အခန်း (၁၆၃-၁၆၄)
Vol. 17 Ch. 163-164
အခန်း ၁၆၃ - သင်တန်းနုတ်ထွက်မည့် တပ်ဦးကြီး ပျောက်ကွယ်သွားပြီလား
မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ရှန်ကျစ်ရှားသည် အကျိတ်နှင့် နာကျင်မှုဝေဒနာ ကုသရေးဌာနသို့ ရောက်ရှိသွားသည်၊၊ ဤနေရာကို စတင်တည်ဆောက်စဉ်ကတည်းက နာကျင်မှုများကို စုစည်းသိမ်းဆည်းရန် ရည်ရွယ်၍ ဒီဇိုင်းထုတ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်၊၊ ထို့ကြောင့် ဤနယ်မြေအတွင်းရှိ အဆောက်အအုံအားလုံးမှာ အတားအဆီးမဲ့ လမ်းကြောင်းများဖြင့် ချိတ်ဆက်ထားသည်၊၊ လျှို့ဝှက်နယ်မြေ၏ အပေါက်ဝမှ ဆေးရုံသို့ တိုက်ရိုက်သွားနိုင်သော လမ်းကြောင်းတစ်ခု ရှိနေသည်၊၊
လူနာများကို ဝှီးချဲများဖြင့် တောက်လျှောက်တွန်းယူသွားကြသည်၊၊ ရှန်ကျစ်ရှားသည်လည်း သူတို့နောက်မှ လိုက်ပါသွားခဲ့သည်၊၊ ထိုလူငယ်၏ နောက်ဆုံးရလဒ်မှာ မည်သို့ဖြစ်လာမည်ကို သူမ သိလိုသည်၊၊ ဆေးရုံအဆောက်အအုံ၏ ရှေ့သို့ ရောက်ရှိချိန်တွင် အတွင်းရေးမှူး ရဲ့ရှုယောင်က မှတ်ပုံတင်ခြင်းလုပ်ငန်းများကို ဆောင်ရွက်နေသည်ကို အံ့သြစွာ တွေ့လိုက်ရသည်၊၊
“အတွင်းရေးမှူး ရဲ့၊ ဘာလို့ ဒီကို ရောက်နေတာလဲ”
ရှန်ကျစ်ရှား၏ အမေးကို ရဲ့ရှုယောင်က မျက်စောင်းလေးခဲကာ ပြန်ဖြေသည်၊၊
“သင်တန်းသားတွေ နုတ်ထွက်ချင်တယ်ဆိုရင် ချက်ချင်း စာရင်းသွင်းပြီး စီစဉ်ပေးဖို့ ကျောင်းအုပ်ကပဲ တောင်းဆိုထားတာ မဟုတ်လား၊ ဒါကြောင့် နုတ်ထွက်မယ့် လုပ်ငန်းစဉ်နဲ့ ပတ်သက်ပြီး ဆရာစူးချီရဲ့ သဘောထားကို ကျွန်မ မေးမြန်းခဲ့တယ်၊ ဆရာစူးချီကတော့ နာကျင်မှုတွေကို ဖယ်ရှားပေးပြီးမှ သင်တန်းသားတွေကိုယ်တိုင် ဆုံးဖြတ်ခွင့်ပေးဖို့ လမ်းညွှန်ထားတယ်”
အကယ်၍ ခရီးသစ်သင်တန်းကျောင်းတွင်သာ ဘုရင်ဝတ်ရုံ ရှိခဲ့ပါက လူတိုင်းက စူးချီကို ဝတ်ဆင်ပေးချင်ကြပေလိမ့်မည်၊၊ ခရီးသစ်သင်တန်းကျောင်းသည် ယခုအခါ မည်သူ့ကို အမှီပြု၍ တိုးတက်နေသည်ကို လူတိုင်း မြင်နိုင်သည်၊၊ ကျောင်းအုပ် ရှန်ပင်လျှင် ဆရာစူး၏ လူ ဖြစ်သွားပြီဟုပင် ပြောနိုင်သည်၊၊ သို့သော် ကျောင်းအုပ်ရှန်သည် ထိုစကားများထဲမှ အာဏာလုယူမည့် အငွေ့အသက်များကို မခံစားမိပေ၊၊ သူမ၏ မျက်လုံးများမှာသာ အရောင်တောက်သွားသည်၊၊
“ဒါဆို ဒါက နာကျင်မှုကို ဖယ်ရှားပေးမယ့် နည်းလမ်းပေါ့”
ရဲ့ရှုယောင်က ခေတ္တခေါင်းညိတ်ပြသည်၊၊ ရှန်ကျစ်ရှားသည် အတွင်းသို့ လှမ်းဝင်ရန် ပြင်လိုက်သည်၊၊ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လှမ်းပြီးချိန်တွင် ရဲ့ရှုယောင်၏ သတိပေးသံကို ကြားလိုက်ရသည်၊၊
