အခန်း (၅၉၈)
Vol. 40 Ch. 598
နျဉ်ယွိယွမ် တိတ်ဆိတ်နေခြင်းကြောင့် မော့ယန်၏ မျက်နှာပေါ်မှ ဒေါသများမှာ နည်းနည်းလေးမှ လျော့ပါးသွားခြင်း မရှိခဲ့ပေ။
သူသည် တာဝန်ပြီးဆုံး၍ တာမီနယ်ကို ဖွင့်လိုက်သည်နှင့် စတားနက်ပေါ်တွင် သူတို့လက်ထပ်လိုက်သည့် သတင်းကို မြင်လိုက်ရလိမ့်မည်ဟု လုံးဝမထင်ထားခဲ့ပေ။ အား... ထိုအချိန်တွင် သူ၏ နှလုံး၊ အသည်း၊ အဆုတ်နှင့် ကျောက်ကပ်တို့မှာ ဒေါသကြောင့် ပေါက်ကွဲထွက်မတတ်ပင် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။
သေချာတာပေါ့၊ ဒါဟာ သူ၏ ချစ်စရာကောင်းပြီး လိမ္မာတဲ့ ညီမလေးကို ခိုးယူသွားတဲ့ အဲဒီလူရှုပ် နျဉ်ယွိယွမ်ရဲ့ လက်ချက်ပဲ ဖြစ်ရမယ်။ အပြင်းအထန် ညီမလေးကို အစွဲအလမ်းကြီးသူ တစ်ယောက်အနေနဲ့ မော့ယန်ဟာ တခြားဘာမှတောင် မတွေးနိုင်တော့ပေ။
“ဘာလဲ၊ မင်းရဲ့ သဘောထားက... ဝန်ခံတဲ့သဘောလား။” မော့ယန်က နျဉ်ယွိယွမ်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ လေသံမှာ ပို၍ အေးစက်လာခဲ့သည်။ သူ၏ လက်ထဲမှ ရတနာလေးကို နျဉ်ယွိယွမ်က ဤသို့ လွယ်လွယ်ကူကူ လုယူသွားသည်ဟု တွေးမိသည့်အခါ သူ၏ ရင်ထဲတွင် တစ်ခုခုနှင့် တစ်ဆို့နေသလို ခံစားလိုက်ရသည်။
နျဉ်ယွိယွမ်သည် သူကိုယ်တိုင် အမှားလုပ်ထားသည်ကို သိသဖြင့် ပြန်ပြောရန် မဝံ့ရဲပေ။ သူက အားနာသလိုသာ ပြုံးနေမိတော့သည်…
ထို့ကြောင့် မော့ချူး အဝတ်လဲပြီး အောက်ထပ်သို့ ဆင်းလာသည့်အခါ ထူးဆန်းသော မြင်ကွင်းတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။
မော့ယန်က ဆိုဖာပေါ်တွင် အေးစက်သော မျက်နှာထားဖြင့် ထိုင်နေသည်။ သူက စကားတစ်လုံးမှ မပြောဘဲ နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့ထားသည်။
အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ နျဉ်ယွိယွမ်သည် သူ့ကို လက်ဖက်ရည်နှင့် ရေများ တည်ခင်းပေးနေပြီး အလုပ်ရှုပ်နေသည်။ သူ၏ အမူအရာမှာ အလွန်ပင် ဂရုတစိုက်ရှိလှသည်။
ခဏလေးအတွင်းမှာပင် မော့ချူးသည် သူမရှေ့တွင် ဘုရားလောင်းနှင့် သူ့ဘေးတွင် ခစားနေသော မိန်းမစိုးကြီး တစ်ယောက်ကို မြင်နေရသလိုမျိုး ဝေဝါးစွာ ခံစားလိုက်ရသည်…
ဟုတ်တယ်။ မော့ချူးသည် ခေါင်းကို အားရပါးရ ခါယမ်းလိုက်ပြီး ထိုအတွေးများကို ခေါင်းထဲမှ မောင်းထုတ်လိုက်သည်။ သူမ ဘာတွေ တွေးနေတာလဲ။
နျဉ်ယွိယွမ်၏ ရုပ်ရည်နှင့်ဆိုလျှင် မိန်းမစိုးတစ်ယောက်နှင့် အဝေးကြီးပါပဲ ဟုတ်တယ်မလား။
“ဒါနဲ့၊ ကျွန်မရဲ့ တပည့်သုံးယောက်ရော ဘယ်ရောက်သွားလဲ။” ထိုအခါမှသာ မော့ချူး သတိဝင်လာသည်။ သူတို့ ဒီမှာ လေ့ကျင့်နေကြတုန်းပဲ မဟုတ်လား။ ဘာလို့ ဘယ်သူ့ကိုမှ မတွေ့ရတာလဲ။
