အခန်း (၅၉၅)
Vol. 40 Ch. 595
“ဘောစ့် အခုလေးတင် ပြောလိုက်တာ... မင်္ဂလာဓာတ်ပုံတွေအကြောင်းလား” ကျိုးလင်သည် သူ နားကြားမှားနေသည်ဟု သံသယဖြစ်ကာ သူ၏နားကို အားရပါးရ ကလော်လိုက်မိသည်။
“ဟုတ်တယ်” နျဉ်ယွိယွမ်သည် စကားနည်းသူပီပီ တိုတိုသာပြန်ပြောသော်လည်း သူ၏စကားထဲတွင် ပျော်ရွှင်မှုများမှာ သိသိသာသာ ပေါ်လွင်နေသည်။ “မြန်မြန်လာခဲ့၊ ကင်မရာပစ္စည်းကောင်းကောင်းတွေ ယူလာဖို့ မမေ့နဲ့ဦး။”
ထို့နောက် နျဉ်ယွိယွမ်သည် ဗီဒီယိုကောလ်ကို ပိတ်လိုက်သည်။
ကျိုးလင်တစ်ယောက်တည်းသာ ကြောင်အမ်းအမ်းဖြင့် ကျန်ရစ်ခဲ့တော့သည်... ဘောစ့်က မျှော်လင့်ထားတဲ့အတိုင်းပဲ၊ ဒီတိုးတက်မှုနှုန်းက မြန်လွန်းတယ်။ သူတုံ့ပြန်ဖို့ အချိန်ပင်မရသေးခင် သူတို့နှစ်ယောက်က လက်ထပ်ဖို့ ပြင်နေကြပြီ။
…
ထို့ကြောင့် ကျိုးလင်သည် ကြောင်တောင်တောင်ဖြင့်ပင် သူ၏ပစ္စည်းများကို သိမ်းဆည်းကာ ပြည်သူ့ရေးရာဗျူရိုဆီသို့ အပြေးအလွှား သွားခဲ့သည်။
ဗျူရိုထဲသို့ ခြေချလိုက်သည့် ခဏမှာပင် ကျိုးလင် အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူ နေရာမှားလာပြီး ဘေးနားက စူပါမားကတ်ထဲ ရောက်သွားတာလားဟုပင် ထင်မှတ်လိုက်မိသည်။
ဟုတ်ပေသည်။
ဝန်ထမ်းများမှာ အတင်းပြောချင်စိတ်များ ပြင်းပြနေကြပြီး သူတို့၏ ပါးစပ်များမှာ တရစပ် လှုပ်ရှားနေကာ မျက်လုံးများမှာလည်း တောက်ပနေကြသည်။
... ကျိုးလင်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အလိုအလျောက်ပင် တုန်ယင်သွားခဲ့သည်။
အလို... ဘာတွေဖြစ်ကုန်တာလဲ။
ရှေ့သို့ အနည်းငယ် လျှောက်သွားပြီး ဘေးရှိ ခုံတန်းရှည်ပေါ်တွင် ထိုင်နေသော လူနှစ်ယောက်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါတွင်မူ ကျိုးလင် ချက်ချင်း နားလည်သွားတော့သည်။
နျဉ်ယွိယွမ်သည် တဘက်ကို ဘယ်ကနေ ရလာမှန်းမသိပေ။ ယခုအခါ သူသည် တဘက်ကို ကိုင်ကာ မော့ချူး၏ စိုစွတ်နေသော ဆံပင်များကို ဂရုတစိုက် သုတ်ပေးနေသည်။ သူ၏ အပြုအမူများမှာ နူးညံ့လှပြီး လေသံမှာလည်း ကြင်နာမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။ “ကိုယ် ခုနက မင်းအတွက် ရေနွေးတောင်းထားတယ်။ ခဏနေရင် ပူတုန်းလေး သောက်လိုက်ဦး။ ဂရုမစိုက်ရင် အအေးမိပြီး ဖျားကုန်မယ်။”
