အခန်း (၅၉၄)

အဘိုးနျဉ်က သဘောတူလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် နျဉ်ယွိယွမ်သည် သူတို့၏ ဆက်ဆံရေးကို အမြန်ဆုံး အတည်ပြုချင်နေတော့သည်။ သို့သော် သူကိုယ်တိုင် အဆိုမပြုရသေးမီမှာပင် အဘိုးနျဉ်က နတ်ကောင်းနတ်မြတ်တစ်ပါးကဲ့သို့ ကူညီပေးခဲ့သည်။

“ဒါက ငါတို့ နျဉ်မိသားစုမှာ မျိုးဆက်တစ်ခုကနေ တစ်ခု လက်ဆင့်ကမ်းလာခဲ့တဲ့ လက်ကောက်ပဲ။ နျဉ်ယွိယွမ်ရဲ့ အဘွားလည်း ဒါကို ဝတ်ခဲ့ဖူးတာ” အဘိုးနျဉ်သည် တာမီနယ်ထဲမှ ကျောက်စိမ်းလက်ကောက်တစ်ကွင်းကို ထုတ်ယူကာ လွမ်းဆွတ်တမ်းတသော အကြည့်များဖြင့် အသာအယာ ပွတ်သပ်နေမိသည်။ ထို့နောက် သူက မော့ချူးထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်သည်။ “အခု ဒါကို မင်းကို ပေးလိုက်ပြီ။”

အဓိပ္ပာယ် အလွန်နက်ရှိုင်းလှသော ထိုလက်ကောက်ကို ကြည့်ရင်း မော့ချူးမှာ ခေတ္တမျှ ဝေခွဲမရဖြစ်သွားပြီး နျဉ်ယွိယွမ်ကို မသိစိတ်မှ လှမ်းကြည့်လိုက်မိသည်။

နောက်ဆုံးတွင်မူ ဤလူသည် ဘာမှပြန်မပြောဘဲ လက်ကောက်ကို တိုက်ရိုက်ယူကာ မော့ချူးကို တုံ့ပြန်ရန် အချိန်ပင်မပေးဘဲ သူမ၏ လက်ကောက်ဝတ်တွင် ဝတ်ပေးလိုက်တော့သည်။

သူ၏ အပြုအမူမှာ မြန်ဆန်၊ တိကျပြီး ပြတ်သားလှသည်။ မော့ချူး မှင်တက်နေရာမှ သတိပြန်ဝင်လာချိန်တွင် နွေးထွေးသော ကျောက်စိမ်းလက်ကောက်မှာ သူမ၏ လက်ကောက်ဝတ်ပေါ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

“အခုကစပြီး... မင်းက ကိုယ့်ဇနီးလေး ဖြစ်သွားပြီ...” မော့ချူး၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို မြှောက်လိုက်ရင်း နျဉ်ယွိယွမ်၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များမှာ အလိုအလျောက် ကွေးညွတ်သွားပြီး ကြည်နူးဖွယ် အပြုံးတစ်ခုမှာ သိသိသာသာ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

သူမသည် ပုံမှန်အားဖြင့် တည်ငြိမ်အေးဆေးနေတတ်သော်လည်း ယခုမူ သူမမှာ အလွန်ပင် တောက်ပကာ မျက်စိကျစရာ ဖြစ်နေသည်ဟု ခံစားရစေသည်။ အထူးသဖြင့် ကြယ်စင်များ ဖြူးထားသည့်နှယ် တောက်ပပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိသော သူမ၏ နက်ရှိုင်းသည့် မျက်ဝန်းအစုံမှာပင်။

မော့ချူးသည်လည်း ဆွဲဆောင်ခံရသကဲ့သို့ပင် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များမှာ အနည်းငယ် ကွေးညွှတ်သွားသည်။ သူတို့နှစ်ဦးမှာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး စိုက်ကြည့်နေကြပြီး သူတို့အကြားတွင် အဆုံးမဲ့သော သံယောဇဉ်များ စီးဆင်းနေခဲ့သည်…