“ကောင်းပြီ...” ဒါကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ နျဉ်ယွိယွမ် ခေါင်းမော့ကာ ချောင်းတစ်ချက် ဟန့်လိုက်သည်။ “သူတို့က စမ်းသပ်မှုကို မအောင်ဘူး၊ ပြီးတော့ အချိန်လည်း နောက်ကျနေပြီဆိုတော့ သူတို့ကို အိမ်ပြန်လွှတ်ပြီး နမူနာနဲ့ ဆက်လေ့ကျင့်ခိုင်းလိုက်တယ်။”
ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ထိုလူကြီးက သူမကို တစ်ခုခု လုပ်မှာ စိုးရိမ်လို့ သူတို့ကို အကြောင်းပြချက်ပေးပြီး အဝေးကို မောင်းထုတ်လိုက်တယ်ဆိုတာကိုတော့ သူ မော့ချူးကို ပြောပြမှာ မဟုတ်ဘူး…
“အို့။” မော့ချူးက ပြုံးကာ သိတတ်သလို ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
နျဉ်ယွိယွမ်သည် မော့ချူးက သူ၏ အတွေးများအားလုံးကို ရိပ်မိနေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်…
“ကောင်းပြီ” မော့ယန်က သူတို့နှစ်ဦးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး အပြင်ဘက်က မှောင်နေတဲ့ ကောင်းကင်ကြီးကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ သူက နျဉ်ယွိယွမ်ကို ပြန်ရန် အားမနာတမ်း အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ “အချိန်တော်တော် နောက်ကျနေပြီ၊ မင်း အရင် ပြန်သင့်ပြီ။”
ဒါကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ နျဉ်ယွိယွမ် မှင်တက်သွားခဲ့သည်။ “... အစ်ကို၊ ကျွန်တော်နဲ့ ချူးလေးက လက်ထပ်ပြီးသွားကြပြီလေ။”
တစ်ခန်းတည်း မအိပ်ရတဲ့ ဇနီးမောင်နှံကို ခင်ဗျား မြင်ဖူးလို့လား။
နျဉ်ယွိယွမ်၏ စကားထဲမှ သွယ်ဝိုက်သော အဓိပ္ပာယ်ကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ မော့ယန်၏ မူလကပင် မှောင်မိုက်နေသော မျက်နှာမှာ ပို၍ပင် မည်းမှောင်သွားတော့သည်။
... ဒီကောင်က ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ။ သူက ဒီမှာတင် အခြေချပြီး မပြန်တော့ဘူးလို့ ကြံနေတာလား။
မဟုတ်ဘူး။ မော့ယန် မမျှော်လင့်ထားသည့်အချက်မှာ နျဉ်ယွိယွမ်၏ အစီအစဉ်က ဤနေရာတွင် နေရန်မဟုတ်ဘဲ သူမကိုပါ ပစ္စည်းများထုပ်ပိုးပြီး ခေါ်သွားရန် ဖြစ်နေခြင်းပင်။
“ချူးလေး၊ မင်းရဲ့ ပစ္စည်းတွေကို အရင်ထုပ်ပိုးပြီး ကိုယ့်အိမ်ကို အရင်ပြောင်းမယ်လို့ ပြောထားတယ် မဟုတ်လား။” နျဉ်ယွိယွမ် ရုတ်တရက် လှည့်ကာ မော့ချူးကို ပြုံးလျက် ကြည့်လိုက်သည်။
... မော့ချူး၏ မျက်လုံးများ ရုတ်တရက် ပြူးကျယ်သွားခဲ့သည်။
ဟာ... ဒုက္ခပဲ။ အစ်ကိုကြီး၊ ကျွန်မကို ဒုက္ခမပေးပါနဲ့ဦး။