သူသည် ချူးလေး ဖျားနာခဲ့သည့် မြင်ကွင်းကို အခုထိ ကြောက်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ အဲဒါကြောင့် သူ နည်းနည်းလေးတောင် ပေါ့ဆလို့ မဖြစ်ဘူးလို့ ဆုံးဖြတ်ထားပုံရသည်။ သူက ညာဘက်လက်ကို လှမ်းပြီး ခွက်ကို မလိုက်သည်။ ခွက်ကို လှမ်းယူဖို့ ပြင်နေတဲ့ မော့ချူးရဲ့ လက်လေးကို လျစ်လျူရှုကာ သူမရဲ့ နှုတ်ခမ်းနားကို ခွက်တိုက်ရိုက် ကပ်ပေးလိုက်ရင်း ခပ်တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ “လာ သတိထားဦးနော်။ အပူမလောင်စေနဲ့။”
ဤမြင်ကွင်းကြောင့် ဘေးမှ ဝန်ထမ်းများသာမက ကျိုးလင်ကဲ့သို့ အမျိုးသားတစ်ဦးပင် ကျောချမ်းသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။
'ကျစ် ကျစ်' ကျိုးလင် နှုတ်ခမ်းသပ်ပြီး ရင်ထဲတွင် သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ ဘောစ့်ကတော့ တကယ်ကို သည်းမခံနိုင်စရာပဲ။
‘အေးစက်တဲ့ စစ်သေနာပတိ’ ကနေ ‘သစ္စာရှိတဲ့ ခင်ပွန်း’ ပုံစံကို လုံးဝ အပြစ်အနာအဆာမရှိ ပြောင်းလဲသွားတာပဲ။
လက်ဖက်ရည် တိုက်တာ၊ ဆံပင်သုတ်ပေးတာ၊ ဦးရေပြားကို နှိပ်ပေးတာတွေကို ကြည့်ပါဦး။ ဒီထက်ပိုပြီး ဂရုစိုက်လို့ မရနိုင်တော့ဘူး။
တခြားအရာတွေ မပြောပါနဲ့ဦး၊ သူ့ရဲ့ ဆံပင်တွေက ရေတွေတစက်စက် ကျနေတုန်းပဲ။ အင်္ကျီတွေကလည်း အရင်က စိုလွန်းလို့ အခု ခြောက်လုနီးပါး ဖြစ်နေပေမယ့် တွန့်လိမ်နေပြီး ရေကွက်တွေနဲ့ ကြည့်ရတာ တော်တော်လေးကို သနားစရာကောင်းနေသည်။
... ဒီပုံစံနဲ့ မင်္ဂလာဓာတ်ပုံ ရိုက်ချင်နေတာလား။
ကျိုးလင် ခေါင်းကိုသာ ခါလိုက်မိတော့သည်။
ဘယ်လောက်ပဲ ရဲစွမ်းသတ္တိရှိတဲ့ အမျိုးသားဖြစ်ပါစေ၊ သူချစ်ရတဲ့သူနဲ့ တွေ့တဲ့အခါမှာတော့ လူအတစ်ယောက်လို ဖြစ်သွားတာပါပဲ။
ဒါပေမယ့် မော့ချူးတစ်ယောက်တည်းသာ နျဉ်ယွိယွမ်၏ ဤအူကြောင်ကြောင်ပုံစံကို ခံစားခွင့်ရှိသည်။
နျဉ်ယွိယွမ်သည် ခေါင်းကို အသာလှည့်လိုက်ပြီး မလှမ်းမကမ်းတွင် ရပ်နေသော ကျိုးလင်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူ၏ အမူအရာမှာ ချက်ချင်း ယခင်ကကဲ့သို့ အေးစက်တည်ကြည်သော ပုံစံသို့ ပြန်ပြောင်းသွားပြီး မေးလိုက်သည်။ “မင်း ရောက်လာပြီလား။”
“ဟုတ်ကဲ့” ကျိုးလင်သည် အပြေးအလွှား လာခဲ့ပြီး သူ၏ ရင်ဘတ်ကို ပုတ်ကာ ကြွားလုံးထုတ်လိုက်သည်။ “ဘောစ့်၊ ချူးလေး၊ စိတ်မပူပါနဲ့။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဓာတ်ပုံရိုက်တဲ့ ပညာက လုံးဝ အပြစ်ပြောစရာ မရှိဘူး။ ဒီမင်္ဂလာဓာတ်ပုံသာ ထွက်လာရင် အားလုံး မှင်တက်သွားစေရမယ်။ မဟုတ်ရင် ကျွန်တော့်ခေါင်းကို ဖြတ်ပြီး ထိုင်ခုံလုပ်ထိုင်လိုက်၊ ကျွန်တော် ဘာမှမပြောဘူး။ ဒါပေမယ့်...”
