အခန်း (၁၄၈)

ထိုအချိန်တွင် ယန်ရွှယ်သည် မီးဖွားပြီး မီးနေခန်းထွက်သည့်ကာလ ပြီးဆုံးသွားပြီဖြစ်ရာ အိမ်ထဲရှိ အင်တုံကြီးတစ်ခုထဲတွင် သူမ၏ သားငယ်လေးကို ရေချိုးပေးနေသည်။

နို့စို့ကလေးငယ်များသည် နို့နံ့သင်းပျံ့နေတတ်ပြီး အနှီးများလဲပေးရန် လိုအပ်သဖြင့် ရက်အနည်းငယ်ခြားတစ်ခါ ပုံမှန်ရေချိုးပေးရန် လိုအပ်သည်။ ယန်ရွှယ်တို့အိမ်တွင် နံရံရေနွေးငွေ့အပူပေးစနစ် ရှိသောကြောင့်သာ အိမ်ထဲတွင် နွေးထွေးနေခြင်းဖြစ်ပြီး၊ မဟုတ်လျှင် ဤမျှအေးစိမ့်သော ရာသီဥတုတွင် ကလေးကို မည်သူက မကြာခဏ ရေချိုးပေးရဲမည်နည်း။

သို့သော် ထိုနွေးထွေးမှုကြောင့်ပင် သားလေးမှာ ရေချိုးရသည်ကို လုံးဝငြင်းဆန်ခြင်းမရှိပေ။ ရေထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်နှင့် လက်လေး ခြေလေးများကို ယမ်းခါပြီး ရေပက်ဆော့တော့သည်။

"မင်းက ရေကူးနေတယ်လို့ ထင်နေတာလား"

ယန်ရွှယ်က သူ၏တင်ပါးလေးကို အသာအယာပုတ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ လက်တစ်ဖက်တည်းနှင့်ပင် သူ့ကို မနိုင်မနင်း ဖြစ်နေရသည်။

မွေးစက ထိုကလေးမှာ အလွန်မကြီးလှပေ။ ယန်ရွှယ်မှာ ကိုယ်လုံးသေးသဖြင့် ကလေးမွေးရခက်မည်စိုးသောကြောင့် ကိုယ်ဝန်ဆောင်စဉ်က ကလေးကိုယ်အလေးချိန်ကို သေချာထိန်းခဲ့သည်။ သို့သော် ကလေးမှာ နို့ကောင်းကောင်းစို့ပြီး ကောင်းကောင်းအိပ်စက်တတ်သဖြင့် မွေးပြီးတစ်လအတွင်းမှာပင် သိသိသာသာ ထွားကြိုင်းလာသည်။

ချီဖန့်မှာ ထိုနေ့က အိမ်သို့ စောစောပြန်ရောက်လာခဲ့သည်။ သူသည် ကလေး၏ အနှီးများကို လျှော်ဖွတ်ပြီးနောက် အပူပေးနံရံ၏ တစ်ဖက်စီတွင် အစီအရီ လှန်းထားသည်။

ယန်ရွှယ်တစ်ယောက်တည်း ရုန်းကန်နေရသည်ကို မြင်သောအခါ—အိမ်ရှိ အဘွားမှာလည်း အပြင်သို့ ခဏသွားနေချိန်ဖြစ်သဖြင့်—သူက ကူညီရန် ရှေ့တိုးလာသည်။

သို့သော် သားလေးမှာ သူ့ဖခင်ကို မျက်နှာသာပေးမည့်ပုံမပေါ်ပေ။ ချီဖန့် လက်လှမ်းလိုက်သည်နှင့် ကလေးမှာ ပို၍ပင် ရုန်းကန်လာပြီး ခေါင်းကိုပါ မာန်တင်း၍ မော့ထားလိုက်သည်။

ချီဖန့်က သားဖြစ်သူကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သော်လည်း ဘာမှမပြောပေ။

ကလေးကလည်း သူ့ကို ပြန်စိုက်ကြည့်နေသည်။ စကားမပြောနိုင်သေးသော်လည်း လည်ပင်းလေးကို မာန်တင်းထားသည်မှာ အလျှော့မပေးလိုသည့်ဟန်ပင်။

ဗိုက်ထဲကတည်းက ရန်ငြိုးပါလာခြင်းလား သို့မဟုတ် မွေးရာပါ စရိုက်ချင်းမတိုက်ဆိုင်ခြင်းလားမသိ၊ သားအဖနှစ်ယောက်မှာ မကြာခဏဆိုသလို ဤသို့ပင် ထိပ်တိုက်တွေ့တတ်ကြသည်။ အနှီးလဲပေးခြင်း သို့မဟုတ် တင်ပါးသုတ်ပေးခြင်းကို လက်ခံသော်လည်း၊ တကယ်တမ်း ငိုပြီဆိုလျှင်တော့ ချီဖန့်အနေဖြင့် သူ့ကို ချော့မြှူရန် မျှော်လင့်ချက်မရှိပေ။

