အခန်း (၅၇၅)

"အင်တာနက်ပေါ်က... သင်ကြားရေး ဗီဒီယိုတွေကို လိုက်လုပ်တာ ဟုတ်လား" ချင်ယွဲ့၏ နှလုံးခုန်နှုန်းပါမှားသွားပြီး မေးလိုက်သည်။

အကယ်၍သာ ထိုမျှ လွယ်ကူနေပါက လူတိုင်း ဒီဇိုင်နာကြီးတွေ ဖြစ်ကုန်ကြပေလိမ့်မည်။ လက်ဖြင့် ရက်လုပ်သော အဝတ်အစားများလည်း မိုးထိအောင် ဈေးကြီးနေတော့မည် မဟုတ်ပေ။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ မော့ချူး၏ အကြည့်များသည် အဆစ်အချိုး ပီသသော မိုးကျရွှေကိုယ်စုန့်၏ လက်ကြီးများပေါ်သို့ ရောက်သွားခဲ့သည်။ ကောင်းပြီလေ၊ သူမဘေးတွင် နောက်ထပ် ဉာဏ်ကြီးရှင်တစ်ယောက် ရှိနေကြောင်း သူမ ဝန်ခံရပေမည်။

ယခုတွင် ချင်ယွဲ့၏ စိတ်အခြေအနေမှာ ပို၍ပင် ဆိုးရွားနေသည်။ ဝတ်စုံက လှပနေသည်မှာ ပြဿနာ မရှိသော်လည်း ပိုအရေးကြီးသည်မှာ ဒါသည် မိုးကျရွှေကိုယ်စုန့်၏ စေတနာ ဖြစ်နေခြင်းပင်။

လက်လုပ် ရှေးဟောင်းဝတ်စုံတစ်စုံ၊ ကြားလိုက်ရုံဖြင့် အလွန်အဆင့်အတန်း မြင့်မားပြီး ထိုထဲတွင် ပါဝင်သော စေတနာမှာလည်း အတိုင်းအဆမဲ့ နေသည် မဟုတ်ပါလား။

ထိုသို့ နှိုင်းယှဉ်လိုက်သောအခါ ချင်ယွဲ့သည် သူ၏ လက်ဆောင်ကို ထုတ်မပြနိုင်တော့သလို ခံစားလိုက်ရသည်။

သူသည် ထိုအကြောင်းကို တွေးရင်း စုန့်ချင်းစုန့်ကို မျက်စောင်းမထိုးဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ 'မင်းက အဲ့ဒီလောက်တောင် ထူးချွန်နေဖို့ လိုလို့လား။ ငါတို့လို သာမန်လူတွေ အသက်ရှင်ဖို့ လမ်းကြောင်းလေး နည်းနည်းလောက် ချန်ထားပေးလို့ မရဘူးလား။ ဟွန်း... မင်းကို မုန်းတယ်။'

မော့ချူးသည် ဝတ်စုံကို ဂရုတစိုက် ပွတ်သပ်ရင်း ဝမ်းသာပီတိဖြစ်နေသော မျက်လုံးများဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ကျေးဇူးပါပဲ၊ ဒီဝတ်စုံကို ကျွန်မ အရမ်းကြိုက်တယ်"

ဖျော်ဖြေရေး လောကတွင် နှစ်အနည်းငယ်ကြာ ရှိနေခဲ့သူတစ်ဦး ဖြစ်သည့်အတိုင်း မိုးကျရွှေကိုယ်စုန့်တွင် ထက်မြက်သော ဖက်ရှင်အမြင် ရှိပေသည်။ ဒီဇိုင်းပုံစံပဲဖြစ်ဖြစ်၊ အရောင်ရွေးချယ်မှုပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ဤဝတ်စုံသည် ထိပ်တန်းအဆင့်ဟု ဆိုနိုင်သည်။ ၂၁ ရာစုတွင် ဖြစ်လျှင်ပင် ဒါသည် သေချာပေါက် ထိပ်တန်းထုတ်ကုန်တစ်ခု ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့၊ မနက်ဖြန် အရွယ်ရောက်ခြင်း အခမ်းအနားကျရင် ဒီဝတ်စုံကို သေချာပေါက် ဝတ်သွားပါ့မယ်" မိုးကျရွှေကိုယ်စုန့်သည် ဤနောက်ဆုံးထုတ်ကုန်ကို ဖန်တီးရန် ကြိုးစားအားထုတ်မှုများစွာ ပြုလုပ်ခဲ့ရသည်။ သူမအနေဖြင့် သေချာပေါက် အကောင်းဆုံး ဖြစ်အောင် ဝတ်ဆင်ရပေမည်ဟု တွေးရင်း မော့ချူးက ပြောလိုက်သည်။

