အခန်း (၅၉၉)

မော့ချူး၏ မျက်နှာမှာ နီမြန်းနေပြီး သူမသည် အံကြိတ်ကာ နျဉ်ယွိယွမ်၏ ကြီးမားသော လက်ဝါးကြီးကို သူမ၏ ရင်ဘတ်အင်္ကျီစပ်ကြားမှ ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

သူမ ထိုလူကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ “တော်လိုက်တော့။”

'ရှင်သာ နောက်တစ်ခါ ထပ်လုပ်ရဲရင် ပြတင်းပေါက်ကနေ အပြင်ကို ပစ်ချလိုက်မှာ။'

ကံမကောင်းစွာဖြင့် မော့ချူး၏ ဒေါသတကြီး အကြည့်များမှာ နျဉ်ယွိယွမ်အတွက် ဘာမှ ခြိမ်းခြောက်မှု မဖြစ်စေခဲ့ပေ။ ထိုမျှမက သူမ၏ ရှက်ကိုးရှက်ကန်းနှင့် ဒေါသထွက်နေသော ပုံစံမှာ နျဉ်ယွိယွမ်၏ ရင်ထဲမှ စိတ်ရိုင်းများကို ပို၍ပင် နက်ရှိုင်းလာစေသည်။

“ချူးလေး...” နျဉ်ယွိယွမ်က အသံကို တမင်ဆွဲကာ တိုးတိုးလေး ခေါ်လိုက်သည်။ သူ၏ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အသံမှာ အနည်းငယ် တုန်ယင်အက်ကွဲနေသယောင်ပင် ရှိနေသည်။

ထို့နောက် သူက သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဆက်၍ ပွတ်သီးပွတ်သပ် လုပ်နေပြန်သည်။ သူ၏ ပုံစံမှာ ခွေးအိုကြီး တစ်ကောင်နှင့် မခြားတော့ပေ။

ထင်သည့်အတိုင်းပင်… ယောင်္ကျားတစ်ယောက် လူရှုပ်လူပွေ ဖြစ်သွားသည့်အခါ ကိုယ်ကျင့်တရားနှင့် စည်းကမ်းဆိုသည်မှာ လုံးဝ မရှိတော့ကြောင်း လက်တွေ့က သက်သေပြနေတော့သည်။

မော့ချူး သူ့ကို အကြိမ်ကြိမ် တွန်းထုတ်သော်လည်း နျဉ်ယွိယွမ်က အသာအယာပင် ရှောင်တိမ်းနေခဲ့သည်။

ထို့အပြင် သူမသည် နျဉ်ယွိယွမ်၏ အသားယူတတ်သော လက်များကြားမှ မလွတ်မြောက်သည့်အပြင် ဤသို့ ရုန်းကန်နေခြင်းကြောင့် သူမ ကိုယ်ပေါ်မှ တဘက်မှာ တဖြည်းဖြည်း လျှောကျလာပြီး တောက်ပဖြူစင်နေသော ရင်သားအပေါ်ပိုင်းကို ထင်ထင်ရှားရှား ပေါ်လွင်စေခဲ့သည်။

နျဉ်ယွိယွမ်၏ အသက်ရှူသံများမှာ ချက်ချင်း ပြင်းထန်လာတော့သည်။

မော့ချူးလည်း ထူးဆန်းသောအရာကို သတိထားမိသွားသည်။ သူမ လှည့်ကြည့်လိုက်သည့်အခါ နျဉ်ယွိယွမ်၏ မျက်လုံးများမှာ ထိန်းချုပ်ထားရလွန်းသဖြင့် နီမြန်းနေပြီး သူ၏ နဖူးပေါ်တွင်လည်း ချွေးများ စိုရွှဲနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

“ရှင်...”

