အခန်း (၁၅၀)

"ကိုယ် ဓားကိုင်နိုင်သေးလား"

သူ သူမ၏ မျက်လုံးကို စိုက်ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။ သူ၏ အဝတ်အစားများမှာ တစ်ချက်မှ ပျက်ယွင်းခြင်းမရှိဘဲ ကြယ်သီးတစ်လုံးမှ ပြုတ်မနေခြင်းက သူမကို သူ၏ ကော်လာကို ဆွဲယူစေရန် လှုံ့ဆော်ပေးနေသည်။

သူမသည် သူ၏ လည်ပင်းက မှည့်လေးကို ကြည့်ချင်သော်လည်း သူက သူမ၏ လက်ကို ဖမ်းထားလိုက်သည်။ သူသည် သူမ၏ လက်ချောင်းထိပ်လေးကို နူးညံ့စွာ နမ်းပြီး မေးလိုက်သည်။ "မပြီးသေးဘူးလား"

သူ၏ မျက်လုံးများမှာ သူမထံမှ မခွာဘဲ နှုတ်ခမ်းများက သူမ၏ လက်ချောင်းများမှတစ်ဆင့် ပခုံးအထိ ဆက်၍နမ်းရှိုက်သွားခဲ့သည်။ နှင်းပြင်ပေါ်တွင် ပန်းရောင်ပွင့်ချပ်များ ပွင့်လာသည့်အလား အေးခဲလုနီးပါးဖြစ်နေသော အပူရှိန်မှာ ပြန်လည် မြင့်တက်လာပြန်သည်။

ယန်ရွှယ် စောင်ကို ထပ်ကိုက်ထားလိုက်ရပြန်သည်။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင် သူမမှာ ချွေးများဖြင့် စိုရွှဲနေပြီး သူက ရေခပ်ကာ တစ်ကိုယ်လုံးကို သေချာစွာ သန့်စင်ပေးနေချိန်တွင် လက်တစ်ချောင်းပင် မမြှောက်နိုင်လောက်အောင် ပင်ပန်းနေပြီဖြစ်သည်။ သူမ အိပ်ချင်လာသည့် အချိန်တွင်ပင် နူးညံ့သော အထုပ်လေးတစ်ခု သူမဘေးသို့ ပြန်ရောက်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ယန်ရွှယ် လန့်နိုးသွားပြီး ကြည့်လိုက်ရာ ချီဖန့်မှာ လဲလျောင်းပြီး အိပ်ရန် အသင့်ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူက သူမကို လေးကြိုးကဲ့သို့ တင်းမာအောင် လုပ်ခဲ့ပြီးမှ အခုကျတော့ ဘာမှမဖြစ်သလို အိပ်တော့မှာလား။ သူမ ချက်ချင်း ထထိုင်လိုက်ပြီး စောင်ကို ဆုပ်ကိုင်ကာ သူ့ကို စူးစမ်းကြည့်လိုက်သည်။

"ချီဖန့်၊ ရှင့်မှာ တစ်ခုခု မှားနေပြီ။"

သူမ၏ လေသံမှာ မေးခွန်းထုတ်နေခြင်း မဟုတ်ဘဲ သေချာနေခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမ မျက်လုံးကို မှေးကာ ထပ်ပြောလိုက်သည်။

"ရှင် ကျွန်မကို တစ်ခုခု ဖုံးကွယ်ထားတာလား"

ရှောင်လွှဲ၍ မရတော့သဖြင့် ချီဖန့်က သူမ၏ အကြည့်ကို တည့်တည့်ဆိုင်ကာ ဖြေလိုက်သည်။ "မရှိပါဘူး"

"မရှိဘူးလား"

သူမ မျက်ခုံးပင့်ကာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။ သူ ချက်ချင်း ထထိုင်လိုက်ပြီး အရှုံးပေးသည့်အလား ပြောလိုက်သည်။ "ကိုယ်က... မင်းကို ကိုယ်ဝန် ထပ်မရစေချင်ရုံပါ"

ယန်ရွှယ် မျက်တောင်ခတ်လိုက်မိသည်။ သူက သူမကို သူ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ဆွဲသွင်းလိုက်သည်။ "ဝေ့ရှောင်ချွမ်း ရဲ့ ဇနီးမှာ ကိုယ်ဝန် ထပ်ရနေပြီတဲ့"

