အခန်း (၅၉၃)
Vol. 40 Ch. 593
မော့ချူး၏ စိမ်းသက်သော ပုံစံကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ အဘိုးနျဉ်မှာ ရင်ထဲတွင် သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ သူ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အရေးအကြောင်းများမှာလည်း ရုတ်တရက် ပို၍ နက်ရှိုင်းသွားသယောင် ရှိသည်။
“ဒီလို စာအုပ်တွေ ဖတ်တာ မဆိုးပါဘူး။ အခု ငါတို့ ခံစားနေရတဲ့ ငြိမ်းချမ်းရေးဆိုတာ တကယ်ကို လွယ်လွယ်နဲ့ ရလာတာ မဟုတ်ဘူး။ ဒီနေ့ ငြိမ်းချမ်းရေးအတွက် အဲ့ဒီခေတ်တုန်းက လူတွေ ဘယ်လောက်တောင် အသက်ပေးခဲ့ရလဲဆိုတာ ဘယ်သူသိမှာလဲ။”
“ဟုတ်ပါတယ်” မော့ချူးလည်း ထပ်တူ ခံစားမိသဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူမသည်လည်း ထိုစဉ်က ဇွန်ဘီများ လူသားကို စားသည့် မြင်ကွင်းနှင့် လူသားအချင်းချင်း စားကြသည့် ကြောက်စရာကောင်းသော မြင်ကွင်းများကို ပြန်လည် မြင်ယောင်လာခဲ့သည်။
“အန္တရာယ်တွေက နေရာတိုင်းမှာ ရှိနေလို့ပဲ ငါတို့ရဲ့ လက်ထဲမှာ စစ်အင်အားကို မြဲမြဲဆုပ်ကိုင်ထားဖို့ လိုတာ။ ငါတို့ကိုယ်တိုင် ခိုင်ခိုင်မာမာ ရပ်တည်နိုင်သရွေ့ သူတစ်ပါး အနိုင်ကျင့်တာကို ကြောက်စရာ မလိုတော့ဘူး။” အဘိုးနျဉ် စကားလုံးတိုင်းကို ပြတ်သားပြီး အားပါသော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်ရာ စစ်သားကောင်းတစ်ဦး၏ စိတ်ဓာတ်ကို အထင်အရှား မြင်တွေ့နေရသည်။
“ဟုတ်ကဲ့” မော့ချူးသည် လေးစားမှု တစ်ခုကို ချက်ချင်း ခံစားလိုက်ရသည်။
သို့သော် သူမ တစ်ခုခု ထူးဆန်းနေသလို ခံစားရသည်။ အဘိုးနျဉ်က ဒီနေ့ သူမကို စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ အသိအမြင်တွေ တိုးလာအောင် နိုင်ငံရေး ဟောပြောပွဲ လုပ်ပေးဖို့ လာတာလား။
“မဆိုးပါဘူး” မော့ချူး၏ မျက်နှာအမူအရာကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ အဘိုးနျဥ်က ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ရိုးရိုးသားသားပင် ချီးကျူးလိုက်သည်။ “ဒီဘက်ခေတ်မှာ မင်းလို အလိုက်သိတဲ့ မိန်းကလေးမျိုး ရှာရခက်တယ်။”
“တခြား အမျိုးသမီး အများစုကတော့ အဖွဲ့ချုပ်ရဲ့ အကာအကွယ်ပေးမှု မူဝါဒတွေအောက်မှာ အလိုလိုက်ခံရလွန်းလို့ ပျက်စီးနေကြပြီ။ တစ်ယောက်ချင်းစီက ဇွတ်တရွတ်နိုင်တာ၊ မာန်မာနကြီးပြီး မောက်မာကြတာချည်းပဲ။ သူတို့က အရင်ခေတ်က အမျိုးသမီးတွေလို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ရဲစွမ်းသတ္တိ ရှိနိုင်ပါ့မလဲ။”
“ဒါပေမယ့် ချူးလေး၊ မင်းကတော့ တကယ်ကို ထူးချွန်ပါတယ်။ မင်းရဲ့ ကိုယ်ပိုင်စွမ်းအားပဲဖြစ်ဖြစ်၊ စိတ်ဝိညာဉ်အစားအစာမှာ မင်းရဲ့ ကျွမ်းကျင်မှုပဲဖြစ်ဖြစ် အားလုံးက အံ့သြစရာကောင်းလောက်အောင်ပါပဲ...”
