အခန်း (၅၉၀)
Vol. 40 Ch. 590
ဉာဏ်ပညာတိမ်တိုက်ဂလက်ဆီ လူမျိုးများထံမှ နှောင့်ယှက်မှုများ မရှိတော့သည့်နောက်တွင် ပြပွဲ၏ ကျန်ရှိသောအချိန်များမှာ ပို၍ သဟဇာတဖြစ်သွားတော့သည်။
သူတို့သည် တစ်လှမ်းချင်း ရှေ့သို့လှမ်းလာကြရာတွင် လူတိုင်းမှာ စိမ်းလန်းသော သမုဒ္ဒရာတစ်ခုအတွင်း လှည့်လည်သွားလာနေရသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ သူတို့ရှူရှိုက်လိုက်သော လေထုထဲ၌ပင် ဖော်ပြ၍မရနိုင်သော ချိုမြိန်သည့်အရသာ ကိန်းအောင်းနေပြီး သူတို့၏ မျက်နှာထက်တွင်လည်း အလိုလိုနေရင်း စိတ်အပန်းပြေသည့် အရိပ်အယောင်များ ထင်ဟပ်လာခဲ့သည်။
ဤအရောင်သည် ၂၁ ရာစုတွင် အတွေ့ရအများဆုံး အရောင်ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ အလွန်အမင်း အဖိုးတန်လွန်းနေပြီဖြစ်သည်။ ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရှုရင်း မော့ချူး၏ ရင်ထဲ၌ ဖော်ပြ၍မရသော ရှုပ်ထွေးသည့် ခံစားချက်များ ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။
ပြပွဲခန်းမ၏ စိုထိုင်းဆ၊ အပူချိန်နှင့် သန့်ရှင်းမှုတို့ကို အတိအကျ ချိန်ညှိထားပြီး ဖြစ်သည်။ အပင်များ ရှင်သန်ကြီးထွားရန် အသင့်တော်ဆုံး အခြေအနေတွင် ရှိနေကြပြီး အပင်အိုးတစ်လုံးချင်းစီကလည်း ကိုယ်ပိုင်ဆွဲဆောင်မှုများကို ထုတ်လွှတ်နေကြသယောင် ရှိလေသည်။ မြင့်မား၍ တစ်ကိုယ်တည်း ထီးထီးရှိနေသော သစ်ကိုင်းများ၊ သို့မဟုတ် စိမ်းလန်းစိုပြည်၍ ဝေဆာနေသည်များ..
“ဝိုး။ တကယ်ကို လှတာပဲ။”
တစ်ထောင့်တစ်နေရာမှ ရုတ်တရက် အာမေဍိတ်သံအချို့ ထွက်ပေါ်လာသည်။
ပြခန်း၏ ညာဘက်ခြမ်းတွင် ဟာလာဟင်းလင်း နေရာတစ်ခုကို သီးသန့်ဖွင့်လှစ်ထားသည်။ ထိုနေရာတွင် စိမ်းလန်းသော ဝါးပင်အချို့ကို ယာယီစိုက်ပျိုးထားသည်။ ၎င်းတို့သည် မတ်မတ်နှင့် မြင့်မားစွာ ရပ်တည်နေကြပြီး ထူးခြားသော ပုံပန်းသဏ္ဌာန်ကြောင့် လူအများစု၏ အာရုံစိုက်မှုကို လျင်မြန်စွာ ရရှိသွားခဲ့သည်။
မကြာမီမှာပင် လူအများအပြား စုရုံးလာကြပြီး ပွက်လောရိုက်နေသော အသံများဖြင့် မေးမြန်းခဲ့ကြသည်။
“ဒါက ဘယ်လိုအပင်မျိုးလဲ။”
“တကယ့်ကို ထူးခြားတာပဲ။”
“ဒါကို စိုက်ပျိုးဖို့ တကယ်ခက်ခဲမှာပဲ မဟုတ်လား။”
စိမ်းစိုနေသော ဝါးပင်နှင့် ပတ်သက်သည့် အချက်အလက်များမှာ လူတိုင်း၏ သိလိုစိတ်ကို မဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်သဖြင့် လူတိုင်းက မော့ချူးကိုသာ လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။
“ချူးလေး၊ ဒါနဲ့ပတ်သက်ပြီး ငါတို့ကို ပြောပြပေးပါဦးလား။”
