အခန်း (၅၇၆)

ယနေ့သည် မော့ချူး၏ အရွယ်ရောက်ခြင်း အခမ်းအနားဖြစ်သည်ကို တွေးမိလိုက်သောအခါ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ သွေးများမှာ ဆူပွက်လာတော့သည်။ သူသည် ပြီးခဲ့သောညက မအိပ်ခဲ့ရသော်လည်း ယခုတွင်မူ အလွန်ပင် တက်ကြွနေသည်!

သူသည် နံနက်စောစောကတည်းက မော့ချူး၏ အိမ်သို့ အပြေးရောက်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

သူသည် နှစ်အတော်ကြာအောင် ထိန်းချုပ်လာခဲ့ရသော လူငယ်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ ယခုတွင် မော့ချူး၏ သေချာစွာ ပြင်ဆင်ထားသော အသွင်အပြင်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ တောက်လောင်နေသော မီးထဲသို့ ဆီပူတစ်အိုး လောင်းချလိုက်သကဲ့သို့ပင်! ချက်ချင်းပင်၊ ကောင်းကင်တစ်ခုလုံး တောက်လောင်နေသော မီးလျှံများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားတော့သည်။

မော့ချူး စကားမဆုံးသေးခင်မှာပင် နျဥ်ယွိယွမ်က သူမကို ဆက်ပြောခွင့် မပေးတော့ပေ။

“ဟေး၊ အရင်ဆုံး ဖယ်ပေးပါဦး…”

သူသည် ဘဝတစ်ဝက်စာ ငတ်မွတ်နေခဲ့သကဲ့သို့ သူမပေါ်သို့ အုပ်မိုးလိုက်သည်။ သူက ပြင်းပြင်းထန်ထန် စတင် နမ်းရှိုက်တော့သည်။ မော့ချူ ၏ နာကျင်မှုကြောင့် ညည်းညူသံကို ကြားလိုက်ရသောအခါမှသာ ပူလောင်နေသော အရှိန်အဟုန်မှာ နောက်ဆုံးတွင် လျော့ပါးသွားတော့သည်။

နျဥ်ယွိယွမ်က တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။ “တောင်းပန်ပါတယ်၊ ကိုယ် ညင်ညင်သာသာ လုပ်ပေးမယ်နော်၊”

ထို့နောက် သူ၏ အပြုအမူကို နူးညံ့သော ယက်ရုံမျှသာ ပြောင်းလဲလိုက်သည်။ ထိုစွဲငြိဖွယ် အရသာမှာ သူ၏ ရိုးတွင်းခြင်ဆီများထဲမှ စီးထွက်လာသကဲ့သို့ပင်…

မော့ချူး အတွက်မူ၊ သူမသည် သူ့ကို လုံးဝ မတွန်းလှန်နိုင်တော့ပေ!

စောစောက မုန်တိုင်းထန်ခဲ့သည်ဖြစ်စေ၊ ယခုကဲ့သို့ နူးညံ့သော လေပြေမိုးဖြန်းဖြစ်စေ၊ သူမသည် ဆက်မတောင့်ခံနိုင်တော့ဘဲ တစ်ကိုယ်လုံး ပျော့ခွေသွားရသည်။

၎င်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ နျဥ်ယွိယွမ်၏ နှုတ်ခမ်းများမှာ ပို၍ပင် နူးညံ့လာသည်။

အတော်ကြာပြီးနောက်၊ နျဥ်ယွိယွမ်သည် အသက်ပြင်းပြင်း ရှူရင်း သူတို့နှစ်ဦးကြားရှိ အကွာအဝေးကို နောက်ဆုံးတွင် ခွာလိုက်သည်။ သို့သော် သူသည် မော့ချူးကို သူ၏ နဖူးဖြင့် ထိကပ်ထားဆဲ ဖြစ်သည်။ သူ၏ ရီဝေသော အကြည့်များမှာ လူတစ်ယောက်ကို အသေသတ်နိုင်လောက်သည်အထိပင်!

နျဥ်ယွိယွမ်သည် သူ၏ ခပ်ကြမ်းကြမ်း လက်ချောင်းများကို ဆန့်ထုတ်ကာ မော့ချူး၏ နီမြန်းသော နှုတ်ခမ်းများကို နူးညံ့စွာ ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။ ဤအချိန်တွင် နျဥ်ယွိယွမ်၏ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အရှိန်အဝါမှာ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။

“ချူးလေး၊ မင်းက ဘယ်လိုတောင် ဒီလောက် ချိုမြိန်နေရတာလဲ?”

