အခန်း (၁၄၅)

ယန်ရွှယ်သည် အမောဖြေရင်း အတော်ကြာမှ မျက်လုံးဖွင့်ကြည့်နိုင်ခဲ့သည်။ ထိုအချိန်တွင် သစ်တောစခန်း၌ မီးပျက်နေပြီဖြစ်ရာ စားပွဲပေါ်မှ ဖယောင်းတိုင်မီးရောင် မှိန်မှိန်လေးသာ ရှိတော့သည်။

သဘတ်လေးတစ်ခုက သူမ၏မျက်နှာမှ ချွေးများကို အသာအယာ သုတ်ပေးနေပြီး ပါးပေါ်တွင် ကပ်နေသော ဆံစလေးများကို ဖယ်ရှားပေးရန် ကြိုးစားနေသည့် လက်ချောင်းကလေးများကို မြင်လိုက်ရသည်။

သို့သော် အကြိမ်ကြိမ် ကြိုးစားသော်လည်း ဆံစများက ဖယ်၍မရပေ။ အစပိုင်းတွင် ရှုပ်ထွေးနေ၍ဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း နောက်မှ ထိုအမျိုးသား၏ လက်များ တုန်ယင်နေခြင်းကြောင့် ဖြစ်ကြောင်း သူမ သိလိုက်ရသည်။

သူမသည် သူ့မျက်နှာကို မော့ကြည့်လိုက်ရာ အမြဲတမ်းလိုလို တည်ငြိမ်အေးစက်နေသော သူ့မျက်နှာကို မြင်ပြီး ရယ်ချင်သွားခဲ့သည်။ "ဆရာကြီးချီ၊ ရှင် စက်ပြင်ရင်လည်း ဒီလိုပဲ ပြင်တာလား"

သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများ ရပ်တန့်သွားသည်။ သူ၏ လက်မဖြင့် သူမ၏ပါးကို အသာအယာ ပွတ်သပ်လိုက်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "စက်တွေက မင်းမှ မဟုတ်တာ"

သူ၏ အသံမှာ နူးညံ့နေပြီး ဖယောင်းတိုင်မီးရောင်အောက်တွင် သူ၏ မျက်ဝန်းများမှာ ကြင်နာမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ ယန်ရွှယ်သည် သူ့အပေါ် အထင်မှားခဲ့ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။ သူသည် ခွေးတစ်ကောင်ကိုပင် ကြင်နာစွာ ကြည့်မည့်သူမျိုး မဟုတ်ပေ—သူ အမှန်တကယ် စိတ်ပျော့ပြောင်းသွားသည့်အခါ ထိုအရာမှာ ထင်ရှားလှသည်။

ထို့ကြောင့် သူမ ငြိမ်ငြိမ်လေးနေကာ သူက သူမ၏ဆံပင်နှင့် အဝတ်အစားများကို ပြင်ပေးသည်ကို ခံယူပြီးနောက်မှ သူတို့၏ကလေးကို ရှာတော့သည်။

"၃ ကီလိုခွဲနီးပါး (၆ ပေါင် ၁ အောင်စ) ရှိတယ်" ဟု သားဖွားဆရာမက ကလေးကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ပြီး အနှီးထုပ်ပေးရင်း ပြောခဲ့သည်။ သူမသည် ကလေးကို ချီဖန့်ထံ ပေးလိုက်ရာ သူက ယန်ရွှယ်၏ ခေါင်းအုံးဘေးတွင် ဂရုတစိုက် ချထားပေးခဲ့သည်။

သေးငယ်ပြီး နူးညံ့သော အနီရောင်သန်းသည့် သတ္တဝါလေးသည် မျက်လုံးများကို တင်းတင်းပိတ်ကာ အသက်ကို ခပ်မှန်မှန် ရှူနေသည်။ ယန်ရွှယ် သူမ၏ပါးကို ကလေးနှင့် ကပ်ထားလိုက်သည်။ သွေးသားရင်းချာ၏ နွေးထွေးမှုမှာ သူမ၏ ရင်ထဲသို့ တိုက်ရိုက် စီးဝင်သွားသည်။

ဒီနေ့ကစပြီး သူမတွင် မိသားစုဝင်အသစ် တစ်ယောက် တိုးလာပြီ—သူမနှင့် ချီဖန့်တို့ရဲ့ သွေးသားရင်းချာလေး။ ချီဖန့်သည်လည်း လက်ချောင်းလေးဖြင့် ကလေး၏ ပါးကို အသာအယာ ထိတွေ့လိုက်သည်။ ဒီနေ့ကစပြီး သူ့မှာလည်း မိသားစုဝင်အသစ် တစ်ယောက် တိုးလာပြီ...