အဘိုးနျဥ်သည် ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ စိတ်သက်သာရာရသွားခဲ့သည်။ ကြည့်ရသည်မှာ သူ၏ ရွေးချယ်မှုမှာ နောက်ဆုံး၌ မှားယွင်းမသွားခဲ့ပေ။

ဒါပေမယ့်... ဒီနှစ်ယောက် ချစ်ပြနေတာက နည်းနည်းတော့ ကြာမနေဘူးလား။

အဘိုးနျဥ်သည် တာမီနယ်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ လက်ကောက်ကို ဝတ်ပေးပြီးကတည်းက ငါးမိနစ်၊ ခြောက်မိနစ်ခန့် ရှိနေပြီ ဖြစ်သော်လည်း သူတို့နှစ်ဦးမှာ ယခင်အတိုင်းပင် ချိုချိုသာသာ စိုက်ကြည့်နေဆဲပင်။ သီးသန့်အခန်းလေးထဲတွင်ပင် ဖော်မပြနိုင်သော ရင်းနှီးမှုရနံ့များဖြင့် ပြည့်နှက်နေလေသည်။

တော်လောက်ပြီ။

ဟွန့်။

အဘိုးနျဥ်မှာ သူတို့၏ ရူးကြောင်ကြောင်မျက်နှာများကို ဆက်၍မကြည့်လိုတော့ပေ။ သူသည် သူ၏ မုတ်ဆိတ်ကို အသာသပ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ “ငါ လုပ်စရာလေးတွေ ရှိသေးတယ်၊ အရင်သွားနှင့်တော့မယ်။”

ထို့နောက် သူသည် သီးသန့်အခန်း၏ တံခါးကို အမြန်ဖွင့်ကာ ခပ်သွက်သွက်ပင် ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

အဘိုးအို ပျောက်ကွယ်သွားသည်နှင့် နျဉ်ယွိယွမ်သည် မော့ချူး၏ အနားသို့ ချက်ချင်း တိုးကပ်လာကာ သူမ၏ သွယ်လျသော ခါးလေးကို တင်းတင်းဖက်လိုက်သည်။ သူက ဆွဲဆောင်မှုရှိသော လေသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။ “ချူးလေး... ဟိုလေ... ဒီနေ့ ရာသီဥတုက တော်တော်လေး ကောင်းနေတယ်နော်။ ကိုယ်တို့... လက်ထပ်စာချုပ် သွားလုပ်ကြမလား။”

ယခင်က မျိုးရိုးဗီဇအဆင့် ပြဿနာကြောင့် အဘိုးနျဥ်မှာ အမြဲတမ်း သဘောမတူခဲ့ပေ။ နျဉ်ယွိယွမ်မှာ ချူးလေး စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်မည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ဤကိစ္စကို ဘယ်တုန်းကမှ ထုတ်မပြောခဲ့ပေ။ ယခုအခါ အခွင့်အရေး ရရှိလာပြီဖြစ်သဖြင့် သူသည် တတ်နိုင်သမျှ အမြန်ဆုံး အကောင်အထည် ဖော်ချင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

လက်ထပ်စာချုပ် ရရှိပြီးနောက်တွင် သူတစ်ပါးက သူ့ကို မိတ်ဆက်ပေးသည့်အခါ ‘ဒါက မော့ချူးရဲ့ ခင်ပွန်းပါ’ ဟူသော စကားလုံးကို အသုံးပြုကြမည်ကို တွေးမိသောအခါ နျဉ်ယွိယွမ်မှာ ရင်ထဲတွင် လှိုက်ဖိုသွားခဲ့သည်။

ရာသီဥတုက မဆိုးဘူး၊ လက်ထပ်ကြမယ် ဟုတ်လား။

…

မော့ချူးသည် သူမဘေးရှိ ပြတင်းပေါက်မှ အပြင်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်မိသည်။