“ကျောင်းအုပ်၊ တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှုကို မပိတ်သေးဘူးလား၊ အထဲထိ ဝင်ပြီး ထုတ်လွှင့်မှာ သေချာလို့လား”
“အထဲမှာ လူမသိရမယ့် လျှို့ဝှက်ချက်တွေ ရှိလို့လား”
“လျှို့ဝှက်ချက်တော့ မဟုတ်ပါဘူး၊ နောက်ဆုံးတော့လည်း ကျောင်းသားတွေ သိကြမှာပဲ”
“ဒါဆိုရင်တော့ ရပါတယ်”
ရဲ့ရှုယောင်သည် စကားတစ်ခွန်း ပြောရန် ပြင်ပြီးမှ ပြန်မြိုချလိုက်သည်၊၊ ခုနစ်မီတာ မြင့်သော ဆိုးသွမ်းဝက်ဝံ စက်ရုပ်ကြီးက ရှန်ကျစ်ရှားနှင့် ကျောင်းသားများကို လန့်သွားစေမည်ကို သူမ စိုးရိမ်မိသည်၊၊ သို့သော် ရှန်ကျစ်ရှား၏ စိတ်လှုပ်ရှားနေသော ပုံစံကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် သူမ နှုတ်ပိတ်နေလိုက်တော့သည်၊၊
ထိုအချိန်တွင် ရဲ့ရှုယောင်၏ သတိပေးမှုကို ကြားမှ ရှန်ကျစ်ရှားသည် တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှု ဖွင့်ထားဆဲဖြစ်ကြောင်း သတိပြုမိသွားသည်၊၊ တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှုကို ကြည့်ရှုသူဦးရေမှာ လေးသန်းသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်၊၊ ရဲ့ရှုယောင်၏ စကားကြောင့် မှတ်ချက်များစွာ တက်လာသည်၊၊
“ဟော... လျှို့ဝှက်ချက် ရှိနေတာလား”
“ဆရာစူးက အထဲမှာ တစ်ခုခု ဖုံးကွယ်ထားတာ ဖြစ်မယ်”
“ကျောင်းအုပ်ကြီး၊ ကျွန်တော်တို့ကို လျှို့ဝှက်ချက်ကို ပြပေးပါ”
ရှန်ကျစ်ရှားသည် တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှု၏ အပြောင်းအလဲကို သတိပြုမိသွားသည်၊၊ သူမသည် ကင်မရာကို တံခါးဘက်သို့ ပြန်လှည့်လိုက်သည်၊၊ ထို့နောက် တည်ငြိမ်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်၊၊
“လူတိုင်းက မြင်ချင်နေကြမှတော့ ဆရာစူးရဲ့ နောက်ဆုံးဝှက်ဖဲက ဘာလဲဆိုတာ ဒီနေ့ ကျွန်မ ပြပေးပါ့မယ်၊ နာကျင်မှု ပြဿနာကို ဖြေရှင်းဖို့ သူ ဘယ်လို နည်းလမ်းတွေ သုံးသလဲဆိုတာ ကြည့်ကြတာပေါ့၊ အဖြေမသိရခင် လူတိုင်းက ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ခန့်မှန်းကြည့်နိုင်ပါတယ်”
လူအများစုမှာ ဆေးဝါး သို့မဟုတ် ကျင့်စဉ် တစ်မျိုးမျိုး ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု ခန့်မှန်းနေကြသည်၊၊
ရှန်ကျစ်ရှားသည် ကုသရေးဌာနအတွင်းသို့ တိုက်ရိုက် လျှောက်ဝင်သွားသည်၊၊ စက်ရုပ်ကြီးမှာ စူးချီ၏ ပိုင်ဆိုင်မှု ဖြစ်သလို ဝန်ထမ်းများကလည်း ရှန်ကျစ်ရှားကို သိကြသောကြောင့် မည်သူမျှ တားဆီးခြင်း မရှိပေ၊၊ သူမသည် လူနာတင်လှည်းနောက်မှ လိုက်ပါရင်း အဆောက်အအုံ၏ အတွင်းဘက်ဆုံးသို့ ရောက်ရှိသွားသည်၊၊ ဘေးရှိ နံရံတစ်ခုခြားတွင်မူ အကျဉ်းထောင် ရှိနေသည်၊၊ ထူးဆန်းသည်မှာ ဤလူနာဆောင်တွင် အကျဉ်းသားဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားပြီး တင်းကြပ်စွာ ချည်နှောင်ခံထားရသော လူများစွာ ရှိနေခြင်းပင် ဖြစ်သည်၊၊