နျဉ်ယွိယွမ် မျက်ခုံးပင့်လိုက်မိသည်။ “ဒါပေမယ့် ဘာဖြစ်လဲ။”
“ဘောစ့်တို့ရဲ့ အဝတ်အစားတွေကလေ... နည်းနည်းလောက် လဲဖို့ မလိုဘူးလား” ကျိုးလင် နှစ်ချက်ခန့် ချောင်းဟန့်လိုက်ပြီး သူ၏ အကြည့်များကို လွှဲလိုက်သည်။ သူသည် နျဉ်ယွိယွမ်၏ အကြည့်ကို တည့်တည့်မကြည့်ရဲပေ။ “ကျွန်တော့်ဘက်က မကျွမ်းကျင်တာ မဟုတ်ပါဘူး၊ ဘောစ့်တို့ဘက်ကလည်း လိုအပ်ချက်တွေကို လိုက်နိုင်ဖို့ လိုတယ်လေ။”
“အရင်ဆုံး ပုံအချို့ ရိုက်ကြည့်ကြတာပေါ့” မော့ချူး ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်။ “တကယ်လို့ အဆင်မပြေဘူးဆိုရင်မှ နျဉ်ယွိယွမ်နဲ့ ကျွန်မ တခြားအဝတ်အစားတွေ လဲလိုက်မယ်လေ။”
သူတို့နှစ်ဦးမှာ မိုးသည်းနေသည့်ကြားမှ လက်ထပ်စာချုပ်လုပ်ရန် ပြည်သူ့ရေးရာဗျူရိုသို့ ရဲရဲဝံ့ဝံ့ လာခဲ့ကြခြင်းဖြစ်သည်။ ဆံပင်များမှာလည်း တပိုင်းတစ စိုနေပြီး အဝတ်အစားများမှာလည်း မိုးရေကြောင့် ပုံပျက်နေသည်။ မော့ချူးမှာ ယနေ့ မိတ်ကပ်မလိမ်းခဲ့သည်ကို တကယ်ပင် ဝမ်းသာမိသည်။ မဟုတ်လျှင် မိုးမိပြီးနောက် သူမ မည်မျှ ကြည့်ရဆိုးနေမည်ကို မတွေးရဲပေ။
သို့သော်ငြားလည်း သူမသည် ယနေ့ သူတို့၏ ပုံစံအတိုင်းကိုသာ မှတ်တမ်းတင်ထားချင်သည်။
လောလောဆယ်တွင် သူတို့မှာ အလောတကြီးဖြင့် သတိမမူဘဲ ဖြစ်နေသော်လည်း သူတို့၏ ရိုးသားမှုနှင့် အချစ်များမှာမူ လျော့ပါးမသွားပေ။
“ကောင်းပြီ၊ ချူးလေး ပြောတဲ့အတိုင်းပဲ လုပ်ကြတာပေါ့။” နျဉ်ယွိယွမ်မှာ ယခုအခါ ‘ဇနီးသည်ကို အလိုလိုက်သူ’ အဖြစ် လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားပြီဖြစ်သည်။ သူသည် မငြင်းဆန်ဘဲ မော့ချူး၏ စကားကိုသာ နားထောင်လိုက်သည်။
ကောင်းပြီ။
ကျိုးလင် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကာယကံရှင်တွေက မကန့်ကွက်ဘူးဆိုမှတော့ သူ ဘာပြောစရာ ရှိတော့မှာလဲ။
…
ဓာတ်ပုံစတူဒီယို အတွင်းတွင်။
ကျိုးလင် ကင်မရာကို ကိုင်လိုက်သည်။ သူသည် တကယ့်ကို ကျွမ်းကျင်ပညာရှင်တစ်ဦး၏ အမူအရာမျိုး ရှိနေသည်။
ပထမဆုံး သူသည် ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦးကဲ့သို့ သူတို့နှစ်ဦး၏ အနေအထားများကို ညွှန်ကြားလိုက်သည်။ ထို့နောက် အခန်းတွင်းရှိ အလင်းအမှောင်နှင့် နွေးထွေးသော အရောင်အသွေးကို ကိုယ်တိုင် ချိန်ညှိလိုက်သည်။ အားလုံး အဆင်သင့်ဖြစ်သောအခါ သူသည် ကင်မရာကို ကိုင်ကာ စတင် ရိုက်ကူးတော့သည်။
“ဟုတ်ပြီ၊ ချူးလေး၊ အဲ့ဒီအတိုင်းလေးပဲ နေပါ။ အရမ်းကောင်းတယ်။”
ကလစ်။
အလင်းဖြူတစ်ခု ဝင်းခနဲ လက်သွားခဲ့သည်။