…

နျဉ်ယွိယွမ် မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားလိုက်သည်။ သူ အမြဲတမ်း ဂုဏ်ယူခဲ့ရသော သူ၏ ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်းမှာ မော့ချူးနှင့် တွေ့သည့်အခါ ဤမျှအထိ အားနည်းသွားလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။

သူသည် အစက ဤမိန်းကလေးကို စနောက်ချင်ရုံသာ ဖြစ်သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင်တော့ သူကိုယ်တိုင်ပင် အတက်အကျမရှိ ပိတ်မိနေပြီး တစ်ကိုယ်လုံး ပူလောင်နေရတော့သည်။

အထူးသဖြင့် အဲဒီနေရာက... ထိန်းထားရတာ တကယ်ကို မခံမရပ်နိုင် ဖြစ်နေပြီ။

“ချူးလေး” နျဉ်ယွိယွမ်က တိုးတိုးလေး ခေါ်လိုက်သည်။ သူသည် ရုတ်တရက် တစ်ကိုယ်လုံး လှည့်လိုက်ပြီး မော့ချူးကို သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အောက်တွင် ဖိထားလိုက်သည်။ လက်နှစ်ဖက်ကို ကုတင်ပေါ်တွင် ထောက်ကာ သူမကို အပေါ်စီးမှ ငုံ့ကြည့်နေတော့သည်။

နျဉ်ယွိယွမ်၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာ လျင်မြန်လွန်းလှသည်။ မော့ချူး သတိမထားမိခင်မှာပင် သူက သူမအပေါ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။

“ရှင် ဘာလုပ်...” သူမ စကားမဆုံးခင်မှာပင် နျဉ်ယွိယွမ်က သူ၏ နှုတ်ခမ်းများဖြင့် သူမ၏ ပါးစပ်ကို ပိတ်ပစ်လိုက်သည်။

စိတ်ကြွဆေးများ သောက်ထားသကဲ့သို့ပင် နျဉ်ယွိယွမ်၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာ ရုတ်တရက် ကြမ်းတမ်းလာခဲ့သည်။ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများကို တရစပ် နမ်းစုပ်နေတော့သည်။ သူ၏ နဖူးမှ စိုစွတ်နေသော ချွေးများမှာ မော့ချူး၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ တစ်စက်ပြီးတစ်စက်ကျလာခဲ့သည်…

လေထုမှာ ရုတ်တရက်ပင် ရမ္မက်ဆန်လာတော့သည်…

“နျဉ်... နျဉ်ယွိ...” မော့ချူး ပါးစပ်ဟလိုက်သည်နှင့် နျဉ်ယွိယွမ်က အခွင့်အရေး ရသွားသည်။ သူ၏ လျှာမှာ ချက်ချင်းပင် အတွင်းသို့ တိုးဝင်သွားကာ မော့ချူး၏ နှုတ်ခမ်းအတွင်းသားများကို သိမ်းပိုက်လိုက်တော့သည်…

မော့ချူး ဤကဲ့သို့ တိုက်စစ်ဆင်ခြင်းကို တစ်ခါမှ မကြုံဖူးပေ။ မကြာမီမှာပင် သူမ ခေါင်းများ မူးဝါးလာခဲ့သည်…

သူမ၏ ရင်ဘတ်တွင် အေးစက်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည့် အချိန်ကြမှသာ သူမ ရုတ်တရက် သတိပြန်ဝင်လာသည်။ ငုံ့ကြည့်လိုက်သည့်အခါ နျဉ်ယွိယွမ်သည် သူမ၏ တဘက်ကို ဖြေချလိုက်ပြီဖြစ်ကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။

ပြတင်းပေါက်မှ တိုးဝင်လာသော မှိန်ပျပျ လရောင်မှာ ရှေ့ရှိ အမျိုးသမီး၏ ဖြူစင်ဝင်းပသော ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ ကျရောက်နေသည်။ ၎င်းမှာ လခြမ်းကွေးကဲ့သို့ တောက်ပနေသယောင်ပင်။

ပန်းရောင် အတွင်းခံလေးမှာ အရေးကြီးသော အစိတ်အပိုင်းများကို ဖုံးအုပ်ထားသော်လည်း ဖြူဝင်းသော အသားအရေနှင့် သိသိသာသာ ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်နေသည်။ သွယ်လျလှပလှသော ထိုမြင်ကွင်းမှာ မယုံနိုင်စရာ ကောင်းလောက်အောင်ပင် လှပနေတော့သည်။