“အားလုံးပဲ ကြည့်ကြပါဦး၊ ဒီမှာ အကျဉ်းသားတွေ အများကြီး ရှိနေတယ်”
ရှန်ကျစ်ရှား ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားသည်၊၊ ပို၍ ထူးဆန်းသည်မှာ လူနာများကို အတွင်းသို့ တောက်လျှောက် တွန်းပို့နေသော်လည်း ခဏချင်းမှာပင် ပြန်ထွက်လာကြခြင်း ဖြစ်သည်၊၊ အဓိကအချက်မှာ အထဲသို့ ဝင်ချိန်နှင့် ထွက်ချိန်အတွင်း လူနာများ၏ နာကျင်မှုမှာ ပျောက်ကွယ်သွားပုံ ရသည်၊၊ သူတို့သည် နာကျင်မှုကြောင့် ရှုံ့မဲ့နေသော မျက်နှာများဖြင့် ဝင်သွားသော်လည်း ပြန်ထွက်လာချိန်တွင်မူ ခြေလှမ်းများမှာ ပေါ့ပါးနေကြသည်၊၊
နောက်ဆုံးတွင် ရှန်ကျစ်ရှားသည် အဆောက်အအုံ၏ ဗဟိုအခန်းသို့ ရောက်ရှိသွားသည်၊၊ ဤအဆောက်အအုံ၏ အခန်းအမြင့်မှာ ရှစ်မီတာ ရှိပြီး ရှေ့ရှိ တံခါးကြီးမှာလည်း ရှစ်မီတာ မြင့်သည်၊၊ ထိုတံခါးကြီးမှာ ပွင့်နေပြီး လိုက်ကာကြီး တစ်ခုမှာ လွင့်နေသည်၊၊ လူနာများစွာ တန်းစီနေသည်ကို မှုန်ဝါးဝါး မြင်နေရသည်၊၊ ရှန်ကျစ်ရှားသည် တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်နေသော ဖုန်းကို ကိုင်၍ တဖြည်းဖြည်း ချဉ်းကပ်သွားသည်၊၊
သူမ၏ မြင်ကွင်းအတွင်း၌ မယုံကြည်နိုင်စရာ အရာတစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသည်၊၊ ခုနစ်မီတာ မြင့်သော လူသားပုံသဏ္ဌာန် အရာကြီးတစ်ခုက အခန်း၏ အလယ်တွင် ရပ်နေသည်၊၊ တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှုမှာလည်း ချက်ချင်းပင် ဆူညံသွားသည်၊၊
“ဒါ ဘာကြီးလဲ”
“ဒီကမ္ဘာမှာ ဒီလောက်ကြီးတဲ့သူ ရှိလို့လား”
“အံ့သြစရာပဲ”
ထိုအချိန်တွင် လက်တစ်ဖက်ပြတ်နေသော လူငယ်ကို စက်ရုပ်ကြီး၏ ရှေ့သို့ တွန်းပို့လိုက်သည်၊၊ ထိုအရာကြီးက လူငယ်ကို ကြည့်ပြီး သူ၏ လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်၊၊ ထိုအရာကြီး၏ လက်ဖဝါးမှာ ကြောင်ခြေဖဝါးကဲ့သို့ အဖုအထစ်များ ရှိနေသည်ကို ရှန်ကျစ်ရှား သတိထားမိလိုက်သည်၊၊ ထိုအရာကြီးက သူ၏ လက်ဖဝါးဖြင့် ရိုက်လိုက်ချိန်တွင် လူငယ်၏ ကျောနောက်မှ ထူးဆန်းသော ပူဖောင်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်၊၊
ထို့နောက် ထိုအရာကြီးက ဘေးရှိ အကျဉ်းသားတစ်ဦးကို ဖမ်းဆွဲလိုက်ပြီး ထူးဆန်းသော ပူဖောင်းကို အကျဉ်းသား၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်၊၊