မော့ချူးသည် ချန်ပိုင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး သူက ခေါင်းညိတ်ပြသည်အထိ စောင့်ဆိုင်းလိုက်သည်။ ထို့နောက် အပြုံးဖျော့ဖျော့ဖြင့် လျှောက်သွားကာ ရှင်းလင်းပြောကြားသူအဖြစ် အပြည့်အဝ တာဝန်ယူလိုက်သည်။
“အားလုံး မြင်တွေ့ရတဲ့အတိုင်းပါပဲ၊ ဒါကတော့ အခုလေးတင် စိုက်ပျိုးအောင်မြင်ထားတဲ့ ဝါးပင် ဖြစ်ပါတယ်။”
“သူ့ရဲ့ ထူးခြားချက်တွေကတော့ မြင့်မားပြီး ရှည်လျားတာ၊ ထူထဲတဲ့ အရွက်တွေရှိတာနဲ့ ပင်စည်အလယ်က အခေါင်းပေါက် ဖြစ်နေတာပဲ ဖြစ်ပါတယ်။”
“ရှေးခေတ်တုန်းက ဝါးပင်ကို ဖော်ပြဖို့ သီးသန့်အသုံးပြုခဲ့တဲ့ ကဗျာတစ်ပုဒ်လည်း ရှိခဲ့ပါတယ်။”
“တောင်ဘက်တောင်တန်းနှင့် မြောက်ဘက်တောင်တန်းတို့သည် လှပသော ဝါးပင်တို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး စိမ်းလန်းသော တောင်တန်းတို့မှာလည်း ဝေဆာသော စိမ်းစိုမှုတို့ဖြင့် ဝန်းရံလျက်ရှိသည်။ ကြာရိုးသွားနှစ်ခု သုံးခုဖြင့် တူးဖော်ပြီးနောက် ပြန်လာသည့်အခါတွင်မူ ဝါးမျှစ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေကာ လတ်ဆတ်သော စွပ်ပြုတ်ကို ရရှိမည်ဖြစ်သည်။”
မော့ချူး၏ ရှည်လျားသော ရှင်းပြမှုအပြီးတွင် လူတိုင်းမှာ မှင်တက်သွားကြသည်။ သူတို့၏ မျက်နှာထက်ရှိ အမူအရာများမှာလည်း အမျိုးမျိုး ကွဲပြားနေသည်။
“ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ။ ငါ ဘာကြောင့် တစ်ခုမှ နားမလည်ရတာလဲ။ ငါ့ရဲ့ ပညာအရည်အချင်းက မလုံလောက်လို့လား။”
“အလိုလေး။ ငါတို့ မော့ချူးကတော့ တကယ့်ကို ဗဟုသုတ ကြွယ်ဝတာပဲ။ သူမကတော့ အံ့သြဖို့ကောင်းလွန်းတယ်။”
နောက်ဆုံးတွင် တစ်စုံတစ်ယောက်က မေးမြန်းလိုက်သည်။ “အဲ့ဒီ ‘ဝါးမျှစ်တွေနဲ့ ပြည့်နှက်ပြီး လတ်ဆတ်တဲ့ စွပ်ပြုတ်’ ဆိုတာက ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ။”
ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ လူတိုင်းက တစ်ပြိုင်နက်တည်း ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်ကြပြီး သူ့ကို လေးစားအားကျသော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်ကြလေသည်။ ကြည့်စမ်း၊ ဤသူမှာ နောက်ထပ် ထူးချွန်ကျောင်းသားတစ်ဦးပဲ။
လူတိုင်း၏ စိုက်ကြည့်ခြင်းကို ခံနေရသော ထိုအမျိုးသားမှာ ဘာမှမဖြစ်သကဲ့သို့ ဟန်ဆောင်နေသော်လည်း သူ့ရင်ထဲတွင်မူ အကြီးအကျယ် ရယ်မောနေမိသည်။ အမှန်တော့ သူသည် ‘မျှစ်’ ဆိုသည့် စကားလုံး တစ်လုံးတည်းကိုသာ နားလည်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤဝါကျကို မှတ်မိနိုင်ခြင်းမှာ သူ၏ မှတ်ဉာဏ်က မဆိုးလှသောကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။