ဝေ့ရှောင်ချွမ်းက ဘယ်သူလဲဟု သူမ မစဉ်းစားရသေးမီမှာပင် သူက ဆက်ရှင်းပြခဲ့သည်။ "စက်ပြင်ဆိုင်က လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တစ်ယောက်ပါ။ သူတို့ရဲ့ နောက်ဆုံးကလေးက ၉ လပဲ ရှိသေးတယ်"

ကိုးလပဲ ရှိသေးပြီး နောက်ထပ် ကိုယ်ဝန်ရနေပြီ။ ကလေးကြီးက မိခင်နို့ ပြတ်သွားမည့်အပြင် ခဏခဏ ကလေးမွေးခြင်းက မိခင်၏ ကျန်းမာရေးကို အလွန်အမင်း ထိခိုက်စေသည်။

ချီဖန့်သည် ယန်ရွှယ်၏ မျက်နှာကို လက်ဖြင့် အုပ်ကိုင်ကာ လေးလေးနက်နက် ပြောလိုက်သည်။"ရွှယ်၊ ကိုယ်တို့အတွက် တစ်ယောက်တည်းဆို လုံလောက်ပါပြီ"

သူသည် အိပ်ပျော်နေသော ကလေးလေးကို ကြည့်လိုက်သည်။ "ဒါဆိုရင် လုံလောက်ပြီ။ ကိုယ် နောက်ရက်အနည်းငယ်အတွင်းမှာ သားကြောဖြတ်လုပ်ဖို့ သွားလိုက်မယ်"

သူ အလေးအနက် ပြောနေလိမ့်မည်ဟု သူမ မထင်ထားခဲ့ပေ။ အမျိုးသားအများစုမှာ ၎င်းတို့၏ ယောက်ျားပီသမှုကို တန်ဖိုးထားကြပြီး မိမိကိုယ်တိုင်ထက် ဇနီးသည်ကိုသာ သားကြောဖြတ်ခိုင်းလေ့ ရှိကြသည်။

ခဏအကြာတွင် သူမ သူ၏ မျက်နှာကို စိုက်ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။ "ရှင် လုပ်ပြီးသွားပြီလား၊ ဒါမှမဟုတ်..."

"မင်းနဲ့ အရင်တိုင်ပင်မယ်လို့ ကိုယ် ကတိပေးထားတယ်လေ"

သူ ပြောလိုက်သည်။ ၎င်းက သူမကို စိတ်အေးသွားစေသည်။ သူ တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်စွာ လုပ်ဆောင်လိုက်မှာကို သူမ ကြောက်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုခေတ်က သားကြောဖြတ်ခြင်းမှာ အန္တရာယ်ရှိနိုင်ပြီး နောက်ဆက်တွဲ ပြဿနာများလည်း များပြားနိုင်သည်။

သူ၏ စကားကို ကြားပြီးနောက် သူမ သူ၏ လက်များကို တွန်းဖယ်ကာ ပြန်လှဲလိုက်သည်။

"ဒါဆိုလည်း သွားလုပ်လေ။"

သူမ၏ တုံ့ပြန်မှုက သူ့ကို အံ့အားသင့်စေသည်။ အထူးသဖြင့် သူမ သူ့ကို ကျောပေးလိုက်ချိန်တွင် ဖြစ်သည်။

"ဇနီးလေး?"

သူက တိုးတိုးလေး ခေါ်လိုက်သော်လည်း ယန်ရွှယ် မလှည့်လာပေ။

"သားကြောဖြတ်ပြီးရင် အမျိုးသားတွေက အားအင်ကုန်ခမ်းသွားတတ်တယ်လို့ ကြားဖူးတယ်"

သူမ၏ လေသံမှာ ရိုးရိုးရှင်းရှင်းပင်။ "ခွန်အားမရှိတော့ဘူး၊ လေးလံတဲ့ အလုပ်တွေတောင် မလုပ်နိုင်တော့ဘူးတဲ့"

ချီဖန့် တောင့်ခဲသွားသည်။ သူက သားကြောဖြတ်ခြင်းက ကိုယ်ဝန်မရအောင် တားဆီးပေးသည်ဟုသာ သိထားပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကို အားနည်းစေမည်ဟု မသိခဲ့ပေ။