“အား... ငါ့လက်၊ ငါ့လက်”
ထိုအချိန်တွင် အကျဉ်းသားသည် သူ၏ လက်ရှိနေသော်လည်း လက်ပြတ်သွားသကဲ့သို့ အော်ဟစ်ငိုယိုပြီး သူ၏ လက်မောင်းကို ဆုပ်ကိုင်ထားတော့သည်၊၊ အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ လက်တစ်ဖက်ပြတ်နေသော လူငယ်၏ မျက်နှာပေါ်မှ နာကျင်မှုများမှာ တိုက်ရိုက် ပျောက်ကွယ်သွားသည်၊၊ သူ၏ ဒဏ်ရာမှာပင် ပြန်လည် ကျန်းမာလာပုံ ရသည်၊၊ သူ၏ လက်မှာ မနာတော့ပေ၊၊
ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် ရှန်ကျစ်ရှားမှာ မှင်တက်သွားရသည်၊၊ သူမ မြင်တွေ့လိုက်ရသော အရာမှာ သူမ၏ နားလည်နိုင်စွမ်းထက် ကျော်လွန်နေသည်၊၊ ဘာတွေ ဖြစ်ပျက်သွားသည်ကို သူမ နားမလည်နိုင်ပေ၊၊
“ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ၊ ဒီလူက နာကျင်မှုကို တခြားသူဆီ လွှဲပြောင်းပေးလိုက်တာလား”
ကြည့်ရှုနေသူများမှာလည်း ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေကြသည်၊၊ မှတ်ချက်များစွာ တက်လာသည်၊၊
“ဘယ်သူ သေသေချာချာ မြင်လိုက်လဲ”
“နာကျင်မှုကို လွှဲပြောင်းပေးလိုက်တာ ထင်တယ်”
“ဒါ လူလုပ်နိုင်တဲ့ အရာမျိုးလား”
“နားကို မလည်နိုင်တော့ဘူး”
သူမ စဉ်းစားနေစဉ် ဘေးမှ အံ့သြသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်၊၊
“ကျောင်းအုပ်၊ ဘာလို့ ဒီကို ရောက်နေတာလဲ”
ရှန်ကျစ်ရှား လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ဆရာမ ယွမ်ယွမ် ဖြစ်နေသည်၊၊ နာကျင်မှု ကုသရန် လိုအပ်သော ကျောင်းသားအများစုမှာ ခရီးသစ်သင်တန်းကျောင်းမှ ဖြစ်သောကြောင့် သူမက ကျောင်းသားများကို နှစ်သိမ့်ရန် တာဝန်ကျနေခြင်း ဖြစ်သည်၊၊ မိမိ၏ ဝန်ထမ်းဖြစ်သဖြင့် ရှန်ကျစ်ရှားက စကားအများကြီး မပြောတော့ဘဲ စက်ရုပ်ကြီးကို ညွှန်ပြကာ မေးလိုက်သည်၊၊
“ဒါ ဘာကြီးလဲ၊ ဒီပူဖောင်းကရော ဘာလဲ”
ဆရာမ ယွမ်ယွမ်က ပြုံး၍ ပြောသည်၊၊
“ဒါက ဆရာစူးရဲ့ လျှို့ဝှက်လက်နက်ပဲ၊ သူ့နာမည်က ဆိုးသွမ်းဝက်ဝံလို့ ခေါ်တယ်၊ သူက စက်ရုပ်တစ်ရုပ် ဖြစ်ပြီး သူ့ရဲ့ စွမ်းရည်ကတော့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲက မကောင်းတဲ့ အခြေအနေတွေကို ဖယ်ထုတ်ပေးနိုင်တာပဲ၊ အဲဒီနောက် အဲဒီ အခြေအနေတွေကို တခြားသူဆီ လွှဲပြောင်းပေးနိုင်တယ်၊ အံ့သြစရာ ကောင်းတယ် မဟုတ်လား၊ ကျွန်မလည်း ပထမဆုံး မြင်တုန်းက အတော်လေး အံ့သြသွားတာ”