နျဉ်ယွိယွမ်၏ အသက်ရှူသံများမှာ ရုတ်တရက် ပြင်းထန်လာခဲ့သည်။ အခန်းတစ်ခုလုံးတွင် သူ၏ အသက်ရှူသံပြင်းပြင်းများဖြင့်သာ ပြည့်နှက်နေတော့သည်။

နျဉ်ယွိယွမ်သည် မိန်းမများကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးသူတော့ မဟုတ်ပေ။

သို့သော် အခြားမိန်းမများ၏ ဖြူဖွေးသောအသားအရေမှာ သူ့ကို စိတ်ဝင်စားမှု လုံးဝ မပေးနိုင်ခဲ့ပေ။ စက်ရုပ်တစ်ခုကို လေ့လာရသည်က ပို၍ စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းသည်ဟု သူ ယူဆခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့်ပင် သူသည် အနည်းငယ် ပုံမှန်မဟုတ်ဟု အခြားသူများက သံသယဝင်ခဲ့ကြဖူးသည်။

သို့သော် ယခုအခါ မော့ချူး၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ကြည့်ရင်း နျဉ်ယွိယွမ်သည် သူ၏ ယခင်အတွေးများကို လုံးဝ ပြောင်းလဲပစ်လိုက်ပြီဖြစ်သည်…

သူ့ရင်ထဲမှ လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ ‘ဘုရားသခင်။ ဒါက အရမ်းကို လှပလွန်းတယ်။’

ချူးလေးသည် ဖန်ဆင်းရှင်၏ အပြည့်စုံဆုံး လက်ရာတစ်ခုပင် ဖြစ်ရမည်။

နျဉ်ယွိယွမ် ရုတ်တရက် သူ၏လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ အသာအယာ ထိတွေ့လိုက်သည်။

မော့ချူး တုန်ယင်စွာဖြင့် နျဉ်ယွိယွမ်၏ လက်ကို ဖမ်းကိုင်လိုက်သည်။ သူမ၏ နှလုံးသားလေးမှာ တဒုန်းဒုန်း ခုန်နေပြီး အသက်ရှူသံများပင် ကမောက်ကမ ဖြစ်ကုန်သည်။

“မကြောက်ပါနဲ့။” နျဉ်ယွိယွမ်က သူမကို အကြိမ်အနည်းငယ် အသာအယာ နမ်းလိုက်သည်။ သူ၏ အမူအရာမှာ ချစ်မြတ်နိုးမှုနှင့် ဂရုစိုက်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

ကုတင်ပေါ်တွင် လှဲနေသော မော့ချူးသည် ဘောလုံးလေးသဖွယ် ကွေးနေမိသည်။ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တောင့်တင်းကာ ထိခိုက်လွယ်နေပြီး နျဉ်ယွိယွမ်၏ လက်ချောင်းထိပ်များ ထိတွေ့မိသည့် နေရာတိုင်းမှာ ပူလောင်နေတော့သည်။

နွေးထွေးသော စီးကြောင်းတစ်ခု ရုတ်တရက် စီးဆင်းသွားသလိုမျိုး…

ရုတ်တရက် မော့ချူး ထထိုင်လိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် နီမြန်းသွားတော့သည်။

ဒါဟာ ရှက်လို့ မဟုတ်ပါဘူး၊ နွေးထွေးတဲ့ စီးကြောင်းတစ်ခုကို သူမ တကယ် ခံစားလိုက်ရလို့ပါ…

နေရခက်လိုက်တာ။ တကယ်ကို နေရခက်လွန်းလို့ သေတောင် သေချင်စိတ် ပေါက်သွားတယ်။

မော့ချူး ခေါင်းကို အုပ်ကာ ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ အိပ်ရာခင်းပေါ်တွင် အနီရောင် အစက်အပြောက်လေးများ ထင်ကျန်နေခဲ့ပြီ။

ဖက်ခ့်... တကယ်ပဲ ဒီအချိန်မှ ဖြစ်ရတယ်လို့... မော့ချူး တစ်ယောက် သက်ပြင်းချရမလား၊ ဝမ်းသာရမလားတောင် မဝေခွဲနိုင်တော့ပေ။