ယန်ရွှယ်က ထိုအချက်ကို အလွန်ဂရုစိုက်သည်။ အမှန်တော့ အားအင်အလွန်ကောင်းသော အခြား ချီဖန့်တစ်ဦးလည်း ရှိနေသေးသည်မဟုတ်လား...။

"ပြီးတော့"

သူမက သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ထပ်ပြောလိုက်သည်။"တချို့ အမျိုးသားတွေဆိုရင် နောက်ပိုင်း ဘာမှလုပ်လို့မရတော့တဲ့ အသုံးမကျတဲ့သူတွေ ဖြစ်သွားတတ်တယ်"

ယခုအခါ သူ လုံးဝ တောင့်တင်းသွားပြီဖြစ်သည်။ သို့သော် ယန်ရွှယ်က မျက်လုံးမှိတ်ထားလိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။

"ရပါတယ်၊ သွားလုပ်ပါ။"

သူမ၏ အသံမှာ တည်ငြိမ်နေပြီး ရယ်ချင်နေသကဲ့သို့ပင်။

"ရှင့်မှာ ကံကောင်းမှုတွေ အမြဲရှိနေတာပဲ။ ဒီလို ကံဆိုးမှုမျိုး ရှင့်ဆီ မရောက်ပါဘူး။ ရောက်လာရင်တောင် ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး"

ဘာကြောင့် ဘာမှမဖြစ်လဲဆိုသည်ကို သူမ မပြောဘဲ ထားလိုက်ရာ ချီဖန့်ကလည်း ဆက်မမေးရဲတော့ပေ။ သူသည် အကြာကြီး တိတ်ဆိတ်စွာ ထိုင်နေပြီးနောက် သူမ၏ နားနားသို့ ကပ်ကာ မေးလိုက်သည်။ "ဒါဆို မင်းမှာ ဘာအကြံပြုချက် ရှိလဲ"

သူမကို နောက်ထပ် ကိုယ်ဝန်ကြောင့် ပင်ပန်းဆင်းရဲမှုများ၊ ကလေးမွေးဖွားခြင်း၏ အန္တရာယ်များကို မကြုံတွေ့စေချင်သည်မှာ အမှန်ပင်ဖြစ်သည်။ ထိုနေ့က မွေးခန်းအပြင်ဘက်တွင် စောင့်နေရချိန်မှာ သေဒဏ်စောင့်နေရသကဲ့သို့ သူ ခံစားခဲ့ရသည်။ ခဏတာမျှ သူ တွေးမိသည် - တကယ်လို့ ယန်ရွှယ်သာ တစ်ခုခုဖြစ်သွားရင် ငါ ဘာလုပ်မလဲ။

သူ၏ လက်ချောင်းများက သူမ၏ ပါးပြင်ကို ထိတွေ့နေပြီး စကားမပြောသော်လည်း ထိုနူးညံ့သော ထိတွေ့မှုတွင် အရာအားလုံး ပါဝင်နေသည်။ ယန်ရွှယ် သူ့ကိုကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"အပြင်မှာ ထုတ်တာ၊ ရက်တွက်တာ၊ ကွန်ဒုံးသုံးတာ... တခြားနည်းလမ်းတွေ မစဉ်းစားတတ်ဘူးလား။ သားကြောဖြတ်မှ ဖြစ်မှာလား"

ဤလောကတွင် ဘာမှမလုပ်ဘဲ နေခြင်းမှလွဲ၍ လုံးဝ စိတ်ချရသော သားဆက်ခြားနည်းလမ်း မရှိပေ။ သို့သော် မိသားစုစီမံကိန်း မူဝါဒများ မပေါ်သေးသည့် အချိန်ဖြစ်ရာ ကိုယ်ဝန်ရလာပါက ဖျက်ချရုံမှတစ်ပါး အခြားနည်းမရှိပေ။

သူတို့ အတတ်နိုင်ဆုံး ကြိုးစားသော်လည်း ရလာခဲ့လျှင် ၎င်းမှာ ကောင်းကင်ဘုံကပေးသော လက်ဆောင်ဟုသာ မှတ်ယူရမည်။ ယန်ရွှယ်သည် ကလေးတစ်ယောက်တည်းသာ ရှိရမည်ဟု အသေအလဲ ဆုပ်ကိုင်ထားသူ မဟုတ်ပေ။