မော့ချူးမှာ အလင်းစူးစူးကို မခံနိုင်သဖြင့် သူမ၏ မျက်လုံးများကို မသိစိတ်မှ မှေးလိုက်မိသည်။
မျက်လုံးမှေးသွားသဖြင့် ဓာတ်ပုံမှာ သဘာဝကျကျ မလှပတော့ပေ။ ကျိုးလင်မှာ နှမြောတသစွာဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ “နှမြောစရာပဲ၊ ဒီဟာရဲ့ နဂိုပုံလေးက တော်တော်လေး ကောင်းတာ။”
ထို့နောက် သူက မော့ချူးကို ပြုံးပြလိုက်သည်။ “တောင်းပန်ပါတယ်၊ မင်းက ပရော်ဖက်ရှင်နယ် မော်ဒယ်လ် မဟုတ်တာကို ကျွန်တော် မေ့သွားတယ်။ အလင်းမီးကို မခံနိုင်ဘူး မဟုတ်လား။ ကျွန်တော် ချက်ချင်း ပိတ်လိုက်ပါ့မယ်။”
သူပြောပြောဆိုဆိုဖြင့် တစ်ခုခု လုပ်လိုက်ရာ ဓာတ်ပုံရိုက်သည့်အခါ အသံရော အလင်းရော လုံးဝ မထွက်တော့ပေ။
မော့ချူး စပ်စုချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။ “ပရော်ဖက်ရှင်နယ် ဓာတ်ပုံဆရာတွေ အားလုံးက အလင်းမီးကို သုံးဖို့ လိုလို့လား။ အထူးပြုလုပ်ချက် တစ်ခုခု ရှိလို့လား။”
ကျိုးလင်မှာ ခေတ္တမျှ မှင်တက်သွားပြီးမှ ရယ်မောရင်း ခေါင်းခါလိုက်သည်။ “ပြောရမယ်ဆိုရင် ဒီ အလင်းမီးက တကယ်တော့ အထူးပြုလုပ်ချက် မရှိပါဘူး။ သုံးလိုက်ရင် စတိုင်ကျတယ်လို့ ခံစားရလို့ပါ။ ရှေးခေတ်တုန်းက လူတွေက ဓာတ်ပုံရိုက်ရင် ဒါကို သုံးရတာ ကြိုက်ကြတယ်လို့ ဆိုတယ်လေ။”
မော့ချူး၏ နှုတ်ခမ်းများ တုန်ယင်သွားခဲ့သည်။ 'လူငယ်လေး... နင်တော့ အထင်လွဲနေပြီ။ အလင်းမီးဆိုတာ ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး၊ filter တွေက အဲ့ဒီခေတ်ကို အဆုံးသတ်လိုက်တာ ကြာလှပြီ။'
“ ကောင်းပြီ” ကျိုးလင်သည် ကင်မရာကို ကိုင်ကာ ဆက်ရိုက်ရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ကင်မရာထဲမှ ပုံကို သေသေချာချာ ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ ထို့နောက် သူက တိုးတိုးလေး သတိပေးလိုက်သည်။ “ဟိုလေ... ဘောစ့်၊ နည်းနည်းလောက် ဘေးကို ခွာပေးပါဦး။ ချူးလေးနဲ့ အရမ်းကပ်နေရင် ကြည့်မကောင်းဘူး။”
နျဉ်ယွိယွမ် ဘာမှမပြောဘဲ ကျိုးလင်ကို အေးစက်စွာ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးမှ ချူးလေးနှင့် အနည်းငယ် ကွာဝေးအောင် ဘေးသို့ တိုးလိုက်သည်။
နျဉ်ယွိယွမ်၏ စိုက်ကြည့်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသော ကျိုးလင်မှာ ရင်တုန်သွားခဲ့သည်။ ကင်မရာကို ကိုင်ထားသော သူ၏ လက်များပင် တုန်ယင်သွားခဲ့သည်။
ဘောစ့်ရယ်... ကျွန်တော်က ဘောစ့်အတွက် ကောင်းအောင် လုပ်ပေးနေတာကို ဘာလို့ အဲ့ဒီလို ကြည့်ရတာလဲ…