မော့ချူးမှာ သူမ၏ ကျောကို မတ်လိုက်မိသည်။ အဓိက အကြောင်းအရာ ရောက်လာတော့မည်ကို သူမ သိလိုက်ပြီ။
အဘိုးနျဥ်က သူမကို ချိုသာတဲ့ စကားလုံးတွေနဲ့ အရင်သိမ်းသွင်းပြီးမှ မျက်နှာကို ဖြတ်ရိုက်ဖို့ ပြင်ဆင်နေတာ သိသာလှသည်။
မော့ချူး အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်သည်။ သူမသည် သူ၏ အကွက်ကို ရိပ်မိပြီးသား ဖြစ်သည်။
ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် သူမ အရင်က ကြည့်ခဲ့ဖူးတဲ့ ရုပ်ရှင်တွေက အပိုမှ မဟုတ်တာ။
“ဒါပေမယ့် မင်းလည်း သိတဲ့အတိုင်း ငါတို့လို မိသားစုမျိုးအတွက် မျိုးရိုးဗီဇအဆင့်ဆိုတာ အရေးကြီးတဲ့ အချက်တစ်ခုပဲ။ ဒါမှမဟုတ် ဘယ်မိသားစုကမှ ဒါကို လျှော့တွက်လို့ မရဘူးဆိုတာပေါ့...”
မော့ချူး နားလည်ကြောင်း ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
အင်း... နားလည်ပြီ။
စကားပုံအတိုင်းပင် ‘တစ်စုံတစ်ယောက်ကို နှိမ်ချချင်ရင် အရင်ဆုံး မြှောက်ပေးရတယ်’ ဆိုသလိုပါပဲ။ သူက အရင်ကတည်းက ပုံဖော်တာတွေ လုံလောက်နေပြီ။ အခုတော့ တကယ် နှိမ်ချတော့မယ့် အဆင့်ကို ရောက်လာပြီပေါ့။
ကောင်းပြီ၊ သူမ အကောင်းဆုံး ပြင်ဆင်ထားရမည်။
မော့ချူး သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ သူမ စကားပြောရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် အဘိုးနျဥ်က သူမကို အခွင့်အရေးမပေးဘဲ ဆက်ပြောလိုက်သည်။
“ဒါပေမယ့် ခဏလောက် သေချာစဉ်းစားကြည့်ပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ ဒီအရာတွေ အားလုံးက နျဉ်ယွိယွမ်ရဲ့ ပျော်ရွှင်မှုလောက် အရေးမကြီးဘူးလို့ ငါ ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရတယ်။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် သူက ငါတို့ရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော ကလေးပဲလေ...”
... ဟင်။
မော့ချူး မှင်တက်သွားခဲ့သည်။
ဒီအခြေအနေက တစ်ခုခု မှားနေလားလို့။
သူမ ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်သောအခါ အဘိုးနျဥ်၏ မျက်ဝန်းထဲရှိ ရိုးသားမှုကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် သူမ၏ နှလုံးခုန်သံမှာ မြန်သွားခဲ့သည်။
သားသမီးနှင့် မိသားစုဝင်များကြား ပဋိပက္ခဖြစ်သည့်အခါ များသောအားဖြင့် မိသားစုဝင်များကသာ အရင်ဆုံး အရှုံးပေးတတ်ကြသည် မဟုတ်ပါလား။
အဘိုးနျဉ်သည်လည်း ယခုအချိန်တွင် ခြွင်းချက်မဟုတ်ပေ။
မိသားစု၏ အနာဂတ်နှင့် မြေးဖြစ်သူ၏ ပျော်ရွှင်မှုကြား ချိန်ဆကြည့်သည့်အခါ သူသည် ဝေခွဲမရဖြစ်ခဲ့သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင်မူ သူ၏ မိသားစုအပေါ်၌သာ သစ္စာရှိခဲ့သည်။
“ဒါဆို... ကျွန်မ နျဉ်ယွိယွမ်နဲ့ တွဲတာကို သဘောတူတယ်ပေါ့လား။” မော့ချူးသည် မယုံနိုင်သေးဘဲ မှင်တက်စွာ မေးလိုက်မိသည်။
