အခန်း (၁၆၉-၁၇၀)

အခန်း ၁၆၉ - ဂရိတ်ရှပြည်၏ ချောက်နက်ဘေးဒုက္ခ

ဂရိတ်ရှပြည်၊ ရန်ချန်းမြို့ ဆင်ခြေဖုံးတစ်နေရာ၊၊ ကျန်ကျန်းမြစ်အနီးရှိ စစ်ယဲ့တောင်ခြေတွင် အသားမည်းမည်းနှင့် လူသားနှင့်တူသော သတ္တဝါတစ်ကောင်သည် တိတ်တဆိတ် ပုန်းအောင်းနေသည်၊၊ နှုတ်ခမ်းထူထူ၊ နှာခေါင်းပွင့်များမှာ ကောင်းကင်ဘက်သို့ လန်နေပြီး ဆင့်ကဲဖြစ်စဉ်အရ အပြည့်အဝ မပြောင်းလဲသေးသော ပုံသဏ္ဌာန်ရှိသည်၊၊ သို့သော် သူ၏ ဝတ်စားဆင်ယင်မှုမှာမူ ခေတ်ပေါ် ဟစ်ဟော့ပ်စတိုင် ဖြစ်နေသည်၊၊

နေရီလူမျိုး မတ်ဒေမွန်သည် သူ၏ ဇာတိမြေတွင် ပညာမတတ်သော လေလွင့်သူတစ်ဦးသာ ဖြစ်သည်၊၊ ထို့ပြင် ရုပ်ရည်မှာလည်း ဆိုးဝါးလှသဖြင့် ဒေသခံအမျိုးသမီးများကပင် သူ့ကို စိတ်မဝင်စားကြပေ၊၊ နောက်ပိုင်းတွင် သူ၏ စည်းမဲ့ကမ်းမဲ့ နေထိုင်မှုများကြောင့် ခုခံအားကျဆင်းမှုရောဂါနှင့် ဆင်တူသော ဝေဒနာတစ်ခု ကူးစက်ခံခဲ့ရသည်၊၊ သို့သော် သူသည် ထိုဝေဒနာကို ဂရုမစိုက်ပေ၊၊ အကြောင်းမှာ ထိုရောဂါကြောင့် သေဆုံးရန် နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာဦးမည်ဖြစ်သလို သူ၏ ဇာတိမြေရှိ လူများမှာလည်း ထိုရောဂါကြောင့် မသေဆုံးမီ အခြားသော အကြောင်းရင်းများဖြင့် အသက်တိုလေ့ရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်၊၊

တစ်နေ့တွင်မူ သူသည် လျှို့ဝှက်သော ထောက်ပံ့မှုတစ်ခုကို ရရှိခဲ့သည်၊၊ ထိုငွေများဖြင့် သူသည် အနောက်နိုင်ငံများသို့ ပထမဆုံး ခရီးထွက်ခဲ့သည်၊၊ အနောက်နိုင်ငံများရှိ လူဖြူများသည် ယဉ်ကျေးဟန်ဆောင်ကြသော်လည်း သူ့ကိုမူ သိသိသာသာ ခပ်ခွာခွာသာ ဆက်ဆံကြသည်၊၊ အထူးသဖြင့် ဂရိတ်ဗျူးတီးနိုင်ငံတွင် သူသည် တတိယတန်းစား နိုင်ငံသားကဲ့သို့သာ ခံစားခဲ့ရသည်၊၊

သို့သော် ဂရိတ်ဗျူးတီးနိုင်ငံသား အထောက်အထားကို ရရှိပြီးနောက် ဂရိတ်ရှပြည်သို့ ရောက်ရှိလာချိန်တွင်မူ သူသည် နတ်ဘုံနတ်နန်းသို့ ရောက်ရှိသွားသကဲ့သို့ ခံစားရသည်၊၊ အထူးသဖြင့် ရန်ချန်းမြို့ရှိ လမ်းမများပေါ်တွင် သူနှင့် အမျိုးအနွယ်တူသူများစွာ ရှိနေခြင်းကြောင့် မိမိ၏ ဇာတိမြေသို့ ပြန်ရောက်သွားသည်ထက်ပင် ပို၍ သက်တောင့်သက်သာ ရှိနေသည်၊၊ ပို၍ အံ့သြစရာကောင်းသည်မှာ ဤနိုင်ငံရှိ အမျိုးသမီးအချို့က သူ့ကို အလွန်ပင် စိတ်ဝင်စားကြခြင်း ဖြစ်သည်၊၊ နေ့စဉ် အမျိုးသမီး ဒါဇင်နှင့်ချီ၍ သူ့ကို ဆက်သွယ်ရန် ကြိုးစားကြသည်၊၊

မတ်ဒေမွန်အတွက်မူ သူသယ်ဆောင်လာသော ရောဂါဝေဒနာကို သူကိုယ်တိုင် တမင်ဖြန့်ဝေနေခြင်း မဟုတ်ဘဲ အခြားသူများကသာ သူ့ထံသို့ လာကြခြင်း ဖြစ်သည်ဟု ယူဆထားသည်၊၊ သူသည် မကောင်းမှုကို တမင်မလုပ်ဆောင်သဖြင့် ဘုရားသခင်က သူ့ကို ခွင့်လွှတ်လိမ့်မည်ဟု ယုံကြည်ကာ သူ၏ ဘဝကို လွတ်လပ်စွာ ဖြတ်သန်းနေသည်၊၊