ရှန်ကျစ်ရှား ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်၊၊ ဤစက်ရုပ်၏ အလုပ်လုပ်ပုံကို သူမ မသိသော်လည်း ဆရာမ ယွမ်ယွမ် ပြောသည့်အတိုင်းသာ မှန်ပါက စူးချီသည် နာကျင်မှု ပြဿနာကို အပြည့်အဝ ဖြေရှင်းနိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်၊၊
“ဒီအဘိုးကြီး စုက ဒီလို ထူးဆန်းတဲ့ စက်ရုပ်ကို ဘယ်က ရှာလာတာလဲ၊ တကယ်ကို တော်တဲ့ နည်းလမ်းပဲ၊ ငါ ရွေးထားတဲ့ ယောက်ျားက တကယ်ကို မဆိုးဘူးပဲ”
ရှန်ကျစ်ရှားသည် ပြုံးလိုက်မိသည်၊၊ သို့သော် ရုတ်တရက် တစ်ခုခု မှားနေပြီ ဖြစ်ကြောင်း သူမ သတိပြုမိသွားသည်၊၊ အကြီးအကျယ်ကို မှားနေခြင်း ဖြစ်သည်၊၊ နာကျင်မှု ပြဿနာကို ဤကဲ့သို့ ဖြေရှင်းလိုက်ပါက သူမ စောင့်မျှော်နေသော သင်တန်းနုတ်ထွက်မည့် တပ်ဦးကြီးမှာ ပျောက်ကွယ်သွားတော့မည် မဟုတ်ပါလော၊၊
အခန်း ၁၆၄ - မိသားစုကြီးများ၏ တုန်လှုပ်ချောက်ချားမှု
ရှန်ကျစ်ရှားက တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှု စတင်လိုက်ချိန်တွင် ဝေခွဲမရဖြစ်နေသော မိသားစုကြီးများစွာမှာလည်း ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေကြဆဲ ဖြစ်သည်၊၊ နိုင်ငံတော်မြို့တော်၏ ဟိုက်တိန်းခရိုင်ရှိ ခဲ့ရှင်းဇီဝထုတ်ကုန်ကုမ္ပဏီ၏ ဥက္ကဋ္ဌရုံးခန်းအတွင်း၌ ယင်မိသားစု၏ အကြီးအကဲ ယင်တုန်းသည် စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် လမ်းလျှောက်နေသည်၊၊
“အိမ်ထောင်ဦးစီး... အခြေအနေက ထင်သလောက် မဆိုးနိုင်ပါဘူး” ဟု လက်အောက်ငယ်သားတစ်ဦးက ဆိုသည်၊၊ “စမ်းသပ်ကြည့်ပြီးသူတွေရဲ့ ပြောကြားချက်အရ စတေးလိုက်လို့ ရလာတဲ့ နာကျင်မှုက ဘယ်လိုမှ ဖယ်ရှားလို့မရတဲ့ ထာဝရဝေဒနာမျိုးပါတဲ့၊ နာကျင်မှုကို ဖြေရှင်းပေးဖို့ဆိုတာ ကျွန်တော်တို့ အကျွမ်းကျင်ဆုံး အလုပ်ပဲ မဟုတ်လား၊ ဒါက ကျွန်တော်တို့အတွက် အခွင့်အရေး ဖြစ်လာနိုင်ပါတယ်”
လက်အောက်ငယ်သား၏ စကားကို ကြားရသောအခါ ယင်တုန်းကလည်း ခေါင်းညိတ်ထောက်ခံသည်၊၊ ကင်ဆာရောဂါ နောက်ဆုံးအဆင့် ဝေဒနာရှင်များအတွက် နာကျင်မှုသည် မဖြစ်မနေ ဖြေရှင်းရမည့် ပြဿနာ ဖြစ်သည်၊၊ နာကျင်မှုကို ကိုင်တွယ်သည့်နေရာတွင် မည်သူက အကျွမ်းကျင်ဆုံးနည်းဟု မေးပါက ယင်မိသားစုသည် အထူးချွန်ဆုံး ဖြစ်သည်၊၊ ထိုသို့ တွေးကြည့်ပါက စူးချီ၏ ကျင့်စဉ် ပြန့်နှံ့သွားခြင်းမှာ မဆိုးလှဟု ဆိုရမည် ဖြစ်သည်၊၊