ယန်ကျိအန်းသည် နောက်တစ်နေ့မှသာ တူလေးကို တွေ့ခွင့်ရခဲ့သည်။ သူသည် အစ်မနှင့် ယောက်ဖကို တစ်လှည့်စီကြည့်ပြီးနောက် ကလေးက နည်းနည်း... မလှဘူးလို့ ပြောဖို့ကိုတော့ လိမ္မာပါးနပ်စွာ ရှောင်ကြဉ်လိုက်သည်။

ကလေးလာကြည့်သည့် လျိုဝေပင်းကမူ အတွေ့အကြုံရှိသူပီပီ ပြောလိုက်သည်။ "စိတ်မပူပါနဲ့၊ အိုက်ရုန်လည်း မွေးကာစက ဒီလိုပါပဲ။ ကြီးလာရင် ချောလာမှာပါ" ကလေးမလေးမှာ အခုဆိုလျှင် ဖြူဖြူဖွေးဖွေးနှင့် ချစ်စရာကောင်းနေပြီ ဖြစ်သဖြင့် ယန်ကျိအန်း စိတ်အေးသွားရသည်။

ကလေးကို ကြည့်ပြီးနောက် ထိုနှစ်ယောက်မှာ ကျောင်းတက်ရန် ပြန်သွားကြသည်။ ချီဖန့်ကမူ စက်ပြင်အလုပ်ရုံမှ ခွင့်ယူကာ ယန်ရွှယ်နှင့် ကလေးကို ပြုစုရန် အိမ်တွင် နေခဲ့သည်။

ယန်ရွှယ်မှာမူ ယောက်ျားကြီးတန်မဲ့ သူ ဘယ်လိုများ ခွင့်တောင်းခဲ့လဲ မသိသော်လည်း ရှု့ဝမ်လီကတော့ ခွင့်ပေးလိုက်သည်ပင်။ ထို့ကြောင့် နို့တိုက်ရုံမှလွဲ၍ ကျန်သည့် အနှီးလဲခြင်း ကိစ္စများကို ယန်ရွှယ် စိတ်ပူစရာ မလိုတော့ပေ။

ရွှယ်ရုံခန်း နောက်တစ်ကြိမ် ရောက်လာသောအခါ ချီဖန့်က တံခါးဝမှပင် ဆီးတားလိုက်သည်။ သူသည် သူ့ကို အထဲသို့ ပေးမဝင်ဘဲ ပြောလိုက်သည်။ "သူမ ပြီးခဲ့တဲ့အကြိမ်က ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောပြီးသားပါ"

သူ၏ အသံမှာ အေးစက်နေပြီး သူ၏ မျက်ဝန်းများက တစ်စုံတစ်ယောက်ကို ကြည့်လိုက်လျှင် ကျောချမ်းသွားစေသည်။ ရွှယ်ရုံခန်းသည် ထိုနေ့က အကြည့်ကို ပြန်သတိရသွားသော်လည်း အမှတ်တမဲ့ပင် သဘောထားလိုက်သည်။ အဆုံးတော့ သူက ယန်ရွှယ်ကို စော်ကားထားသည် မဟုတ်ပေ—သူမ ကလေးမွေးသည်ဖြစ်စေ၊ မမွေးသည်ဖြစ်စေ သူ့အတွက် ဘာအရေးပါသနည်း။

ထို့ပြင် ဤအမျိုးသားသည် ယခင်က ကမ်းလှမ်းချက်မှာ နည်းလွန်းသည်ဟု ပြောခဲ့ဖူးသဖြင့် သူ ပြုံးကာ အိတ်ထဲမှ ငါးယွမ် ထုတ်ပေးခဲ့သည်။ "မလောပါနဲ့၊ ဒါကို နောက်မှ တိုင်ပင်လို့ ရပါတယ်။ ဒီနေ့တော့ ကလေးကို လာကြည့်တာပါ"