မော့ချူး၏ ခြေထောက်များမှာ ပျော့ခွေသွားပြီး ဒူးထောက်ကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားရသည်!

ဟမ့်!

နျဥ်ယွိယွမ်၏ ပွေလီသော အတတ်ပညာများမှာ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် တိုးတက်လာနေခဲ့သည်။ ဤကိစ္စတွင် သူသည် ဆရာမရှိဘဲ တတ်မြောက်သည့် ပါရမီရှင်တစ်ဦးဖြစ်သည်မှာ ထင်ရှားလှသည်!

ခိုင်ခိုင်မာမာ ရပ်နိုင်ရန် သူ၏လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားရသော သူ၏လက်မောင်းထဲမှ မိန်းကလေးကို ကြည့်ရင်း နျဥ်ယွိယွမ်၏ နှလုံးသားမှာ နူးညံ့မှု လှိုင်းတံပိုးများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ ၎င်းမှာ အလွန်ပင် ချိုမြိန်လှသဖြင့် ပူဖောင်းလေးတစ်ခုပင်လျှင် မူးယစ်သွားစေနိုင်လောက်သည်။

သူသည် သူမ၏အနီးသို့ ထပ်မံ ချဉ်းကပ်လာကာ မော့ချူး၏ နှုတ်ခမ်းကို နောက်ထပ် အကြိမ်အနည်းငယ် ပြန်လည် နမ်းရှိုက်လိုက်သည်။

“အင်း…”

မော့ချူး မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်! ဒီလူ ခွေးနှစ်မှာ မွေးတာလားလို့ သူမ တကယ်ပဲ သံသယဝင်မိသည်။ မဟုတ်ရင် ဘာလို့ သူမကို ခဏခဏ လာပြီး နမ်းနေရတာလဲ?

သူက လျှာဖျားလေးကို ထုတ်ပြီး သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများကို ယက်လိုက်သည်။ မော့ချူး နာကျင်မှုကြောင့် ညည်းညူလိုက်မိသည်။

… အရေပြားတော့ ပေါက်သွားပြီ ထင်တယ်။ စောစောက ဘာလို့ ဒီလောက် နာနေတာလဲဆိုတာ အံ့ဩစရာ မရှိတော့ဘူး!

ဤအကြောင်းကို တွေးမိရင်း မော့ချူးက ခေါင်းမော့ကာ နျဥ်ယွိယွမ်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ ဒါတွေအားလုံး ရှင်ကြောင့်ပဲ!

ထိုဒေါသတကြီး အကြည့်က ခဲရာခဲဆစ် ငြိမ်သက်သွားသော နျဥ်ယွိယွမ်၏ သွေးများကို ချက်ချင်း ပြန်လှုပ်ခတ်သွားစေခဲ့ပြန်သည်!

နျဥ်ယွိယွမ်သည် အသက်ပြင်းပြင်း အကြိမ်အနည်းငယ် ရှူပြီးနောက်၊ မော့ချူး၏ မျက်လုံးများကို ဖုံးကွယ်ရန် လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ရုံမှတစ်ပါး အခြားမရှိတော့ပေ။ အကယ်၍ ဤသို့သာ ဆက်ဖြစ်နေလျှင် သူကိုယ်တိုင်ပင် သူကိုယ်သူ ထိန်းချုပ်နိုင်မည်ဟု အာမမခံနိုင်တော့ပေ…

“ကလေးမလေး၊ ကိုယ့်ကို အဲ့ဒီလိုမျိုး စိုက်မကြည့်နဲ့တော့…”

နျဥ်ယွိယွမ်သည် သူ၏စကားကို အဆုံးမသတ်ခဲ့သော်လည်း မော့ချူးမှာ လောကအကြောင်း ဘာမှမသိသော စာရွက်ဖြူတစ်ရွက် မဟုတ်ပေ။ ခုနကမှ ပျောက်ကွယ်သွားသော သူမ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ နီမြန်းမှုများမှာ ချက်ချင်း ပြန်ပေါ်လာခဲ့သည်။

… ဒီလူကတော့!