…

မော့ချူး ရေချိုးခန်းထဲမှ ဖြည်းဖြည်းချင်း ထွက်လာသည့် အချိန်တွင် နျဉ်ယွိယွမ်သည် သူ၏ ရမ္မက်များကို ပြန်လည် ထိန်းချုပ်ထားနိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။

“အဲ့ဒါ ဘယ်လိုလဲဆိုတော့...” မော့ချူး ရှေ့သို့ ခြေလှမ်းလိုက်သည်။ သူမသည် ဤအနေရခက်သော အခြေအနေကို ဖြေရှင်းရန် စကားပြောရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း သေချာကြည့်လိုက်သည့်အခါ မှင်တက်သွားရသည်။

... နျဉ်ယွိယွမ် ဘာကို ကိုင်ပြီး ကစားနေတာလဲ။

သူမရဲ့ လစဉ်သုံး ပစ္စည်းက အဲ့လောက်တောင် စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းနေလို့လား။ မော့ချူးမှာ စကားပင် မပြောနိုင်တော့ဘဲ မျက်ရည်ကျမတတ် ဖြစ်သွားရသည်။

“ဒါက မင်း ပြုပြင်ထားတဲ့ ပုံစံလား။” နျဉ်ယွိယွမ်က သူ၏ လက်ဝါးကြီးဖြင့် ဖြေချထားသော လစဉ်သုံးပစ္စည်းကို လှည့်ပတ်ပွတ်သပ်ကြည့်နေသည်။ သူက အနည်းငယ်မျှပင် ရှက်ရွံ့နေပုံ မရဘဲ နည်းပညာမြင့် ပစ္စည်းတစ်ခုကို ဗြောင်ကျကျ သုတေသန လုပ်နေသည့်အလားပင် ဖြစ်နေသည်။

မော့ချူး၏ ရှက်စိတ်နှင့် ဒေါသများမှာ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး သူမ ရှေ့သို့ ပြေးသွားကာ နျဉ်ယွိယွမ်၏ လက်ထဲမှ ထိုပစ္စည်းကို လုယူလိုက်သည်။

ဒီလူမှာ အရှက်ဆိုတာရော ရှိရဲ့လား။

နျဉ်ယွိယွမ်က သူမ၏ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ ပစ္စည်းများကို ဤမျှအထိ သေချာလေ့လာနေသည်ဟု တွေးမိသည့်အခါ မော့ချူးမှာ တကယ်ကို ထူးဆန်းနေသလို ခံစားရသည်။

နျဉ်ယွိယွမ် စိတ်မဆိုးသည့်အပြင် မော့ချူးကို စိတ်ဝင်တစား ကြည့်ကာ တစ်ချက်ချင်း ထောက်ပြလိုက်သည်။ “ပထမအချက်၊ မင်းက အသားအရေနဲ့ ပိုပြီး ထိတွေ့လို့ကောင်းတဲ့ ပစ္စည်းကို ပြောင်းသုံးထားတယ်။”

နျဉ်ယွိယွမ်က ဒုတိယမြောက် လက်ညှိုးကို ထောင်ပြလိုက်သည်။ “ဒုတိယအချက်၊ ဒီပစ္စည်းရဲ့ အလျားက အရင်ကထက် သုံးပုံတစ်ပုံလောက် ပိုရှည်လာတယ်။”

“တတိယအချက်၊ ဘေးနှစ်ဖက်မှာ နားရွက်လေးတွေ ပါလာတယ်...”