ထိုခေတ်က ၎င်းမှာ အတော်လေး များပြားသော ပမာဏ ဖြစ်သည်။ ပုံမှန်ဆိုလျှင် နှစ်ယွမ်ခန့်သာ ပေးလေ့ရှိကြသည်။ သို့သော် ချီဖန့်က ထိုငွေကို မကြည့်ဘဲ ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။

"သူ့မိသားစုက ခင်ဗျားကို တော်တော်ပေးထားတယ် မဟုတ်လား"

ထိုမေးခွန်းကြောင့် ရွှယ်ရုံခန်း ကိုယ်ရှိန်သတ်သွားသည်။ "ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ။ ငါတို့တွေက အမျိုးတွေပဲလေ၊ ယန်ရွှယ်နဲ့ ငါက မျိုးရိုးနာမည်တူတယ် မဟုတ်လား..."

"ဒါဆို ဘာလို့ ဒီလောက်အထိ အားထုတ်နေရတာလဲ"

ချီဖန့်က ထိုငါးယွမ်ကို ကြည့်ကာ လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

ရွှယ်ရုံခန်း မျက်နှာ ပျက်သွားသည်။ "ယန်ရွှယ် ကလေးမွေးလို့ လက်ဆောင်ပေးတာ ဘာမှားလို့လဲ။ ငါက သူမရဲ့ ဦးလေးလေ!"

သူသည် ချီဖန့်၏ သဘောထားမှာ အမွေနည်းလွန်း၍ သို့မဟုတ် ဇနီးမောင်နှံနှစ်ဦး သဘောတူညီမှု မရသေး၍ဟု ထင်နေသည်။ သူက အသံနှိမ့်ကာ ပြောပြန်သည်။

"စဉ်းစားကြည့်စမ်းပါ။ ဒါက အလကားရမယ့် ငွေလေ၊ ဘာမှ အားစိုက်စရာ မလိုဘူး။"

ချီဖန့်က ပြန်မထူးသဖြင့် သူက ဆက်ပြောခဲ့သည်။ "ငါက ယန်ရွှယ်ရဲ့ အဖေနဲ့ ရင်းနှီးလို့သာ လုပ်ပေးနေတာ။ ဒါတွေက သူမ ရသင့်တာတွေပဲ—တခြားသူတွေကို ပေးလိုက်တော့မလို့လား"

သို့သော် ယန်ရွှယ်သည် သူတို့၏ လက်ဆောင်များကိုလည်း မလိုချင်သလို အမျိုးလည်း မတော်ချင်ပေ။ ချီဖန့်က အေးစက်စွာပင် ပြောလိုက်သည်။ " ခင်ဗျားရှိနေတာပဲ မဟုတ်လား"

ရွှယ်ရုံခန်း ခဏ ကြောင်သွားပြီးမှ ချီဖန့်က ဆက်ပြောခဲ့သည်။ "ဘာမှ အားစိုက်စရာ မလိုဘူးဆိုရင် ခင်ဗျားကိုယ်တိုင်ပဲ လုပ်လိုက်ပါလား။"

ယခုမှ ရွှယ်ရုံခန်း နားလည်သွားခဲ့သည်။ ချီဖန့်က သူ့ကိုသာ ယန်ရွှယ်၏ တတိယဦးလေးအတွက် အရိုးအိုးကိုင်ပြီး နာရေးကိစ္စတွေ လုပ်ခိုင်းနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ဒါက စော်ကားတာ မဟုတ်လား။ သူနဲ့ အဲဒီဦးလေးက မျိုးဆက် တစ်ဆက်တည်း လူတွေလေ! ရွှယ်ရုံခန်း၏ မျက်နှာ နီမြန်းသွားခဲ့သည်။ သို့သော် ချီဖန့်က မသိချင်ယောင်ဆောင်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"အကျိုးအမြတ်တွေကို မိသားစုထဲမှာပဲ ထားလိုက်ပေါ့။ ခင်ဗျား ပိုတောင် ရဦးမယ်။ ခင်ဗျားတို့က မျိုးရိုးနာမည်လည်း တူတယ်ဆိုတော့ အမျိုးအစစ်တွေလို ပိုတောင် ရင်းနှီးသွားဦးမှာ"