မော့ချူး တုန်တုန်ရင်ရင်ဖြင့် ခေါင်းလှည့်ကာ သူမ အစ်ကိုကြီး၏ မျက်နှာကို ကြည့်လိုက်သည်။ 'သေစမ်း အဲဒီမျက်မှောင်ကြုတ်ထားပုံက ခြင်တစ်ကောင်ကိုတောင် ဖိသတ်လို့ရတဲ့ အဆင့်ပဲ။'
“ချူးလေး၊ မင်း တကယ်ပဲ နျဉ်ယွိယွမ်နဲ့အတူ သွားနေတော့မှာလား။” မော့ယန်၏ လေသံမှာ နူးညံ့နေသေးသော်လည်း မော့ချူးမှာမူ သူ၏ အသံထဲမှ ဝမ်းနည်းမှုကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ကြားနေရသည်။
သူမ မသိစိတ်မှ ခေါင်းခါလိုက်မိသည်။ “မဟုတ်ပါဘူး၊ ညီမက စဉ်းစားကြည့်မယ်လို့ပဲ ပြောတာပါ။ သဘောတူတယ်လို့ မပြောရသေးပါဘူး။”
ဒါကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ မော့ယန်၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်း မည်းမှောင်နေရာမှ တောက်ပသွားခဲ့သည်။ သူသည် အနိုင်ရရှိသူ၏ အပြုံးမျိုးဖြင့် နျဉ်ယွိယွမ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ “ကြားတယ်မလား။”
'မင်းက ချူးလေးကို ခေါ်သွားချင်သေးတာလား။ အိပ်မက်ပဲ သွားမက်လိုက်တော့။'
“အစ်ကို၊ အဲ့လို ပြောလို့မရဘူးလေ။” ဤကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍ နျဉ်ယွိယွမ်သည် ဝန်မလေးဘဲ တိုက်ရိုက်ပင် အကျိုးအကြောင်းပြကာ ငြင်းခုံလိုက်သည်။ “ကျွန်တော်နဲ့ ချူးလေးက မင်္ဂလာလက်မှတ် ရပြီးသားလေ။ ဒါကြောင့် ကျွန်တော်တို့ သေချာပေါက် အတူတူ နေရမှာပေါ့။”
မော့ယန်ကို ကိုင်တွယ်ရခက်မည်ဟု နျဉ်ယွိယွမ် သိထားသော်လည်း ယခုကဲ့သို့ လုံးဝ အလျှော့မပေးလိမ့်မည်ဟုတော့ မထင်ထားခဲ့ပေ။
အမျိုးမျိုးသော အကြောင်းပြချက်များကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု တန်းစီပြောပြနေခဲ့သည်။ နျဉ်ယွိယွမ်မှာ နာရီဝက်ကျော်ကြာအောင် စကားပြောနေခဲ့သော်လည်း မော့ယန်ကို လုံးဝ မလှုပ်ခတ်နိုင်ခဲ့ပေ။ သူ၏ မျက်နှာထားမှာပင် ပြောင်းလဲမသွားခဲ့ချေ။
အတိုချုပ်ပြောရလျှင် စကားနှစ်လုံးတည်းပင်… “လုံးဝ မရဘူး။”
“ဒီနေ့တော့ အရင်ပြန်လိုက်ပါဦးလား။” နျဉ်ယွိယွမ်၏ မျက်နှာကို ကြည့်ရင်း မော့ချူး သူ့ကို ဖျောင်းဖျလိုက်သည်။ သူမ အစ်ကို၏ ပုံစံအရဆိုလျှင် သူ၏ဆန္ဒ ပြည့်ဝဖို့မှာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ပေ။
“... ကောင်းပါပြီ။” အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် နျဉ်ယွိယွမ်သည် နောက်ဆုံးတွင် ခေါင်းငုံ့ကာ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။ သူ မထွက်ခွာမီ မော့ချူးကို နှမြောတသစွာဖြင့် အကြိမ်အနည်းငယ် လှည့်ကြည့်သွားခဲ့သေးသည်။