အရွယ်ရောက်ခြင်း အခမ်းအနား ဆိုသည်မှာ ဂလက်ဆီတစ်ခုလုံး၏ ထူးခြားချက်များထဲမှ တစ်ခုလည်း ဖြစ်သည်။

အဖွဲ့ချုပ်သည် အမျိုးသမီးများအတွက် အရွယ်ရောက်ခြင်း အခမ်းအနားကို အလွန်အလေးထားသည်။

သူတို့သည် ‘အရွယ်ရောက်ပွဲ ကျင်းပခြင်း အခမ်းအနား' ဟုခေါ်သော အထူးအဖွဲ့အစည်းတစ်ခုကိုပင် တည်ထောင်ထားကြသည်။ အမျိုးသမီးတိုင်းသည် အရွယ်ရောက်သည့်နေ့တွင် ဆွေမျိုးသားချင်းများ၊ မိတ်ဆွေသူငယ်ချင်းများ ခြံရံလျက် ဤနေရာသို့ လာရောက်ကာ ထူးခြားသော အရွယ်ရောက်ခြင်း အခမ်းအနားတွင် ပါဝင်ဆင်နွှဲကြရသည်။ ထို့နောက် အဖွဲ့ချုပ်၏ ‌အချက်အလက်များ စုစည်းရာ ဌာနက အချက်အလက်များကို 'အရွယ်မရောက်သေးသူ' မှ 'လူကြီး' အဖြစ် တရားဝင် ပြောင်းလဲပေးမည်ဖြစ်သည်။

အမှန်စင်စစ် အမျိုးသားများတွင်မူ ထိုကဲ့သို့ တရားဝင် အခမ်းအနားမျိုး မရှိချေ။

“အဟမ်း” ချင်ယွဲ့ သည် နှစ်ခါလောက် ချောင်းဟန့်လိုက်ပြီး မျက်နှာရဲရဲဖြင့် သူ့လက်ဆောင်ကို ထုတ်ယူကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဟိုလေ ချူးလေး ... ဒါက ချူးလေး အတွက် လက်ဆောင်ပါ"

ချင်ယွဲ့၏ ကြမ်းတမ်းသော လက်က သေသပ်လှပသော ဘူးလေးတစ်ဘူးကို ကိုင်ထားခဲ့သည်။ သူသည် မျက်လုံးကစားနေပြီးမှ မော့ချူး၏ မျက်နှာကို မကြည့်ရဲပေ။

မူလက သူ့လက်ဆောင်သည် ထူးခြားကောင်းမွန်သည်ဟု သူထင်ခဲ့သည်။ သို့သော် မိုးကျရွှေကိုယ်စုန့်၏ လက်ဆောင်ကို မြင်လိုက်ရပြီးနောက် သူ့လက်ဆောင်မှာ ချက်ချင်း အရောင်မှိန်သွားခဲ့ရသည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" မော့ချူး ပြုံးပြီး လှမ်းယူလိုက်ကာ ပြောသည်။ ထို့နောက် ဖွင့်ကြည့်လိုက်သည်။

ဘူးထဲတွင် လိုက်ဖက်ညီသော ကျောက်စိမ်းဆွဲကြိုးနှင့် နားကပ်တစ်စုံ ရှိနေသည်။ တောက်ပသော အစိမ်းရောင်က စိတ်နှလုံးကို ကြည်နူးသွားစေသည်။