ဒါဟာ တကယ့်ကို ဒေါသထွက်စရာပင်။ ရွှယ်ရုံခန်းသည် ဒေါသတကြီးဖြင့် အထဲသို့ အတင်းဝင်ရန် ကြိုးစားကာ အော်ဟစ်ခဲ့သည်။ "နည်းတယ် ထင်ရင်လည်း နည်းတယ်လို့ ပြောပေါ့! ဒီလိုမျိုး ရွံစရာကောင်းအောင် ပြောစရာ မလိုဘူး!"

"ငါ မင်းနဲ့ စကားမပြောဘူး။ ယန်ရွှယ်ကိုပဲ ကိုယ်တိုင်မေးမယ်—သူ့အမေက သူ့ကို ဒီလိုပဲ သင်ထားတာလားလို့!"

ချီဖန့်က ရွှယ်ရုံခန်း၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို မြဲမြဲဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။"တော်တော့။ သူမကို လာပြီး ဒုက္ခမပေးနဲ့။"

သူ၏ မျက်လုံးများတွင် သတိပေးချက်များ ပါဝင်နေပြီး ရွှယ်ရုံခန်း၏ လက်ကောက်ဝတ်မှာလည်း နာကျင်လွန်းသဖြင့် စကားပင် မထွက်နိုင်တော့ပေ။

အပြင်ဘက်တွင် ဆူညံသံများ တဖြည်းဖြည်း ငြိမ်သက်သွားပြီး အထဲတွင် ယန်ရွှယ်သည် ခန် ပေါ်တွင် လှဲလျောင်းရင်း စိတ်ကို လျှော့ချလိုက်သည်။ အစက သူမကိုယ်တိုင် ထွက်ရှင်းရန် ကြံရွယ်သော်လည်း ချီဖန့်က အရင်ဦးအောင် ထွက်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သူ၏ နှုတ်လျှာမှာ အလွန်ထက်မြက်လှသဖြင့် ရွှယ်ရုံခန်းမှာ ပထမဆုံးအကြိမ် အရှက်ရသွားလိမ့်မည်။ ချီဖန့်က အရာရာကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းပေးမည်မှန်း သူမ သိနေသည်။ သူမ၏ သားလေးကို နမ်းလိုက်ကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"သားကြီးလာရင် အဖေ့လို မဖြစ်စေနဲ့နော်။ စကားချိုချိုလေး ပြောတတ်မှ မိန်းကလေးတွေ စိတ်ကို ဖမ်းစားနိုင်မှာ။"

ချီဖန့် အထဲဝင်လာချိန် ထိုစကားကို ကြားကာ ကလေးကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ "သူက မင်းလိုပဲ ဖြစ်သင့်တာပါ။

ဆိုလိုသည်မှာ ယန်ရွှယ်သည် စကားအပြောအဆိုချိုသာပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိသူဟု ဆိုလိုခြင်းဖြစ်သည်။ ထိုမှတ်ချက်ကြောင့် သူမ ရယ်မောလိုက်မိသည်။

"သူ သွားပြီလား"

"သွားပြီ" ချီဖန့် ခန်တွင် ဝင်ထိုင်ရင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ သူ လက်လျှော့သွားမယ်တော့ မထင်ဘူး။ မင်းကို ထပ်ပြီး စကားပြောဖို့ ကြိုးစားဦးမှာပဲ။ ကိုယ်တို့တွေဘက်က အရှိန်နည်းနည်း မြှင့်တင်ပေးဖို့ လိုမယ်။"

ထိုစကားကြောင့် ယန်ရွှယ်မှာ သူမ၏ "တတိယဦးလေး" ဆိုသူအတွက် စိတ်ထဲမှသာ ဆုတောင်းပေးနိုင်တော့သည်။ သူမသည် လျန်ချီမောင်၊ ယွီချွေ့ယွင်၊ ချန်ယွီကျန်းနှင့် ယခုထိ "ပြုပြင်ပြောင်းလဲရေး" လုပ်နေရဆဲဖြစ်သော ချန်ကျိကျုန်းတို့ကို တွေးမိသွားသည်။