အင်း... သူတို့ စကားပြောနေသည့် ခေတ္တအတွင်းမှာပင် အပြင်ဘက်၌ မိုးဖွဲဖွဲလေးများ စတင်ရွာသွန်းနေပြီ ဖြစ်သည်။ ဤရာသီဥတုကို ‘မဆိုးဘူး’ ဟု မည်သို့ခေါ်နိုင်မည်နည်း။

မော့ချူး၏ အကြည့်နောက်သို့ လိုက်ကြည့်ရင်း နျဉ်ယွိယွမ်မှာလည်း အခြေအနေကို သတိထားမိလိုက်သည်။ သို့သော် ဤလူမှာ မျက်နှာပြောင်တိုက်၍ လိမ်ပြောခဲ့ရခြင်းအပေါ် အနည်းငယ်မျှပင် ရှက်ရွံ့ခြင်း မရှိပေ။ ထိုအစား သူသည် တည်ကြည်သော အမူအရာဖြင့် ခေါင်းကို လှည့်လိုက်လေသည်။

သူ၏ မျက်လုံးများမှာ မော့ချူး၏ အကြည့်ထဲသို့ စိုက်ဝင်သွားခဲ့သည်။ သူသည် နှုတ်ခမ်းထောင့်များကို ကွေးညွှတ်ကာ နူးညံ့သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “ချူးလေး... ကိုယ့်အတွက်တော့ မင်းနဲ့အတူ ရှိနေရတဲ့ နေ့ရက်တိုင်းက မြတ်နိုးစရာ ကောင်းပါတယ်။

ရာသီဥတု ကောင်းနေရင်လည်း ကောင်းတာပဲ။

ရာသီဥတု ဆိုးနေရင်လည်း ကောင်းတာပဲ။

ရာသီဥတုက အနေတော်ဆိုရင်လည်း ကောင်းတာပဲ။

နေ့ရက်တိုင်းက အရမ်းကို လှပနေတာ။

ကိုယ်က တစ်မိနစ်၊ တစ်စက္ကန့်လေးတောင် အလွဲမခံချင်တော့ဘူး။”

…

ကဗျာတစ်ပုဒ်ကဲ့သို့ ချိုသာလှသော အချစ်စကားလုံးများမှာ မော့ချူး၏ နားထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီး သူမကို အသက်ရှူပင် ရပ်တန့်သွားစေခဲ့သည်။

နျဉ်ယွိယွမ် ပြောလိုက်သည့် စကားလုံးတိုင်းမှာ သူမ၏ နှလုံးသားကို တူဖြင့်ထုလိုက်သကဲ့သို့ တဒိတ်ဒိတ်တုန်သွားစေပြီး ထိုအသံမှာ ပျော်ရွှင်ဖွယ် သံစဉ်တစ်ခုအဖြစ်သို့ လျင်မြန်စွာ ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

“ချူးလေး... မင်း သဘောတူရဲ့လား။”

နျဉ်ယွိယွမ်သည် မော့ချူး၏ ပခုံးကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ကာ နက်ရှိုင်းသော လေသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။ “မင်း ကိုယ့်ရဲ့ ဇနီးလေး ဖြစ်လာဖို့ သဘောတူလား၊ ကိုယ့်ဘေးနားမှာ အတူရှိနေပေးဖို့ သဘောတူလား၊ ကိုယ့်လက်ကို တွဲပြီး ဘဝတစ်လျှောက်လုံး အတူလျှောက်လှမ်းဖို့ရော မင်း ဆန္ဒရှိရဲ့လား။”

ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်ရှိ မိုးမှာ ရုတ်တရက် ပို၍ သည်းထန်လာခဲ့သည်။

မိုးရေစက်များမှာ ပြတင်းပေါက်ကို လာရောက် ရိုက်ခတ်နေကြသည်။

မော့ချူးမှာမူ ဒါတွေကို လုံးဝ သတိမထားမိပေ။ သူမသည် ဘေးသို့ပင် လှည့်မကြည့်ခဲ့ပေ။ သူမ ကြားနေရသည်မှာ တဒိတ်ဒိတ်နှင့် တုန်ခါနေသော သူမ၏ နှလုံးခုန်သံများသာ ဖြစ်သည်။

