အခန်း (၅၇၉)

အမှန်အတိုင်း ပြောရလျှင် ဖျော်ဖြေရေးလောကတွင် အဆင့်အတန်း အလယ်အလတ် ရှိသူများအတွက် အခွင့်အလမ်းများစွာ မရှိသော်လည်း အနုပညာရှင်သစ်များမှာမူ မကုန်နိုင်မခမ်းနိုင် ရှိနေသည်။

ပုံမှန်အားဖြင့် တစ်ဖက်လူသည် ကိုယ့်ကို အနှောင့်အယှက် မပေးခဲ့လျှင်သော်လည်းကောင်း သို့မဟုတ် ကိုယ် တစ်ဖက်လူ၏ နေရာကို လုယူခဲ့လျှင်သော်လည်းကောင်း တစ်စုံတစ်ဦးကို စိတ်ဆိုးအောင် မလုပ်မိဘဲ ဘယ်လိုလုပ် နေနိုင်ပါမည်နည်း။

"မြန်မြန် စဉ်းစားစမ်း” ထိုသို့မြင်သောအခါ အစ်မလျို၏ မျက်မှောင်ကြုတ်မှုမှာ ပို၍ နက်ရှိုင်းလာသည်။

“ငါ ပြောပြမယ်၊ ဒီကိစ္စက နောက်ပြောင်စရာ မဟုတ်ဘူး။ နင့်ကို ငါ့လက်ထဲကနေ မွေးထုတ်ပေးခဲ့တာ မဟုတ်ရင် ဒီကိစ္စကို ငါ ဝင်ရှုပ်နေမှာ မဟုတ်ဘူး!"

ဤသို့ပြောပြီးနောက် အစ်မလျိုသည် သူမကို ဂရုမစိုက်တော့ပေ။ သူမသည် ယနေ့တွင် သတင်းထူးများ ရှိမရှိ ကြည့်ရန် ခလုတ်ခုံကို ဖွင့်လိုက်သည်။ ဒါကလည်း ထူးချွန်သော မန်နေဂျာတစ်ဦးအတွက် မဖြစ်မနေ လုပ်ဆောင်ရမည့် အလုပ်တစ်ခု ဖြစ်သည်။

နောက်ဆုံးရ သတင်းများကို အမြဲတစေ စောင့်ကြည့်နေခြင်းဖြင့်သာ သူလက်အောက်ရှိ အနုပညာရှင်များအတွက် အကောင်းဆုံး ရွေးချယ်မှုများကို ပြုလုပ်နိုင်သည်။

ထိုကဲ့သို့ပင် သူမ လှမ်းကြည့်လိုက်စဉ် ယနေ့၏ ‘မော့ချူး၏ အရွယ်ရောက်ခြင်း အခမ်းအနား’ ဟူသော ခေါင်းကြီးပိုင်းကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမသည် ရင်ထဲတွင် သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။

ကြည့်စမ်း၊ အနုပညာရှင်တစ်ယောက်အနေဖြင့် မော့ချူး လုပ်သလိုမျိုး လုပ်ရမည်။ သူမသည် သူမ၏ လူကြိုက်များမှုကို မြှင့်တင်ရန် သတင်းများကို ရောင်းချရန်ပင် မလိုပေ။ မီဒီယာသတင်းထောက်များမှာ သူမ၏ တံခါးကို ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် လာ၍ ခေါက်နေကြသည်။

အစီရင်ခံစာတွင် ပါရှိသော ပုံကို ကြည့်လိုက်သောအခါ အစ်မလျိုသည် အသက်ရှူပင် မှားသွားခဲ့သည်။ တောက်! ဤမင်္ဂလာဇလုံထဲတွင် ရွှေနှင့် ငွေများက အလွန်ပင် များပြားလှသည်... ဇလုံသုံးလုံးပင် ပြည့်သွားခဲ့သည်။ သို့သော် သူမသည် နောက်ဆုံး ကောင်းချီးဇလုံအထိ လှန်ကြည့်လိုက်သောအခါ အစ်မလျို၏ အမူအရာမှာ တောင့်တင်းသွားခဲ့သည်။

သူမ အကြည့် မမှားပါက ဤဇလုံထဲတွင် လူတစ်ယောက် ရှိနေပုံရသည်။ "နျဥ်ယွိယွမ်ပါလား!"