သူမ၏ အရင်ဘဝတွင် ဖခင်နှင့် နှစ်ဦးတည်း နေခဲ့ရပြီး ခက်ခဲသော အချိန်များတွင် မောင်နှမတစ်ယောက် ရှိလျှင်ကောင်းမည်ဟု ဆုတောင်းခဲ့ဖူးသည်။

ထိုမောင်နှမက အားကိုးမရလျှင်တောင် အနည်းဆုံးတော့ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အားကိုးရာတစ်ခုအဖြစ် ရှိနေလိမ့်မည် မဟုတ်လား။ ဤဘဝတွင်လည်း သူမ၏ အခက်ခဲဆုံးအချိန်များ၌ ယန်ကျိအန်းသာလျှင် သူမဘေးတွင်ရှိပြီး ဂရုစိုက်ပေးခဲ့ကာ သူမကို တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ နာလန်ထူလာအောင် ကူညီပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သူမ လှည့်ကြည့်ကာ သားဖြစ်သူ၏ မျက်နှာလေးကို နူးညံ့စွာ ထိတွေ့လိုက်သည်။ "ပြီးတော့ ရှင့်သားကိုလည်း မမေးရသေးဘူး - သူက ညီလေး ဒါမှမဟုတ် ညီမလေး လိုချင်ရင်ရော"

သူမ၏ အကြည့်မှာ နူးညံ့လှသဖြင့် မိခင်နှင့် သား နှစ်ယောက်ကြားရှိ နွေးထွေးမှုကို ကြည့်ရင်း ချီဖန့် ခေတ္တမျှ ငိုင်သွားသည်။ သို့သော် ခဏအကြာတွင် သူက မေးလိုက်သည်။"ကွန်ဒုံးဆိုတာ ဘာလဲ"

ထိုမေးခွန်းက ယန်ရွှယ်ကို အငိုက်မိသွားစေသည်။ သူမသည် ထိုခေတ်၏ ကန့်သတ်ချက်များကို မေ့နေခဲ့သည်။ အသက် ၁၄ နှစ်နှင့် တက္ကသိုလ်ဝင်ခွင့်ရခဲ့သော ပါရမီရှင်တစ်ဦးဖြစ်သော်လည်း သူ့တွင် မသိသေးသော အချက်များ ရှိနေသေးသည်။ ယန်ရွှယ် တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်ပင် ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်မလည်း မသိဘူး၊ တစ်ယောက်ယောက် ပြောတာ ကြားဖူးရုံပါ"

"မင်း ကြားဖူးတာတွေ များသားပဲ"

ချီဖန့် တိုးတိုးလေး ပြောကာ သူမကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ "သားကြောဖြတ်ရင် ခန္ဓာကိုယ် ထိခိုက်နိုင်တာကိုတောင် မင်း သိနေတယ်"

သားကြောဖြတ်ရန် ပြင်ဆင်နေသော အမျိုးသားဖြစ်သည့် သူကိုယ်တိုင်ထက် သူမက ပိုသိနေခြင်း ဖြစ်သည်။ ချီဖန့်သည် ယန်ရွှယ်အကြောင်းကို သူ သိထားသည်မှာ အလွန်နည်းပါးနေသေးကြောင်း ပိုနားလည်လာခဲ့သည်။

သို့သော် သူ ဆက်မမေးမီမှာပင် ကလေးလေးက စတင် လှုပ်ရှားလာပြီး ဂျီကျလာတော့သည်။ ၎င်းမှာ ငိုတော့မည့် လက္ခဏာပင်။ နို့တိုက်ခြင်းဖြစ်စေ၊ အနှီးလဲခြင်းဖြစ်စေ အမြန်လုပ်ရမည် - မဟုတ်ပါက သူ ငိုလိုက်လျှင် တစ်အိမ်လုံး ဟိန်းထွက်သွားလိမ့်မည်။ ဇနီးမောင်နှံနှစ်ဦးမှာ ကလေးကို အရင်ဆုံး ဂရုစိုက်ရတော့သည်။