စုန့်ချင်းစုန့်က တစ်ချက်ကြည့်ပြီး ထိုအရာ၏ မူလဇာစ်မြစ်ကို ချက်ချင်း ပြောပြလိုက်သည်။

"ဒါ A&C ရဲ့ နောက်ဆုံးထွက် လက်ဝတ်ရတနာ မဟုတ်လား။ ဒါပေမဲ့ ဈေးကွက်ထဲ မဖြန့်ရသေးဘူးလို့ ကြားထားတယ်။ မင်း ဒါကိုရဖို့ တော်တော်လေး ကြိုးစားလိုက်ရမှာပဲ"

"ဟီးဟီး" ဤစကားကို ကြားသောအခါ ချင်ယွဲ့သည် ခေါင်းကိုပွတ်ရင်း ရယ်မောလိုက်သည်။ ဤရတနာအစုံကို ရရှိနိုင်ခြင်းမှာ သူ့အစ်ကို၏ အဆက်အသွယ်များကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။ သို့မဟုတ်ပါက ဤမျှကောင်းမွန်သော ပစ္စည်းကို သူဘယ်လိုလုပ် ရနိုင်မည်နည်း။

"တကယ်လှတာပဲ။ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။” မော့ချူး၏ နှုတ်ခမ်းထက်မှ အပြုံးများသည် လျှံကျလုမတတ် ဖြစ်နေသည်။ ရုတ်တရက် သူမ မျက်လုံးများ အရောင်တောက်သွားပြီး ပြောလိုက်သည်။ “အိုက်ယား... ဒီရတနာတွေက ဟိုဝတ်စုံနဲ့ ကွက်တိပဲ။ ရှင်တို့နှစ်ယောက်က တကယ့်ကို နားလည်မှု ရှိကြတာပဲနော်"

အတိအကျပင်!

မိုးကျရွှေကိုယ်စုန့်၏ ဝတ်စုံသည် ရှေးဟောင်းပုံစံ ဖြစ်သည်။ ဝတ်စုံတွင် အဖြူရောင် အောက်ခံရှိပြီး ညာဘက်တွင် ဝါးစိမ်းတစ်ခက်က ထောင့်ဖြတ်ပုံစံ ရှိနေသည်။ ဝတ်စုံ၏ အောက်ထောင့်နားတွင် မှိန်ဖျဖျ ပန်းထိုးလက်ရာဖြင့် အလှဆင်ထားသည်။ ယေဘုယျအားဖြင့် ကြည့်လိုက်လျှင် အလွန်ကျက်သရေရှိပြီး လှပနေသည်။

ပြီးတော့ ဤမြစိမ်းရောင် ဆွဲကြိုးနှင့် နားကပ်များသည် ထိုဝါးစိမ်းများနှင့် လိုက်ဖက်နေသည်။ ဝတ်ဆင်လိုက်ပါက သေချာပေါက် ကြည့်ကောင်းနေပေလိမ့်မည်။

မော့ချူး ထိုသို့ပြောလိုက်သောအခါ ချင်ယွဲ့၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အပြုံးမှာ ပိုတောက်ပလာပြီး ပြောလိုက်သည်။ "အိုက်ယား... ဒါက ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။ အသေးအဖွဲ့ပါ၊ အသေးအဖွဲ့လေးပါ"

ထို့နောက် သူသည် တိတ်ဆိတ်နေသော နျဥ်ယွိယွမ်နှင့် မော့ယန်တို့ဘက်သို့ အကြည့်လွှဲလိုက်သည်။ သူတို့က ဘယ်လိုရတနာမျိုး ပေးကြမလဲ ဆိုတာကို သူစောင့်ကြည့်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

"အစ်ကို့ လက်ဆောင်ကိုတော့ မနက်ဖြန် အရွယ်ရောက်ခြင်း အခမ်းအနားကျမှပဲ ချူးလေးကို ပေးတော့မယ်" မော့ယန်က ပြုံးရင်း ပြောလိုက်သည်။

နျဥ်ယွိယွမ်ကလည်း ခဲယဉ်းစွာဖြင့် သဘောတူကြောင်း ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