“ဒီဝါကျရဲ့ အဓိပ္ပာယ်ကတော့...” မော့ချူးက နှုတ်ခမ်းကို သပ်လိုက်ပြီး လူတိုင်းကို အသေးစိတ် ရှင်းပြလေသည်။ “ဝါးရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုကို အစားအစာအဖြစ် အသုံးပြုလို့ရပြီး ဝါးမျှစ်လို့ ခေါ်ပါတယ်။ ဝါးမျှစ်ကို ကုန်ကြမ်းအဖြစ် အသုံးပြုပြီး ချက်ပြုတ်တဲ့ ဟင်းလျာကတော့ ဝါးမျှစ်စွပ်ပြုတ်ပဲ ဖြစ်တယ်။ ဒီဟင်းလျာရဲ့ အကြီးမားဆုံး ထူးခြားချက်ကတော့ လတ်ဆတ်မှုနဲ့ အရသာထူးကဲမှုပါ။”
စားသောက်ခြင်းနှင့် ပတ်သက်လာလျှင် မော့ချူးသည် ချက်ချင်းပင် စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ တောက်ပလာသည်။
“ဒီဟင်းရဲ့ အရေးကြီးဆုံး အစိတ်အပိုင်းကတော့ လတ်ဆတ်တဲ့ ဝါးမျှစ်တွေကို သုံးဖို့ပါပဲ။”
“ဝါးမျှစ်တွေကို အချိန်မီ ခူးဆွတ်ပြီးတဲ့နောက်မှာ သန့်စင်အောင် ဆေးကြောပြီး အပိုင်းအစလေးတွေ တုံးရပါမယ်။ အဲ့ဒီနောက်မှာတော့ သန့်စင်ထားတဲ့ အချောင်းလေးတွေကို ပါးပါးလှီးရပါမယ်။ ခုန်ဆွသားရဲရဲ့ အသားတွေကို ဓားနဲ့နုတ်နုတ်စင်းပြီး ကြက်ဥအနှစ်၊ ဆားနဲ့ ဝိုင်တို့နဲ့ ရောနယ်ရပါမယ်။”
“ပြီးရင်တော့ အိုးထဲကို အရည်အသွေးမြင့် စွပ်ပြုတ်ရည်၊ ဝိုင်အနည်းငယ်နဲ့ ပဲငံပြာရည်တို့ ထည့်ရပါမယ်။ ရေဆူလာတဲ့အခါမှာ ဝါးမျှစ်တွေကို ထည့်ရပါမယ်။ ဝါးမျှစ်တွေကို ခဏလောက် ချက်ပြီးရင်တော့ ခုန်ဆွသားရဲ အသားလုံးတွေကို စွပ်ပြုတ်ထဲ ထည့်ရပါမယ်။ ခုန်ဆွသားရဲ အသားတွေ ကျက်သွားရင်တော့ အချောင်းလေးတွေကို ထည့်ရပါမယ်။ ပြီးသွားပြီဆိုရင်တော့ ချက်ချင်း စားသုံးနိုင်ပါပြီ။”
“အရသာက တကယ့်ကို ထူးကဲလှပါတယ်။ ဝါးမျှစ်တွေက ကြွပ်ဆတ်ပြီး နူးညံ့နေသလို ခုန်ဆွသားရဲ အသားလုံးတွေကလည်း လတ်ဆတ်ပြီး ချောမွေ့နေတာပဲ။ စွပ်ပြုတ်ရည်ကို တစ်ငုံလောက် မြည်းကြည့်လိုက်ဦး။ အိုင်းယား... အရသာက တကယ်ကို မခံစားနိုင်လောက်အောင် ကောင်းလွန်းတယ်။”
မော့ချူးမှာ မိမိကိုယ်မိမိ သတိမထားမိဘဲ အကြောင်းအရာကို ပြောင်းလဲလိုက်မိသည်။ သူမသည် ဆွေးနွေးမှု၏ ဗဟိုချက်ကို ဟင်းလျာကောင်းများဆီသို့ လွှဲပြောင်းလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။
ဒါက လူတိုင်းကို တံတွေးမြိုချမိစေပြီး သူတို့၏ မျက်နှာများမှာလည်း တောင့်တမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားလေသည်။
အလိုလေး။ စားဖို့နေနေသာသာ၊ နားထောင်ရုံနှင့်ပင် အလွန်မွှေးကြိုင်ပြီး အရသာရှိမည်ဟု သူတို့ ခံစားနေရသည်။