အချိန် ဆယ်မိနစ်ခန့် ကြာပြီးနောက်၊ နျဥ်ယွိယွမ်သည် မော့ချူး၏ မျက်လုံးများကို ဖုံးထားသော သူ၏ လက်ကြီးကို နောက်ဆုံးတွင် ဖယ်လိုက်သည်။ သူ ထိုသို့လုပ်ဆောင်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် သူ၏ လက်ဖဝါးမှာ သူမ၏ ရှည်လျားလှပသော မျက်တောင်များဖြင့် အနည်းငယ် ပွတ်တိုက်သွားသည်။ ထိုနူးညံ့ပြီး ယားကျိကျိ ဖြစ်သွားသော ခံစားမှုက သူ၏ တည်ငြိမ်နေသော နှလုံးသားကို နောက်ထပ် လှိုင်းတံပိုးတစ်ခုပြီးတစ်ခုဖြင့် ရိုက်ခတ်သွားစေပြန်သည်…

မော့ချူး၏ နူးညံ့ချောမွေ့သော လက်ကလေးကို ဆုပ်ကိုင်ရင်း နျဥ်ယွိယွမ် မပြုံးဘဲ မနေနိုင်ဖြစ်ရသည်။

“ သွားကြရအောင်။ သူတို့တွေ အောက်ထပ်မှာ စောင့်နေကြတယ်။”

ဤအချိန်တွင် အောက်ထပ်၌လည်း အလုပ်များကာ ဆူညံနေကြသည်။

ကျုံးဝမ်နှင့် ကျိုးလင်ဟူသော ဤလက်ထောက်တော် နှစ်ဦးသည် မော့ယန်ကို ဘယ်ညာမှ ထိန်းချုပ်ထားကြသည်။ မဟုတ်လျှင် နျဥ်ယွိယွမ်သည် ချူးလေးကို ရှာရန် အပေါ်ထပ်သို့ တစ်ယောက်တည်း တက်သွားခွင့် ရပါ့မလား?

မိုးကျရွှေကိုယ်စုန့်က ဆိုဖာပေါ်တွင် ပြုံးလျက် ထိုင်နေပြီး သူ့ကို တစ်ခါတစ်ရံ စကားပြောပေးကာ အေးအေးဆေးဆေး ရှိနေပုံရသည်။

ချင်ယွဲ့ အတွက်မူ၊ သူသည် လက်တစ်ဖက်တွင် မုန့်ပန်းကန်ကို ကိုင်ထားခဲ့သည်။ သူသည် အလွန်ပင် အရသာရှိရှိ စားနေပြီး မုန့်ဖတ်လေးတစ်ခုတောင် မကျန်ခဲ့ပေ!

ဒေါက်ဖိနပ်သံကို ကြားလိုက်ရသောအခါ အားလုံးက တစ်ပြိုင်နက်တည်း တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။ သူတို့က လှေကားထစ်များဆီသို့ ခေါင်းလှည့်၍ ကြည့်လိုက်ကြသည်။

ဤအချိန်တွင် မော့ချူးသည် လှေကားပေါ်မှ တစ်ထစ်ချင်း ဆင်းလာနေသည်။

ရှေးဟောင်းစတိုင် ဂါဝန်တစ်စုံက သူမကို သက်ဝင်လှုပ်ရှားနေသယောင် ထင်ရစေပြီး၊ ခန့်ညားပြီး လှပသောအရှိန်အဝါကို ပေးစွမ်းနေသည်။

ဤကဲ့သို့သော ရှေးဟောင်းအဝတ်အစားများကို လူတိုင်း မဝတ်ဆင်နိုင်ကြောင်း သိထားရမည်။

အဖွဲ့ချုပ်မှ လူများသည် ယေဘုယျအားဖြင့် ပို၍ လှပကြသော်လည်း၊ ၎င်းမှာ သူတို့၏ သွေးနှောမှုကြောင့် ဖြစ်နိုင်သည်၊ အဖွဲ့ချုပ်ရှိ လူ ၈၀ ရာခိုင်နှုန်းခန့်မှာ နှာတံမြင့်ပြီး မျက်လုံးကြီးကြသည်။ သူတို့က တကယ်ပဲ လှပကြသော်လည်း ဤကဲ့သို့သော ရှေးဟောင်းအဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်သည့်အခါ အမြဲတမ်း တစ်စုံတစ်ရာ မလိုက်ဖက်သလို ခံစားချက်မျိုး ပေးစွမ်းနေတတ်သည်။

သို့သော် မော့ချူးမှာမူ ဤအုပ်စုထဲတွင် မပါဝင်သည်မှာ ရှင်းလင်းလှသည်။

အခြားသူများနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက၊ သူတို့က လှပလွန်းသည် သို့မဟုတ် ချောမောလွန်းကြသော်လည်း မော့ချူး၏ မျက်နှာသွင်ပြင်မှာ အနည်းငယ် ပေါ့ပါးသည်။ သူမ၏ ထူးခြားသော သန့်စင်သည့် အငွေ့အသက်ကပင် ဤအချက်ကို ပြည့်စုံသွားစေရန် လုံလောက်လှသည်။