အားလုံး ပြီးသွားချိန်တွင် ယန်ရွှယ်မှာ ပင်ပန်းလွန်းသဖြင့် မျက်လုံးများ ပိတ်နေပြီဖြစ်သည်။

နောက်ပိုင်းတွင် ချီဖန့်သည် မြို့နယ်ဆေးရုံသို့ သွားကာ စုံစမ်းကြည့်သေးသည်။ ဆေးရုံဝန်ထမ်းများက သားကြောဖြတ်ခြင်းအကြောင်း မေးမြန်းသဖြင့် အံ့အားသင့်သွားကြသည်။

ထိုခေတ်က လူများကို ကလေးများများယူရန် အားပေးသည့် အချိန်ဖြစ်ရာ မိသားစုတစ်ခုတွင် ၄၊ ၅၊ ၆ ယောက် ရှိခြင်းမှာ ပုံမှန်ပင်ဖြစ်သည်။ ဘယ်သူက သားကြောဖြတ်ဖို့ မေးပါ့မလဲ။ ကွန်ဒုံးမှာလည်း ထို့အတူပင် - ဘယ်သူမှ မသိကြချေ။ အကြာကြီး စုံစမ်းပြီးနောက်မှသာ သူ အဖြေတစ်ခု ရခဲ့သည်။ သို့သော် သိရသော်လည်း ဘာမှမထူးပေ။ ချန်ရွှေ့တွင် ရောင်းရန်မရှိသလို ဝေငှခြင်းလည်း မရှိချေ။ သူ့ကို ပြောပြသူမှာလည်း တစ်ဆင့်စကား ကြားဖူးရုံသာ ဖြစ်သည်။

ချီဖန့်သည် ပို၍ပင် ဇဝေဇဝါဖြစ်သွားသော်လည်း လက်ရှိတွင် ဘေးဖယ်ထားလိုက်ကာ မြို့နယ် သစ်တောဦးစီးဌာနရှိ ချူမင်လီဆီသို့ သွားလိုက်သည်။

နှစ်သစ်ကူးကာစ ဖြစ်သဖြင့် အလုပ်မှာ သိပ်မများဘဲ သစ်ထုတ်လုပ်ရေးမှာလည်း ပြီးသလောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်ရာ အစီအစဉ်အချို့ကို တင်ပြရန် အကောင်းဆုံးအချိန် ဖြစ်သည်။ ချီဖန့် ရောက်သွားချိန်တွင် ချူမင်လီမှာ ဖုန်းပြောနေသည်။

"လှည်း ၂၁ စီးလို့ သဘောတူထားတာ မဟုတ်လား။ ဘာလို့ ၈၀ ဖြစ်သွားတာလဲ"

ချီဖန့်ကို မြင်သောအခါ ချူမင်လီက ထိုင်စောင့်ရန် အမူအရာပြလိုက်ပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ဆက်ပြောခဲ့သည်။

"ဟုတ်တယ်၊ ကျွန်တော်တို့က သစ်ပင်ထိပ်ပိုင်းတွေနဲ့ စံမမီတဲ့ သစ်တုံးတွေကိုပဲ လိုချင်တာ၊ သစ်ကိုင်းတွေကို မဟုတ်ဘူး။ သစ်ထုတ်တဲ့နေရာမှာ ဒါတွေက ထင်းပဲလေ၊ တစ်လှည်းကို ၁၀ ယွမ်နဲ့ ရောင်းတာပဲ"

အခြားမြို့တစ်ခုက သစ်ရောင်းရန် သဘောတူညီမှုကို ဖောက်ဖျက်ကာ ဈေးနှုန်းကို တစ်လှည်းလျှင် ၈၀ ယွမ်အထိ ရုတ်တရက် တောင်းဆိုနေခြင်း ဖြစ်သည်။ ပြီးခဲ့သည့်နှစ်က ကျင်းချွမ် သစ်တောလုပ်ငန်းတွင် မှိုစိုက်ပျိုးစဉ်က အခြားလုပ်ငန်းများက သစ်များကို အလကားပင် ပေးပို့ခဲ့ကြသည်။