သေချာသည်မှာ သူတို့သားလေး ငြိမ်နေလျှင် ဝမ်းသွားရန် အားယူနေခြင်းဖြစ်နိုင်သော်လည်း၊ ချီဖန့် ငြိမ်နေလျှင်မူ တစ်ခုခုကို ကြံစည်နေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

ရက်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် ယန်ရွှယ် ကလေးမွေးသည် ဟူသောသတင်းမှာ သစ်တောစခန်းတစ်ခုလုံး ပျံ့နှံ့သွားပြီး လူအများမှာ ကလေးလာကြည့်သည်ဟူသော အကြောင်းပြချက်ဖြင့် ထပ်၍ရောက်ရှိလာကြသည်။

ယန်ရွှယ်နှင့် ရင်းနှီးပြီး မည်သည့်ရည်ရွယ်ချက်မှမရှိဘဲ လာသူများကို ချီဖန့်က အထဲပေးဝင်သော်လည်း၊ သူမ မတွေ့ချင်သောသူများကိုမူ ပြတ်ပြတ်သားသားပင် ငြင်းလွှတ်လိုက်သည်။

ထိုအထဲတွင် ယန်ရွှယ်ကို လူအတစ်ယောက်ကို အလုပ်ခန့်ရန် တွန်းအားပေးခဲ့ဖူးသော ဖန်တကော၏ ဇနီးလည်း ပါဝင်သည်။ စမ်းသပ်စီမံကိန်းတွင် အလုပ်လုပ်သော အမြဲတမ်းအလုပ်သမားများ မည်မျှအထိ ဝင်ငွေကောင်းသည်ကို သိကတည်းက သူမ၏ ယောင်းမမှာ သူမနှင့် ခဏခဏ ရန်ဖြစ်နေတော့သည်။

အမှန်အတိုင်းပြောရလျှင် သူမကိုယ်သူမလည်း စိတ်တိုမိသည်—ဘာလို့များ ချိုင်ရှကို အဲဒီပြဿနာထဲ ဆွဲထည့်မိပါလိမ့်။ ကိုယ့်မိသားစုအကျိုးစီးပွားနဲ့ယှဉ်ရင် ချိုင်ရှက ဘာအရေးပါလို့လဲ။

တကယ်လို့ ယန်ရွှယ်ကသာ အငြိုးထားပြီး နောင်မှာ သူတို့မိသားစုကို အလုပ်မခန့်တော့ဘူးဆိုလျှင် သူတို့ အကြီးအကျယ် နစ်နာပေလိမ့်မည်။ ထို့ကြောင့် သူမသည် ကြက်ဥတစ်ခြင်း ပြင်ဆင်လာပြီး ကလေးကို လာကြည့်ရင်း ယန်ရွှယ်ကို တောင်းပန်ကာ အဆင်ပြေအောင် လုပ်ရန် ရောက်လာခြင်းဖြစ်သည်။

သို့သော် ချီဖန့်က တံခါးဝတွင် တားလိုက်သည်။ "ယန်ရွှယ် ခုတင်ပဲ အိပ်ပျော်သွားတယ်။"

သူက ကြက်ဥများကိုလည်း လက်မခံဘဲ ပြောလိုက်သည်။ "စေတနာကိုတော့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့ဆီမှာ ကြက်ဥတွေက ကိုင်ရတာတောင် မနိုင်တော့ဘူး"

၎င်းမှာ ဆင်ခြေပေးခြင်းမဟုတ်ပေ။ တခြားသူများလာပေးသော လက်ဆောင်များနှင့် အဘွားယန် မွေးထားသော ကြက်များကြောင့် သူတို့တွင် စားမကုန်အောင် ကြက်ဥများ ရှိနေခြင်းဖြစ်သည်။

ဖန်တကော၏ ဇနီးမှာ လက်မလျှော့ချင်သေးဘဲ ယန်ရွှယ် ဘယ်အချိန် အားမလဲဟု ထပ်မေးသည်။ ချီဖန့်က သူမကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "သူမ အခုတလော စိတ်ကြည်ပုံမရဘူး"

"ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့—ဧည့်ဂေဟာမှာ ရှိနေတဲ့ လူတစ်ယောက်က သူမကို ဇာတိမြေကို ပြန်ဖို့ လာနှောင့်ယှက်နေလို့လေ၊ အဲဒါကြောင့် သူမက စမ်းသပ်စီမံကိန်းကိစ္စတွေကို စိတ်မအေးဖြစ်နေတာ။"

သူ အသေးစိတ် ထပ်မပြောသော်လည်း ထိုစကားက စဉ်းစားစရာတွေ အများကြီး ချန်ထားခဲ့သည်။ ဖန်တကော၏ ဇနီးမှာ ချက်ချင်းပင် ကောက်ချက်ချလိုက်တော့သည်။

ယန်ရွှယ်က ဒီကို အိမ်ထောင်ကျလာတာ မှန်ပေမဲ့၊ တကယ်လို့ တစ်ခုခုဖြစ်လို့ သူမက ဇာတိကို လအတော်ကြာ ပြန်သွားမယ်ဆိုရင် စမ်းသပ်စီမံကိန်းက အဆင်ပြေပြေ ဆက်လည်ပတ်နိုင်ပါဦးမလား။ ဒီနှောင့်ယှက်တဲ့သူသာ ယန်ရွှယ်ကို စိတ်မရှုပ်အောင်လုပ်ရင် သူမလည်း ခုနက အထဲဝင်ရမှာဖြစ်သလို ပြဿနာလည်း ပြေလည်သွားမှာပဲ။

ဒေါသထွက်ပြီး နောင်တရနေသော ဖန်တကော၏ ဇနီးသည် သူမကိုယ်သူမ ဒေါသမပုံချနိုင်သဖြင့် ဧည့်ဂေဟာသို့ တန်းတန်းမတ်မတ်သွားကာ ရွှယ်ရုံခန်းကို ရန်သွားတွေ့တော့သည်။

ရွှယ်ရုံခန်းမှာ ဘာမှပင် ပြန်မပြောနိုင်ခင် အလုပ်မရှိ အားနေလို့ သူများကိစ္စ လာနှောင့်ယှက်နေတယ်၊ ကိုယ့်ပြဿနာကိုယ် မဖြေရှင်းနိုင်ဘဲ နည်းပညာရှင်ယန်ကို အကြောင်းမရှိ လာနှောင့်ယှက်နေတယ် ဆိုပြီး အပြောခံလိုက်ရသည်။

ဘေးမှ ကြည့်နေသူများမှာ အစက ရယ်ချင်နေသော်လည်း "နည်းပညာရှင်ယန်" ဟူသော နာမည်ပါလာသည်နှင့် စိတ်ဝင်တစား နားထောင်ကြတော့သည်။ ဖန်တာကော၏ ဇနီးမှာလည်း တကယ်ဖြစ်ပျက်နေသည်ကို သေချာမသိသလို၊ "နည်းပညာရှင်ချီ" က စကားနည်းသူမှန်း သိသဖြင့် သူမဘာသာ ဇာတ်လမ်းဆင်ပြီး လျှောက်ပြောတော့သည်။

ထိုအခါ တစ်ယောက်က ပိုပြီး ချဲ့ကားပြောလိုက်သည်။ "သူက နည်းပညာရှင်ယန်ကို ဇာတိပြန်ဖို့ အတင်းခေါ်နေတာ—သူမ မှိုစိုက်တတ်တာ သိလို့ လာပြီး အချောင်နှိုက်ချင်တာလား မသိဘူး"

ထိုသည်က အမှန်တရားနှင့် အဝေးကြီးဖြစ်သော်လည်း လူတွေက ကောလာဟလဖြန့်ရတာရော၊ ယုံရတာရော ဝါသနာပါကြသည်မဟုတ်ပါလား။

မကြာမီမှာပင် ရွှယ်ရုံခန်းမှာ လူအများ၏ ဝိုင်းဝန်းပြစ်တင်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။ အအေးဒဏ်ကြောင့် အလုပ်မရှိဘဲ အားနေသော အမျိုးသမီးတစ်စုမှာ သူ့ကို ဝိုင်းအုံကာ သူတစ်ပါးကို လာပြီး "ခိုးယူ" ချင်သော အရှက်မရှိသည့်လူဟု ဝိုင်းဆဲကြတော့သည်။