အဘိုးနျဉ်က သူမတို့နှစ်ဦးကို ခွဲပစ်ဖို့ လာတာလို့ သူမ ထင်ထားခဲ့တာ၊ ဒါပေမယ့် အခုလို အကြီးအကျယ် ပြောင်းလဲသွားလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူက ထင်မှာလဲ။
အဘိုးနျဥ်သည် မော့ချူး၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အံ့သြမှုကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် မရယ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ “ဘာလဲ။ ငါက ချစ်သူတွေကို ခွဲပစ်ချင်တဲ့ ခေါင်းမာတဲ့ မိသားစုခေါင်းဆောင်ကြီးနဲ့ တူနေလို့လား။”
ဟုတ်တယ်၊ ဟုတ်တယ်။
ဟုတ်တယ်။ အဘိုးက တကယ်ကို အဲ့ဒီလို ပုံစံမျိုးပဲ။
မော့ချူးမှာ မသိစိတ်မှ ခေါင်းညိတ်လိုက်မိသည်။ သို့သော် အဘိုးနျဉ်က အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည့်အခါမှ မော့ချူး ချက်ချင်းသတိဝင်လာပြီး ခေါင်းကို အမြန်ပင် ခါလိုက်ရသည်။
“ဟားဟား” ဒါကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ အဘိုးနျဥ်၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အပြုံးမှာ ပို၍ နက်ရှိုင်းသွားခဲ့သည်။ ရင်ထဲက စိုးရိမ်ပူပန်မှုများကို ဖယ်ရှားလိုက်ပြီးနောက် ယခုအခါ မော့ချူးကို ကြည့်လိုက်တိုင်း သူမမှာ ချစ်စရာကောင်းနေသည်ဟု သူ ခံစားနေရသည်။
“မင်း အဲ့ဒီလိုပဲ ထင်နေတာ ငါ သိပါတယ်...” သူက ဤသို့ပြောရင်း ဦးစွာ မျက်နှာကို တည်လိုက်ပြီး စားပွဲကို အားကုန် ရိုက်ချလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူက မျက်စိမှိတ်ပြကာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ “ငါပြောမယ်။ မော့ချူး၊ ငါ ဒီမှာရှိနေသရွေ့ မင်း ငါတို့ နျဉ်မိသားစုရဲ့ တံခါးကို နင်းဖို့ စိတ်တောင်မကူးနဲ့။ အဲ့ဒီကောင် နျဉ်ယွိယွမ်ကို အမြန်ဆုံး ထားခဲ့လိုက်စမ်း၊ မင်းရဲ့ အဖိုးတန်တဲ့ အချိန်တွေ မကုန်အောင်လို့...”
“အဘိုး။ အဘိုး ဘာတွေပြောနေလဲဆိုတာ သိရဲ့လား။”
ရုတ်တရက် စိတ်ပျက်အားငယ်နေသော အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။
နျဉ်ယွိယွမ်သည် ဘယ်ကနေ ရောက်လာမှန်းမသိဘဲ အဘိုးနျဥ်၏ သရုပ်ဆောင်ပြကွက်ကို အချိန်ကိုက် ကြားသွားခဲ့သည်။ သူ၏ ရင်ထဲတွင် ဒေါသများ ချက်ချင်း လှိုက်တက်လာတော့သည်။
“အဘိုး၊ မော့ချူးလေးကို ကြိုက်တာ ကျွန်တော်ပါ။ သူမကိုပဲ လက်ထပ်မှာကလည်း ကျွန်တော်ပဲ” မော့ချူးနှင့် အဘိုးနျဥ်တို့ တုံ့ပြန်ရန် အချိန်မရမီမှာပင် နျဉ်ယွိယွမ်က စကားလုံးများကို တရစပ် ပြောလိုက်သည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ပြတ်သားမှုနှင့် ဝမ်းနည်းမှုတို့ ရောယှက်နေသည်။ “အဘိုးမှာ မကျေနပ်တာရှိရင် ကျွန်တော့်ကိုပဲ လုပ်ပါ။ သူမကို မထိခိုက်ပါနဲ့၊ သူမမှာ ဘာအပြစ်မှ မရှိဘူး။”
“မဟုတ်ဘူး၊ အဲ့ဒါက...” မော့ချူး၏ အမူအရာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ သူမသည် အမြန်ပင် ထရပ်လိုက်ပြီး နျဉ်ယွိယွမ်၏ အင်္ကျီကို ဆွဲလိုက်သည်။ “ဟိုလေ၊ ရှင် အထင်လွဲနေတာပါ။ ကျွန်မတို့က...”
