အခန်း (၁၄၄)

သူမ၏ မျက်နှာတွင် သူသိသည့် မိန်းကလေး၏ အငွေ့အသက်အချို့ ရှိနေသော်လည်း သူမ၏ အပြုံးမှာ အညံ့ခံလိုသည့် အမူအရာ မရှိပေ—သူမ၏ အမေနှင့် လုံးဝ မတူပေ။

ရွှယ်ရုံခန်း တုံ့ဆိုင်းသွားခဲ့သည်။ "ကောင်းပြီလေ၊ မင်း ငါ့ကို ငြင်းချင်ရင်လည်း ငြင်းပါ။ ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ ဇစ်မြစ်ကိုတော့ မငြင်းပါနဲ့။ ရွှယ် မိသားစုက မင်းကို ကျွေးမွေးပြုစုခဲ့တာပဲ။"

ယန်ရွှယ်သည် ပြန်တုံ့ပြန်ရန်ပင် စိတ်မပါတော့ဘဲ ပြောလိုက်သည်။ "အဘွား၊ ကျွန်မ ပင်ပန်းနေပြီ"

အဘွားယန်က သူမအနားသို့ အမြန်ရောက်လာပြီး ပြောလိုက်သည်။ "လာ လာ၊ သွားနားရအောင်" ထို့နောက် ရွှယ်ရုံခန်းကို မောင်းထုတ်တော့သည်။ "သူပြောတာ မကြားဘူးလား။ ထွက်သွားတော့!"

"မင်းရဲ့ အဖွားအရင်းက မင်းကို သတိရနေတာ" ရွှယ်ရုံခန်းက အတင်းပြောခဲ့သည်။ "မဟုတ်ရင် ငါ့ကို ဒီအဝေးကြီးအထိ ဘာလို့ လွှတ်ပါ့မလဲ။ သူမက မင်းအတွက် အမွေတောင် ချန်ထားပေးသေးတယ်။"

မသိချင်ယောင်ဆောင်နေ၍ မရတော့မှန်း သိသဖြင့် ယန်ရွှယ် ရပ်လိုက်သည်။

"ဟန်ဆောင်မနေပါနဲ့တော့။ ရှင့်ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်အစစ်ကိုပဲ ပြောပါ—ကျွန်မက အဲဒါတွေကို ယုံမှာ မဟုတ်ဘူး။"

ရွှယ်ရုံခန်းသည်လည်း ဤမိန်းကလေးမှာ သူထင်သလို စိတ်ပျော့သူမဟုတ်ကြောင်းနှင့် သူမ၏ မိသားစုဟောင်းအပေါ် သံယောဇဉ်မရှိကြောင်း နားလည်သွားသည်။ ထို့ကြောင့် တိုက်ရိုက်ပင် ပြောလိုက်သည်။

"မင်းရဲ့ တတိယဦးလေးက အခု သေအံ့ဆဲဆဲ ဖြစ်နေပြီ။"

ဤစကားက ယန်ရွှယ်ကို အနည်းငယ် အံ့သြသွားစေသည်။ သူမ၏ တတိယဦးလေးမှာ သူမဖခင်ထက် လေးနှစ်ခန့် ငယ်ရာ အသက် ၄၀ ပင် မပြည့်သေးပေ။ သို့သော် ၎င်းက သူမနှင့် ဘာဆိုင်သနည်း။ ယန်ရွှယ်က ဗိုက်ကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ထောက်ထားရင်း ဘာမှ မတုန်လှုပ်ဘဲ မြန်မြန်ပြောရန်သာ မျက်ခုံးပင့်ပြလိုက်သည်။

ရွှယ်ရုံခန်းမှာ ရင်ထဲတွင် သက်ပြင်းချမိတော့သည်။ မျိုးနွယ်စုမှ အဒေါ်ဖြစ်သူ၏ အကူအညီတောင်းမှုကို လက်ခံမိပြီး ဤအဝေးကြီးအထိ အလကားလာခဲ့သည်ကို နောင်တရသွားသည်။ သူ့အဒေါ်က ယန်ရွှယ်မှာ ငယ်သေးပြီး ပထွေးအိမ်တွင် နေရသဖြင့် အခက်အခဲရှိနေပေလိမ့်မည်၊ ချော့မော့ပြောလျှင် ရလိမ့်မည်ဟု အတင်းပြောခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဤကဲ့သို့သော အမျိုးသမီးကို မည်သို့ လွယ်လွယ်နှင့် စည်းရုံးနိုင်ပါမည်နည်း။