ခဏအကြာတွင် အားရပါးရ ငိုယိုနေသော်လည်း ယန်ရွှယ်၏ ရင်ခွင်ထဲ ရောက်သွားသည်နှင့် ချက်ချင်းဆိုသလို ငြိမ်ကျသွားပြီး မျက်လုံးဝိုင်းလေးများဖြင့် သူမကို မော့ကြည့်နေတတ်ပြန်သည်။

သို့သော် အဘွား ပြန်မရောက်သေးသလို ရေများအေးသွားမည်စိုးသောကြောင့် ချီဖန့်မှာ ဆက်ကူညီရန်သာ ရှိတော့သည်။

ထို့ကြောင့် စကားမပြောနိုင်ခြင်းမှာ ကလေးအတွက် အားနည်းချက် ဖြစ်သွားသည်။ ဖခင်ဖြစ်သူကို ငြင်းဆန်သည့် အမူအရာများ ပြသနေသော်လည်း ကန့်ကွက်စကား မဆိုနိုင်ပေ။

ထို့ကြောင့် သူသည် သူ၏ နောက်ဆုံးလက်နက်ကို ထုတ်သုံးလိုက်သည်။ ချီဖန့်က ယန်ရွှယ်ကို ကူညီပြီးနောက် ကလေးကို ရေထဲမှ ပွေ့ချီရန် လက်လှမ်းလိုက်စဉ်မှာပင်၊ ကလေးငယ်မှာ—သူ့ဖခင်ကို ပြစ်မှတ်ထား၍—သေးပန်းထုတ်လိုက်တော့သည်။

ရေပန်းလေးမှာ ချီဖန့်ပေါ်သို့ ကွက်တိကျသွားသဖြင့် ယန်ရွှယ်မှာလည်း မသိချင်ယောင်ဆောင်နေ၍ မရတော့ပေ။ အိမ်ထဲတွင် နွေးထွေးနေသဖြင့် ချီဖန့်မှာ အပြင်အင်္ကျီကို ချွတ်ထားခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။

အမျိုးသားဖြစ်သူ၏ အင်္ကျီမှာ ချက်ချင်း စိုရွှဲသွားသည်။ သူက မိမိကိုယ်ကိုယ် ပြန်ကြည့်လိုက်၊ သားဖြစ်သူကို ကြည့်လိုက်နှင့် ဘာမှမပြောဘဲ ရှိနေသည်။

ချီဖန့်သည် မွေးရာပါ သန့်သန့်ပြန့်ပြန့် နေတတ်သူဖြစ်သည်။ တောင်ပေါ်တွင် သစ်ခုတ်သည့် ခက်ခဲသော အလုပ်များကို လုပ်ကိုင်စဉ်မှာပင် သူသည် တစ်ကိုယ်ရေသန့်ရှင်းမှုကို အမြဲဂရုစိုက်ခဲ့သည်။

သူ၏သားမှာမူ ကိစ္စပြီးသွားသောအခါ မျက်လုံးအစုံဖြင့် သူ့ကို ပြန်စိုက်ကြည့်နေပြီး လည်ပင်းလေးမှာ မာန်တင်းထားဆဲပင်။

ခဏမျှ သားအဖနှစ်ဦး တိတ်ဆိတ်စွာ စိုက်ကြည့်နေကြပြီးနောက် စက္ကန့်အနည်းငယ်အကြာတွင် လူသေးလေးမှာ ရုတ်တရက် အသံကုန်ဟစ်၍ ငိုချလိုက်တော့သည်။

ထိုအချိန်တွင် အဘွားယန်မှာ အိမ်သို့ ပြန်ရောက်လာသည်။ ငိုသံကြားသဖြင့် သူမ အမြန်ပြေးဝင်လာကာ မေးခဲ့သည်။ "ဘာဖြစ်လို့လဲ။ ရေချိုးနေရင်း ဘာလို့ ငိုတာလဲ"

ယန်ရွှယ်မှာ ရယ်ရမလို ငိုရမလို ဖြစ်နေရသည်။ သူမ ကလေးကို အမြန်ပွေ့ယူကာ ကျောလေးကို ပုတ်ပေးပြီး ပြောလိုက်သည်။ "သူ့အဖေကို သေးနဲ့ပန်းလိုက်ပြီးတော့မှ အခု သူက အရင်ဦးအောင် ငိုနေတာလေ"