"ဘာဖြစ်လို့လဲ" ဘေးရှိ ချန်ချူးချူးသည် ဤအာမေဋိတ်သံကို ကြားလိုက်ရသည်။ သူမသည် အစပိုင်းတွင် ကြောင်အသွားသော်လည်း ထို့နောက်တွင် အတွေးတစ်ခုမှာ သူမ၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် လျှပ်စီးကဲ့သို့ ဖြတ်ပြေးသွားပြီး မျက်လုံးများမှာလည်း ရုတ်တရက် ပြူးကျယ်သွားခဲ့သည်။

နျဥ်ယွိယွမ်... မော့ချူး! ထိုဝတ်စုံပြဲခြင်း ဖြစ်ရပ်!

ချန်ချူးချူးသည် ရုတ်တရက် ဉာဏ်အလင်းပွင့်သွားခဲ့သည်။

သူမသည် အရာအားလုံးကို အပြစ်ဆိုစရာ မရှိအောင် လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်ဟု ထင်ထားသောကြောင့် မော့ချူး ကို တစ်ခါမျှ ထည့်သွင်းစဉ်းစားခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ ထို့အပြင် လဝက်ကျော်ပင် ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ရာ သူမသည် ဤကိစ္စကို မေ့ပင်မေ့နေခဲ့သည်။

အစ်မလျိုက ရုတ်တရက် ဤအကြောင်းကို မပြောခဲ့လျှင် သူမသည် ဤကိစ္စကို တွေးမိလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

"ဘာလဲ၊ ဘယ်သူလဲဆိုတာ နင် သိသွားပြီလား" အစ်မလျိုသည် သူမ၏ ခေါင်းကို လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ချန်ချူးချူး၏ ဉာဏ်အလင်းပွင့်သွားသော ပုံစံကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူမ မမေးဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

"ဒါက... အဲ့ဒီတုန်းက..." ချန်ချူးချူးသည် ဝေခွဲမရဖြစ်နေပြီး ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မပြောပြနိုင်ခဲ့ပေ။

အစ်မလျိုသည် ချက်ချင်း ဒေါသထွက်သွားခဲ့သည်။ "ချန်ချူးချူး၊ နင် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောရမယ်! အခုက နင် စိတ်ကောက်ပြနေရမယ့် အချိန်မဟုတ်ဘူး။ အဲ့ဒီအချိန်ကျရင် နင် ဖျော်ဖြေရေးလောကမှာ တကယ်ပဲ ခြေကုပ်ယူနိုင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး။ အဲ့အချိန်မှ ငါ့ကို အပြစ်မတင်နဲ့!"

မန်နေဂျာ၏ စကားများမှာ ဤအဆင့်အထိ ရောက်လာပြီဖြစ်ရာ ချန်ချူးချူးသည် လျှို့ဝှက်ချက်အဖြစ် ဆက်မထားရဲတော့ပေ။ သူမသည် အတိတ်တွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို သူမအား ပြောပြလိုက်သည်။

"အဲ့ဒါက အစားအသောက် ပြပွဲရဲ့ ပထမဆုံး အဆင့်တုန်းကပါ... သူမ လှေကားပေါ် တက်သွားတဲ့အချိန်မှာ သူရဲ့ အဝတ်အစားတွေ စုတ်ပြဲနေခဲ့တာ။ ကျွန်မ မြင်ခဲ့ပေမဲ့ ဘာမှ မပြောခဲ့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မကို အပြစ်တင်လို့ ရမလား။ အဲ့ဒါကို တမင် စုတ်ပြဲအောင် လုပ်ခဲ့တာ ကျွန်မ မဟုတ်ဘူးလေ! ဒါက ကျွန်မနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ!"