ချန်ရွှေ့နှင့် အခြားမြို့မှာ အဆင့်အတူတူပင်ဖြစ်သော်လည်း သစ်ကြွင်းသစ်ကျန်များကို အဓမ္မတောင်းဆိုပိုင်ခွင့် မရှိရာ၊ မြင်းလှည်းတစ်စီးစာကို ၈၀ ယွမ် တောင်းခြင်းမှာ နေ့ခင်းကြောင်တောင် ဓားပြတိုက်နေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ညှိနှိုင်းမှုမှာ မအောင်မြင်ဘဲ ပြီးဆုံးသွားသည်။

ချူမင်လီ ဖုန်းချပြီး သူ၏ နားထင်ကို နှိပ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "လျိုဟူမြို့က တစ်ခုခု သတင်းရထားတာ ဖြစ်ရမယ်"

မဟုတ်လျှင် အားလုံး သဘောတူပြီးကာမှ ဘာကြောင့် ရုတ်တရက် စကားပျက်ရသနည်း။ ချူမင်လီက ချီဖန့်နှင့် ရင်းနှီးပြီးသားဖြစ်ရာ၊ ဤကိစ္စတွင် ယန်ရွှယ်လည်း တစ်နည်းတစ်ဖုံ ပါဝင်နေသဖြင့် သူ ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"ရပါတယ်၊ ဒီမှာ အဆင်မပြေရင် တခြားခရိုင်ကနေပဲ ဝယ်လိုက်တော့မယ်"

သို့သော်လည်း အဆင်ပြေချောမွေ့မှု ရှုထောင့်မှကြည့်လျှင် ဒေသတွင်း၌ပင် ဝယ်ယူခြင်းက အကောင်းဆုံးဖြစ်သည်—ထို့ကြောင့်ပင် တစ်ဖက်က ထိုကဲ့သို့ ခေါင်းပုံဖြတ်သည့်ဈေးနှုန်းကို တောင်းရဲခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ ချူမင်လီသည် သူ၏ ခွက်ထဲမှ ရေကိုတစ်ငုံသောက်ကာ မေးလိုက်သည်။

"ဒီနေ့ ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ?"

ချီဖန့်သည် အပိုစကားပြောလေ့ရှိသူမဟုတ်ပေ။ စကားပလ္လင်ခံမနေတော့ဘဲ ထူထဲသော မှတ်စုစာအုပ်တစ်အုပ်ကို ကမ်းပေးလိုက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ "ဆရာ့ကို ကြည့်ပေးစေချင်တာလေး တစ်ခုရှိလို့ပါ"

ယန်ရွှယ်ကဲ့သို့ပင် သူသည်လည်း အစီအစဉ်များကို တိတ်တဆိတ် ပြင်ဆင်ပြီးမှ လူရှေ့ထုတ်ပြလေ့ရှိသည့် အကျင့်ရှိသည်။ ချူမင်လီက ချက်ချင်းပင် ကိုယ်ကိုမတ်ကာ မှတ်စုစာအုပ်ကို လှန်လှောကြည့်ရှုလိုက်သည်။ ၎င်း၏ ခေါင်းစဉ်မှာ 'အသုံးမပြုဘဲ ထားရှိသော ထရက်တာများကို ပြန်လည်အသုံးပြုခြင်း - လမ်းညွှန်လက်စွဲ' ဖြစ်သည်။ ဤဗားရှင်းမှာ ယခင်ကထက် ပိုပြည့်စုံပြီး မြေထိုးစက်နှင့် မြေတူးစက်များအပြင် ဝန်ချီစက်တစ်ခုကိုပါ ထပ်မံဖြည့်စွက်ထားသည်။

"ဒါက အဓိကအားဖြင့် ဆောက်လုပ်ရေးလုပ်ငန်းတွေအတွက်ဆိုတော့ နေရာတိုင်းမှာ သုံးလို့မရနိုင်ဘူး"

ချီဖန့် ရှင်းပြလိုက်သည်။ "ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် မေးချင်တာက - ဒီလို ပြုပြင်ပြောင်းလဲမှုတွေအတွက် ချန်ရွှေ့ မှာ သင်တန်းတစ်ခုလောက် စီစဉ်ပေးလို့ ရမလားလို့ပါ"

"သင်တန်းတစ်ခုလား"

ချူမင်လီ၏ စိတ်ဝင်စားမှုမှာ ချက်ချင်း မြင့်တက်လာပြီး မှတ်စုစာအုပ်ကို ဘေးချကာ ပြောလိုက်သည်။ “အသေးစိတ် ထပ်ပြောပါဦး"