သူ့ရဲ့ မင်္ဂလာဦးညလေးက ဒီတိုင်းပဲ ပျောက်ကွယ်သွားပြီလား။ သူ တကယ် ငိုချင်ပေမယ့် မျက်ရည်မထွက်နိုင်တဲ့ အဖြစ်မျိုးပါပဲ။
…
မော့ယန်အတွက် ခမ်းနားသော ညစာတစ်နပ် ပြင်ဆင်ပေးပြီးနောက် သူတို့နှစ်ဦးသည် အတူတူစားသောက်ကာ စကားစမြည် ပြောခဲ့ကြသည်။ အချိန်တန်သည့်အခါတွင်မူ သူတို့၏ အခန်းအသီးသီးသို့ ပြန်သွားခဲ့ကြသည်။
မော့ချူးသည် နေ့လယ်ပိုင်းက မိုးမိထားသဖြင့် ယခုအချိန်တွင် ရေနွေးပူပူဖြင့် ရေချိုးရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။
ရေများမှာ ရေချိုးကန်ထဲသို့ ကျဆင်းလာသည်။ မကြာမီမှာပင် ရေနွေးငွေ့များ တက်လာပြီး ရေချိုးခန်းတစ်ခုလုံးမှာ အဖြူရောင် ရေနွေးငွေ့များဖြင့် ပြည့်နှက်သွားကာ ဝေဝါးလှပသော မြင်ကွင်းတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။
မော့ချူး အဝတ်အစားများကို ချွတ်ပြီး ရေနွေးထဲတွင် စိမ်လိုက်သည်။
အဆက်မပြတ် စီးဆင်းနေသော ရေနွေးများမှာ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ် အစိတ်အပိုင်းတိုင်းကို အသာအယာ နှိပ်နယ်ပေးနေသကဲ့သို့ပင်။ သူမ၏ ကြွက်သားများမှာလည်း ချက်ချင်းပင် ပြေလျော့သွားခဲ့သည်။
“ဟင်း...” တကယ်ကို သက်တောင့်သက်သာ ရှိလှသည်။ မော့ချူး အသာအယာ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် ဘာမှမရှိဘဲ လွတ်လပ်ငြိမ်သက်နေသော ဤအချိန်လေးကို ခံစားနေမိသည်။
'ဒေါက်၊ ဒေါက်' ရုတ်တရက် တိုးညင်းသော အသံနှစ်ချက်ကြောင့် မော့ချူး သတိဝင်လာသည်။ သူမ ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်သည့်အခါ ဝါးတားတား တံခါးအပြင်ဘက်တွင် ရိပ်ကနဲ လူရိပ်တစ်ခု ရပ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။
“ကိုယ်ပါ။” ထိုအမျိုးသားက အသံကိုနှိမ့်ကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။
ထိုအခါမှသာ မော့ချူး မှတ်မိသွားတော့သည်။ သူမသည် အံကြိတ်ကာ တံခါးအပြင်ဘက်က လူကို မျက်စောင်းထိုးလိုက်သည်။ ‘နျဉ်ယွိယွမ်၊ ဒီလူကတော့။ လူကို သေမတတ် ကြောက်အောင် လုပ်တာပဲ။’
“ဟိုဘက်လှည့်လိုက်။” ထိုတံခါးမှာ ဝါးတားတားဖြစ်ပြီး မည်သူမျှ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မမြင်နိုင်မှန်း သိသော်လည်း မော့ချူးမှာမူ အနေရခက်နေဆဲဖြစ်သဖြင့် တိုးတိုးလေး အော်လိုက်မိသည်။
နျဉ်ယွိယွမ်က နာခံစွာဖြင့် လှည့်သွားသည်ကို မြင်ရသည့်အခါတွင်မှ သူမသည် ဘေးနားရှိ တဘက်ကို အမြန်ယူကာ သူမကိုယ်သူမ တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ပတ်လိုက်သည်။
“ပြီးပြီလား...” နျဉ်ယွိယွမ်က သူ၏လက်ချောင်းလေးဖြင့် တံခါးကို အသာအယာ ခေါက်ကာ မေးလိုက်သည်။