မူလက လူတိုင်းသည် ဝါးပင်ကို လေးစားမြတ်နိုးစွာဖြင့် ကြည့်နေခဲ့ကြသော်လည်း မော့ချူး၏ မိတ်ဆက်မှုအပြီးတွင်မူ အလွန်ကောင်းမွန်သွားတော့သည်။ ဝါးပင်ကို မြင်လိုက်တိုင်း သူတို့မျက်လုံးထဲတွင် အရသာရှိသော ဟင်းလျာများအဖြစ် တစ်ခုပြီးတစ်ခု မြင်ယောင်လာခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ အဆင်း၊ အနံ့၊ အရသာနှင့် ပြည့်စုံသော အမျိုးအစားမျိုး ဖြစ်လေသည်…
ထို့ကြောင့် ပြပွဲပြီးဆုံး၍ ခန်းမထဲမှ ထွက်ခွာသွားကြသော ပရိသတ်များ၏ မျက်လုံးများမှာ သိသိသာသာပင် တံတွေးကျနေကြသည်…
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လူတိုင်းသည် စိုက်ပျိုးရေးနှင့်ပတ်သက်၍ ပို၍ ထင်သာမြင်သာရှိသော နားလည်မှုများ ရရှိသွားခဲ့ကြသည်။ အနည်းဆုံးတော့ အခွန်ကောက်ခံသည့် အချိန်တိုင်းတွင် လူတိုင်း၏ စိတ်နေစိတ်ထားမှာ ပို၍ပင် ရွှင်ပျလာခဲ့သည်။ သူတို့သည် အနာဂတ်တွင် ရရှိမည့် ဟင်းလျာကောင်းများအတွက် ပေးဆပ်ရန် လိုလိုလားလား ရှိနေကြသည်။
အမှန်ပင်။ ဤအချက်မှာ ချန်ပိုင် ပြပွဲကျင်းပစဉ်က တစ်ခါမျှ ထည့်သွင်းမစဉ်းစားခဲ့ဖူးသော အရာဖြစ်လေသည်…
…
နောက်ဆုံး ဧည့်သည်ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် မော့ချူးနှင့် ကျန်လူများသည်လည်း တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ထွက်ခွာခဲ့ကြသည်။ ပြပွဲမှ ကျန်ရှိသော အပင်များကိုမူ တစ်စုံတစ်ယောက်က ဓာတ်ခွဲခန်းသို့ ပြန်လည်သယ်ဆောင်သွားမည် ဖြစ်သည်။
သူတို့ ကြယ်တစ်ပွင့်ခန်းမမှ ထွက်လာစဉ်မှာပင် မော့ချူးမှာ မနေနိုင်ဘဲ ခြေလှမ်းများ ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။
မလှမ်းမကမ်းတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေသော အမျိုးသားကို ကြည့်ရင်း သူမ၏မျက်နှာထက်တွင် အပြုံးတစ်ခု ချက်ချင်း ပေါ်လွင်လာခဲ့သည်။ “ရှင် ခုနကတည်းက ဒီမှာရှိနေတာလား။ ကျွန်မ ဘာလို့ ရှင့်ကို မတွေ့မိတာပါလိမ့်။”
ဒါကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ နျဉ်ယွိယွမ်၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များလည်း ကွေးတက်လာသည်။ သူ၏ ရှည်လျားပြီး ဖြောင့်စင်းသော ခြေတံနှစ်ဖက်ဖြင့် မော့ချူးထံသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် လျှောက်လာခဲ့သည်။
သူမအနားသို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ သူက သူမ၏ ခေါင်းကို အသာအယာ ပွတ်သပ်ပေးပြီး ဂရုတစိုက် မေးမြန်းလိုက်သည်။ “မင်း ရေဆာနေပြီလား။ ရေအရင်သောက်လိုက်ဦး။”
ထိုသို့ပြောရင်း သူသည် ပစ္စည်းသိုလှောင်ရာနေရာမှ ရေသန့်တစ်ဘူးကို ထုတ်ယူကာ အဖုံးဖွင့်ပြီး သူမ၏ နှုတ်ခမ်းနားသို့ တေ့ပေးလိုက်သည်။