“ချူးလေး၊ သူ့ဘက်ကနေပြီး ထပ်ပြီး မခုခံပေးပါနဲ့တော့။”
နျဉ်ယွိယွမ်က မော့ချူးကို ကြည့်ကာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ “အဘိုးက အဲ့ဒီစာကို ပို့လိုက်တယ်ဆိုတာ ကိုယ် မသိဘူးလို့ ထင်နေတာလား။ မင်း ကိုယ့်ကို ဆရာ ချန်ပိုင်က ဓာတ်ခွဲခန်းကို ခေါ်တယ်လို့ ပြောခဲ့ပေမယ့် နောက်ဆုံးတော့...”
ဘာ။
နျဉ်ယွိယွမ် သိနေတာလား။
မော့ချူးမှာ အနည်းငယ် မှင်တက်သွားခဲ့သည်။
သို့သော် သူမ ချက်ချင်း သတိဝင်လာခဲ့သည်။ အကယ်၍ သူ မသိခဲ့လျှင် ဤနေရာသို့ ရောက်လာမည် မဟုတ်ပေ။
“မိုက်မဲတဲ့ အရူးမလေး” နျဉ်ယွိယွမ်က သူမ၏ ခေါင်းကို ကြင်နာစွာ ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။ “စစ်တပ်ထဲမှာတုန်းက ကိုယ်က ဌာနပေါင်းစုံမှာ ရှိခဲ့တာ။ အဲ့ဒီထဲမှာ ကိုယ်က အမိန့်ပေးတာနဲ့ ကင်းထောက်တာမှာ အတော်ဆုံးပဲလေ။”
မော့ချူး၏ အမူအရာလေးကိုသာ သူ သတိမထားမိလျှင် သူသည် ယနေ့ကဲ့သို့ ရာထူးနေရာတွင် မည်သို့ ရောက်နေပါ့မည်နည်း။
“ဒါပေမယ့် ရှင် တကယ်ကို...” ဒါက အထင်လွဲတာပါ။
မော့ချူး စကားမဆုံးမီမှာပင် တစ်ဖန် ပြန်အနှောင့်အယှက် ခံလိုက်ရပြန်သည်။
သို့သော် ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ အဘိုးနျဉ်က ပြောလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။ သူက မော့ချူးကို စိုက်ကြည့်ကာ စကားမပြောရန် အချက်ပြလိုက်သည်။
“ဒီကောင်လေးကို ပြောခိုင်းလိုက်စမ်း။ သူ ငါ့အပေါ်မှာ ဘယ်လောက်တောင် မကျေမနပ် ဖြစ်နေလဲဆိုတာ ငါ နားထောင်ချင်သေးတယ်” သူ ပြောရင်း တောင်ဝှေးဖြင့် မြေပြင်ကို အားကုန် ရိုက်ချလိုက်သည်။
သွားပြီ။
မော့ချူးသည် ခေါင်းငုံ့ကာ အသာအယာ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။
“ပြောလေ။ အခု ငါက ပြောခိုင်းနေပြီလေ၊ မင်းက ဘာလို့ ဆွံ့အသွားတာလဲ။” အဘိုးနျဉ်သည် နျဉ်ယွိယွမ်ကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။
“အဘိုး” နျဉ်ယွိယွမ်သည် မော့ချူးကို သူ၏နောက်သို့ ဆွဲခေါ်လိုက်ပြီး သူ၏ ဒေါသကို ထိန်းချုပ်ကာ အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်သည်။ “ကျွန်တော်က အဘိုးနဲ့ ကိစ္စတွေကိုပဲ ဆွေးနွေးချင်တာပါ၊ အဘိုးနဲ့ ရန်မဖြစ်ချင်ပါဘူး။”
“ဟင်း။ ကိစ္စရပ်တွေကို ဆွေးနွေးတာလား။” အဘိုးနျဥ်က နှာခေါင်းရှုံ့ရင်း ပြောလိုက်သည်။ “ငါ မင်းကို ရိုက်လိုက်တဲ့ အချိန်ကတည်းက မင်း အိမ်ဟောင်းကို တစ်ခါမှ ပြန်မလာတော့ဘူး။ မင်းက ငါ့ကို အလျှော့ပေးအောင် လုပ်နေတာပဲ။ ငါပြောမယ်၊ အဲ့ဒါက မဖြစ်နိုင်ဘူး။”