သို့သော် ကျိုးလင်မှာ ထိုသို့ ခံစားနေရန် အချိန်မရှိတော့ပေ။
“ဟုတ်ပြီ၊ ဟုတ်ပြီ၊ အဲ့ဒါမှ ဟုတ်တာ။”
“ဘောစ့်၊ လက်ကို ချူးလေးရဲ့ ပခုံးပေါ် တင်ထားပြီး နည်းနည်းလေး ပိုမြှင့်လိုက်... ဟုတ်ပြီ။ အဲ့ဒီအတိုင်းလေးပဲ။”
“ကောင်းတယ်၊ အရမ်းကောင်းတယ်။”
ကျိုးလင်မှာ အလွန်ပင် စိတ်လှုပ်ရှားနေပြီး ခလုတ်ကို တရစပ် နှိပ်နေတော့သည်။ ဓာတ်ပုံများ တစ်ပုံပြီးတစ်ပုံ ထွက်ပေါ်လာပြီး သူ၏ မျက်ဝန်းများမှာလည်း စိတ်အားထက်သန်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။
ဤလူနှစ်ဦး၏ အနေအထားမှာ ကင်မရာရှေ့တွင် ဤမျှလောက်အထိ ထူးခြားလိမ့်မည်ဟု သူ ဘယ်တုန်းကမှ မထင်ထားခဲ့ပေ။ အထူးသဖြင့် သူတို့နှစ်ဦး အကြည့်ချင်းဆုံလိုက်သည့်အခါ သူတို့အကြားမှ အချစ်များမှာ လေထုထဲတွင် စီးဆင်းနေသကဲ့သို့ပင်။
လှုပ်ရှားမှုတိုင်း၊ အကြည့်တိုင်းက စကားပြောနေသယောင်ပင် ပျော်ရွှင်မှုနှင့် နွေးထွေးမှုများကို အပြည့်အဝ ဖော်ပြနေသည်။ သူတို့နှစ်ဦးမှာ ပရော်ဖက်ရှင်နယ် သင်တန်း မတက်ခဲ့ဖူးသော်လည်း သူတို့၏ စွမ်းဆောင်ရည်မှာ ကျွမ်းကျင်သူများထက်ပင် သာလွန်နေလေသည်။
ကျိုးလင်မှာ လုံးဝကို စိတ်လှုပ်ရှား တက်ကြွနေတော့သည်။
အစကတော့ သူတို့နှစ်ဦးကို ကြည့်ရဆိုးမည်ဟု သူ စိုးရိမ်ခဲ့သည်။ တစ်ယောက်က ဆံပင်တွေ စိုနေပြီး အဝတ်အစားတွေကလည်း တွန့်လိမ်နေသလို နောက်တစ်ယောက်ကလည်း မိတ်ကပ်မပါဘဲ ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။
သို့သော် မျှော်လင့်မထားဘဲ သူတို့နှစ်ဦးမှာ အလွန်ပင် လိုက်ဖက်နေပြီး ဓာတ်ပုံများမှာလည်း မယုံနိုင်စရာကောင်းလောက်အောင် လှပနေသည်။ ထို့ကြောင့် ကျောလင်၏ စိတ်ကူးစိတ်သန်းများမှာ ရေပန်းတစ်ခုကဲ့သို့ ပန်းထွက်လာပြီး သူ၏ မျက်လုံးများမှာလည်း တောက်ပနေတော့သည်။
ထို့ကြောင့် သူသည် ဤမင်္ဂလာဓာတ်ပုံများကို ရိုက်ကူးရန်အတွက် နှစ်နာရီခန့် အချိန်ပေးလိုက်သည်။
နောက်ဆုံးတွင် မော့ချူးမှာ ဆက်၍မခံနိုင်တော့ဘဲ နျဉ်ယွိယွမ်ကို အကူအညီတောင်းသော အကြည့်ဖြင့် လှမ်းကြည့်လိုက်ရတော့သည်။
... ကျိုးလင်ကသာ သူမကို ဒီလိုမျိုး ဆက်ပြီး ခိုင်းနေမယ်ဆိုရင် သူမရဲ့ အရိုးတွေ အားလုံး ကျိုးကြေကုန်တော့မှာပဲ။
နျဉ်ယွိယွမ်သည် မော့ချူး၏ အချက်ပြမှုကို ရရှိလိုက်ပြီးနောက် စိတ်ကြွနေသော ကျိုူလင်ကို တားမြစ်လိုက်သည်။ “ ကျိုးလင်၊ တော်လောက်ပြီ။ ပုံတွေကို ငါတို့ကို ပြတော့၊ အဲ့ဒီထဲက တစ်ပုံကိုပဲ ငါတို့ ရွေးလိုက်မယ်။”