သူမ စကားအဆုံးတွင် ချန်ချူးချူးသည် ပို၍ပင် ယုံကြည်မှု ရှိလာပုံရသည်။

အစ်မလျိုသည် အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်သွားသဖြင့် တုန်ရင်နေပြီး အတော်ကြာအောင် စကားမပြောနိုင်ခဲ့ပေ။ ချန်ချူးချူးသည် ခေါင်းငုံ့ထားသဖြင့် အစ်မလျို၏ ထူးဆန်းသော အပြုအမူကို သတိမပြုမိခဲ့ပေ။

အစ်မလျိုက သူမကို အကြောင်းပြန်ခြင်း မရှိသည်ကို ကြားသောအခါ သူမ၏ အတွေးများမှာ တစ်ဖန် လမ်းလွဲသွားပြန်သည်။ သူမ မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"မဟုတ်သေးပါဘူး! အဲ့ဒီနေရာမှာ ကင်မရာတောင် မရှိဘူးလေ။ နျဥ်ယွိယွမ်က ဒါကို ဘယ်လို သိသွားတာလဲ။ မဟုတ်ဘူး၊ ဒီကိစ္စ နောက်ကွယ်မှာ ရှိနေတာ သူ မဟုတ်တာလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲ..."

ဖြောင်း!

ချန်ချူးချူး စကားမဆုံးမီမှာပင် အစ်မလျိုက သူမ၏ ခေါင်းကို ရိုက်လိုက်သည်။

"နင် ငတုံးလား။ နျဥ်ယွိယွမ်က ဘယ်သူလဲ။ သူ စစ်တပ်ထဲမှာ နေလာတာ ဘယ်လောက်တောင် ကြာပြီလဲ။ တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ရုံနဲ့ နင် ဘာတွေ ကြံစည်နေလဲဆိုတာ သူ သိတာပေါ့! စုံစမ်းစစ်ဆေးနေဖို့ လိုဦးမလား"

"ပြီးတော့ ကင်မရာတွေ မရှိတော့ရော ဘာဖြစ်လဲ။ အထောက်အထား မရှိတော့ရော ဘာဖြစ်လဲ။ သူက ငါတို့ကို လက်ညှိုးတစ်ချောင်းတည်းနဲ့ ချေမှုန်းပစ်လို့ ရတယ်။ သူ့အတွက် ဘာအကြောင်းပြချက် လိုဦးမှာလဲ"

အစ်မလျိုသည် ပြောရင်း စိတ်ပိုမတိုလာဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ "အဲ့ဒီတုန်းက နင်တို့ကို ငါ ဘာမှာခဲ့လဲ။ မော့ချူးနဲ့ အဆင်ပြေအောင် နေရမယ်လို့ ငါ အကြိမ်ကြိမ် အလေးပေး ပြောခဲ့တယ် မဟုတ်လား! အဲ့ဒါ နင် လုပ်ခဲ့တဲ့ ပုံစံလား"

'ဟွန်း! နျဥ်မိသားစုက ဘယ်လောက်တောင် စွမ်းဆောင်နိုင်လဲဆိုတာ သူတို့ ဘယ်လိုလုပ် မသိဘဲ နေပါ့မလဲ။'

ကျောက်ဆောင်ကို ဥနှင့် ထုလိုပါက ဥအပိုင်းပိုင်း မကွဲကြေသွားလျှင်သာ ထူးဆန်းပေလိမ့်မည်။

အစ်မလျိုသည် သူမအား ဆက်၍ စကားပြောရန် စိတ်မပါတော့ပေ။ သူမသည် ပစ္စည်းများကို ယူကာ လှည့်ထွက်ပြီး ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