နျဉ်ယွိယွမ်၏ မျှော်လင့်ချက် အပြည့်ရှိသော အကြည့်များကို ရင်ဆိုင်ရင်း မော့ချူးသည် ရုတ်တရက် ပြုံးပြီး အသာအယာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “ကောင်းပါပြီ။”

ဤရိုးရှင်းသော စကားတစ်ခွန်းက နျဉ်ယွိယွမ်၏ ထွားကြိုင်းသော ခန္ဓာကိုယ်ကြီးကို တုန်ယင်သွားစေခဲ့သည်။

“ချူးလေး... နောက်တစ်ခေါက်လောက် ထပ်ပြောပေးပါဦး။ မင်း တကယ်ပဲ သဘောတူတာလား။” နျဉ်ယွိယွမ်သည် ခေါင်းငုံ့ကာ နက်ရှိုင်းသော လေသံဖြင့် ထပ်မေးလိုက်သည်။

သူသည် ယခုလေးတင် မြင်လိုက်၊ ကြားလိုက်ရသည်မှာ စိတ်ကူးယဉ်မှုတစ်ခု ဖြစ်သွားမည်ကို စိုးရိမ်နေခြင်းဖြစ်သည်။

ချူးလေးကို စတင်မြင်တွေ့ခဲ့ချိန်မှစ၍ သူမနှင့်အတူ ဖြတ်သန်းခဲ့ရသော အရာများအားလုံးမှာ သူ၏ မျက်လုံးထဲတွင် ထင်ဟပ်နေခဲ့သည်။

ယခုအခါ ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုကျော် စောင့်စားခဲ့ရသော အိပ်မက်မှာ နောက်ဆုံး၌ လက်တွေ့ဖြစ်လာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ သူသည် စိတ်ကူးယဉ်နေသကဲ့သို့ပင် မယုံကြည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေဆဲပင်။

နျဉ်ယွိယွမ်၏ စိုးရိမ်နေသော ပုံစံကို မြင်သောအခါ မော့ချူးမှာ စိတ်မကောင်း ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ သူမသည် ခေါင်းကို အားပါပါ ညိတ်လိုက်ပြီး သူ၏ နားနားတွင် အော်ပြောလိုက်သည်။ “ကျွန်မ သဘောတူတယ်၊ ရှင့်ကို လက်ထပ်ဖို့ ကျွန်မ သဘောတူတယ်။”

ထိုခဏ၌ နျဉ်ယွိယွမ်၏ မျက်စိရှေ့တွင် ကောင်းကင်တစ်ခုလုံး တောက်ပလှပသော မီးရှူးမီးပန်းများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားသကဲ့သို့ပင် အလွန်တရာ လှပနေတော့သည်။

…

နာရီဝက်ခန့် ကြာပြီးနောက်။

သည်းထန်စွာ ရွာသွန်းနေသော မိုးထဲတွင် လမ်းမပေါ်၌ ကားတစ်စီးမှာ ကောင်းကင်မှ ဆင်းသက်လာကာ ပြည်သူ့ရေးရာဗျူရို ရှေ့တည့်တည့်တွင် ရပ်လိုက်သည်။

ထို့နောက် သူတို့နှစ်ဦးမှာ တံခါးကို တွန်းဖွင့်ကာ အထဲသို့ ခပ်သွက်သွက် လျှောက်ဝင်သွားကြသည်။

ရုံးဆင်းချိန်နီးနေခြင်းကြောင့် ဖြစ်နိုင်သလို အပြင်တွင် မိုးသည်းနေခြင်းကြောင့်လည်း ဖြစ်နိုင်သည်၊ ဗျူရိုထဲတွင် အလွန်ပင် တိတ်ဆိတ်နေသည်။ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် လမ်းလျှောက်သံများမှာပင် ပဲ့တင်ထပ်နေသကဲ့သို့ ရှင်းလင်းစွာ ကြားနေရသည်။