သူ့ကျင့်စဉ်ကို သုံးစွဲသူ များလေလေ မိမိတို့၏ စီးပွားရေး ပိုမို ကောင်းမွန်လေလေ ဖြစ်မည် မဟုတ်ပါလော၊၊ ကင်ဆာဝေဒနာရှင်များထံမှ အမြတ်ထုတ်ခြင်းမှာလည်း အမြတ်ထုတ်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်၊၊ စူးချီက လူနာများကို နာကျင်မှုဝေဒနာများ စဉ်ဆက်မပြတ် ပေးအပ်နေသရွေ့ မိမိတို့ မိသားစုက နာကျင်မှုပျောက်ဆေးများဖြင့် အမြတ်ထုတ်နေနိုင်မည် ဖြစ်သည်၊၊ ထိုအခါ မိမိတို့ လုပ်ဆောင်ရန်မှာ နာကျင်မှုပျောက်ဆေးများကို အလွယ်တကူ ဝယ်ယူ၍မရအောင် ထိန်းချုပ်ထားရန်သာ ဖြစ်သည်၊၊
ဤသို့ တွေးလိုက်မိသည်နှင့် ယင်တုန်း၏ စိတ်အာရုံမှာ ပြန်လည် ကြည်လင်လာသည်၊၊
“နှမြောစရာပဲ၊ ကင်ဆာကို ကုသနိုင်တာက ဒီဆင်းရဲသားတွေကို အလကား အကျိုးပြုလိုက်သလို ဖြစ်နေတာ” ဟု ယင်တုန်းက မကျေမနပ် ရေရွတ်လိုက်သည်၊၊
သူသည် လက်ထဲရှိ ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ စာရွက်စာတမ်းများကို မကြည်မလင်ဖြင့် ကောက်ကိုင်လိုက်သည်၊၊ အမှန်စင်စစ်တွင် နှစ်ပေါင်းများစွာအတွင်း ကင်ဆာကို အမြစ်ပြတ် ကုသနိုင်သော နည်းလမ်းများစွာ ပေါ်ထွက်ခဲ့ဖူးသည်၊၊ တိုင်းရင်းဆေးရော အနောက်တိုင်းဆေးပညာမှာပါ အောင်မြင်မှုများ ရရှိခဲ့ကြသည်၊၊ သို့သော် အနောက်တိုင်း အရင်းရှင်များနှင့် အရှေ့တိုင်း ယင်မိသားစုကဲ့သို့သော ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ ထိပ်သီးများက ထိုနည်းပညာများကို ထိန်းချုပ်ထားကြခြင်း ဖြစ်သည်၊၊
ရောဂါကို အမြစ်ပြတ် ကုသပေးလိုက်ပါက သူတို့ မည်သို့ ငွေရှာကြမည်နည်း၊၊ သူတို့သည် အဘက်ဘက်မှ ကာကွယ်ထားခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ ကျင့်စဉ်တစ်ခုက ထိုအတားအဆီးကို ဖျက်ဆီးလိုက်လိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ထားခဲ့ကြပေ၊၊ သို့သော် အားနည်းချက်တစ်ခု ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်၊၊ ငွေရှာရန် အခွင့်အလမ်း ရှိနေသေးသည်၊၊
“နာကျင်မှုပျောက်ဆေး ဖော်စပ်တဲ့ ကုန်ကြမ်းတွေကို အကုန်သိမ်းကျုံးဝယ်ကြ၊ အခြေခံ အရင်းအမြစ်ကနေ ထိန်းချုပ်ထားလိုက်မယ်၊ ကျင့်စဉ်တစ်ခုနဲ့ ငါတို့ကို ဖြုတ်ချချင်တာလား၊ မလွယ်ပါဘူး၊ ငါတို့ ယင်မိသားစုက မျိုးဆက်ပေါင်းများစွာ တည်ဆောက်လာခဲ့တဲ့ တိုင်းရင်းဆေးနဲ့ အနောက်တိုင်းဆေး ပေါင်းစပ်နည်းပညာတွေကို အလွယ်တကူ ဖြိုဖျက်လို့ရမယ် ထင်နေသလား”
ယင်မိသားစု၏ လှုပ်ရှားမှုနှင့်အတူ နာကျင်မှုပျောက်ဆေး ကုန်ကြမ်းများကို သူတို့က အကုန်သိမ်းကျုံး ဝယ်ယူလိုက်ကြသည်၊၊ ထုတ်လုပ်သည့် စက်ရုံများကိုပင် ဝယ်ယူလိုက်ကြသေးသည်၊၊ ယင်မိသားစုကဲ့သို့ “ပါးနပ်သော” မိသားစုများစွာ ရှိနေကြသည်၊၊ ဝိညာဉ်အလံ ပြန့်နှံ့သွားစဉ်က သားသတ်ရုံများကို ဝယ်ယူခဲ့သော မိသားစုများသည် အကြီးအကျယ် အမြတ်ထွက်ခဲ့ကြသည်၊၊ ထိုအရာကို မနာလိုဖြစ်နေသော ကျန်မိသားစုများမှာလည်း အလားတူ အခွင့်အရေးကို စောင့်ဆိုင်းနေကြခြင်း ဖြစ်သည်၊၊