"ကိုယ်လည်း အတူတူပဲ"

'ဟွန်း... ဒီလူနှစ်ယောက်က သူ့ကို ရင်တမမ ဖြစ်အောင် လုပ်နေကြတုန်းပဲ။'

ချင်ယွဲ့ နှုတ်ခမ်းမဲ့လိုက်သော်လည်း သူ့စိတ်ထဲတွင် သိချင်စိတ် ပြင်းပြနေသည်။ သူတို့နှစ်ယောက်က လက်ဆောင်အကြီးကြီး ပေးထားပြီးပြီမို့ နျဥ်ယွိယွမ်နှင့် မော့ယန် ဆိုလျှင် ပြောစရာပင် လိုတော့မည်မထင်ချေ။

"ကဲ... ထားလိုက်တော့။” နျဥ်ယွိယွမ်သည် မတ်တတ်ရပ်ပြီး လက်ခုပ်တီးကာ ပြောလိုက်သည်။ “မနက်ဖြန်က ချူးလေးရဲ့ နေ့ထူးနေ့မြတ်ပဲ။ ဒီနေ့ စောစော အနားယူသင့်တယ်။ ကျန်တဲ့ကိစ္စတွေကို ငါတို့ ကြည့်လုပ်လိုက်မယ်"

"ဟုတ်တယ်၊ မြန်မြန် သွားအိပ်တော့" ချင်ယွဲ့သည် ထပ်ခါတလဲလဲ ခေါင်းညိတ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

သူ့မိသားစုတွင် မျိုးဆက်ပေါင်းများစွာ မိန်းကလေး မရှိခဲ့ချေ။ အကယ်၍ မော့ချူးသာ မရှိပါက သူသည် ဤအရွယ်ရောက်ခြင်း အခမ်းအနားကို တက်ရောက်ခွင့်ရမည် မဟုတ်ပေ။

"... ဟုတ်ကဲ့၊ ဒါဆို သွားတော့မယ်နော်" မော့ချူးက မငြင်းဆန်တော့ဘဲ ပြောလိုက်သည်။

မနက်ဖြန်က အရေးကြီးသော နေ့တစ်နေ့ ဖြစ်သည်။ သူမ မျက်ကွင်းညိုလျက်နှင့် သွား၍မဖြစ်ပေ။ ကောင်းကောင်း အနားယူမှ ဖြစ်မည်။

စားသောက်ပြီးနောက် ကောင်းမွန်စွာ အိပ်စက်အနားယူလိုက်ကြသည်။

နံနက်ခင်း၏ ပထမဆုံး နေရောင်ခြည်တန်းများ။

…

မော့ချူးသည် မှန်ရှေ့တွင် သူမ၏ ရုပ်သွင်ကို သေချာ စစ်ဆေးနေခဲ့သည်။ သူမ၏ အသွင်အပြင်မှာ ဘာမှ လွဲချော်မှုမရှိကြောင်း အတည်ပြုပြီးနောက်၊ သူမသည် ပျော်ရွှင်စွာ တံခါးဖွင့်ပြီး အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။

သို့သော်၊ သူမ ခြေလှမ်းအနည်းငယ်သာ လှမ်းရသေးခင် ခေါင်းမော့လိုက်ရာ နျဥ်ယွိယွမ်၏ နက်ရှိုင်းသော မျက်လုံးများနှင့် တိုက်ဆိုင်စွာ ဆုံသွားခဲ့သည်။ သူမ၏ ခြေလှမ်းများမှာ မရပ်တန့်ဘဲ မနေနိုင်ဖြစ်သွားရသည်။

“ရှင်… ရှင် ဘာလို့ ဒီမှာ ရှိနေတာလဲ?”

အစ်ကိုဖြစ်သူက တကယ်ပဲ ဒီလူကို တစ်ယောက်တည်း ထားခဲ့တာလား?

အဓိပ္ပာယ်မရှိလိုက်တာ!