“မင်္ဂလာပါ၊ ကျွန်တော်တို့ လက်ထပ်ချင်လို့ပါ” သူတို့နှစ်ဦးသည် ဝန်ဆောင်မှုပြတင်းပေါက်တစ်ခုသို့ လျှောက်သွားကာ လေသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ဝန်ထမ်းဖြစ်သူမှာ စိတ်မရှည်စွာဖြင့် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ “ရှင်တို့နှစ်ယောက်ကလည်း ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ။ ဒီမှာ ရုံးဆင်းတော့မှာလေ။ ကဲပါ... ရှင်တို့ရဲ့ သက်ဆိုင်ရာ တာမီနယ်တွေကို သုံးပြီး ဒါကို စကန် ဖတ်လိုက်ကြ။”

သူမက ပြောပြောဆိုဆိုဖြင့် စာရွက်စာတမ်းတစ်ခုကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။

သူတို့နှစ်ဦးမှာ အလွန်ပင် မြန်ဆန်လှသည်။ စကန် ဖတ်ပြီးသည်နှင့် သူတို့၏ အချက်အလက်များမှာ ချက်ချင်းပင် စနစ်ထဲသို့ ရောက်ရှိသွားတော့သည်။

ဝန်ထမ်းမှာ အမှတ်မထင် ကြည့်လိုက်ပြီး တစ်ဖန် ပြန်လည် အတည်ပြုလိုက်သည်။ “အမျိုးသားက နျဉ်ယွိယွမ်၊ အမျိုးသမီးက မော့... မော့ချူး...”

... ဟင်။

ဝန်ထမ်း၏ စကားလုံးများမှာ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။

ဘာလဲဟ။ ငါ မျက်စိမှားနေတာလား။

သူမသည် မျက်လုံးကို သေသေချာချာ အာရုံစိုက်ကာ ထပ်ကြည့်လိုက်သည်။ ဟုတ်ပါသည်။ နျဉ်ယွိယွမ်နှင့် မော့ချူးပင် ဖြစ်သည်။

ဝန်ထမ်းမှာ အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်မိသည်။ ဒါ... ဒါ သူမ သိထားတဲ့ လူနှစ်ယောက်လား။

သူမသည် ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်မှ အမျိုးသားနှင့် အမျိုးသမီးကို သေသေချာချာ စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြန်သည်။

သူမ အံ့သြတကြီးဖြင့် အော်လိုက်မိသည်။ “နျဉ်ယွိယွမ်။ မော့ချူး။ ဒါ တကယ်ကြီး ရှင်တို့လား။ ရှင်တို့... လက်ထပ်ကြတော့မလို့လား။”

ဝါး။ သူမ၏ အိမ်မက်မင်းသားကို လူကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့ရဖို့က မလွယ်လှသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင်မူ သူသည် ချူးလေးနှင့် လက်ထပ်တော့မည် ဖြစ်သည်။ ဤခံစားချက်မှာ အလွန်ပင် ရှုပ်ထွေးလှသည်။

ပြီးတော့ အွန်လိုင်းမှာ နျဉ်မိသားစုက မော့ချူးကို ဘယ်တော့မှ လက်ခံမှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတဲ့ ကောလာဟလတွေ ရှိနေတာ မဟုတ်လား။ ဒါဆို သူတို့နှစ်ယောက်က ခိုးပြေးလာကြတာလား။

ဒါက မဖြစ်နိုင်ဘူး။

နျဉ်ယွိယွမ်က စစ်သားတစ်ယောက်ပဲ။ အဖွဲ့အစည်းရဲ့ ခွင့်ပြုချက်မရှိဘဲ သူ လက်ထပ်စာချုပ် ရနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ကြည့်ရတာ သူတို့နှစ်ယောက်က အားလုံးကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းနဲ့ လုပ်ဆောင်နေကြတာပဲ…

ထိုခေတ္တအတွင်းမှာပင် ဝန်ထမ်း၏ အတွေးများမှာ အဆုံးမရှိသော အခြေအနေများဆီသို့ ရောက်ရှိနေတော့သည်။