သူ နည်းဗျူဟာ ပြောင်းလိုက်သည်။ "မင်းရဲ့ တတိယဦးလေးမှာ သားသမီးမရှိဘူး။ မင်းက မိသားစုမှာ ကျန်ရှိတဲ့ တစ်ဦးတည်းသော အမွေခံပဲ။ မင်းအဖွားက ပိုင်ဆိုင်တာအားလုံးကို မင်းကို ပေးခဲ့ချင်နေတာ။"

သံယောဇဉ်နှင့် ပြော၍ မရလျှင် အကျိုးအမြတ်ဖြင့် ဆွဲဆောင်ရန် သူ ကြိုးစားကြည့်သည်။ "မင်းအဖိုးအဖွားတွေမှာ ပိုင်ဆိုင်မှုတချို့ ဖုံးကွယ်ထားတာ ရှိတယ်ဆိုတာ မင်းသိမှာပါ။"

သို့သော် ယန်ရွှယ်က အခြားအချက်ကို သတိထားမိသွားသည်။ "သားသမီးမရှိဘူး ဟုတ်လား။ ကျွန်မ ထွက်လာတုန်းက တတိယဒေါ်လေးမှာ ကိုယ်ဝန်ရှိနေပြီလေ။"

"ရှိခဲ့ပါတယ်၊ သားလေးတစ်ယောက် မွေးခဲ့တယ်" ရွှယ်ရုံခန်းက ဝန်ခံလိုက်သည်။ "ဒါပေမဲ့ ၁၉၆၀ ငတ်မွတ်ခေါင်းပါးမှု ဘေးဆိုက်တုန်းက အဲဒီကလေး မရှင်ခဲ့ဘူး။ မင်းဦးလေးရဲ့ ကျန်းမာရေးကလည်း အဲဒီကတည်းက ပျက်စီးသွားတာ။"

သူတို့ ဘာကြောင့် သူမကို လာရှာသည်ကို ယန်ရွှယ် နားလည်သွားသည်။ သူတို့ မျိုးဆက်ပြတ်တော့မည် မဟုတ်ပါလား။ သူမ၏ အဖိုးအဖွားများတွင် သားသုံးယောက်ရှိခဲ့ရာ အကြီးဆုံးမှာ စစ်မြေပြင်တွင် ကျဆုံးခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် သူမအဖိုးမှာ သုံးဆက်တိုင်တိုင် တစ်ဦးတည်းသော သားဖြစ်ရာ မျိုးနွယ်စုနှင့်လည်း သိပ်မပတ်သက်ပေ။ အပြင်လူများကို အမွေမပေးချင်တာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ယန်ရွှယ်၏ မျက်လုံးများတွင် နားလည်မှုအရိပ်အယောင်များ လက်ခနဲ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

"သူတို့က စေတနာသက်သက်နဲ့ ကျွန်မကို ပြန်လာစေချင်တာ မဟုတ်ဘူးပေါ့။ သူတို့ အိုမင်းလာတဲ့အခါ ကျွန်မက ပြုစုစောင့်ရှောက်ပေးရမှာလား၊ ဒါမှမဟုတ်..."

တကယ့်ကိုပင်၊ သံယောဇဉ်ကော အကျိုးအမြတ်ပါ သူမ၏ ဝေဖန်ပိုင်းခြားမှုကို မဖုံးလွှမ်းနိုင်ပေ။ ဆွဲဆောင်မှုရှိသည့် ကမ်းလှမ်းချက်ဖြစ်သော်လည်း သူမက အသေးစိတ်ကို ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာနေဆဲ ဖြစ်သည်။

ရွှယ်ရုံခန်းက နောက်ထပ် သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို ထိန်းရင်း ဖြေလိုက်သည်။ "မင်း အိမ်ထောင်ကျနေပြီ မဟုတ်လား။ သူတို့က မင်းရဲ့ခင်ပွန်းကို မင်းဦးလေးအတွက် နာရေးအခမ်းအနားမှာ အရိုးအိုး ကိုင်ပေးစေချင်ရုံတင်ပါ။"