အဘွားယန်မှာ ချီဖန့်အင်္ကျီပေါ်က အကွက်ကို မြင်သောအခါ ရယ်မောပြီး ခေါင်းခါလိုက်သည်။"ဒါတွေကို ဘယ်ကများ သင်လာပါလိမ့်"

"ရပါတယ်" ချီဖန့်က နောက်ဆုံးတွင် ပြောလိုက်ပြီး ဗီရိုထဲမှ အင်္ကျီအသစ်တစ်ထည်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ထိုအတောအတွင်း အမျိုးသမီးနှစ်ဦးက ကလေးကို အမြန်သုတ်ပေးပြီး အဝတ်အစား လဲပေးလိုက်ကြသည်။

ကလေးကို ခန် ပေါ်သို့ ပြန်တင်လိုက်စဉ်မှာပင် စာပို့သမား ရောက်လာပြီး ချီဖန့်အတွက် စာတစ်စောင်ပါကြောင်း အော်ပြောသည်။

ချီဖန့် အင်္ကျီလဲနေဆဲဖြစ်သဖြင့် ယန်ရွှယ်က သွားယူပေးလိုက်သည်။ သူမ လိပ်စာကို ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ကျိုးလီဆီက စာပြန်လာပြီ"

ချီဖန့်က "အင်း" ဟု သာမန်ကာလျှံကာ ဖြေပြီး သူမ စာကို စားပွဲပေါ် တင်လိုက်သည်ကို ကြည့်နေသည်။ သူသည် နောက်မှဖတ်ရန် ရည်ရွယ်ထားသော်လည်း ခဏစဉ်းစားပြီးနောက် "မင်း အရင်ဖတ်လိုက်လေ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ယန်ရွှယ်မှာ အံ့သြသွားသည်။ ချီဖန့်က လက်အနားစကို လိပ်တင်ပြီး စိုနေသော အင်္ကျီကို ကောက်ယူကာ ပြောလိုက်သည်။ "ကိုယ် ဒါ သွားလျှော်လိုက်ဦးမယ်"

အင်္ကျီတစ်ထည်တည်း လျှော်ခြင်းမှာ ကြာမည်မဟုတ်ပေ။ သူ စာကို အရင်ဖတ်နိုင်သလို၊ လျှော်ပြီးမှ ဖတ်လျှင်လည်း ရသည်။

ယန်ရွှယ် မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ ချီဖန့်၏ မျက်လုံးများမှာ သူမကို ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ထို့ကြောင့် သူမသည် ခေါင်းငုံ့ကာ စာကို ဖွင့်ဖတ်လိုက်သည်။ ဘဝနှစ်ခုလုံးတွင် တစ်ပါးသူ၏ စာကို ထိုသူထက်အရင် ဖတ်ဖူးခြင်းမှာ ယခုက ပထမဆုံးအကြိမ်ပင်။

သူမ အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားနေသော်လည်း စိတ်ကိုအေးအေးထားကာ စာသားများကို အာရုံစိုက်ဖတ်လိုက်သည်။

ချီဖန့် အင်္ကျီလျှော်ပြီး ပြန်လာကာ အပူပေးနံရံတွင် လှန်းလိုက်ချိန်တွင် သူမ ဖတ်ပြီးသွားပြီဖြစ်သည်။ "ဘာတဲ့လဲ" သူက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး မေးခဲ့သည်။

ယန်ရွှယ်လည်း ပုံမှန်အတိုင်းပင် ပြန်ဖြေခဲ့သည်။ "သူ အလုပ်များနေလို့ စာပြန်တာ နောက်ကျသွားတာတဲ့။ ပြီးတော့ တခြားမိသားစုတစ်ခုရဲ့ အကြောင်းကိုလည်း သူ ကြားခဲ့ရတယ်တဲ့။"

သေချာသည်မှာ နောက်ဆုံးအချက်က အဓိကပင်။ ချီဖန့်က ထပ်မမေးတော့ဘဲ လက်အနားစကို ပြန်ချကာ စာကိုယူ၍ ဖတ်လိုက်သည်။