“တော်တော့။” မော့ချူး မခံမရပ်နိုင် ဖြစ်သွားပြီး ရှေ့သို့ တိုးကာ နျဉ်ယွိယွမ်၏ ပါးစပ်ကို ပိတ်လိုက်သည်။ 'ဒီလူက သိပ္ပံနည်းကျ သုတေသန အစီရင်ခံစာ တင်နေတာများ မှတ်နေလား။ ဘာလို့ ဒီလောက်အထိ အသေးစိတ် ပြောနေရတာလဲ။ ရှင် တော်တယ်ဆိုတာ ကျွန်မ သိပါတယ် ဟုတ်ပြီလား။'

နျဉ်ယွိယွမ်သည် ယခင်က သုံးခဲ့သော ပစ္စည်းအကြောင်းကိုလည်း သိထားသည်။ သို့သော် မော့ချူး သက်တောင့်သက်သာ မရှိသဖြင့် ဤကဲ့သို့ ပုံစံပြောင်းလဲလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

နောက်ဆုံးမှာတော့ နျဉ်ယွိယွမ်က ဒါကို အေးအေးဆေးဆေးကြီး ပြောနေတော့သည်။

မော့ချူး၏ ပျာယာခတ်နေသော ပုံစံကို ကြည့်ကာ နျဉ်ယွိယွမ်၏ မျက်ဝန်းများမှာ အပြုံးများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူကတော့ သူ့ရဲ့ စိတ်ဆန္ဒတွေကို ထိန်းချုပ်ဖို့ တော်တော်လေး ကြိုးစားလိုက်ရတာလေ၊ ဒီမိန်းကလေးက ဘာမှမဖြစ်သလို နေနေလို့ ဘယ်ဖြစ်ပါ့မလဲ။

သို့သော် နျဉ်ယွိယွမ်၏ အကြည့်များမှာ မော့ချူး၏ ခြေထောက်များပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည့်အခါ သူ၏ နောက်ပြောင်နေသော မျက်နှာမှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး တည်ကြည်သွားခဲ့သည်။

မော့ချူး လန့်သွားပြီး မသိစိတ်မှ သူမ၏ ခြေထောက်များကို ငုံ့ကြည့်လိုက်မိသည်။

ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး။ ဖြူဖွေးပြီး သန့်ရှင်းနေတာပဲ၊ ညစ်ပတ်မနေပါဘူး…

“အား...” မော့ချူး၏ မြင်ကွင်းမှာ ရုတ်တရက် ဝေဝါးသွားခဲ့သည်။

ထို့နောက်တွင်မှ သူမကို နျဉ်ယွိယွမ်က ကုတင်ပေါ်သို့ တိုက်ရိုက် ပွေ့ချီလိုက်ခြင်း ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။

“ရာသီလာနေတဲ့ အချိန်မှာ အအေးမိလို့ မရဘူးလေ။ မေ့သွားတာလား။” နျဉ်ယွိယွမ်က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ သူမကို ဂရုတစိုက် သတိပေးလိုက်သည်။ “ခြေဗလာနဲ့ ကြမ်းပြင်ပေါ် လမ်းလျှောက်ရဲသေးတယ်။ ဘယ်လောက် အေးလဲဆိုတာ မသိဘူးလား။”

ဟင်... ဒါက အဲ့လောက်ကြီးတောင်လား။

မော့ချူး မှင်တက်သွားခဲ့သည်။ နျဉ်ယွိယွမ်က ဤကဲ့သို့သော အသေးအမွှား ကိစ္စလေးကိုပင် သတိထားမိလိမ့်မည်ဟု သူမ မထင်ထားခဲ့ပေ။ ၂၁ ရာစုမှာတောင် သူမသည် ရေအေးကို မကိုင်ခြင်းနှင့် ရေအေးကို မသောက်ခြင်းလောက်သာ လုပ်ခဲ့တာလေ။ နျဉ်ယွိယွမ်က ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက်အထိ စေ့စပ်နေရတာလဲ။

သို့သော် တစ်စုံတစ်ခုသော အကြောင်းပြချက်ကြောင့် မော့ချူး၏ ရင်ထဲတွင် နွေးထွေးမှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

“ရပါတယ်၊ ခဏလေးပဲ ရပ်နေတာပါ...” မော့ချူး ခြေထောက်များကို မကာ စောင်ထဲသို့ တိုးဝင်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း နျဉ်ယွိယွမ်၏ လက်မောင်းများက သူမကို တားဆီးထားခဲ့သည်။