ဆိုလိုသည်မှာ ဒေသန္တရ ဓလေ့ထုံးစံအရ အမျိုးသမီးများ သုသာန်သို့ မဝင်ရသဖြင့် ချီဖန့်ကို သားအရင်းကဲ့သို့ နာရေးကိစ္စများတွင် ပါဝင်လုပ်ဆောင်စေချင်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ယန်ရွှယ် ရယ်ချင်သွားသည်။ "အဲဒီတုန်းက ကျွန်မအမေက ဘာလို့ အတင်းအကျပ် နောက်အိမ်ထောင်ပြုပြီး ကျွန်မရဲ့ မျိုးရိုးနာမည်ကိုပါ ပြောင်းပစ်ခဲ့ရလဲဆိုတာ ရှင်တို့ တကယ်ပဲ မသိကြတာလား"

ရွှယ်ရုံခန်း၏ ဖခင်ဖြစ်သူသည် မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင် ဖြစ်သောကြောင့် ထိုစဉ်က ကိစ္စများကို မသိဘဲ မနေပေ။ ယန်ရွှယ်၏ စကားကြောင့် ရွှယ်ရုံခန်း၏ မျက်လုံးများ ပျာယာခတ်သွားသည်ကို မြင်တော့ ယန်ရွှယ် ပို၍ပင် သဘောကျသွားသည်။

"ဒါတွေ အကုန်သိနေပါလျက်နဲ့ ကျွန်မခင်ပွန်းကို သူ့အတွက် အရိုးအိုး ကိုင်ခိုင်းဖို့ မျှော်လင့်နေကြတာလား။ ရှင်တို့ ဘာတွေ တွေးနေကြတာလဲ"

ရွှယ်ရုံခန်းသည် သူမ ဤမျှအထိ မှတ်မိနေလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။ သူ မရေမရာဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်သည်။ "ငါတို့ဆီက ဓလေ့အရတော့ အရိုးအိုးကိုင်တဲ့သူက အမွေတစ်ဝက် ရမှာလေ။"

သူက အသံကိုနှိမ့်ကာ ဆက်ဖြောင်းဖျခဲ့သည်။ "မင်းကိုယ်တိုင် လုပ်ရမှာလည်း မဟုတ်ဘူးလေ။ အပြင်လူတွေ ရသွားတာထက်စာရင် မင်းဦးလေးရဲ့ အမွေတစ်ဝက်ကို မင်းယူလိုက်တာ ပိုမကောင်းဘူးလား"

သို့သော် သူကိုယ်တိုင်ကော ဤအဝေးကြီးအထိ လာရှာနေသည်မှာ ဘာအကျိုးအမြတ်ကြောင့်နည်း။ သူမဖခင်အပေါ် သံယောဇဉ်ရှိ၍တော့ မဖြစ်နိုင်ချေ။

ယန်ရွှယ် လက်ကာပြလိုက်သည်။ "တော်ပါတော့။ ကျွန်မ ဘယ်လောက်ပဲ အခက်တွေ့နေပါစေ—အခုလည်း အခက်အခဲ မရှိပါဘူး—ကျွန်မရဲ့ ခင်ပွန်းကို အဲဒီလို လူယုတ်မာမျိုးအတွက် ဦးချခိုင်းမှာ မဟုတ်ဘူး။"

ထိုစဉ်က သူမအမေမှာ စော်ကားခံရလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း တရားမျှတမှု မရခဲ့ပေ။ အခုမှ လာပြီး အနာပေါ် ဆားဖြူးနေကြတာလား။ ချီဖန့်ကဲ့သို့ ဖြောင့်မတ်သော အမျိုးသားတစ်ဦးက ဘာကြောင့် အဲဒီလို မိစ္ဆာကောင်ရှေ့မှာ ဒူးထောက်ပြီး သားကောင်း အလုပ်လုပ်ပေးရမှာလဲ။

ရွှယ်ရုံခန်းက ထပ်ပြောရန် ပြင်နေသည်ကို မြင်တော့ ယန်ရွှယ်က သူမ၏ ဗိုက်ကို ကိုင်လိုက်သည်။

"တကယ်ပြောတာပါ၊ ကျွန်မ အခုပဲ ဗိုက်နာလာနိုင်တယ်။ မွေးခါနီး အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ကို စိတ်ဖိစီးအောင် လုပ်တဲ့ တာဝန်ကို ရှင် ယူချင်လို့လား"

ထိုစကားက သူ့ကို နှုတ်ပိတ်သွားစေသည်။ အဆုံးတော့ သူက သူမကို စည်းရုံးရန် လာခြင်းဖြစ်ပြီး ရန်သူလုပ်ရန် လာခြင်းမဟုတ်ပေ။ တကယ်လို့ သူ့ကြောင့် ယန်ရွှယ် ဗိုက်စောနာပြီး တစ်ခုခုဖြစ်သွားလျှင် သူမက သူတို့ တောင်းဆိုချက်ကို ဘယ်လိုလုပ် သဘောတူပါတော့မည်နည်း။