ကျိုးလီသည် ချီဖန့်၏ သူငယ်ချင်းပီပီ စကားကို အတိအကျမပြောဘဲ ထိန်းပြောတတ်သူဖြစ်သည်။ ချီဖန့်က စာရေးစဉ်က ဝေဝေဝါးဝါး ရေးခဲ့သကဲ့သို့ ကျိုးလီကလည်း ထိုအတိုင်းပင် ပြန်ရေးထားသည်။ သူ၏ သူငယ်ချင်းတစ်ဦးထံမှ ကြားရသော သတင်းအရ ထိုမိသားစုမှ လူကြီးတစ်ဦးသည် လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းများစွာက ကွဲကွာနေသော သားဖြစ်သူနှင့် ပြန်လည်ဆုံတွေ့ခဲ့ရကြောင်း ပါရှိသည်။

ထိုကလေးကို တော်လှန်ရေးနှစ်များအတွင်းက မွေးဖွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ မိဘများမှာ နေရာရွှေ့ပြောင်းရပြီး ကလေးကို ခေါ်မသွားနိုင်သဖြင့် ဒေသခံမိသားစုတစ်ခုနှင့် ထားခဲ့ရကာ ထိုမိသားစု၏ မျိုးရိုးအမည်ဖြင့်ပင် ကြီးပြင်းလာခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုခေတ်က ထိုသို့သော ကိစ္စများမှာ အဆန်းမဟုတ်ပေ။

ထို့နောက်တွင် ကျိုးလီက တော်လှန်ရေးကာလ၏ အခက်အခဲများ၊ ခေါင်းဆောင်များ၏ စတေးမှုများအပေါ် ကျေးဇူးတင်စကားများနှင့် လက်ရှိဘဝ၏ ကောင်းချီးများအကြောင်းကို ဆက်ရေးသားထားသည်။

ချီဖန့်က စာကို အမြန်ဖတ်ပြီးနောက် ယန်ရွှယ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ စကားတစ်လုံးမှ မပြောဘဲ သူတို့နှစ်ဦးကြားတွင် နားလည်မှုတစ်ခု ရရှိသွားသည်။

"အဲဒီဘက်က မဟုတ်ဘူး" ချီဖန့် တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။ ဘေးကင်းစေရန်အတွက် သူသည် ထိုစာကို မီးရှို့ဖျက်ဆီးလိုက်သည်။

သူ ပြန်လာသောအခါ ကလေးမှာ အိပ်ပျော်နေပြီဖြစ်သည်။ ယန်ရွှယ်မှာ ခုတင်ဘေးတွင် ထိုင်နေဆဲဖြစ်ပြီး သူ ဝင်လာသည်နှင့် စောင့်ဆိုင်းနေသည့်အလား မော့ကြည့်သည်။

ချီဖန့်က လျှောက်လာပြီး သူမကို ရင်ခွင်ထဲ ဆွဲသွင်းလိုက်သည်။"ကိုယ်တို့ လူရွေးမမှားခဲ့ဘူး ထင်တယ်"

ချူမင်လီသည် လက်တွေ့ဆန်သော အလုပ်သမားတစ်ဦးဖြစ်ပြီး သူတို့ သံသယရှိခဲ့သော လူစားမျိုး မဟုတ်ပေ။

သို့သော် ကိစ္စက အရေးကြီးသဖြင့် ယန်ရွှယ်က အသံကို နှိမ့်ကာ မေးလိုက်သည်။ "ရှင် သေချာလား?"

"သေချာတယ်" ချီဖန့် မဆိုင်းမတွ ဖြေလိုက်သည်။ "ဆရာ့ရဲ့ မှတ်စုထဲက ထုတ်မပြောသင့်တဲ့ အရာတွေကလွဲရင် ကိုယ်တို့ တတ်နိုင်သမျှ အားလုံး ကူညီပေးသွားမယ်။"

သို့သော် နှစ်ကုန်ပိုင်း အလုပ်များက စုပုံနေသလို သစ်ခုတ်အဖွဲ့များမှာလည်း တောင်ပေါ်တွင် ရှိနေဆဲဖြစ်ရာ အချို့သော အစီအစဉ်များကို စောင့်ဆိုင်းရဦးမည်ဖြစ်သည်။

ချီဖန့်က ယန်ရွှယ်၏ ပါးပြင်ကို အသာအယာ ထိတွေ့လိုက်သည်။ "မင်းရဲ့ စမ်းသပ်စိုက်ပျိုးရေး လုပ်ငန်းက ဆက်ပြီး ကျယ်ပြန့်လာမယ်ဆိုရင် ချန်ရွှေ့ ထက်တောင် ကျော်သွားဦးမလား"

"အဲဒီလောက်ကြီးတော့ မမြန်ပါဘူး"

ယန်ရွှယ် ရယ်မောလိုက်သည်။ "လက်ရှိ ချန်ရွှေ့က သစ်တောစခန်း ၇ ခုကို ထိန်းကျောင်းနေရတာနဲ့တင် လောလောဆယ် လုံလောက်နေပါပြီ။"