“ဟုတ်ပါတယ်၊ ကျေးဇူးပြုပြီး နည်းနည်း မြန်မြန်လေး လုပ်ပေးပါ” နျဉ်ယွိယွမ်သည် စိတ်အခြေအနေ ကောင်းနေသဖြင့် သူမ၏ ထူးဆန်းသော တုံ့ပြန်မှုကို စိတ်မဆိုးပေ။ သူသည် ပြုံးကာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

အပြင်တွင် မိုးသည်းနေသဖြင့် သူတို့၏ အဝတ်အစားများမှာ ရှောင်လွှဲမရဘဲ စိုရွှဲနေခဲ့သည်။

မော့ချူးကတော့ အတော်လေး အဆင်ပြေသေးသည်။ သူမကို နျဉ်ယွိယွမ်က ကာကွယ်ပေးထားသောကြောင့်ပင်။ သို့သော် နျဉ်ယွိယွမ်၏ ဆံပင်များမှာ အနည်းငယ် စိုနေပြီး သူ၏ အင်္ကျီမှာလည်း စိုရွှဲနေသဖြင့် သူ၏ တောင့်တင်းလှသော ဝမ်းဗိုက်ကြွက်သားများမှာပင် ရေးရေးလေး ပေါ်လွင်နေသည်။

ဤပုံစံကြောင့် သူ၏ တည်ငြိမ်သော ပုံရိပ်မှာ ရုတ်တရက်ဆိုသလိုပင် ကြမ်းတမ်းပြီး လွတ်လပ်သော ပုံရိပ်တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များမှာ အနည်းငယ် ကွေးညွှတ်နေပြီး မျက်ဝန်းများမှာလည်း အနည်းငယ် ပင့်ထားသဖြင့် ဆွဲဆောင်မှုမှာ အတိုင်းထက်အလွန် ဖြစ်နေတော့သည်။

ဝန်ထမ်းဖြစ်သူမှာ ရင်ထဲတွင် အော်ဟစ်လိုက်မိပြီး ယနေ့နောက်ပိုင်းတွင် သူမအတွက် အခြား အမျိုးသားနတ်ဘုရားများ ရှိတော့မည်မဟုတ်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

သူမကိုယ်သူမ တိတ်တဆိတ် ပြန်လည်နှစ်သိမ့်ပြီးနောက်တွင်မူ ဝန်ထမ်းမှာ ပြန်လည် တက်ကြွလာခဲ့သည်။ သူမသည် သူမ၏ လုပ်ငန်းခွင်ဆိုင်ရာ အရည်အသွေးများကို ထိန်းသိမ်းကာ သူတို့နှစ်ဦး၏ အချက်အလက်များကို စစ်ဆေးပြီးနောက် အမှားအယွင်းမရှိကြောင်း အတည်ပြုကာ မေးလိုက်သည်။ “ဒါဆို ရှင်တို့က လက်ထပ်စာချုပ်ပေါ်မှာပါမယ့် ဓာတ်ပုံကို တိုက်ရိုက်ပဲ သုံးမှာလား၊ ဒါမှမဟုတ် အခုပဲ အသစ်ရိုက်မှာလား။”

နျဉ်ယွိယွမ်သည် မော့ချူးကို လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး သူမ၏ ခေါင်းလေးကို ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။ သူက နူးညံ့သော လေသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။ “မင်း ဘယ်လိုထင်လဲ။”

ဤအပြုအမူကြောင့် ဘေးမှ ဝန်ထမ်း၏ မျက်လုံးများမှာ တစ်ဖန် တောက်ပလာပြန်သည်။ 'ဝါး... ဗိုလ်မှူးနျဉ်က ချူးလေးအပေါ်မှာ တကယ်ကို နူးညံ့တာပဲ။'

“အသစ်ပဲ ရိုက်ကြရအောင်။” အမျိုးသမီးများမှာ လက်ထပ်ဓာတ်ပုံနှင့် ပတ်သက်လျှင် အလွန်တန်ဖိုးထားတတ်ကြသဖြင့် မော့ချူးမှာလည်း ခြွင်းချက်မဟုတ်ပေ။