“အဘိုး၊ အဘိုးက...” နျဉ်ယွိယွမ်သည်လည်း အဘိုးဖြစ်သူ၏ ခေါင်းမာမှုကြောင့် ဒေါသထွက်သွားခဲ့သည်။ သူ ပြန်ပြောရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် မော့ချူး၏ အော်ဟစ်သံကြောင့် ရပ်သွားခဲ့သည်။
“ဝိုးး။ ရှင်တို့ နှစ်ယောက်စလုံးက အခု ပုံစံချင်း တူနေလိုက်ကြတာ။”
ဟုတ်တယ်လေ။
သူတို့နှစ်ဦးစလုံးမှာ မျက်ခုံးများ ပင့်ထားပြီး မျက်လုံးများ ပြူးနေကြသည်။ သူတို့၏ ဒေါသထွက်နေသော လေသံမှာပင် တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် ဆင်တူနေလေသည်။
ဒါကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ အဘိုးနျဉ်နှင့် နျဉ်ယွိယွမ်တို့မှာ တစ်ပြိုင်နက်တည်း လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။
မော့ချူး၏ အံ့သြနေသော မျက်နှာလေးနှင့် အနည်းငယ် ဟနေသော ပါးစပ်လေးကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ သူမမှာ အလွန်ပင် ချစ်စရာကောင်းနေတော့သည်။ သူတို့၏ ရင်ထဲရှိ ဒေါသများမှာလည်း ဝူးခနဲ ငြိမ်းသတ်သွားသလို ဖြစ်သွားခဲ့သည်။
“မင်းကတော့လေ” နျဉ်ယွိယွမ်မှာ မရယ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ဘဲ မော့ချူး၏ နှာခေါင်းထိပ်လေးကို လှမ်းဆွဲလိုက်သည်။ ဒီငပြောင်မလေးကတော့။
အချိန်အခါ ကောင်းပြီကို သိလိုက်သဖြင့် မော့ချူးသည် ဖြစ်ကြောင်းကုန်စင်ကို နျဉ်ယွိယွမ်အား အမြန် ပြောပြလိုက်သည်။
ဖြစ်ကြောင်းကုန်စင်ကို ကြားပြီးနောက်တွင်မူ အမြဲတမ်း တည်ငြိမ်လှသော နျဉ်ယွိယွမ်ပင် ခေတ္တမျှ မှင်တက်သွားခဲ့သည်။ သူ၏ အေးစက်သော မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် နီမြန်းသွားခဲ့သည်။ “အဘိုး၊ တောင်းပန်ပါတယ်။ ကျွန်တော် အဘိုးကို အထင်လွဲသွားတယ်...”
“ဟွန့်” အဘိုးနျဉ်သည် နျဉ်ယွိယွမ်ကို လုံးဝ ဒေါသ မထွက်နိုင်တော့ပေ။ နောက်ဆုံးတွင်မူ သူသည် မာန်ပါပါဖြင့် နှာခေါင်းရှုံ့ကာ ခေါင်းကို လွှဲလိုက်တော့သည်။
“အင်း... အဓိကကတော့ အဘိုးနျဉ်ရဲ့ သရုပ်ဆောင်မှုက အရမ်းကောင်းလွန်းလို့ပါ” မော့ချူး ပြုံးလျက် ဝင်ပြောလိုက်သည်။ “ဒါမှမဟုတ်ရင် ရှင့်လို လူမျိုးကို အဘိုးက ဘယ်လိုလုပ် လှည့်စားနိုင်ပါ့မလဲ၊ နျဉ်ယွိယွမ်ရဲ့။”
ဒါကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ အဘိုးနျဉ်၏ မေးမှာ ပို၍ မြင့်တက်သွားသော်လည်း သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်မှ အပြုံးကိုမူ ဖုံးကွယ်ထား၍ မရနိုင်တော့ပေ။