နျဥ်ယွိယွမ်သည် ခပ်ဖျော့ဖျော့ ပြုံးလိုက်သော်လည်း သူ၏ မျက်လုံးများမှာ တောက်ပနေသည်။ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ မယုံနိုင်လောက်အောင်ပင် တောက်ပနေပြီး စိမ်းဖန့်ဖန့် အလင်းတန်းများပင် ထွက်ပေါ်နေသယောင်ပင်…

“ကိုယ် မင်းကို ဒီမှာ စောင့်နေတာ။”

၎င်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ မော့ချူး၏ နှလုံးသားမှာ တုန်လှုပ်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

“အော်… ဒါဆိုရင်၊ မင်္ဂလာနံနက်ခင်းပါ။”

… မင်္ဂလာနံနက်ခင်း?

မော့ချူး၏ နီမြန်းသော နှုတ်ခမ်းများမှ ဤစကားလုံးနှစ်လုံး ထွက်ပေါ်လာသည်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ နျဥ်ယွိယွမ်၏ စိတ်ကူးများမှာ ချက်ချင်းပင် ရုန်းကြွလာတော့သည်။ … သူတို့နှစ်ဦး လက်ထပ်ပြီးနောက် အလွန်ပင် ချစ်ခင်ကြင်နာကြလိမ့်မည်။ နိုးလာချိန်တွင် အိပ်ချင်မူးတူး ဖြစ်နေသော မော့ချူး၏ မျက်လုံးလေးများဖြင့် သူ့ကို မင်္ဂလာနံနက်ခင်းပါဟု နှုတ်ဆက်မည်ဖြစ်ပြီး၊ သူမသည် နိုးရုံသာရှိသေးသော ကြောင်ပေါက်လေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ အလွန်ပင် လိမ်မာသိမ်မွေ့နေလိမ့်မည်…

ဤမြင်ကွင်းကို တွေးမိလိုက်သောအခါ နျဥ်ယွိယွမ်၏ မျက်လုံးထဲမှ ရမ္မက်မီးများမှာ ချက်ချင်း ပေါက်ကွဲထွက်လာတော့သည်။

'ကျွတ်စ်!'

'ဒီလူ ဘာဖြစ်နေတာလဲ?'

မော့ချူးသည် သတိလက်လွတ် ခြေလှမ်းအနည်းငယ် နောက်ဆုတ်လိုက်မိသည်၊ ဤလူ၏ လက်ရှိအခြေအနေမှာ တစ်စုံတစ်ရာကြောင့် ရှင်းပြမရနိုင်အောင် အန္တရာယ်ရှိနေသည်ဟု ခံစားနေရသည်။ အထူးသဖြင့် ထိုပူလောင်သော အကြည့်များက သူမကို ကြက်သီးမွေးညှင်းများပင် ထစေသည်!

'… မကောင်းတော့ဘူး၊ မကောင်းတော့ဘူး!'

မော့ချူး၏ နောက်ဆုတ်သွားသော လှုပ်ရှားမှုမှာ သိပ်မသိသာသော်လည်း နျဥ်ယွိယွမ်က ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်လိုက်သည်။ သူက တိုးတိုးလေး ရယ်မောလိုက်သည်။

“ဘာလို့ ပုန်းနေတာလဲ?”

ထိုစွဲမက်ဖွယ်ကောင်းသော အသံမှာ အနည်းငယ် ဩရှရှဖြစ်နေပြီး ရှင်းပြ၍မရသော သွေးဆောင်မှုမျိုးလည်း ပါဝင်နေသည်။ ၎င်းက နားထဲတွင် နားဝင်ချိုလွန်းလှသည်!

မော့ချူး၏ နှလုံးသားထဲရှိ စိုးရိမ်စိတ်မှာ ပို၍ပင် ကြီးမားလာသည်။ သူမသည် အမြန် ပြုံးပြကာ ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။

“ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး…”

ထို့နောက် နျဥ်ယွိယွမ် သတိမထားမိခင်တွင် သူမသည် အခြားတစ်ဖက်သို့ လှည့်၍ ပြေးထွက်သွားတော့သည်။ ကျိန်စာသင့်စမ်း! ဒီလူ ဘာတွေ စိတ်ကြွနေတာလဲ? တစ်ခုခုတော့ မဟုတ်တော့ဘူးလို့ ဘာလို့ ခံစားနေရတာလဲ?!