"မသွားပါနဲ့!” အစ်မလျိုက သူမကို စကားပြောရန် ပါးစပ်ဟလိုက်သောအခါ ချန်ချူးချူးသည် နောက်ဆုံးတွင် နားလည်သွားခဲ့သည်။ သူမသည် တကယ့်ကို တစ်စုံတစ်ဦးကို စိတ်ဆိုးအောင် လုပ်မိခဲ့ပြီ ဖြစ်ပြီး ထိုသူမှာ နျဥ်ယွိယွမ်ပင် ဖြစ်သည်။

“အစ်မလျို၊ အားလုံးက ကျွန်မ အမှားပါ။ တောင်းပန်ပါတယ်။ ကျွန်မ အစ်မလျိုရဲ့ စကားကို မနားထောင်ခဲ့သင့်ဘူး။ ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်မကို ကူညီပါဦး! အစ်မလျိုသာ မကူညီရင် ကျွန်မမှာ တကယ်ပဲ လမ်းစ မရှိတော့ဘူး!"

ချန်ချူးချူးသည် အစ်မလျို၏ အင်္ကျီလက်ကို ဆွဲထားပြီး သူမ၏ကိုယ်လေး တုန်ယင်နေသည်အထိ အကြီးအကျယ် ငိုကြွေးနေခဲ့သည်။

အစ်မလျိုသည် ခေါင်းငုံ့၍ သူမကို အတော်ကြာအောင် ကြည့်နေခဲ့သည်။ အဆုံးတွင် သူမသည် သူမကိုယ်တိုင် မွေးထုတ်ပေးခဲ့သော ဤအနုပညာရှင်ကို စွန့်ပစ်ရန် မရက်စက်နိုင်ခဲ့ပေ။ သူမ အံကြိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီလေ! နင် အဲ့လိုတောင် ပြောမှတော့ ဒီကိစ္စကို ကယ်တင်လို့ ရမလားဆိုတာ ငါ နင်နဲ့အတူ နောက်တစ်ခေါက် လိုက်ခဲ့ပေးမယ်"

"ဘယ်လိုလဲ" ချန်ချူးချူး ခေါင်းမော့လိုက်သည်။ မျက်ရည်များဖြင့် ပြည့်နှက်သော သူမ၏ မျက်လုံးများသည် ပို၍ပင် တောက်ပပြီး လှပနေခဲ့သည်။

"နည်းလမ်း နှစ်မျိုး ရှိတယ်။” အစ်မလျိုသည် သူမအား ရင်တမမဖြင့် စောင့်ခိုင်းမနေဘဲ ပြောလိုက်သည်။ “တစ်ခုက နျဥ်ယွိယွမ်ဆီကို သွားပြီး ခွင့်လွှတ်ဖို့ တောင်းပန်တာ၊ မဟုတ်ရင် မော့ချူးဆီကို သွားပြီး ခွင့်လွှတ်ဖို့ တောင်းပန်တာပဲ"

ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောရလျှင် ချန်ချူးချူး ပြဿနာ၏ မြစ်ဖျားခံရာမှာ ထိုသူနှစ်ဦးပေါ်တွင် တည်ရှိနေသည်။ ပြဿနာကို ဖြေရှင်းရန် တာဝန်ရှိသူမှာ ထိုသူများသာ ဖြစ်နေဆဲပင်။ သူတို့သာ သနားညှာတာစိတ် ပြသရန် ဆန္ဒရှိပါက ချန်ချူးချူး၏ ကိစ္စမှာ အရေးကြီးသော ကိစ္စတစ်ခု မဟုတ်ပေ။

သူမ၏ ပုံရိပ်မှာ ပျက်စီးသွားခဲ့သော်လည်း သူမကို ဖိနှိပ်ရန် အထက်တွင် မည်သူမျှ မရှိပါက အချိန်တန်လျှင် သူမ၏ နာမည်ကို ရှင်းလင်းရန်မှာ လွယ်ကူသော အလုပ်ပင် ဖြစ်သည်။