အချိန်ကိုက မကောင်းတာ။ ဘာလို့ အခုမှ ဗိုက်ကြီးနေရတာလဲ။ နည်းနည်းလောက် နောက်ကျမှ လာခဲ့ရင် အဆင်ပြေမှာပဲ။ တခြားနည်းလမ်း မရှိတော့သဖြင့် ရွှယ်ရုံခန်းသည် သူမအား "အလုပ်မရှုပ်တော့တဲ့ အချိန်" မှ ပြန်လာခဲ့မည်ဟု ဆိုကာ ထွက်သွားတော့သည်။ သို့သော် ကလေးမွေးခြင်းမှာ ခန့်မှန်း၍ မရပေ။ သူ ဒီမှာ အကြာကြီး စောင့်မနေနိုင်ဘူးလေ။

အပြင်ထွက်လာရင်း သူက လမ်းသွားလမ်းလာ တစ်ဦးကို တား၍မေးလိုက်သည်။ "အားနာပါတယ်၊ ယန်ရွှယ်ရဲ့ ခင်ပွန်း ဘယ်မှာ အလုပ်လုပ်လဲ သိလား"

"ဪ၊ နည်းပညာရှင်ချီကို ပြောတာလား"

ထိုလူက ပြုံးကာ သစ်တောစခန်းမှ လူတိုင်း ထိုဇနီးမောင်နှံကို သိကြသည်။ သူက စက်ပြင် အလုပ်ရုံ ဘက်ကို ညွှန်ပြလျက် ပြောလိုက်သည်။

"ဟိုမှာ နည်းပညာရှင် ချီလို့ မေးကြည့်လိုက်ပါ။" ထို့နောက် သူက သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးခဲ့သည်။"ခင်ဗျားက နည်းပညာရှင်ယန်ကို သိလို့လား"

"နည်းပညာရှင်ယန်"

ဤဘွဲ့နာမည်ကို ရွှယ်ရုံခန်း ဒုတိယအကြိမ် ကြားရခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုလူက မျက်တောင်ခတ်ကာ မေးလိုက်သည်။ "ခင်ဗျားက သူမကို သိတယ်ဆိုပြီး ဒါတောင် မသိဘူးလား"

ရွှယ်ရုံခန်း ထပ်မမေးနိုင်ခင်မှာပင် ထိုလူမှာ တခြားသူ ခေါ်သဖြင့် ထွက်သွားတော့သည်။ ထို့ကြောင့် သူ စက်ပြင်အလုပ်ရုံသို့သာ ဦးတည်လိုက်ရသည်။ ထိုနေရာတွင် "နည်းပညာရှင်ချီ" ကို မေးလိုက်သည်နှင့် လူချင်း တွေ့ရတော့သည်။

ချီဖန့်မှာ အသက် ၂၀ ကျော်သာ ရှိသေးပြီး အလွန်ပင် ရုပ်ဖြောင့်လှသည်—ရှို့ယန်နှင့် လိုက်ဖက်လှပေသည်။ သို့သော် သူ၏ အမူအရာမှာ အေးစက်လှပြီး အိမ်ထောင်ကို ဦးဆောင်မည့် အမျိုးသားမျိုး ဖြစ်ကာ ဇနီးသည်၏ အလိုကို အလွယ်တကူ လိုက်မည့်သူ မဟုတ်မှန်း သိသာသည်။

ရွှယ်ရုံခန်းက အပိုစကားမပြောဘဲ သူ့ကိုယ်သူ မိတ်ဆက်ကာ လာရင်းကိစ္စကို ပြောပြလိုက်သည်။ အမျိုးသမီးတွေကတော့ စိတ်ခံစားမှုနောက် လိုက်ပြီး အကျိုးအမြတ်ကို ငြင်းကောင်း ငြင်းလိမ့်မည်၊ ဒါပေမဲ့ ဒီအမျိုးသားကတော့ ပိုပြီး နားလည်လိမ့်မည်ဟု သူ တွေးထားသည်။

ချီဖန့်က နောက်ဆုံးတွင် ခေါင်းမော့ကြည့်လာပြီး မေးလိုက်သည်။ "ဘယ်လောက်တောင် ပိုင်ဆိုင်လို့လဲ"