ယခု သူမ ဤဝတ်စုံသို့ လဲလှယ်လိုက်သောအခါ၊ ၎င်းက သူမကို ပို၍ပင် လှပသွားစေသည့် သိသာသော ခြားနားချက်တစ်ခု ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ သူမတွင် ဖော်ပြ၍မရနိုင်သော နူးညံ့မှုနှင့် ကျော့ရှင်းမှုတို့ ရှိနေသည်။

ချင်ယွဲ့သည် ပထမဆုံး သတိပြန်ဝင်လာသူဖြစ်သည်။ သူသည် မုန့်ကို ဝါးပြီး မျိုချလိုက်သည်။ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ အံ့အားသင့်မှုကို မဖုံးကွယ်နိုင်တော့ပေ။

“ဝါး!”

“ချူးလေး၊ နင် ဒီဝတ်စုံနဲ့ တကယ်ကြည့်ကောင်းတာပဲ!”

ဟုတ်ပါတယ်၊ သူက နောက်ဆုံးမှာ ဖြည့်စွက်ပြောဖို့ မမေ့ခဲ့ပါဘူး။

“ဒါပေမဲ့ ဒါက ငါပေးတဲ့ လက်ဝတ်ရတနာတွေကြောင့်လည်း ပါတာပေါ့!”

၎င်းကို ကြားလိုက်ရသောအခါ မိုးကျရွှေကိုယ်စုန့်က ခေါင်းလှည့်ပြီး သူ့ကို မျက်စောင်းထိုးလိုက်သည်။

သူက မော့ချူးကို တစ်ဖန်ပြန်ကြည့်ရင်း သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ “အမှန်အတိုင်း ပြောရရင်၊ ငါ ဖျော်ဖြေရေးလောကထဲမှာ ရှိနေတာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာပြီ၊ အလှပဂေးတွေ အများကြီးလည်း တွေ့ဖူးတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီလို ရှေးဟောင်းအဝတ်အစားတွေကို ဒီလို ခံစားချက်မျိုးရအောင် ဝတ်နိုင်တဲ့သူထဲမှာ ချူးလေးက ထိပ်ဆုံး သုံးယောက်ထဲမှာ သေချာပေါက် ပါတယ်!”

မိုးကျရွှေကိုယ်စုန့်၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များက အနည်းငယ် ကွေးညွှတ်သွားသည်။

“ဒါပေမဲ့…”

“ဒီနှုတ်ခမ်းနီအရောင်က နည်းနည်းလေး ရင့်နေသလိုပဲ။ အကယ်လို့ နည်းနည်းလေး ပိုဖျော့မယ်ဆိုရင် ပိုပြီး လိုက်ဖက်မယ် ထင်တယ်။”

၎င်းကို ကြားလိုက်ရသောအခါ မော့ချူးမှာ အရှက်သည်းမနေနိုင်တော့ပေ…

နှုတ်ခမ်းနီအကြောင်းဆိုလျှင်…

သူမ အစောပိုင်းက ဆိုးထားသော နှုတ်ခမ်းနီမှာ နျဥ်ယွိယွမ်၏ စားသုံးခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီ ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများမှာလည်း အနည်းငယ် ဖူးယောင်နေသည်။ သွေးရောင်များ တက်လာသောအခါ ထိုအရောင်မှာ သဘာဝအတိုင်း အလွန်ပင် လှပနေတော့သည်။

အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ၊ ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်မနေသော ချင်ယွဲ့က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဝင်ပြောလိုက်သည်။

“ဟုတ်လို့လား? ငါကတော့ ဒီအရောင်က တော်တော်လေး ကောင်းတယ်လို့ ထင်တာပဲ။ နည်းနည်းလေး ဖူးယောင်နေတာရယ်… နောက်ပြီး နည်းနည်း ပေါက်နေတာရယ်ပဲ ရှိတာ…”

၎င်းကို ကြားလိုက်ရသောအခါ မော့ချူး၏ မျက်နှာမှာ နီရဲသွားခဲ့သည်။ သူမသည် ချင်ယွဲ့၏ အသံကို ချက်ချင်းပင် ဟန့်တားလိုက်သည်။

“အဲ့ဒါကလေ!”

“အချိန်လည်း တော်တော်နှောင်းနေပြီ။ ငါတို့ အမြန်သွားကြရင် မကောင်းဘူးလား?”

အကယ်၍ ချင်ယွဲ့ တကယ်ပဲ ထုတ်ပြောလိုက်မယ်ဆိုရင် သူမ ဘယ်မှာ မျက်နှာသွားထားရတော့မလဲ?