"ဒါပေမဲ့... ဌာနချုပ်ကို ကျွန်မတို့ ဝင်လို့မရဘူး မဟုတ်လား" အတော်ကြာ ဝေခွဲမရဖြစ်နေပြီးနောက် ချန်ချူးချူးသည် စိတ်ပူပန်သော အမူအရာကို မလွဲမသွေ ပြသလိုက်မိသည်။

သူမသည် မော့ချူးထံသို့သွား၍ ခွင့်လွှတ်မှု တောင်းရန် တစ်ခါမျှ မတွေးခဲ့ဖူးပေ။ အဆုံးတွင် အမျိုးသမီးအချင်းချင်း တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ခက်ခဲအောင် လုပ်ရန်မှာ သာမန်ကိစ္စပင် ဖြစ်သည်၊ အထူးသဖြင့် ပြိုင်ဆိုင်မှု ပြင်းထန်သော ဖျော်ဖြေရေးလောကတွင် ပိုဆိုးပေသည်။ မော့ချူး သူမကို ဆက်လက်၍ မနှိမ်ကွပ်လျှင်ပင် ကံကောင်းလှပြီဟု ဆိုရမည်။ ထို့ကြောင့် သူမသည် ဤရွေးချယ်မှုကို စာရင်းထဲမှ ပယ်ဖျက်လိုက်သည်။

နှိုင်းယှဉ်ကြည့်လျှင် နျဥ်ယွိယွမ်ကို တောင်းပန်ခြင်းက ပို၍ စိတ်ချရသည်။ သို့သော် ထိုကဲ့သို့သော အဆင့်အတန်းရှိသူနှင့် တွေ့ဆုံရန်မှာမူ မလွယ်ကူလှပေ။

အစ်မလျိုသည် ချန်ချူးချူး၏ အတွေးများကို သဘာဝအတိုင်း နားလည်သည်။ သူမသည် ခလုတ်ခုံကို လှမ်းယူ၍ လိပ်စာတစ်ခုကို ချဲ့ကြည့်လိုက်သည်။

"မျိုးရိုးဗီဇအဆင့် စစ်ဆေးရေး စင်တာလား?"

"ဟုတ်တယ်" အစ်မလျို ပြုံးလျက် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

စည်းမျဉ်းများအရ မော့ချူး၏ အရွယ်ရောက်ခြင်း အခမ်းအနား ပြီးဆုံးသည်နှင့် သူမအား သူမ၏ မျိုးရိုးဗီဇအဆင့်ကို စစ်ဆေးရန် ဤနေရာသို့ ချက်ချင်း ပို့ဆောင်မည်ဖြစ်သည်။ နျဥ်ယွိယွမ်သည်လည်း ထိုနေရာတွင် မလွဲမသွေ ရှိနေလိမ့်မည်။ ထိုအချိန်ကျမှသာ သူတို့သည် သူ့ကို စောင့်ဆိုင်းနေရန် လိုအပ်မည်ဖြစ်သည်။

......

မျိုးရိုးဗီဇအဆင့် စစ်ဆေးရေး စင်တာ၌။

"ဟယ်လို P115 က ကူညီဆောင်ရွက်ပေးဖို့ အသင့်ရှိပါတယ်"

မော့ချူးနှင့် သူမ၏အဖွဲ့သည် တံခါးဝသို့ လှမ်းဝင်လိုက်ရုံရှိသေးသော်လည်း အနီအောက်ရောင်ခြည် အချက်ပြမှုကို လက်ခံရရှိထားသော ဘေးနားရှိ စက်ရုပ်ကလေးက တုံ့ခနဲ ခုန်ပျံကာ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ စက်ရုပ်ထံမှ အေးစက်စက် အီလက်ထရောနစ် အသံထွက်ပေါ်လာသည်။

မော့ချူး ခေါင်းငုံ့ကြည့်လိုက်သည့်အခါ ကလေးမလေး၏ နှလုံသားမှာ ချက်ချင်း ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ ပေါက်ကွဲသွားရသည်။

'အမလေး တကယ်ကို ချစ်စရာကောင်းလွန်းတာပဲ!'