သူ့ဖခင်မှာ တစ်ချိန်က မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်နှင့် နောက်ပိုင်းတွင် ရွာပါတီအတွင်းရေးမှူး ဖြစ်ခဲ့ဖူးသဖြင့် ရွှယ်ရုံခန်းမှာ ပညာတတ်တစ်ယောက်အဖြစ် ကြီးပြင်းလာသူဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ဤကဲ့သို့သော ရန်ပွဲမျိုးကို သူ တစ်ခါမျှ မကြုံဖူးဘဲ ဒေါသကြောင့် မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီမြန်းနေတော့သည်။

ထိုပြဿနာပြီးကာရှိသေး၊ နောက်တစ်ယောက်က သူ့ကို အကြောင်းမဲ့ လာရန်စပြန်သည်။ "ဘာကြည့်တာလဲ" ဟူသော စကားဖြင့် စတင်လိုက်ခြင်းဖြစ်ပြီး သူက ထိုသူ့ဘက်ကို လှည့်ပင် မကြည့်ခဲ့ပေ။

ရွှယ်ရုံခန်းမှာ ဆက်ပြီး သည်းမခံနိုင်တော့ပေ။ လူတိုင်းက ဘာကြောင့် ယန်ရွှယ်ကို "နည်းပညာရှင်ယန်" ဟု ခေါ်နေကြလဲဆိုသည်ကို သူ လိုက်မေးကြည့်လိုက်ရာ၊ သူမသည် တစ်နှစ်တည်းနှင့် ယွမ်တစ်ထောင်ကျော် မြတ်သည့် စမ်းသပ်စီမံကိန်းကို ဦးဆောင်ခဲ့သူမှန်း သိလိုက်ရသည်။

အဆင့် (၈) အလုပ်သမားတစ်ယောက်တောင် သူမ၏ ဝင်ငွေကို မမီပေ။ သူမ ဘာကြောင့် မိသားစု၏ ပိုင်ဆိုင်မှုအနည်းငယ်ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ခင်ပွန်းဖြစ်သူ ချီဖန့်ကိုလည်း အိမ်ပြန်မလွှတ်တာလဲဆိုတာ အံ့သြစရာမဟုတ်တော့ပေ။

သူသည် ယန်ရွှယ်အကြောင်း စုံစမ်းနေရင်း ချီဖန့်အကြောင်းပါ မေးကြည့်လိုက်ရာ၊ သူ၏ ထူးချွန်ထက်မြက်သည့် သတင်းများကြောင့် ကျန်ရှိနေသော မျှော်လင့်ချက်လေးမှာလည်း ပျောက်ကွယ်သွားရတော့သည်။

"ငါသာ သူဆိုရင်လည်း ပြန်မှာမဟုတ်ဘူး" ရွှယ်ရုံခန်း တွေးမိသည်။

"အလကားပေးတာကို ယူတာက တစ်ကြောင်း၊ ဒါပေမဲ့ သူတစ်ပါးရှေ့မှာ ဒူးထောက်ပြီး အရိုးအိုးကိုင်ပေးရမှာကတော့ တကယ်ကို မတန်ဘူး။"

ရွှယ်ရုံခန်းသည် ထိုဇနီးမောင်နှံကို စည်းရုံးရန် လက်လျှော့လိုက်သည်။ အဆုံးတော့ သူ လာပြီး ပြောဆိုကြည့်ပြီးပြီ—သူတို့က နားမထောင်ရင် သူ့အပြစ်မဟုတ်တော့ပေ။

သူ မပြန်ခင်မှာ ယန်ရွှယ်နှင့် ကလေးအတွက် လက်ဆောင်လာပေးပြီး စကားကောင်းကောင်း ပြောသွားသေးသည်။ ဒီလောက် တော်တဲ့လူတွေနဲ့ ရန်သူဖြစ်တာထက် မိတ်ဆွေဖြစ်နေတာက ပိုကောင်းသည် မဟုတ်ပါလား။