မော့ချူးမှာ သေချာမသိသေးသော်လည်း မိုးကျရွှေကိုယ်စုန့် နှင့် အခြားသူများမှာ ဤကိစ္စကို သိပြီးသား ဖြစ်နိုင်သည်၊ သို့သော် သူတို့က ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း မပြောကြဘဲ သတိမထားမိဟန် ဆောင်နေကြခြင်းသာ ဖြစ်သည်… သို့သော် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်လည်ညာရခြင်းမှာလည်း မဆိုးလှပေ!

ညီမဖြစ်သူကို အကန့်အသတ်မရှိ ထောက်ခံပေးသော မော့ယန်လည်း သဘာဝအတိုင်းပင်။ သူက ရှေ့သို့ လှမ်းတက်လာပြီး ချူးလေး ဘေးတွင် ရှိနေသော နျဥ်ယွိယွမ် ကို ဘေးသို့ တွန်းထုတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမကို သူ၏ လက်မောင်းကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။

“ကောင်းပြီလေ။”

“လာ၊ ငါတို့ အရင်သွားရအောင်!”

စောစောက အနိုင်ကျင့်ခံထားရသည့်အတွက် မော့ချူးသည် နျဥ်ယွိယွမ်ကို ဘေးဖယ်ထားခဲ့ရသည့်အတွက် ဝမ်းသာသွားခဲ့သည်။ သူမသည် လျင်မြန်စွာ လက်လှမ်းပြီး မော့ယန်၏ လက်မောင်းကို ဆွဲလိုက်ကာ သူတို့နှစ်ဦးမှာ တံခါးအပြင်ဘက်ရှိ ယာဉ်ဆီသို့ လျှောက်လှမ်းသွားကြသည်။

“ဟုတ်ကဲ့။”

စုန့်ချင်းစုန့်သည် တိုးတိုးလေး ရယ်မောပြီး သူတို့နှစ်ဦး နောက်မှ လိုက်သွားခဲ့သည်။

ချင်ယွဲ့ မှာမူ ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်နေဆဲပင်။ သူသည် လူနှစ်စုလုံးကို လှည့်ပတ်ကြည့်နေသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် ဘာကိုမှ နားမလည်နိုင်ဖြစ်နေသည်။ သူသည် ရိုးရိုးရှင်းရှင်း လှည့်ထွက်လာပြီး မိုးကျရွှေကိုယ်စုန့် ၏ ခြေလှမ်းများနောက်သို့ လိုက်သွားတော့သည်။

နောက်ဆုံးတွင် နျဥ်ယွိယွမ် တစ်ယောက်တည်းသာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် လည်ပတ်သော အပြုံးတစ်ခု ရှိနေသည်။ ဒီကလေးမလေးကတော့…

သို့သော် တံခါးအပြင်ဘက်သို့ ထွက်လာသည့် ခဏမှာပင် သူ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အပြုံးမှာ အေးခဲသွားသည်။

တံခါးဝတွင် မူလက ရှိနေသော ယာဉ်မှာ ကြာလှပြီ ဖြစ်သည်။ သူ ခေါင်းမော့လိုက်သောအခါ ကောင်းကင်ယံ၌ ဝေဝါးသော အလင်းတန်းတစ်ခုကိုသာ မသဲမကွဲ မြင်လိုက်ရတော့သည်။

ကျိုးလင်သည် မယုံနိုင်စရာ ဖြစ်ရပ်ကြောင့် ပါးစပ်အဟောင်းသားဖြင့် မေးလိုက်သည်။

“ဘောစ့်၊ ကျွန်တော်တို့ကို… ထားခဲ့ကြတာလား?”

အဓိပ္ပာယ်မရှိတာ!

ကျုံးဝမ်က ခေါင်းလှည့်ပြီး သူ့ကို မျက်စောင်းထိုးလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူတို့နှစ်ဦးလုံးက သူတို့၏ သူဌေးကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။ သူတို့၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အပြစ်တင်သည့် အရိပ်အယောင်များ ပါဝင်နေသည်။ 'ပြောစမ်းပါဦး! မင်း မော့ချူးကို ဘာလုပ်လိုက်တာလဲ?!'

နျဥ်ယွိယွမ်က သူဘာမှမသိကြောင်း အပြစ်ကင်းစင်စွာဖြင့် လက်ဝါးဖြန့်ပြလိုက်သည်။

သူ၏ စိတ်ခံစားမှုများကို ထိန်းချုပ်ရန် ခက်ခဲနေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ ဒါက သူ့အမှားလား?