ကံမကောင်းစွာဖြင့် မော့ချူး လှုပ်ရှားလိုက်သည့် ခဏမှာပင် နျဥ်ယွိယွမ်၏ သန်မာလှသော ခြေတံရှည်ကြီးများက ချက်ချင်း ရှေ့သို့ လှမ်းတက်လာပြီး မော့ချူး၏ လမ်းကို လုံးဝ ပိတ်ဆို့လိုက်သည်။ သူမအတွက် လွတ်ပေါက်လေး တစ်ပေါက်တောင် မကျန်ခဲ့ပေ။

ထို့နောက် သူက ရှည်လျားသော လက်မောင်းများကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ရာ ပုပုသေးသေး မော့ချူးလေးမှာ နံရံနှင့် သူ၏ လက်မောင်းကြားတွင် ညပ်နေပြီး လုံးဝ မလှုပ်နိုင်တော့ပေ။

ကျွတ်စ်!

နှစ်ပေါင်းတစ်ထောင် ကြာပြီးရင်တောင် သူက ‘နံရံပိတ်’ တိုက်စစ်ကို ကစားနေတုန်းပဲလား? သူ တစ်ခုခု အသစ်အဆန်း မစဉ်းစားနိုင်ဘူးလား?

မော့ချူး၏ အတွေးများ လွင့်ပျံ့နေသည်ကို နျဥ်ယွိယွမ်က အနည်းငယ် မကျေမနပ် ဖြစ်သွားသည်မှာ သိသာလှပြီး သူ၏ အသံမှာလည်း အနည်းငယ် အေးစက်သွားသည်။

“ဘာတွေ တွေးနေတာလဲ?”

အခြေအနေအရ သူမ ခေါင်းငုံ့လိုက်ရုံမှတစ်ပါး အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိပေ။ မော့ချူး ချက်ချင်း ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။

“ဟင့်အင်း၊ ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။”

နောက်ဆုံးတွင်၊ အနည်းငယ် လှုပ်ရှားလိုက်ရုံဖြင့် သူမ၏ ဝမ်းဗိုက်အောက်ပိုင်းတွင် ထူးဆန်းသော အထိအတွေ့တစ်ခုကို လျင်မြန်စွာ ခံစားလိုက်ရသည်။ … ထို့နောက် မော့ချူးမှာ ချက်ချင်း ကျောက်ရုပ်ကဲ့သို့ တောင့်တင်းသွားပြီး ထပ်မံ မလှုပ်ရဲတော့ပေ!

သို့သော် သူမ၏ နှလုံးသားထဲတွင်မူ မြင်းပေါင်းများစွာ ဒုန်းစိုင်းပြေးလွှားနေသကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။

ယခင်က အမျိုးသားများအတွက် နံနက်စောစောအချိန်မှာ စိတ်အလှုပ်ရှားဆုံး အချိန်ဖြစ်သည်ဟု လူများပြောကြသည်ကို သူမ ကြားဖူးသည်။ ယခင်က သူမ ထိုအကြောင်းကို သိပ်မစဉ်းစားခဲ့သော်လည်း ယခု ကြည့်လိုက်ရသည့်အခါတွင်မူ၊ တောက်! ဒါက တကယ့်အမှန်တရားပဲ!

နျဥ်ယွိယွမ်၏ လက်ရှိအသွင်အပြင်ကို ကြည့်ရသည်မှာ မကောင်းသော ရည်ရွယ်ချက်များရှိနေသည့် အမြီးရှည်ဝံပုလွေကြီး တစ်ကောင်နှင့်ပင် တူနေတော့သည်!

ဟုတ်တယ်!

နျဥ်ယွိယွမ်မှာ ယခုအချိန်တွင် အော်ဟစ်လိုက်ချင်စိတ်များ ဖြစ်ပေါ်နေသည်!