မော့ချူး သူမကိုယ်သူမ ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။ 'ကောင်းသွားပြီ။ ဘယ်နေရာမှ ပေါ်မနေတော့ဘူး။'
“ရပြီ၊ ရှင် ဘာလို့ ရုတ်တရက်ကြီး ပြန်လာရတာလဲ...” မော့ချူး တံခါးကိုဖွင့်ကာ အပြင်သို့ ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်သည်။ စကားမဆုံးခင်မှာပင် သူမ၏ ခြေလှမ်းများမှာ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။
နျဉ်ယွိယွမ်က သူ၏လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ ဖွင့်ပြလိုက်သည်။ ၎င်းမှာ သူမ၏ အတွင်းခံအဝတ်အစားပင် ဖြစ်သည်။ “ဒါကို ယူဖို့ မေ့သွားတယ်လေ။ ရော့။”
မော့ချူး၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်း နီမြန်းသွားတော့သည်။ 'သေစမ်း ဒါကို မေ့သွားခဲ့တာပဲ။ တစ်ခုခု လိုနေသလို ခံစားရတာ မဆန်းပါဘူး…'
“ပန်းရောင်လေးပဲ။” မော့ချူး၏ ရှက်နေသော ပုံစံကို ကြည့်ကာ နျဉ်ယွိယွမ်က သူမကို မစဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။ “လှပပြီး သိမ်မွေ့လိုက်တာ...”
နျဉ်ယွိယွမ်၏ စကားကို အဆုံးထိ မစောင့်တော့ဘဲ မော့ချူးသည် အတွင်းခံကို လုယူကာ ရေချိုးခန်းထဲသို့ အမြန် ပြန်ဝင်သွားတော့သည်။
နျဉ်ယွိယွမ်ကတော့ ထိုနေရာမှာ ရပ်နေဆဲဖြစ်ပြီး သူ၏ မျက်နှာပေါ်မှ အပြုံးမှာ ပို၍ သိသာလာခဲ့သည်…
ဆယ်မိနစ်အကြာတွင် မော့ချူးသည် ရေချိုးခန်းထဲမှ ပြန်ထွက်လာခဲ့သည်။
ကြည့်လိုက်သည်နှင့် နျဉ်ယွိယွမ်မှာ သူမ၏ ကုတင်ပေါ်တွင် ကိုယ့်သဘောနှင့်ကိုယ် လှဲလျောင်းနေပြီး အလွန်ပင် ဇိမ်ကျနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
မော့ချူးကို မြင်သည့်အခါ သူ လက်ယမ်းပြလိုက်သည်။ “မြန်မြန် လာခဲ့လေ။”
ပြောပြောဆိုဆိုဖြင့် သူသည် ကုတင်၏ ညာဘက်သို့ အသာတိုးလိုက်ပြီး လွတ်နေသော နေရာကို နှစ်ချက်ပုတ်ကာ မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ဖြင့် ကြည့်နေသည်။
“ရှင် သွား...” မော့ချူး တွန့်ဆုတ်နေပြီး ရှေ့သို့ မတိုးရဲဘဲ ဖြစ်နေသည်။
နျဉ်ယွိယွမ်က ခပ်တိုးတိုး ရယ်လိုက်သည်။ “စိတ်မပူပါနဲ့၊ ကိုယ် ရေချိုးပြီး အဝတ်လဲပြီးပြီ။ လုံးဝ သန့်ရှင်းပါတယ်။”
မော့ချူး စကားပင် မဆိုနိုင်တော့ပေ။ 'အခုချိန်မှာ ရှင့်ရဲ့ သန့်ရှင်းရေးကို ဘယ်သူက ဂရုစိုက်နေလို့လဲ။'
“ဒီနေ့က ကိုယ်တို့ရဲ့ မင်္ဂလာဦးနေ့လေ။” နျဉ်ယွိယွမ်က နှုတ်ခမ်းကို ဖိလိုက်ပြီး အနည်းငယ် ဝမ်းနည်းအားငယ်နေသော ပုံစံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “ကိုယ်တစ်ယောက်တည်း မဖြတ်သန်းချင်ဘူး...”