ချယမင်လီမှတစ်ဆင့် သွားရန် ဆုံးဖြတ်ထားသဖြင့် ချီဖန့်သည် နှစ်သစ်မတိုင်မီကတည်းက အကောင်းဆုံး ချဉ်းကပ်ပုံကို စဉ်းစားထားပြီးဖြစ်သည်။

"ကျွန်တော်တို့ရဲ့ စက်ပြင်အလုပ်ရုံမှာ လူအင်အား မလုံလောက်တော့ ပြုပြင်ပြောင်းလဲမှု လိုအပ်ချက်တွေကို မဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်ဘူးလို့ ထင်တယ်။ ပြီးတော့ တခြားဒေသတွေက ထရက်တာ အများအပြားကိုလည်း ချန်ရွှေ့ဆီ သယ်ယူလာဖို့က မလွယ်ကူဘူး"

သူသည် မျက်လှည့်ဆရာ မဟုတ်ပေ—ပြုပြင်ပြောင်းလဲမှုအားလုံးကို သူတစ်ယောက်တည်း ကိုင်တွယ်ရန် ကြိုးစားခြင်းက အလွန်ပင်ပန်းစေလိမ့်မည်။

"စကားပုံတစ်ခု ရှိသလိုပေါ့ - 'လူတစ်ယောက်ကို ငါးတစ်ကောင်ပေးရင် သူ တစ်ရက်စာ စားရမယ်၊ ဒါပေမဲ့ ငါးဖမ်းနည်း သင်ပေးလိုက်ရင်တော့ သူ တစ်သက်လုံး စားရလိမ့်မယ်' ဒီနည်းပညာကို တခြားဒေသတွေအတွက် အကျိုးရှိအောင် ကျွန်တော် မျှဝေပေးချင်တယ်"

"ဒါဆို ဒီသင်တန်းကို ဘယ်လောက်အထိ အတိုင်းအတာ ထားမလဲ။ ဘယ်ဒေသတွေကို ဖိတ်မလဲ"

ချူမင်လီသည် ထုံးစံအတိုင်း အဓိကကျသော မေးခွန်းကို တည့်တည့်မေးလိုက်သည်။

"ပထမအကြိမ်ကိုတော့ ကျွန်တော်တို့ မြို့တွင်းကပဲ စတင်သင့်ပါတယ်"

ချီဖန့်က အကျယ်တဝင့် မပြောသော်လည်း "ပထမအကြိမ်" နှင့် "စတင်" ဆိုသည့် စကားလုံးများက အဓိပ္ပာယ်များစွာ သက်ရောက်နေသည်။ ချူမင်လီသည် အကြည့်ကိုနှိမ့်ကာ စဉ်းစားနေပြီး တွေးကြည့်လေလေ ၎င်းမှာ ဖြစ်နိုင်ခြေရှိလေလေဟု ထင်လာသည်။

တခြားသူများကို လိုက်လံပြုပြင်ပေးခြင်းမှာ ကျေးဇူးတင်စရာ မရှိသောအလုပ် ဖြစ်သော်လည်း နည်းပညာကို မျှဝေပေးခြင်းက ချန်ရွှေ့အတွက် သင်တန်းသားတိုင်းထံမှ စေတနာကို ရရှိစေမည်ဖြစ်သည်။ ပြီးတော့ သူတို့ကိုယ်တိုင် ထရက်တာ ဘယ်နှစ်စီးကို ပြုပြင်နိုင်မှာမို့လို့လဲ။

သင်တန်းတစ်ခုက အသိပညာကို ပိုကျယ်ပြန့်စေပြီး တခြားဒေသတွေကိုပါ သိအောင် လုပ်ပေးနိုင်လိမ့်မည်။ အနည်းဆုံးတော့ မြို့လုံးကျွတ် ပထမအကြိမ် သင်တန်းပြီးသွားလျှင် ဒုတိယအကြိမ်၊ တတိယအကြိမ်တွေအတွက် သူ၏ ဩဇာအာဏာ ပိုရှိလာလိမ့်မည်။ ချူမင်လီသည် မှတ်စုစာအုပ်ကို သိမ်းထားပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဦးစီးဌာန အစည်းအဝေးမှာ ငါ ဒါကို တင်ပြလိုက်မယ်။ ဆုံးဖြတ်ချက် ရလာရင် မင်းကို ဖုန်းဆက်လိုက်မယ်"