ယခုအခါ ဒါကျန်းမှတ်တမ်းကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော နာကျင်မှုကို မည်သို့မျှ မဖြေရှင်းနိုင်ကြောင်း သတင်းများ ထွက်ပေါ်လာချိန်တွင် ထိုမိသားစုများသည် အခွင့်အရေးဟု ယူဆကာ ဆက်စပ်ကုန်ကြမ်းများနှင့် ကုမ္ပဏီများကို အလုအယက် ဝယ်ယူကြတော့သည်၊၊ မိသားစုကြီးများသည် ငွေကြေးနှင့် အရင်းအမြစ် အမြောက်အမြားကို သုံးစွဲ၍ အမြတ်ကြီးစားရန် ပြင်ဆင်နေကြသည်၊၊
စူးချီကြောင့် အထိနာဖူးသော တန်မိသားစုနှင့် ရှောင်မိသားစုတို့သာလျှင် ဤလုပ်ငန်းထဲတွင် ပါဝင်ခြင်း မရှိကြပေ၊၊ သူတို့သည် စူးချီကို အထင်မသေးရန် အခြားမိသားစုများကို သတိပေးခဲ့ကြသော်လည်း အခြားမိသားစုများကမူ “ခင်ဗျားတို့ တန်မိသားစုက သူရဲဘောကြောင်တာပဲ” သို့မဟုတ် “ရှောင်မိသားစုကတော့ တစ်ခါရှုံးရုံနဲ့တင် လိပ်လို ခေါင်းဝင်သွားတာပဲ” ဟု ပြန်လည် လှောင်ပြောင်ခဲ့ကြသည်၊၊
ထိုအချိန်တွင် ရှန်ကျစ်ရှား၏ တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှု စတင်လာသည်၊၊ မိသားစုကြီးများ၏ ခေါင်းဆောင်များသည် စူးချီတွင် မည်သို့သော ဝှက်ဖဲရှိနေသနည်းဆိုသည်ကို သိလိုသဖြင့် ဖန်သားပြင်ကြီးများပေါ်တွင် စောင့်ကြည့်နေကြသည်၊၊ ရှန်ကျစ်ရှားက ဆိုးသွမ်းဝက်ဝံ စက်ရုပ်ကြီးကို ရိုက်ပြသည့်တိုင်အောင် ထိုမိသားစုကြီးများမှာ တည်ငြိမ်နေကြဆဲ ဖြစ်သည်၊၊ ယင်မိသားစု အကြီးအကဲ ယင်တုန်းမှာမူ ကုသရေးဌာနမှာ အဆောက်အအုံ သေးသေးလေးသာ ဖြစ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ လှောင်ရယ်ချင်နေသေးသည်၊၊
သို့သော် ခုနစ်မီတာ မြင့်သော စက်ရုပ်ကြီးက ထူးဆန်းသော နည်းလမ်းဖြင့် လူနာ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ နာကျင်မှု ပူဖောင်းများကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး ဘေးရှိ အကျဉ်းသားတစ်ဦးထံသို့ လွှဲပြောင်းပေးလိုက်သည်ကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် ယင်မိသားစု အကြီးအကဲမှာ မည်သို့ ပြောရမည်မှန်းပင် မသိတော့ပေ၊၊
သူ၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် “ဒါ ဘာကြီးလဲ” “ဒီစွမ်းရည်က ဘယ်လိုမျိုးလဲ” ဆိုသည့် မေးခွန်းများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားသည်၊၊ သူ၏ စဉ်းစားဉာဏ်ပင် ရပ်တန့်သွားရသည်၊၊ ဘေးရှိ လက်အောက်ငယ်သားတစ်ဦးက “အိမ်ထောင်ဦးစီး... သွားပါပြီ၊ ကျွန်တော်တို့ ဝယ်ထားတဲ့ ကုန်ကြမ်းစျေးတွေ အကုန် ထိုးကျကုန်ပြီ၊ တခြားမိသားစုတွေလည်း အကုန် ပြန်ထုတ်ရောင်းနေကြပြီ” ဟု သတိပေးမှသာ သတိပြန်ဝင်လာတော့သည်၊၊