“ဒါဆို ရှင်က...” မော့ချူး စကားမဆုံးခင်မှာပင် နျဉ်ယွိယွမ်က သူမ ဆိုလိုသည်ကို နားလည်သွားသည်။
“စိတ်မပူပါနဲ့။ မင်း သဘောမတူသရွေ့ ကိုယ် မင်းကို ဘယ်တော့မှ မထိဘူး။”
နျဉ်ယွိယွမ်သည် ကတိတည်သူ တစ်ဦးဖြစ်သည်။ သူသည် များသောအားဖြင့် ပြောပြီးသား စကားကို ပြန်မရုတ်သိမ်းတတ်ပေ။
မော့ချူး ဤအချက်ကို ယုံကြည်နေဆဲပင်။ ထို့ကြောင့် သူမ ကုတင်ဆီသို့ လှမ်းသွားကာ လှဲလျောင်းလိုက်သည်။
သူတို့နှစ်ဦး ကုတင်တစ်လုံးတည်းတွင် တိုးဝှေ့နေကြသဖြင့် အပူချိန်မှာ ချက်ချင်း မြင့်တက်လာခဲ့သည်။ အထူးသဖြင့် နျဉ်ယွိယွမ်က သူမအနားသို့ တမင်တကာ ကပ်နေသည့်အခါ မော့ချူး၏ အရေပြားများမှာ ပို၍ပင် ပူနွေးလာသလို ခံစားလိုက်ရသည်။
“ဟိုဘက်ကို နည်းနည်းတိုးပါဦး၊ ကျပ်နေပြီ။”
“ကိုယ်... နည်းနည်း ချမ်းလို့ပါ။” နျဉ်ယွိယွမ် မျက်တောင်မခတ်တမ်း လိမ်ပြောလိုက်သည်။
'သူ့လို သန်မာတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ဆိုရင် ပါးပါးလေးဖြစ်တဲ့ စောင်ကို ထားလိုက်ပါဦး၊ နှင်းတွေခဲနေတဲ့ အအေးဒဏ်ကိုတောင် ခံနိုင်ရည်ရှိတာကို။ အခုမှ လာပြီး ချမ်းနေတယ်ဟုတ်လား။'
မော့ချူး နောက်တစ်ကြိမ် စကားမဲ့သွားရပြန်သည်။ “နျဉ်ယွိယွမ်၊ ရှင့်လက်က ဘယ်ကို လာနေတာလဲ။”
“အဲဒါက... လက်က သူ့အလိုလို ဖြစ်သွားတာထင်တယ်။”
'... ထင်တဲ့အတိုင်းပဲ။' မော့ချူး သူမ၏ နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်လိုက်မိသည်။ 'ယောင်္ကျားတစ်ယောက်ရဲ့ စကားကို ယုံရမယ်ဆိုရင် ဝက်တွေတောင် သစ်ပင်ပေါ် တက်နိုင်လိမ့်မယ်။'