မှိုစိုက်ပျိုးခြင်းမှာ စိုက်ပြီး စောင့်နေရုံနှင့် မရပေ။ မျှော်လင့်မထားသော စိန်ခေါ်မှုများ၊ ပိုးမွှားဒဏ်များ၊ ယခုနှစ်၏ မိုးသည်းထန်မှုများ ရှိနေသည်။ မျိုးစေ့များ ပေးပြီးနောက်တွင်လည်း ယန်ရွှယ်က အခြားခြံများကို စိုက်ပျိုးပုံနှင့် ရိတ်သိမ်းပုံများကို လမ်းညွှန်ပေးရဦးမည်။ သူတို့ အတွေ့အကြုံရလာမှသာ နောက်တစ်ဆင့်ကို စဉ်းစားနိုင်သည်။

မူလအချိန်လိုင်းတွင် ချီဖန့်သည် ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုကျော်ကြာအောင် တိုးတက်မှုမရှိဘဲ ဖြစ်နေခဲ့သည်ကို သတိရကာ သူမ သူ့ကို အားပေးသည့်အနေဖြင့် အသာအယာ ပုတ်ပေးလိုက်သည်။

"အေးအေးဆေးဆေး လုပ်ပါ။ အလျင်လိုစရာ မလိုပါဘူး။"

သူတို့က ငယ်ရွယ်သေးသည်။ အခြေခံကောင်းကောင်းရအောင် တစ်ဆင့်ချင်း တည်ဆောက်သွားရန် အချိန်များစွာ ရှိသေးသည်။

ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ ယန်ရွှယ် မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ ချီဖန့်၏ မျက်တောင်ရှည်ကြီးများက သူမ၏ လက်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမ ပုတ်ပေးခဲ့သော လက်က သူ၏ ရင်ဘတ်ပေါ်သို့ တည့်တည့်ကျနေခြင်း ဖြစ်သည်။

သူမသည် မတော်တရော် လုပ်ရန် ရည်ရွယ်ခြင်း မဟုတ်သော်လည်း လက်ကို ပြန်ရုပ်သိမ်းရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင်၊ အမျိုးသားဖြစ်သူက သူမ၏လက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်လိုက်ကာ သူမကို စိုက်ကြည့်လာသည်။

မီးနေခန်းထွက်ပြီးနောက် ယန်ရွှယ်မှာ ဝိတ်အနည်းငယ် ကျသွားသော်လည်း ကိုယ်ဝန်မဆောင်ခင်ကထက်စာလျှင် ပို၍ ပြည့်ပြည့်ဖြိုးဖြိုး ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။ အင်္ကျီမှာလည်း သူမ၏ ကိုယ်လုံးကိုယ်ဖန်ပေါ်တွင် ကျပ်ကျပ်လေး ဖြစ်နေသည်။ ချီဖန့်၏ အကြည့်မှာ သူမ၏ လည်ပင်းသား ဖြူဖြူလေးဆီသို့ ရောက်သွားပြီး သူမ၏ လက်ဖမိုးကို သူ၏ လက်မဖြင့် အသာအယာ ပွတ်သပ်နေမိသည်။

သူ၏ ကြမ်းတမ်းသော ထိတွေ့မှုနှင့် ခန္ဓာကိုယ်မှ ထွက်ပေါ်လာသော အပူရှိန်ကြောင့် ယန်ရွှယ်၏ စိတ်ထဲတွင် ရင်းနှီးသော ခံစားချက်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ ထိုအခါမှ ယန်ရွှယ် သတိရမိသည်မှာ—သူတို့နှစ်ဦး အတူမနေဖြစ်သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။ ယခင်က စကားများခဲ့ကြခြင်းနှင့် သူ ခရီးထွက်နေခြင်းတို့ကြောင့် ခွဲအိပ်ခဲ့ကြသည်မှာ အတော်ကြာပြီ ဖြစ်သည်။

သို့သော် နောက်ဆုံးတွင် အမျိုးသားဖြစ်သူက လက်ကို လွှတ်ပြီး အကြည့်ကို လွှဲလိုက်သည်။ "မင်း မနက်ဖြန် ဝမ်ရှန်း သစ်တောစခန်းကို နေရာသွားရွေးပေးဖို့ သွားရမှာ မဟုတ်လား"

"သူတို့ကို နေရာရွေးတတ်အောင် လမ်းညွှန်ပေးဖို့ပါ" ယန်ရွှယ် သေချာပြင်ပေးလိုက်သည်။ သူမသည် သူတစ်ပါးနယ်မြေထဲ ကျူးကျော်ဝင်ရောက်ပြီး ဆရာလုပ်မည့်သူမျိုး မဟုတ်ပေ။