ယင်တုန်းသည် မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်သည်၊၊ အရာအားလုံး ပြီးဆုံးသွားပြီ ဖြစ်သည်၊၊ သူတို့ ဂုဏ်ယူခဲ့သော နည်းပညာနှင့် နာကျင်မှုအတွက် ပြင်ဆင်ခဲ့သော အစီအစဉ်များမှာ အသုံးမဝင်တော့ပေ၊၊ ကမ္ဘာပေါ်တွင် နာကျင်မှုကို လွှဲပြောင်းပေးနိုင်သော နည်းလမ်း ရှိနေပြီဆိုပါက လူသားများအတွက် နာကျင်မှုပျောက်ဆေး လိုအပ်ပါဦးမည်လော၊၊
သို့သော် ယင်တုန်းသည် ဝါရင့်သူတစ်ဦး ဖြစ်သဖြင့် ချက်ချင်းပင် အဖြေတစ်ခုကို တွေးတောလိုက်သည်၊၊
“ဒီပစ္စည်းတွေကို ပြည်ပကို ပို့ဖို့ နည်းလမ်းရှာကြ၊ ရှန်ကျစ်ရှားရဲ့ ဒီဗီဒီယိုကိုလည်း ထိန်းချုပ်ထားကြ၊ အထူးသဖြင့် နိုင်ငံခြားကွန်ရက်တွေပေါ်ကို မရောက်ပါစေနဲ့၊ အနောက်နိုင်ငံသားတွေကို ဒီအရှုံးကို ခံခိုင်းလိုက်မယ်၊ ဒါမှ ငါတို့ရဲ့ အရင်းအနှီးအချို့ ပြန်ရနိုင်မှာ”
ယင်မိသားစုက တုန်လှုပ်နေချိန်တွင် စက်မှုပညာနှင့် လက်နက်ကိရိယာ ထုတ်လုပ်သော လူမိသားစု၊ မမိသားစုနှင့် ကုန်းရှူးမိသားစုတို့မှာလည်း အကြီးအကျယ် တုန်လှုပ်နေကြသည်၊၊ နည်းပညာ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုသည် အဆင့်ဆင့် ဖြစ်ရမည်ဖြစ်သော်လည်း ဤဆိုးသွမ်းဝက်ဝံ စက်ရုပ်ကြီးမှာမူ မည်သည့် နေရာမှ ပေါ်လာသည်ကို သူတို့ နားမလည်နိုင်ကြပေ၊၊
စက်ရုပ်တစ်ရုပ်က အသက်ဓာတ်စွမ်းအားကို မည်သို့ အသုံးချနိုင်သနည်း၊၊ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ နာကျင်မှုနှင့် မကောင်းသော အခြေအနေများကို မည်သို့ ဖယ်ထုတ်ပေးနိုင်သနည်း၊၊ ဤအရာသည် အဆင့်မြင့် ကျင့်ကြံသူများပင် နှစ်ပေါင်းများစွာ လေ့ကျင့်မှသာ နားလည်နိုင်သော နယ်ပယ် ဖြစ်သည်၊၊ စူးချီသည် ဤကဲ့သို့သော အရာမျိုးကို မည်သို့ ဖန်တီးလိုက်သနည်း၊၊
သိပ္ပံနှင့် နည်းပညာကို နားလည်လေလေ ဤစက်ရုပ်ကြီးကို မြင်ရသည်မှာ ပို၍ ထိတ်လန့်စရာ ကောင်းလေလေ ဖြစ်သည်၊၊ စူးချီက ဘာမျှ မလုပ်ရသေးဘဲ စက်မှုပညာရှင် မိသားစုများအားလုံး မှင်တက်သွားကြရသည်၊၊ အတော်ကြာမှ လူမိသားစု အကြီးအကဲက ပထမဆုံး အမိန့်ပေးလိုက်သည်၊၊
“ဟူး... ငါတို့ရဲ့ နည်းပညာတွေကိုလည်း လူထုဆီ ချပြလိုက်ကြရအောင်၊ မူပိုင်ခွင့် တင်လို့ရတာတွေ အကုန်တင်လိုက်ကြ၊ စစ်တပ်က သိသွားမှာကိုလည်း မကြောက်ကြနဲ့တော့၊ စူးချီဆီမှာ ဒီလို နည်းပညာမျိုး ရှိနေမှတော့ ငါတို့ရဲ့ အမွေအနှစ်လေးတွေကို ဖုံးကွယ်ထားတာက ဘာမှ အဓိပ္ပာယ် မရှိတော့ဘူး”