“အဆင်ပြေပါတယ်” ကျိုးလင်က နျဉ်ယွိယွမ်၏ စကားကို နားမလည်ဘဲ တည်ကြည်သော အမူအရာဖြင့် ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။ “ကျွန်တော် လုံးဝ မပင်ပန်းပါဘူး။ ဆက်ရိုက်ကြရအောင်။”
ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ မော့ချူးမှာ တကယ်ပင် ငိုချင်သွားခဲ့သည်။
အစ်ကိုကြီးရယ်... ရှင် မပင်ပန်းပေမယ့် ကျွန်မတို့ ပင်ပန်းနေပြီလေ။
ကျိုးလင်သည် ထိုအခါမှသာ မော့ချူး၏ ငိုမဲ့မဲ့မျက်နှာလေးကို သတိထားမိလိုက်သည်။ ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် သူ ချက်ချင်း နားလည်သွားပြီး ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့် ခေါင်းကို ကုတ်လိုက်သည်။
“ဟိုလေ... ကျွန်တော်က စိတ်ပါသွားလို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မထိန်းနိုင်ဖြစ်သွားတာပါ။ ဘောစ့်တို့ ခဏလောက် နားလိုက်ကြဦး၊ ကျွန်တော် ပုံတွေကို သွားထုတ်လိုက်ပါ့မယ်။”
ဟုတ်ပြီလေ။
ကျိုးလင်က ‘ခဏနားပြီးမှ ဆက်ရိုက်ကြမယ်’ ဟု ပြောမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် မော့ချူး အမြန်ပင် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
အဲ့ဒီလိုသာဆိုရင်တော့ သူမ တကယ် ငိုမိမှာပဲ။
သူမ အရင်က မကြုံဖူးခဲ့ပေ။ ယခု တစ်နာရီကျော်ကြာ ဓာတ်ပုံရိုက်ပြီးသည့်နောက်တွင်မှ ဤအလုပ်မှာ လူသားများ လုပ်နိုင်သည့် အလုပ်မဟုတ်ကြောင်း သူမ သိလိုက်ရသည်။
တစ်ချိန်လုံး မတ်တပ်ရပ်နေရတာက ပြဿနာမဟုတ်သော်လည်း ခန္ဓာကိုယ် အနေအထားကို အမြဲ သတိထားနေရပြီး ပြုံးနေရသည့်အတွက် သူမ၏ မျက်နှာမှာ ယခုအခါ တောင့်တင်းနေပြီ ဖြစ်သည်။
ကျိုးလင် ဓာတ်ပုံများကို သွားထုတ်နေစဉ်တွင် မော့ချူးသည် ဘေးရှိ ခုံတန်းပေါ်တွင် ထိုင်ကာ သူမ၏ မျက်နှာကို အားရပါးရ ပွတ်သပ်နေတော့သည်။
“ဘာဖြစ်လို့လဲ။ ပင်ပန်းသွားပြီလား။” နျဉ်ယွိယွမ် ပြုံးလျက် မေးလိုက်သည်။ သူသည် သူ၏ လက်ကြီးဖြင့် မော့ချူး၏ မျက်နှာကို နူးညံ့စွာ ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။
“ဟုတ်တယ်” မော့ချူး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “ရှင်ရော မပင်ပန်းဘူးလား။”
အင်း... သူမက အမျိုးသမီးတစ်ဦးဖြစ်ပြီး မခံနိုင်ဖြစ်နေချိန်မှာတောင် နျဉ်ယွိယွမ်က ပြုံးနေနိုင်သေးတာလား။
“ရပါတယ်၊ ကိုယ် သိပ်မပင်ပန်းပါဘူး။” နျဉ်ယွိယွမ် ခေါင်းခါလိုက်သည်။ ချူးလေးနှင့် သူ၏ မင်္ဂလာဓာတ်ပုံကို တွေးလိုက်ရုံနှင့် သူ၏ ရင်ထဲတွင် စိတ်အားထက်သန်မှုများ လှိုက်တက်လာသဖြင့် ပင်ပန်းသည်ဟုပင် မခံစားရတော့ပေ။