သူ၏ လေသံမှာ လှောင်ပြောင်သရော်သည့် ပုံစံပေါက်နေသည်—ယန်ရွှယ်မှာ သူတစ်ပါး ပေးကမ်းတာကို မလိုသလို၊ သူကိုယ်တိုင်လည်း မလိုပေ။ သို့သော် ရွှယ်ရုံခန်းကမူ အထင်မှားသွားသည်။

"သူမရဲ့ မိသားစုက အရင်က ကိုယ်ပိုင်ချက်နည်းတွေရှိတဲ့ အရက်ချက်စက်ရုံ သေးသေးလေးတစ်ခု လုပ်ခဲ့တာ။ နောက်ပိုင်း အစိုးရနဲ့ ပုဂ္ဂလိက ပေါင်းစည်းပြီးတော့ သူတို့ အရက်စက်ရုံမှာပဲ အလုပ်လုပ်ခဲ့ကြတယ်။"

ပိုင်ဆိုင်မှုအားလုံး သိမ်းယူခံခဲ့ရသော်လည်း အချို့ကိုတော့ သူတို့ ဖုံးကွယ်ထားနိုင်ခဲ့သည်။ အာဇာနည်မိသားစု ဖြစ်ခြင်းကလည်း သူတို့ကို ကာကွယ်မှု ပေးထားခဲ့သည်။

ချီဖန့်က အချက်တစ်ခုကို သတိထားမိသွားသည်။ "အရက်ချက်စက်ရုံ သေးသေးလေးပဲလား"

ဤအချက်က သူ ထင်ထားသည်နှင့် မကိုက်ညီပေ။ သူက ယန်ရွှယ်ကို ပညာတတ် သို့မဟုတ် ရာထူးကြီး မိသားစုမှ လာသူဟု ထင်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ မြို့ငယ်လေးက အရက်ချက်စက်ရုံ မိသားစုက သမီးတစ်ယောက်က ဒီလောက်အထိ ဗဟုသုတတွေ ဘယ်လိုရှိနေတာလဲ။ သူမရဲ့ ဖခင်အရင်းဘက်က မဟုတ်ရင် ဘယ်က ဖြစ်နိုင်မလဲ။

ဒီယန်ရွှယ်က မူလလူ မဟုတ်တာလား? ဒါပေမဲ့ သူမရဲ့ မောင် ယန်ကျိအန်းက သူမနဲ့ နှစ်ပေါင်းများစွာ အတူနေခဲ့တာလေ၊ သူ သတိမထားမိဘဲ နေပါ့မလား။

ချီဖန့် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ တိတ်ဆိတ်သွားမိသည်။ ရွှယ်ရုံခန်းကမူ ၎င်းကို မကျေနပ်သည့် အမူအရာဟု ထင်သွားသည်။ ဒီလူက အလကားရမယ့် ငွေကိုတောင် နှာခေါင်းရှုံ့နေတာလား။ လောဘကြီးလှချည်လား။

သူက ထပ်ရှင်းပြရန် ပြင်နေစဉ်မှာပင် တစ်ယောက်ယောက် ပြေးဝင်လာခဲ့သည်။ "နည်းပညာရှင်ချီ! အဘွားယန်က ကျွန်တော့်ကို လွှတ်လိုက်တာ—နည်းပညာရှင်ယန် ဗိုက်နာနေပြီတဲ့!"

ချီဖန့် ချက်ချင်း ထရပ်လိုက်သည်။ "သားဖွားဆရာမ ရောက်ပြီလား"

သူက ရွှယ်ရုံခန်းကို အလွန်အေးစက်သော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်ရာ ရွှယ်ရုံခန်းမှာ ကျောချမ်းသွားတော့သည်။

နေပါဦး—ဒီလူက သူ့ကို အပြစ်တင်နေတာလား။

သူ့ကြောင့် ယန်ရွှယ် စိတ်ဖိစီးပြီး ဗိုက်နာလာရတာလို့ ထင်နေတာလား။

ရွှယ်ရုံခန်း ထွက်သွားပြီး မကြာမီမှာပင် ဗိုက်နာလာလိမ့်မည်ဟု ယန်ရွှယ် မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။ အစပိုင်းတွင် ပုံမှန်ဗိုက်ရစ်ခြင်းဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း မကြာမီမှာပင် ထူးခြားမှုကို သတိထားမိလိုက်သည်—ဒါဟာ ကလေးမွေးတော့မယ့် အစစ်အမှန် ဗိုက်နာမှုပဲ။