“နေဦး” နျဉ်ယွိယွမ် လက်လှမ်းကာ မော့ချူး၏ ဖြူဖွေးနူးညံ့သော ခြေဖဝါးလေးများကို သူ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ဆွဲယူလိုက်သည်။

ငုံ့ကြည့်လိုက်သည့်အခါ သူမ၏ ဖြူနုသော ခြေဖဝါးလေးများမှာ သူ၏ လက်ဝါးခန့်မျှပင် မရှိပေ။ အသာအယာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ရုံဖြင့် အကုန်လုံး ပါသွားသယောင်ပင်။ သူမ၏ ခြေချောင်းလေးများမှာ အလွန်ပင် ချစ်စရာကောင်းလှသည်။ ယခုအချိန်တွင် သူမသည် စိုးရိမ်နေသဖြင့် ခြေချောင်းလေးများမှာ အနည်းငယ် တင်းနေပြီး ပို၍ပင် လှပနေတော့သည်။

နျဉ်ယွိယွမ်၏ လည်ချောင်းမှာ မသိမသာ တုန်ယင်သွားခဲ့သည်…

မော့ချူး သတိမထားမိခင်မှာပင် သူက ၎င်းတို့ကို အကြိမ်အနည်းငယ် အသာအယာ နှိပ်နယ်ပေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ၏ အဝတ်ကို မလိုက်ပြီး မော့ချူး၏ ခြေထောက်များကို သူ၏ ပူနွေးနေသော ဗိုက်ပေါ်သို့ တိုက်ရိုက် ဖိကပ်လိုက်သည်။

“ရှင်... ဒီလိုလုပ်ဖို့ မလိုပါဘူး။” မီးဖိုတစ်ခုနှင့် ထိတွေ့လိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားချက်မျိုးကြောင့် သူမ မှင်တက်သွားပြီးမှ သတိဝင်လာခဲ့သည်။ သူမ၏ ခြေထောက်များကို အမြန် ပြန်ရုတ်လိုက်ရသည်။

“မလှုပ်နဲ့” နျဉ်ယွိယွမ်က လှမ်းကာ သူမကို အသာအယာ ပုတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ၏ လက်မောင်းများကို တင်းကျပ်လိုက်ပြီး သူမကို သူ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် ပိတ်လှောင်ထားလိုက်သည်။

ခြေထောက်မှ အပူရှိန်မှာ သွေးကြောများမှတစ်ဆင့် စီးဆင်းသွားသလို ရှိနေပြီး မကြာမီမှာပင် မော့ချူးသည် သူမ၏ တစ်ကိုယ်လုံး နွေးထွေးလာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

ထိုအခါမှသာ နျဉ်ယွိယွမ်သည် သူမ၏ ခြေထောက်များကို လွှတ်ပေးလိုက်သည်။ သို့သော် ထိုနှမြောတသ ဖြစ်နေသော မျက်နှာထားက ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ။

မော့ချူး မျက်စောင်းထိုးကာ သူ့ကို အားရပါးရ ကန်လိုက်သည်။

နောက်ဆုံးတွင်တော့ သူမ၏ ရည်မှန်းချက် မအောင်မြင်ခင်မှာပင် နျဉ်ယွိယွမ်က ဖမ်းကိုင်လိုက်သည်။ သူက မော့ချူးကို အကြိမ်အနည်းငယ် ပွတ်သပ်ပေးလိုက်ပြီး သူမ ဒေါသ မထွက်ခင်မှာပင် စောင်ထဲသို့ ထည့်လိုက်တော့သည်။

“ကောင်းပြီ ကိုယ် မင်းကို မနှိပ်စက်တော့ပါဘူး။ အိပ်တော့နော်။” နျဉ်ယွိယွမ်က ခပ်တိုးတိုး ရယ်လိုက်ပြီး ဘေးနားရှိ စောင်ကို ယူကာ မော့ချူးကို လုံခြုံအောင် တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ပတ်ပေးလိုက်သည်။

“ရှင် သွားတော့မလို့လား။” မော့ချူးသည် စောင်ထဲတွင် တစ်ကိုယ်လုံး ကွေးနေပြီး နီမြန်းနေသော မျက်နှာလေးသာ ပေါ်နေသည်။ သူမ၏ မျက်ဝန်းများမှာ အရည်လဲ့နေပြီး တကယ်ကို ဆွဲဆောင်မှု ရှိနေတော့သည်။

ဒါကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ နျဉ်ယွိယွမ်၏ ရင်ထဲတွင် နောက်တစ်ကြိမ် တုန်ယင်သွားသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင်တော့ သူ အစွမ်းကုန် ထိန်းချုပ်လိုက်ရသည်။ သူ၏ ရင်ထဲတွင် သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ ‘တော်သေးတာပေါ့၊ ငါတို့ လက်ထပ်ပြီးသား ဖြစ်လို့၊ မဟုတ်ရင် ငါ ဘယ်လောက်အထိ အောင့်ထားရဦးမလဲ မသိဘူး။’

“ဘာလဲ။ ကိုယ့်ကို မသွားစေချင်ဘူးလား။” နျဉ်ယွိယွမ် မျက်ခုံးပင့်ကာ တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။

“ဘယ်သူက ပြောလို့လဲ။” မော့ချူးက စိတ်တိုတိုဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်သည်။ သူမသည် ဟိုဘက်သို့ လှည့်လိုက်ပြီး စောင်ကို ခေါင်းမြီးခြုံကာ အိပ်ပျော်နေဟန် ဆောင်လိုက်တော့သည်။

“ဟားဟား၊ အရူးမလေး။” နျဉ်ယွိယွမ် အသာအယာ ရယ်လိုက်သည်။ သူ၏ အပြင်အဝတ်များကို ချွတ်လိုက်ပြီး ကုတင်ပေါ်သို့ တက်လိုက်သည်။ စောင်ထဲသို့ တိုးဝင်ကာ မော့ချူးကို သူ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် တင်းကျပ်စွာ ဖက်ထားလိုက်သည်။ သူ၏ လက်ဝါးကြီးဖြင့် သူမ၏ ဝမ်းဗိုက်ကို အသာအယာ နှိပ်နယ်ပေးရင်း မေးလိုက်သည်။ “နာနေသေးလား။”

ချူးလေး ပထမဆုံးအကြိမ် ရာသီလာတုန်းက မျက်နှာများ ဖြူလျော့ကာ ချွေးစေးများ ထွက်သည်အထိ နာကျင်ခဲ့သည်ကို သူ မှတ်မိနေဆဲပင်။ ထို့ကြောင့်ပင် သူသည် ဤကဲ့သို့သော အသေးအမွှားလေးများကို အထူးဂရုစိုက်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

“ဟင့်အင်း၊ သိပ်မနာတော့ပါဘူး။” အမှန်တော့ ရာသီလာသည့် အချိန်တိုင်း မော့ချူးသည် အနည်းငယ် နာကျင်မှုကို ခံစားရမြဲ ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ ဖော်ပြ၍ မရသော်လည်း တင်းကျပ်ပြီး အောင့်နေသဖြင့် အလွန်ပင် နေရခက်လှသည်။

သို့သော် နျဉ်ယွိယွမ်၏ နူးညံ့သော နှိပ်နယ်မှုနှင့် နွေးထွေးသော စောင်ကြောင့် သူမ၏ နာကျင်မှုမှာ ချက်ချင်းပင် တစ်ဝက်မက လျော့ပါးသွားခဲ့ပြီး... သူမ အိပ်ငိုက်လာခဲ့သည်။

“ဝါးးး...” မော့ချူး အကြိမ်အနည်းငယ် သမ်းလိုက်ပြီး သူမ၏ စိတ်များ ဝေဝါးလာခဲ့သည်။

“ကောင်းပြီ၊ အိပ်တော့နော်။” နျဉ်ယွိယွမ်က သူမ၏ အနောက်မှ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

နျဉ်ယွိယွမ်၏ အသံနှင့် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် အပူရှိန်ကြောင့် မော့ချူး လျင်မြန်စွာပင် အိပ်ပျော်သွားခဲ့တော့သည်။

ဒါဟာ ကောင်းမွန်လှတဲ့ ညတစ်ညပါပဲ…