံခန်း သူမ၏ ဖခင်အရင်းဘက်မှ မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်၏ သားဖြစ်ပြီး သူမဖခင်နှင့် ရင်းနှီးသူ ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူမ ဘာကြောင့် သူ့ကို အသိအမှတ်ပြုရမည်နည်း။

သူမ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ "ရှင် မှားနေပြီ။ ဒီမှာ ရှို့ယန် ဆိုတဲ့သူ မရှိဘူး—ယန်ရွှယ်ပဲ ရှိတယ်။"

ရွှယ်ရှို့ယန်ဆိုသည့် နာမည်မှာ ထိုမိသားစုထံမှ သူမ ထွက်ခွာလာကတည်းက ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ယခု သူမသည် ယန်ရွှယ် ဖြစ်ပြီး အဘွားယန်နှင့် ယန်ကျိအန်းတို့ကိုသာ သူမ၏ မိသားစုအစစ်အမှန်ဟု သတ်မှတ်ထားသည်။