ဝန်ထမ်းများက ပြုလုပ်ပေးသော ဓာတ်ပုံများမှာ ကြည့်ကောင်းသော်လည်း ကိုယ်တိုင်ရိုက်ကူးသော ပုံများလောက်တော့ အဓိပ္ပာယ်မရှိနိုင်ပေ။

“ကောင်းပါပြီ။” ဝန်ထမ်းက စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူတို့ကို နောက်ဘက်ရှိ ဓာတ်ပုံစတူဒီယိုသို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။ “ကျွန်မတို့ လူတွေကိုပဲ ရိုက်ခိုင်းမှာလား၊ ဒါမှမဟုတ် ရှင်တို့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်အကူတွေကိုပဲ ခေါ်မှာလား။”

“ကျွန်တော်တို့ လူပဲ ခေါ်လိုက်ပါ့မယ်။” နျဉ်ယွိယွမ်သည် မော့ချူး၏ ဆန္ဒကို သိရှိပြီးသား ဖြစ်သဖြင့် သူမကို စိတ်ကျေနပ်မှု အပြည့်အဝ ပေးချင်နေသည်။ သူသည် ဤအရာကို အကောင်းဆုံး ဖြစ်အောင် လုပ်ဆောင်ပေးချင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် သူသည် ကျိုးလင်၏ တာမီနယ်ထံသို့ ဗီဒီယိုကောလ် ခေါ်လိုက်သည်။

“ဘောစ့်၊ ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ။”

“မင်းရဲ့ ဓာတ်ပုံရိုက်တဲ့ ကျွမ်းကျင်မှုက တော်တော်လေး ကောင်းတယ်လို့ ငါ မှတ်မိနေတယ်၊ ဟုတ်တယ်မလား” နျဉ်ယွိယွမ် မေးလိုက်သည်။

ကျိုးလင်မှာ ချက်ချင်း မကျေမနပ် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ “‘တော်တော်လေး ကောင်းတယ်’ ဆိုတာ ဘာကို ပြောတာလဲ။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဓာတ်ပုံရိုက်တဲ့ ပညာက အကောင်းဆုံး။ ဘောစ့် သိပါတယ်၊ ကြယ်စုတန်း ဓာတ်ပုံပြိုင်ပွဲမှာတောင် ကျွန်တော်က ဓာတ်ပုံတစ်ပုံတည်းနဲ့ ဒုတိယဆုကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါးလေး ယူခဲ့တာလေ။ ‘ထူးချွန်တဲ့ ပါရမီရှင်’ လို့ ပြောလိုက်ရင် ကျွန်တော့်လို လူမျိုးကို ပြောတာပဲ။ ဘောစ့်၊ ကျွန်တော့်ကို လျှော့မတွက်ပါနဲ့...”

“ကောင်းပါပြီ” နျဉ်ယွိယွမ်သည် ကျိုးလင်၏ အဆုံးမရှိသော ကြွားလုံးများကို ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။ “ဒါဆိုရင် မြန်မြန်လုပ်ပြီး ပြည်သူ့ရေးရာဗျူရိုကို လာခဲ့ဦး။”

“ဟမ်” ကျိုးလင်မှာ မှင်သက်သွားခဲ့သည်။ “...ဘာလို့ ပြည်သူ့ရေးရာဗျူရိုကို လာခိုင်းတာလဲ။”

“ငါနဲ့ ချူးလေးရဲ့ မင်္ဂလာဓာတ်ပုံ ရိုက်ပေးဖို့။”

ကျိုးလင်မှာ ဆွံ့အသွားခဲ့သည်။

ဟာ... သွားပြီ။

ဤစကားလုံးများထဲတွင် အချက်အလက်များ အလွန်များပြားနေသဖြင့် သူ ချက်ချင်း တုံ့ပြန်ရန်ပင် မေ့သွားခဲ့သည်။ ကျေးဇူးပြုပြီး ရှင်းပြပေးကြပါဦး။