မော့ချူးသည် အနားသို့ တိုးသွားပြီး သောက်မည်အပြုတွင် သူမ၏ မျက်လုံးထောင့်မှနေ၍ လူအုပ်ကြီးက သူတို့နှစ်ယောက်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်ကို ရုတ်တရက် မြင်လိုက်ရသည်။
ထိုအကြည့်များသည် သတင်းထောက်တစ်ယောက်၏ အကြည့်များထက်ပင် ပို၍ ပြင်းပြနေသေးသည်။
မောချူး၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။
သူမသည် နျဉ်ယွိယွမ်ကို တွန်းထုတ်လိုက်ပြီး အသာအယာ ချောင်းဟန့်လိုက်သည်။ “ဟိုလေ... ကျွန်မဘာသာကျွန်မပဲ သောက်ပါ့မယ်။”
သူတို့နှစ်ဦး လူအများရှေ့တွင် ချစ်ပြနေကြသည်မှာ ပထမဆုံးအကြိမ် မဟုတ်သော်လည်း အရေးကြီးဆုံးအချက်မှာ လူတိုင်း၏ မျက်လုံးများထဲတွင် တစ်ခုခု မှားယွင်းနေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ၎င်းက သူမကို ကြက်သီးမွေးညင်းများ ထစေသည်။
“ရပါတယ်၊ ဒီအတိုင်းပဲ သောက်လိုက်ပါ” နျဉ်ယွိယွမ်၏ မျက်နှာအရေပြားမှာ မည်မျှထူသည်ကို သူမ မသိသော်လည်း လူတိုင်း၏ စူးရှသော အကြည့်များအောက်တွင် သူ့မှာ ဘာမှမဖြစ်သကဲ့သို့ ရှိနေသည်။ ရေသန့်ဘူးကို ကိုင်ထားသော သူ၏ လက်မှာ တုန်ယင်ခြင်းပင် မရှိဘဲ အလွန် တည်ငြိမ်နေခဲ့သည်။
မော့ချူးသည် ခေါင်းလှည့်ကာ သူ့ကို အကြိမ်အနည်းငယ် မျက်စောင်းထိုးလိုက်သည်။ နောက်ဆုံးတွင်မူ သူ အလျှော့ပေးလိုက်ရတော့သည်။
သူမ၏ နှုတ်ခမ်းနားတွင် တေ့ထားသော ဘူးဝကို ငုံ၍ သောက်မည်အပြုတွင် မမျှော်လင့်ဘဲ ဘူးဝမှာ ရုတ်တရက် ဖယ်ခွာသွားခဲ့သည်။
မော့ချူးသည် သိစိတ်၏ စေခိုင်းမှုမပါဘဲ ရှေ့သို့ တိုးဝင်သွားရာ ခေါင်းငုံ့လိုက်သော နျဉ်ယွိယွမ်နှင့် ရင်းနှီးသော နှုတ်ခမ်းချင်းထိတွေ့မှုကို အချိန်ကိုက်ပင် ပြုလုပ်မိသွားသည်။
“အိုးးး!” ဘေးနားတွင် ကျန်ရှိနေသော ပရိသတ်များမှာ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ပေါက်ကွဲထွက်သွားကြသည်။ သူတို့အားလုံးမှာ အတိုင်းအထက်အလွန် စိတ်လှုပ်ရှားနေကြသည်။
အထူးသဖြင့် မိန်းကလေးများမှာ နျဉ်ယွိယွမ်ကို မိမိတို့ကိုယ်တိုင် နမ်းနေရသကဲ့သို့ပင် ခုန်ပေါက်နေကြတော့သည်။
“ငါ သိသားပဲ၊ နျဉ်ယွိယွမ်နဲ့ ငါတို့ ချူးလေးက ကောင်းကင်ဘုံက ဖန်ဆင်းပေးလိုက်တဲ့ ဖူးစာဖက်တွေပဲ။ သူတို့က အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ မျိုးရိုးဗီဇအဆင့်တွေကြောင့်နဲ့တော့ လမ်းခွဲမှာ မဟုတ်ဘူး။”
“အားးး၊ တကယ်ကို စိတ်လှုပ်ရှားမိတယ်။ ဒီမြင်ကွင်းကို ကြည့်ပြီး ငါ အချစ်ကို ပြန်ယုံကြည်သွားပြီ။”
“မြန်မြန်၊ မြန်မြန် ဓာတ်ပုံရိုက်ထားကြ။ ဒါက တကယ့်လက်တွေ့ဗားရှင်းပဲ၊ ငါတို့ လက်လွတ်မခံနိုင်ဘူး။”
သူတို့ဘေးနားရှိ အမျိုးသားတစ်စုကလည်း တက်ကြွစွာ စကားပြောနေကြသည်။