ရွှယ်ရုံခန်းကို မြင်လိုက်ရခြင်းက ချီဖန့်အား ယန်ရွှယ်ဖခင်၏ အရက်ချက်စက်ရုံအကြောင်းနှင့် သူ သိချင်နေသော မေးခွန်းများကို ပြန်သတိရစေသည်။ သို့သော် လှည့်ကြည့်လိုက်သည့်အခါ အနှီးထုပ်ထဲတွင် အိပ်ပျော်နေသော ကလေးလေးနှင့် ငိုက်မြည်းနေသော ယန်ရွှယ်ကို မြင်ရသဖြင့် သူ လက်လျှော့လိုက်သည်။

သူတို့၏ ဆက်ဆံရေးမှာ အခုမှ ပြန်ကောင်းမွန်လာကာစဖြစ်ပြီး ယန်ရွှယ်မှာလည်း မီးဖွားပြီးကာစပင် ရှိသေးသည်။ ချီဖန့် သားအမိနှစ်ယောက်ကို စောင်သေသေချာချာ ခြုံပေးလိုက်ပြီး အခန်းနွေးနေစေရန် မီးဖိုကို စစ်ဆေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် လက်ဆေးကာ အသာ ပြန်ဝင်လာခဲ့သည်။

ဤဘက်တွင် အေးချမ်းနေသော်လည်း မြို့ရှိ သစ်တောရေးရာဗျူရိုမှာမူ ရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဖြစ်နေသည်။ အတွင်းရေးမှူးလျန်သည် ငွေများနှင့် စာရင်းအင်းစာအုပ်များကို ကိုင်ဆောင်ကာ အောင်မြင်မှုများကို တင်ပြရန် ရောက်ရှိလာသဖြင့် ချူမင်လီသည် ချက်ချင်း အစည်းအဝေး ခေါ်လိုက်သည်။

ကျင်းချွမ် သစ်တောစခန်း၏ စမ်းသပ်စီမံကိန်းအကြောင်း ပါလာသည်နှင့် လူတိုင်း၏ ရင်ခုန်သံများ မြန်လာကြသည်—ဒီနှစ် စမ်းသပ်မှုက မရှုံးနိမ့်ခဲ့ဘူးဆိုတာ သိသာလှသည်။

မရှုံးနိမ့်ရုံတင်မကဘဲ အမြတ်တောင် ရပုံရသည်။ မဟုတ်ရင် ချူမင်လီက ဒီသတင်းကို ဖုံးဖိထားမှာဖြစ်ပြီး အခုလို အစည်းအဝေး ခေါ်မှာမဟုတ်ပေ။ စိတ်အပျက်ဆုံးသူမှာ ဒါရိုက်တာလျိုသာ ဖြစ်သည်။ ချူမင်လီနှင့် အတွင်းရေးမှူးလျန်တို့သာ သူ့ကို အကွက်မကျော်ခဲ့လျှင် ဤစီမံကိန်းမှာ ဖြစ်လာလိမ့်မည်မဟုတ်ပေ။

တစ်ခုတည်းသော နှစ်သိမ့်စရာမှာ စမ်းသပ်မှု၏ ထွက်နှုန်းမှာ အလွန်မများနိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်—မဟုတ်ရင် နိုဝင်ဘာလအစမှာတင် ဘယ်လိုလုပ် အကုန်ရောင်းထွက်သွားပါ့မလဲ။ ဒါရိုက်တာလျိုက ချူမင်လီနှင့် လျန်ကျုံးထင်တို့ ပြောသမျှကို အပြစ်ရှာရန် စောင့်နေသည်။

ထိုစဉ် အတွင်းရေးမှူးလျန်က "ကြီးမားသော ညီညွတ်ရေး" ငွေစက္ကူထုပ်ကြီး နှစ်ထုပ်—ယွမ်နှစ်ထောင်ကျော်ကို ထုတ်ပြလိုက်သည်။ အစည်းအဝေးခန်းမတစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။ လူတိုင်း၏ မျက်လုံးများမှာ ထိုငွေများပေါ်တွင်သာ ရှိတော့သည်။

သူတို့ ဘာပြောဖို့ ပြင်ထားပါစေ၊ ယခု အရေးမကြီးတော့ပေ—ကျင်းချွမ်သစ်တောစခန်းက တင်ပြလိုက်သည့် ပမာဏမှာ သူတို့ မျှော်လင့်ထားသည်ထက် များစွာ ကျော်လွန်နေသည်။