သူမ အဘွားယန်ကို ချက်ချင်းပြောလိုက်သည်။ "အဘွား၊ ကျွန်မ ကလေးမွေးတော့မယ် ထင်တယ်။"

သူမ၏ အသံမှာ အလွန်တည်ငြိမ်နေသဖြင့် အဘွားယန်မှာ အစပိုင်းတွင် သတိမပြုမိလိုက်ပေ။ ခဏအကြာမှ အလန့်တကြား အော်ခဲ့သည်။ "မင်း ကလေးမွေးတော့မှာလား"

အရာရာကို ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားပြီးဖြစ်သလို အဘွားယန်မှာလည်း သားဖွားကိစ္စများနှင့် မစိမ်းပေ။ သူမသည် အိမ်နီးချင်းတစ်ယောက်ကို ချီဖန့်ထံ အကြောင်းကြားပေးရန် အမြန်လွှတ်လိုက်သည်။

သူမ ပြန်ရောက်လာချိန်တွင် ယန်ရွှယ်သည် ဆံပင်ကို ဖြည်ထားပြီး ဖြစ်သည်။ "အဘွား၊ ကျွန်မကို ခေါင်းလျှော်ပေးလို့ ရမလား? ပြီးတော့ စားစရာလေး တစ်ခုခု နွှေပေးပါဦး—ခဏနေရင် အားရှိအောင် တစ်ခုခု စားထားရမယ်။"

ဒါက သူမ၏ ပထမဆုံးရင်သွေးဖြစ်သဖြင့် မွေးဖွားရန် အချိန်ကြာလိမ့်မည်။ နောက်ပိုင်းတွင် အားအင်လိုအပ်မည်ကို သူမ သိနေသည်။ ဤအချက်များမှာ အဘွားယန်က သတိပေးရမည် ဖြစ်သော်လည်း ယန်ရွှယ်က အရင်ဦးအောင် ပြောနေသဖြင့် အဘွားယန်မှာ ခဏတာမျှ စကားပင် မထွက်နိုင်ဖြစ်သွားရသည်။

ယန်ရွှယ်က ဗိုက်ကိုပွတ်ကာ ပြုံးပြသည်။ "အဘွား မြန်မြန်လုပ်နော်၊ မဟုတ်ရင် နောက်ကျ ကျွန်မ ထမင်းစားဖို့ အားရှိတော့မှာ မဟုတ်ဘူး။"

သူမ၏ ဖြူဖျော့နေသော မျက်နှာနှင့် နာကျင်မှုကြောင့် နှာခေါင်းပေါ်တွင် ထွက်လာသော ချွေးစက်ကလေးများသာ မရှိလျှင် သူမ ကလေးမွေးတော့မည်ကို မည်သူမျှ သိလိမ့်မည်မဟုတ်ပေ။

အဘွားယန်သည် အိုးထဲမှ ထမင်းကို အမြန်နွှေးပြီး ရေနွေးအိုးနှစ်လုံးဖြင့် ယန်ရွှယ်၏ ဆံပင်ကို ဆေးပေးသည်။

မကြာမီမှာပင် ချီဖန့် ပြန်ရောက်လာခဲ့သည်။ သူသည် အလုပ်ဝတ်စုံနှင့်ပင် ဖြစ်သော်လည်း တည်ငြိမ်နေဆဲဖြစ်သည်။ အိမ်ထဲဝင်လာသည်နှင့် သူ၏မျက်လုံးများက ယန်ရွှယ်ကို ရှာပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ကိုယ် သားဖွားဆရာမကို ခေါ်ခိုင်းထားပြီးပြီ။ သူ မကြာခင် ရောက်လာလိမ့်မယ်"

ယန်ရွှယ် "အင်း" ဟုသာ တိုးတိုးလေး ပြန်ထူးလိုက်သည်။

သူက ဆက်ပြောခဲ့သည် - "အတွင်းရေးမှူးလျန်နဲ့လည်း စကားပြောထားပြီးပြီ။ လိုအပ်ရင် ဆိုင်ကယ်တွဲလှည်းက အချိန်မရွေး အသင့်ပဲ။"

ဒါက ကြိုတင်ကာကွယ်မှု တစ်ခုဖြစ်သည်။ ပြဿနာတက်မှ ပြာပြာသလဲ လုပ်နေခြင်းထက် အခုကတည်းက စီစဉ်ထားခြင်းက ပိုကောင်းသည်။