“မြန်မြန်ပေး၊ ငါ လောင်းကြေးနိုင်ပြီ။ ဖက်ဒရယ် ဒင်္ဂါး ၁၀၀၀။”
“ငါလည်း နိုင်တယ်၊ ဖက်ဒရယ် ဒင်္ဂါး ၂၀၀။ စကားပြန်မဖျက်နဲ့ဦးနော်။”
သူတို့သည် ဤကိစ္စကို လောင်းကြေးထပ်ရန်အတွက် အသုံးချခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ အနိုင်ရရှိသူမှာ ယခုအခါ စိတ်ဓာတ်တက်ကြွနေသော်လည်း အရှုံးသမားမှာမူ ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ “ဟင်။ ဒါ မဖြစ်နိုင်ဘူးလေ။ အကျိုးသင့်အကြောင်းသင့်ပြောရမယ်ဆိုရင် နျဉ်မိသားစုက ချူးလေးကို လက်ခံနိုင်မှာ မဟုတ်တော့ဘူးလေ။”
... သူတို့နှစ်ဦး နမ်းနေသည့်မြင်ကွင်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် လှပလွန်းသော်လည်း ငွေကြေးဆုံးရှုံးရသည့် ဝမ်းနည်းမှုကိုမူ မတားဆီးနိုင်ခဲ့ပေ။
“လောင်းမယ်။ ထပ်လောင်းမယ်။ သူတို့ လက်ထပ်နိုင်မယ်ဆိုတာ ငါ မယုံဘူး။ ဖက်ဒရယ် ဒင်္ဂါး ၂၀၀၀။”
ဒါက ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ။
မော့ချူးသည် မျက်တောင်တဖျပ်ဖျပ်ခတ်ရင်း သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများပေါ်တွင် အငမ်းမရဖြစ်နေဆဲဖြစ်သော နျဉ်ယွိယွမ်ကို တွန်းထုတ်လိုက်သည်။ ဤလူသည် အချိန်အခါကိုပင် မငဲ့တော့ပေ။ အဆုံးမသတ်နိုင်တော့ဘူးလား။
မော့ချူး၏ စတုတ္ထအကြိမ်မြောက် တွန်းထုတ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသော နျဉ်ယွိယွမ်က ပြောလိုက်သည်။ “ကိုယ်ကိုယ်တိုင် ထိန်းချုပ်ရမယ့်အချိန်ကြရင်တော့ အနည်းငယ် ထိန်းချုပ်သင့်တာပေါ့။ တကယ်တော့ ဒါက တစ်ခါတည်း နမ်းတာတင် မဟုတ်ဘူးလေ၊ မင်း အနာဂတ်အတွက်လည်း အစီအစဉ်တွေ ဆွဲထားရဦးမယ်...”
သို့ဖြစ်၍ နျဉ်ယွိယွမ်သည် အနည်းငယ် ဝေးရာသို့ ဆုတ်ခွာသွားခဲ့သည်။
ထိုအကွာအဝေးမှာမူ... လက်ညှိုးတစ်ချောင်းစာခန့်သာ ရှိလေသည်…
သူတို့နှစ်ဦး၏ အသက်ရှူသံများမှာ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး ရောထွေးနေပြီး ဖော်ပြ၍မရသော ရင်ခုန်သံများလည်း ပါဝင်နေသည်။
နျဉ်ယွိယွမ်သည် ရုတ်တရက် လက်ကိုဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး မော့ချူး၏ မျက်နှာအစိတ်အပိုင်းများကို မျက်ခုံးများမှသည် သူမ၏ ဖြူစင်သော မျက်လုံးများ၊ သေးငယ်၍ ချစ်စဖွယ်ကောင်းသော နှာခေါင်း၊ ထို့နောက် မော့ချူး၏ နီမြန်းသော နှုတ်ခမ်းလွှာများအထိ အသာအယာ ထိတွေ့လိုက်သည်။
ဤနေရာမှာ သူ ခုနလေးတင် နမ်းခဲ့သော နေရာပင် ဖြစ်သည်။
နျဉ်ယွိယွမ်၏ မျက်နှာထက်မှ နူးညံ့သိမ်မွေ့မှုများမှာ လူတိုင်းကို နစ်မြုပ်သွားစေလိုသည့် ဆန္ဒများ ဖြစ်ပေါ်စေသည်။