မော့ချူး အရင်က တွေ့ဖူးသမျှ စက်ရုပ်အများစုမှာ လက်တွေ့အသုံးချနိုင်မှုကိုသာ ဦးစားပေးထားသဖြင့် သူတို့၏ ပုံပန်းသဏ္ဌာန်မှာ ‘ကြည့်ကောင်းသည်’ ဟု မဆိုနိုင်သော်လည်း ယခု သူမရှေ့မှ စက်ရုပ်ကလေးမှာမူ လုံးဝကွဲပြားနေသည်။

စက်ရုပ်က ဆီးနှင်းကဲ့သို့ ဖြူဖွေးသော အမွှေးအမျှင်များရှိသည့် ဝတုတ်တုတ် အလုံးလေးဖြစ်ပြီး ဝိုင်းစက်နေသော ခေါင်းပေါ်တွင် သေးငယ်သော်လည်း အသက်ဝင်သော မျက်လုံးတစ်စုံက အထူးတလည် ဆွဲဆောင်နေသည်။ သူက ပင်ဂွင်းလေးတစ်ကောင်၏ ပုံစံတူအတိုင်းပင်...။

ထူးခြားချက်မှာ သူ့တွင် နတ်သမီးလေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ထောင်နေသော နားရွက်နှစ်ဖက် ပါရှိနေခြင်းဖြစ်သည်။ ထိုအချက်က သူ့ကို ချစ်စရာကောင်းစေရုံသာမက အနည်းငယ်လည်း နောက်ပြောင်ချင်စရာကောင်းသော ပုံစံမျိုး ဖြစ်စေသည်။

"ဟယ်လို၊ ဘာများ ကူညီပေးရမလဲ" စက်ရုပ်လေးသည် မော့ချူးထံမှ မည်သည့်တုံ့ပြန်မှုမျှ မရရှိသဖြင့် ထပ်၍ မေးမြန်းလိုက်သည်။ အစကတည်းက လေသံမပြောင်းလဲဘဲ တည်ငြိမ်နေသော အီလက်ထရောနစ်အသံမှာ သူ၏ ချစ်စရာကောင်းသော ပုံစံနှင့် အလွန်ပင် ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်နေသည်။

"မင်းနာမည်က ဘယ်သူလို့ပြောလိုက်တာလဲ" မော့ချူး၏ နှုတ်ခမ်းများမှာ တွန့်ကာ ပြုံးသွားခဲ့သည်။ လူတစ်ယောက်၏ နောက်တွင် ပင်ဂွင်းစက်ရုပ်တစ်ရုပ် လိုက်ပါနေသည့်ပုံစံကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ သူမက ကုန်း၍ ကောက်ချီလိုက်ပြီး ပြုံးလျက် မေးလိုက်သည်။

စက်ရုပ်မှာ လုံးဝမလေးဘဲ သူမ၏လက်ထဲတွင် ပေါ့ပါးနေသည်။

"P115 မှာ နာမည်မရှိပါဘူး၊ နံပါတ်ပဲ ရှိတာပါ... ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော့်ကို အောက်ချပေးပါ၊ ကျွန်တော် အလုပ်ဆက်လုပ်ရဦးမယ်”

ဝတုတ်တုတ် ပင်ဂွင်းလေးမှာ မော့ချူး၏ လုပ်ရပ်ကြောင့် သိသိသာသာပင် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားပုံရသည်။ မိနစ်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် အေးစက်စက် အီလက်ထရောနစ် အသံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။