ယန်ရွှယ်က "အင်း" ဟု ထပ်ထူးပြန်သည်။ သူမသည် အခြားစီစဉ်စရာ ရှိသေးလားဟု စဉ်းစားနေစဉ်မှာပင် ချီဖန့်က အဝတ်အစားလဲ၊ လက်ဆေးပြီးနောက် သူမ၏ ဆံပင်ကို အခြောက်ခံပေးရန် ပြန်ရောက်လာသည်။

"ကျိအန်းကို ကျောင်းကနေ သွားကြိုဖို့ အဒေါ်လျိုကို အကူအညီတောင်းထားတယ်။ နောက်ကျသွားရင် သူတို့အိမ်မှာပဲ တစ်ညအိပ်ခိုင်းလိုက်မယ်။"

သူသည် ကျောင်းတက်နေသည့် ယန်ကျိအန်းအတွက်ပါ ထည့်တွက်ထားပေးသည်။ ဤအချိန်တိုအတွင်း သူ ဘယ်နှစ်နေရာအထိ ပြေးလွှားပြီး ဘယ်လောက်တောင် စီစဉ်ခဲ့ရလဲ မသိပေ။

ယန်ရွှယ် ခဏစဉ်းစားကြည့်သည်။ သူက အစစအရာရာ စေ့စပ်လွန်း၍လား၊ သို့မဟုတ် ဗိုက်နာနေ၍လား မသိ၊ သူမ ထပ်ဖြည့်ပြောစရာ ဘာမှမရှိတော့ပေ။ သူမသည် သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ အရာရာကို သူမကိုယ်တိုင် စဉ်းစားစရာမလိုဘဲ အခြားတစ်ယောက်က အကုန်စီစဉ်ပေးနေသည်ကို သူမ မယဉ်ပါးသေးပေ။

အဘွားယန်မှာလည်း မယဉ်ပါးပေ။ ဒီဇနီးမောင်နှံက အလွန်တည်ငြိမ်ပြီး စနစ်ကျလွန်းနေသဖြင့် အိမ်ရှိ လူကြီးဖြစ်သော သူမပင် မလိုအပ်သလို ခံစားနေရသည်။

မကြာမီ သစ်တောစခန်းမှ သားဖွားဆရာမ ရောက်လာသည်။ မြင်ကွင်းကို ကြည့်ပြီး သူမမှာ ဘယ်သူက ဗိုက်နာနေတာလဲဟုပင် သံသယဝင်မိသွားသည်။ အမေဖြစ်သူကလည်း နာကျင်၍ အော်ဟစ်နေခြင်း မရှိသလို မိသားစုဝင်များကလည်း ပြာယာခတ်မနေပေ။ သူမ ဘာတောင်းတောင်း ချက်ချင်း လက်ထဲရောက်လာသည်မှာ အကြိမ်ကြိမ် လေ့ကျင့်ထားသည့်အတိုင်းပင်။

ချီဖန့်သည် ယန်ရွှယ်ကို တွဲ၍ လမ်းလျှောက်ပေးနေဆဲဖြစ်ပြီး သူ၏လက်များမှာ ခိုင်မြဲကာ အသံမှာလည်း တည်ငြိမ်နေသည်။ သူတို့ကို ကြည့်ရုံနှင့်ပင် သားဖွားဆရာမမှာ စိတ်အေးသွားရသည်။

ယန်ရွှယ်၏ ဗိုက်နာသည့်အကြိမ်ရေ စိပ်လာသောအခါမှ ဆရာမက အထဲသို့ ရွှေ့ရန် ပြောတော့သည်။ ချီဖန့်က သူမ၏ ပုခုံးကို ကိုင်ကာ နဖူးကို နမ်းပြီး ပြောလိုက်သည်။"ဆရာဝန်က ကလေးအနေအထား ကောင်းတယ်၊ အရွယ်လည်း သိပ်မကြီးဘူးလို့ ပြောထားတယ်လေ။ အရာရာ အဆင်ပြေမှာပါ။ မကြောက်နဲ့နော်"

နောက်ဆုံးစကားလုံးများကို သူမ၏နားနားတွင် တိုးတိုးလေး ကပ်ပြောခြင်းဖြစ်ရာ အခြားသူများကို မကြားစေချင်ပုံရသည်။ သို့သော် ထိုစကားက ယန်ရွှယ်၏ မျက်ဝန်းများကို စိုစွတ်သွားစေသည်။