သို့သော် ဝမ်ရှန်း သစ်တောစခန်းမှ အတွင်းရေးမှူးလျန်ကမူ ကျင်းချွမ်သစ်တောစခန်းတွင် စမ်းသပ်စိုက်ပျိုးရေးစီမံကိန်းကို အောင်မြင်စွာ လုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့သည့် သူမ၏ အတွေ့အကြုံမှာ အကောင်းဆုံးရွေးချယ်မှုဖြစ်သည်ဟု အခိုင်အမာ ယုံကြည်နေသည်။ ခန့်မှန်းခြေဖြင့် ရွေးချယ်ပြီး စွန့်စားမည့်အစား သူမ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ကိုသာ နာခံလိုကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ချီဖန့်မှာမူ တမင်သက်သက်လား သို့မဟုတ် မတော်တဆလားမသိ၊ သူမကို ကြည့်မနေပေ။

"ရှောင်ကျင်းချွမ် သစ်တောစခန်းကကော မင်းကို ဆက်သွယ်သေးလား"

ယန်ရွှယ် ခဏမျှ စကားစပျောက်သွားရသည်။ "ရှင်က ဒီကိစ္စကို ဘယ်နှစ်နှစ်လောက်အထိ စွဲကိုင်ထားဦးမှာလဲ။ ကျွန်မ ရှောင်ကျင်းချွမ်ကို သွားမယ်ဆိုရင်တောင် အဲဒါက တောင်ပေါ်မှာ မဟုတ်လား"

"မပြောနိုင်ဘူးလေ"

ချီဖန့် နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။ "နောက်ထပ် လူတွေ့ပွဲတစ်ခုခုနဲ့ ထပ်တိုးရင်ကော။ ဒီတစ်ခါတော့ ကိုယ်တို့သားလေးက မင်းနောက်က လိုက်နိုင်ဦးမှာ မဟုတ်ဘူး။"

ယန်ရွှယ်သည် ထိုဟောင်းနွမ်းနေပြီဖြစ်သော လူတွေ့ပွဲကိစ္စကို ထပ်ပြီး အကျယ်မချဲ့ချင်တော့ပေ။ သူမ ပြုံးရုံသာ ပြုံးလိုက်သည်။ "အဲဒါကတော့ ရှင်က ကျွန်မကို ထပ်ပြီး ပစ်ထားခဲ့ဖို့ ရွေးချယ်ဦးမလား ဆိုတဲ့အပေါ်မှာပဲ မူတည်မှာပေါ့"

အကွက်ရွှေ့လိုက်ပြီ။ ထိုအမျိုးသားမှာ ချက်ချင်း နှုတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။ ခဏအကြာမှ သူ မေးလိုက်သည်။ "မိန်းမ... ဗိုက်ဆာနေပြီလား။ စားစရာတစ်ခုခု သွားယူပေးရမလား။"

မမျှော်လင့်ဘဲ ဝမ်ရှန်းသစ်တောစခန်း၏ နေရာရွေးချယ်မှုကို အဆုံးသတ်ပြီးနောက် ရှောင်ကျင်းချွမ်က သူမကို တကယ်ပင် လာရောက်ဆက်သွယ်ခဲ့သည်။ ယန်ရွှယ်မှာ ထိုသတင်းကို ကြားရသောအခါ မရယ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

သတင်းလာပို့သော အတွင်းရေးမှူးလျန်မှာမူ နောက်ကြောင်းရာဇဝင်ကို မသိသဖြင့် ‌မေးခဲ့သည်။ "ပြဿနာရှိလို့လား"

"မရှိပါဘူး"

ယန်ရွှယ် ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "ဒီသစ်တောစခန်း နှစ်ခုက ဒီလောက်နီးတာကို ကျွန်မ ရှောင်ကျင်းချွမ်ကို တစ်ခါမှ မရောက်ဖူးသေးတာကို တွေးမိလို့ပါ။"

ချီဖန့်၏ ခန့်မှန်းချက်မှာ တကယ်ပင် မှန်ကန်သွားခဲ့သည်။ သူ၏ နှုတ်က မြွက်သမျှ တကယ်ဖြစ်လာတတ်သလားဟု သူမ တွေးမိသည်—သူမ တကယ်ပဲ နောက်ထပ် လူတွေ့ပွဲနှင့် ထပ်တိုးဦးမည်လား။