ထို့နောက် သူက မနေနိုင်ဘဲ ရှေ့ရှိ လူငယ်ကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။ "မင်းရဲ့ အကြံဉာဏ်တွေက မဆိုးဘူးပဲ။ မင်းရဲ့ ယန်ရွှယ်ရော ကလေးမွေးပြီလား"

သူ၏ လေသံမှာ အသိအမှတ်ပြုမှုသာမက ရင်းနှီးမှုလည်း ပါဝင်နေသည်—အထက်လူကြီး အများစုသည် လက်အောက်ငယ်သားများကို ဤကဲ့သို့ ပုဂ္ဂိုလ်ရေးဆိုင်ရာ မေးခွန်းများအား ပေါ့ပေါ့ပါးပါး မမေးတတ်ကြပေ။ ယန်ရွှယ်အကြောင်းကို ပြောလိုက်သည်နှင့် ချီဖန့်၏ အေးစက်သော မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် နူးညံ့သွားပြီး ဖြေသည်။

"ဟုတ်ကဲ့၊ သားလေးပါ"

"ဂုဏ်ယူပါတယ်"

ချူမင်လီက ပြုံးကာ မတ်တတ်ထရပ်ပြီး သူ၏ ပခုံးကို ပုတ်ပေးလိုက်သည်။"ဒီအတိုင်းပဲ ဆက်ကြိုးစားပါ"

နောက်ပိုင်းတွင် ချူမင်လီသည် အစည်းအဝေး၌ အဆိုပြုချက်ကို တင်ပြခဲ့သည်။ "ရဲဘော်ချီဖန့်ရဲ့ အကြံဉာဏ်က အရမ်းကောင်းမွန်တယ်လို့ ထင်တယ်။ ကျွန်တော်တို့က အစစအရာရာ ရှေ့ရောက်နေတာဆိုတော့ တခြားသူတွေကိုလည်း ဦးဆောင်ခေါ်သွားသင့်တယ်၊ အကျိုးကျေးဇူးတွေကို ကိုယ့်အတွက်ပဲ သိမ်းထားတာထက် တခြားဒေသတွေပါ အကျိုးရှိအောင် လုပ်သင့်တယ်"

သူ သက်ပြင်းချကာ ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အရင်းအမြစ်တွေက အကန့်အသတ် ရှိနေသေးတယ်။ တစ်နိုင်ငံလုံးကို ထားပါဦး - ဒီပြည်နယ်ထဲက ဒေသတိုင်းလိုလိုဟာ တောင်တူးတာ၊ လမ်းဖောက်တာတွေအတွက် လက်လုပ်အားကိုပဲ အားကိုးနေရတုန်းပဲ"

တကယ်လို့ သူက ချီဖန့် တစ်ခုခု ပြန်ပြောင်းချင်နေတယ်လို့ ပြောခဲ့ရင် လူတွေက တွန့်ဆုတ်နေကြဦးမည်။ သို့သော် သင်တန်းစီစဉ်ခြင်းမှာ ကုန်ကျစရိတ်နည်းပြီး အမြတ်က သေချာနေသည့် ကိစ္စဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် သူတို့၏ စက်ပစ္စည်း ပြုပြင်မှုနှင့် လမ်းပြင်မှုများမှာ လူသိများလာရန် အချိန်မည်မျှ ကြာဦးမည်နည်း။ ဤသင်တန်းမှတစ်ဆင့် သတင်းစကားမှာ မြို့တော်နှင့် ပြည်နယ်အဆင့်အထိ ချက်ချင်း ရောက်ရှိသွားလိမ့်မည်။

ချီဖန့်သည် စက်ပစ္စည်းများတွင်သာမက အောင်မြင်မှုများ တည်ဆောက်ရန်အတွက် နိုင်ငံရေးကစားကွက်တွင်ပါ ဤမျှအထိ ကျွမ်းကျင်လိမ့်မည်ဟု မည်သူမှ မထင်ထားခဲ့ကြပေ။ မည်သူမျှ ကန့်ကွက်ခြင်း မရှိကြပေ။