သူ သတိထားမိနေတာပဲ။

သူမသည် အခြားသူများကို စိတ်မပူစေရန် မကြောက်သလို၊ မတုန်လှုပ်သလို ဟန်ဆောင်နေသည်ကို သူ သတိထားမိနေသည်။ သို့သော် ဤသည်မှာ သူမ၏ ပထမဆုံး မွေးဖွားမှုဖြစ်ပြီး ဗိုက်ထဲမှ နာကျင်မှုမှာ မခံမရပ်နိုင်အောင်ပင်။ ပိုဆိုးသည်မှာ ဤခေတ်ကာလတွင် ခွဲစိတ်မွေးဖွားနိုင်သည့် ဆေးရုံရှာရန်မှာ မဖြစ်နိုင်သလောက်ပင်။

ယန်ရွှယ်သည် အကောင်းမြင်တတ်ပြီး ကြံ့ခိုင်သူဖြစ်သော်လည်း သံမဏိနှင့် လုပ်ထားသည် မဟုတ်ပေ။ သူမ၏ ဘဝက အားနည်းခွင့် သို့မဟုတ် ယိုင်လဲခွင့်ကို တစ်ခါမျှ မပေးခဲ့ဖူးခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် သူမ၏ တည်ငြိမ်မှုများ ပြိုကွဲသွားသည်။ သူမ ဘာမှမပြောသော်လည်း သူမ၏ မျက်ဝန်းထဲမှ မျက်ရည်စများက အရာရာကို ဖော်ပြနေသည်။

ချီဖန့်က သူမ၏ မျက်ရည်များကို သုတ်ပေးကာ ပါးပြင်ကို အုပ်ကိုင်ပြီး သူ၏နဖူးနှင့် သူမ၏နဖူးကို ထိကပ်ထားလိုက်သည်။ အခန်းထဲတွင် လူရှိနေသည်ကို သူ ဂရုမစိုက်ပေ။

"မကြောက်နဲ့။ ကိုယ် ရှိတယ်"

သူ၏ အသံမှာ သားဖွားဆရာမကို ခေါ်ထားကြောင်း၊ အတွင်းရေးမှူးလျန်နှင့် စကားပြောထားကြောင်း၊ အရာရာ ပြင်ဆင်ထားကြောင်း ပြောခဲ့စဉ်ကအတိုင်း တည်ငြိမ်နေဆဲဖြစ်သည်။

သူသည် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းကို အသာအယာ ထိတွေ့ပြီး ဆက်ပြောလိုက်သည်။ "အရမ်းနာရင် ကိုယ့်ကို လှမ်းခေါ်လိုက်။ ကိုယ် အထဲဝင်လာပြီး မင်းဘေးမှာ နေပေးမယ်"

ယန်ရွှယ်သည် သူ့ကို မလွှတ်ချင်သဖြင့် သူ၏ ညှပ်ရိုးကို ခပ်ပြင်းပြင်း ကိုက်လိုက်ရာ ရှပ်အင်္ကျီမှာ စိုစွတ်သွားတော့သည်။ ထိုအခါမှ သူမ သူ့ကို တွန်းထုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ဒီမှာ လာပြီး ပြဿနာရှာမနေနဲ့တော့"

ထို့နောက်တွင် ဖြစ်ပျက်သမျှမှာ ယန်ရွှယ်အတွက် ဝေဝေဝါးဝါးပင် ဖြစ်သည်—နာကျင်မှုကြောင့် ပင်ပန်းလွန်းသဖြင့် ဘာမှ မမှတ်မိတော့ပေ။ သားဖွားဆရာမ၏ ညွှန်ကြားချက်အတိုင်း အသက်ရှူသွင်း၊ အားစိုက်ညှစ် ရသည်ကိုသာ သိတော့သည်။

အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက်တွင် သူမ၏ ကိုယ်ထဲမှ တစ်ခုခု ကျွတ်ထွက်သွားသလို ခံစားလိုက်ရပြီး သားဖွားဆရာမ၏ ဝမ်းသာအားရ အော်ဟစ်သံကို ကြားလိုက်ရသည်။

"သားလေး! ကျန်းကျန်းမာမာနဲ့ ထွားထွားကြိုင်းကြိုင်း သားလေး!"

တစ်စုံတစ်ယောက်က ပိုးသတ်ထားသည့် ကတ်ကြေးဖြင့် ချက်ကြိုးကို ဖြတ်ပေးပြီးနောက် ကလေးငယ်၏ အသံကျယ်ကျယ် ငိုသံက အခန်းထဲတွင် ပျံ့နှံ့သွားတော့သည်။