ရက်အနည်းငယ်အကြာတွင် ယန်ရွှယ်သည် ရှောင်ကျင်းချွမ်ရှိ သူမ၏ ကွင်းဆင်းလေ့လာမှုကို အဆုံးသတ်ခဲ့သည်။ သစ်ခုတ်အဖွဲ့မှာ တောင်ပေါ်တွင် ရှိနေဆဲဖြစ်သဖြင့် သူမသည် ချီဖန့်နှင့် မဆုံခဲ့သလို၊ နောက်ထပ် လူတွေ့ပွဲနှင့်လည်း မတိုးခဲ့ပေ။

အခြား သစ်တောခြံတစ်ခုသာ သူမ၏ အကူအညီကို ထပ်မံတောင်းခံခဲ့ပြီး ကျန်ရှိသော ခြံများမှာမူ—အလှမ်းဝေးလွန်းခြင်း သို့မဟုတ် ပတ်သက်မှု နည်းပါးခြင်းတို့ကြောင့်—မိမိတို့ဘာသာ ရွေးချယ်မှုများ ပြုလုပ်ခဲ့ကြသည်။

နောက်ဆုံးတွင် သစ်တောခြံနှစ်ခုက မှိုမျိုးစေ့ လိုအပ်သည့် ပမာဏကို တင်ပြလာကြရာ၊ နှစ်ခြံလုံးက စမ်းသပ်စိုက်ပျိုးရန်အတွက် ပုလင်းပေါင်း ၁၀၀၀ စီဖြင့်သာ သတိထား၍ စတင်ခဲ့ကြသည်။

ကောချန်အန်းနှင့် အရေအတွက်ကို ပြန်လည်စစ်ဆေးပြီး ပျိုးခင်း၏ ပမာဏထက် မကျော်လွန်ကြောင်း အတည်ပြုပြီးနောက်၊ ယန်ရွှယ်သည် ဒီဇင်ဘာလတွင် ပစ္စည်းများ စတင်ပြင်ဆင်ခဲ့သည်။ ဇန်နဝါရီလ ရောက်သောအခါ မိခင်မျိုးပွားပင်များမှာ စတင်ကြီးထွားနေပြီ ဖြစ်သည်။

နှစ်သစ်ကူးပြီးနောက် မျိုးစေ့စိုက်ပျိုးခြင်း လုပ်ငန်းများ စတင်လာသည်။ ရှုဝမ်ချန်းနှင့် ကောင်းသိုင့်တီတို့ အလုပ်ပြန်ဝင်ကြပြီး မကြာမီမှာပင် အမြဲတမ်းဝန်ထမ်းအဖြစ် လျှောက်ထားလိုသူများ သူမ၏ တံခါးကို လာရောက်ခေါက်ကြတော့သည်။

ယန်ရွှယ်သည် အဖွဲ့နှင့် ဆွေးနွေးပြီးနောက် အလုပ်ခေါ်စာကို ပြန်တင်ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ပြီး သတင်းဖြန့်ရန်အတွက် သစ်တောစခန်း၏ အသံလွှင့်သူကိုပင် အကူအညီတောင်းခဲ့သည်။

လျှောက်ထားသူများသည် အမြဲတမ်းဝန်ထမ်းအဖြစ် လျှောက်ထားနိုင်သော်လည်း စည်းကမ်းချက်တစ်ခုရှိသည်။ သူတို့သည် ပထမတစ်နှစ်လုံး ယာယီအလုပ်သမားအဖြစ် အလုပ်ဆင်းရမည်ဖြစ်ပြီး၊ သတ်မှတ်ထားသော အလုပ်တက်ရက် ပြည့်မီမှသာ နောက်တစ်နှစ်တွင် အမြဲတမ်းဝန်ထမ်းအဖြစ် သတ်မှတ်ခြင်း ခံရမည်ဖြစ်သည်။

ထိုသို့ဖြစ်သော်လည်း အမြဲတမ်းဝန်ထမ်းအဖြစ် အတည်ဖြစ်ရန် အာမခံချက်မရှိပေ။ အလုပ်လုပ်ပုံ ညံ့ဖျင်းပါက ယာယီအလုပ်သမားအဖြစ် ပြန်လည်လျှော့ချခံရနိုင်သည် သို့မဟုတ် အလုပ်မှ ထုတ်ပယ်ခံရနိုင်သည်။

ဤသည်မှာ အလုပ်မလုပ်ဘဲ အကျိုးအမြတ်ကိုသာ လိုချင်သူများကို စစ်ထုတ်ရန် ဖြစ်သည်။ ပထမတစ်နှစ်မှာပင် စိစစ်မှုများ ပြုလုပ်သွားမည် ဖြစ်သည်။

ဤသတင်းကြောင့် လူအများမှာ စိတ်ပျက်သွားကြပြီး ယခင်နှစ်က အမြဲတမ်းဝန်ထမ်းအဖြစ် မလျှောက်ထားခဲ့မိသည်ကို နောင်တရနေကြသည်။

သို့သော် စမ်းသပ်စိုက်ပျိုးရေး စီမံကိန်း၏ အလားအလာကို မြင်တွေ့ပြီး အမြဲတမ်းဝန်ထမ်း ဖြစ်ခွင့်ရရန်အတွက် တစ်နှစ်ခန့် ယာယီလုပ်သားအဖြစ် လုပ်ကိုင်ရန် ဝန်မလေးသည့် ကြိုးစားအားထုတ်သူများလည်း ရှိနေပါသည်။

သို့သော်ငြားလည်း ယခုနှစ်တွင် အမြဲတမ်းဝန်ထမ်းအဖြစ် အရည်အချင်းပြည့်မီသူ နှစ်ဦးသာရှိသည်။ ၎င်းတို့မှာ ရှုဝမ်ချန်းနှင့် ကောင်းသိုင့်တီတို့ ဖြစ်သည်။

ထိုကြေညာချက်ကြောင့် သူတို့နှစ်ဦးလုံး အတိုင်းထက်အလွန် ဝမ်းသာသွားကြသလို လူအများ၏ မနာလိုမှုကိုလည်း ခံခဲ့ရသည်၊ အထူးသဖြင့် ရှုဝမ်ချန်းဖြစ်သည်။

လျန်ယွဲ့အာက သူ့အတွက် အတွင်းရေးမှူးလျန်ထံတွင် စုံစမ်းပေးခဲ့ရာ - သူ၏ ကလေးများသည် သစ်တောစခန်းရှိ ကျောင်းတွင် ကျောင်းပြောင်းအဖြစ် တက်ရောက်နိုင်မည်ဖြစ်သည်။ သူသည် ကော မိသားစု၏ အိမ်ကို ငှားရန်လည်း စီစဉ်ပြီးသား ဖြစ်သည်။

ယခုအခါ အမြဲတမ်းဝန်ထမ်းအဖြစ် ရာထူးတိုးသွားသဖြင့် သူ၏ အမြတ်ဝေစုမှာ ပိုများပြားလာတော့မည် ဖြစ်သည်။ သူသည် ယန်ရွှယ်ကို မည်သို့ကျေးဇူးတင်ရမှန်းပင် မသိတော့ပေ။ သူ၏သမီး ရှုရှောင်လီမှာ ဆောင်းရာသီကျောင်းပိတ်ရက်တွင် စမ်းသပ်စိုက်ပျိုးရေးခြံ၌ နေ့စဉ်လာရောက် ကူညီပေးနေသည်။

ရက်အနည်းငယ်အကြာတွင် ရှုရှောင်လီသည် ထင်းစည်းနှစ်စည်းနှင့် သစ်ကြားသီးစေ့ အိတ်ကြီးတစ်အိတ်ကို သယ်ဆောင်၍ ယန်ရွှယ်၏ အိမ်တံခါးဝသို့ ရောက်လာသည်။ အားလုံးမှာ လက်ဖြင့် သေသေချာချာ ခွာထားသော အစေ့များ ဖြစ်သည်။

ယန်ရွှယ်သည် လက်ဆောင်များ မယူလာရန် အကြိမ်ကြိမ် ပြောခဲ့သော်လည်း ထိုမိန်းကလေးမှာမူ ဆက်၍ယူလာမြဲ ဖြစ်သည်။ ကောင်းသိုင့်တီ၏ မိခင်ပင်လျှင် ယန်ရွှယ်၏ အိမ်သို့ သစ်သီးယိုဘူး နှစ်ဘူးဖြင့် ရောက်လာခဲ့သည်။

၎င်းမှာ ရှားရှားပါးပါး အလည်အပတ် လာရောက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခင်နှစ်က လစာထုတ်ရက်နှင့် ယခုနှစ် နှစ်သစ်ကူးတို့တွင် သူမဆီမှ မည်သည့်စကားမျှ မကြားခဲ့ရပေ။ ကောင်းသိုင့်တီကသာ တစ်ဦးတည်း လာရောက်ဂါရဝပြုခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယန်ရွှယ်သည် ကောင်းသိုင့်တီကို သူမ၏ မိသားစုကြောင့်မဟုတ်ဘဲ သူမ၏ အရည်အချင်းကြောင့်သာ အလုပ်ခန့်ပြီး ရာထူးတိုးပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။