သို့သော် မကြာသေးမီက တင်ဂန်းမှ အသက်ဓာတ်နှင့် သွေးစွမ်းအား ဘာသာရေးအဖွဲ့ ရန်ချန်းမြို့သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်၊၊ ထိုအဖွဲ့ဝင် လူဖြူများသည် သူ့ထက် ပို၍ ရုပ်ရည်ချောမောကာ ယဉ်ကျေးကြသည်၊၊ ထိုအဖွဲ့သို့ ဝင်ရောက်သွားသော အမျိုးသမီးများမှာ ယခင်က ကိုယ်ကျင့်တရားနှင့် သိက္ခာတရားတို့ကို နားမလည်ခဲ့သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ နားလည်သွားပြီဟုဆိုကာ သူ့ကို ငြင်းပယ်လာကြသည်၊၊ သူ့ကို ထောက်ပံ့ပေးထားသူများက သူ့ကို ဤနေရာသို့ လွှတ်လိုက်ခြင်းမှာ ရောဂါဗိုင်းရပ်စ်များ ပြန့်ပွားစေရန် ဖြစ်သည်၊၊ အကယ်၍ မည်သူမျှ သူ့ဆီသို့ မလာကြတော့ပါက သူသည် ထောက်ပံ့မှုကို ဆက်လက် ရရှိနိုင်ပါဦးမည်လော၊၊

သူသည် စိုးရိမ်နေစဉ်မှာပင် လျှို့ဝှက်ထောက်ပံ့သူက သူ့ကို ဆက်သွယ်လာသည်၊၊ ဂရိတ်ရှပြည်တွင် မတည်ငြိမ်မှုများ ဖြစ်ပေါ်လာတော့မည်ဖြစ်သဖြင့် ထိုမြင်ကွင်းများကို တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်ရန် ညွှန်ကြားလာသည်၊၊ ထို့ကြောင့် သူသည် ဤနေရာတွင် သုံးရက်တိုင်တိုင် ပုန်းအောင်းစောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်၊၊

ရုတ်တရက်ပင် အဝေးရှိ မြေပြင်ပေါ်တွင် ထူးဆန်းသော အနက်ရောင်များ ဖုံးလွှမ်းသွားသည်၊၊ ၎င်းမှာ ထူးဆန်းသော ရွှံ့နွံအမည်းရောင်နှင့် တူသော်လည်း မည်သည့် စကားလုံးနှင့်မျှ ဖော်ပြရန် ခက်ခဲလှသည်၊၊ ထိုအရာမှာ နိုင်ငံတိုင်း ရင်ဆိုင်နေရသော ချောက်နက်ဘေးဒုက္ခပင် ဖြစ်သည်၊၊ ၎င်းမှာ အသက်ဓာတ်တံတိုင်း၏ အပြင်ဘက်၊ စစ်တပ်၏ ကာကွယ်မှု မရှိသော နေရာတွင် ပေါ်ပေါက်လာခြင်း ဖြစ်သည်၊၊

မတ်ဒေမွန်သည် ကြောက်ရွံ့လွန်းသဖြင့် မှင်တက်သွားရသည်၊၊ ထိုရွှံ့နွံများမှာ တဖြည်းဖြည်း မြင့်တက်လာပြီး တောင်တစ်လုံးကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်၊၊ အမြင့်မှာ မီတာနှစ်ရာခန့် ရှိပေလိမ့်မည်၊၊ ထိုရွှံ့နွံအမည်းများမှာ ပြိုကွဲသွားပြီး မိကျောင်းနှင့်တူသော သတ္တဝါတစ်ကောင် ထွက်ပေါ်လာသည်၊၊ ထိုသတ္တဝါမှာ မီတာနှစ်ရာခန့် မြင့်မားပြီး တစ်ကိုယ်လုံးတွင် မီးခိုးရောင် အကြေးခွံများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းထားသည်၊၊ ထိုအကြေးခွံများကြားမှ ထူးဆန်းသော သွေးနီရောင် အရည်များ စိမ့်ထွက်နေသည်၊၊

သတ္တဝါ၏ ခေါင်းမှာ အားကစားကွင်းတစ်ခုထက်ပင် ပို၍ ကျယ်ပြန့်ပြီး သွေးနီရောင် မျက်လုံးများမှာ အရည်ပျော်နေသော ချော်ရည်များကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်၊၊ ပါးစပ်အတွင်းရှိ အစွယ်များမှာ အထပ်ပေါင်းများစွာမြင့်သော ကျောက်တိုင်များကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်၊၊ သွားရည်များမှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ စီးကျနေပြီး ထိုသို့ စီးကျသည့် နေရာတိုင်းတွင် မီးခိုးများ ထွက်ပေါ်လာကာ ကျင်းကြီးများ ဖြစ်သွားရသည်၊၊

“ဒီလောက်ကြီးတဲ့ အရွယ်အစားနဲ့ အငွေ့အသက်မျိုးဆိုတာ နိုင်ငံတစ်ခုလုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်တဲ့ သားရဲမျိုးပဲ”

မတ်ဒေမွန်သည် ကြောက်လန့်တကြား တွေးမိရင်း မြေပြင်ပေါ်သို့ ခွေကျသွားရသည်၊၊ ထိုသားရဲကြီး၏ ဖိအားအောက်တွင် သူသည် လက်ခြေများပင် မလှုပ်ရှားနိုင်တော့ပေ၊၊ ကံကောင်းသည်မှာ ထိုသားရဲကြီးသည် သူ့ကဲ့သို့သော လူမမည်လေးကို စိတ်မဝင်စားဘဲ ရန်ချန်းမြို့ရှိ လူနေထူထပ်သော ဒေသဘက်သို့ ဦးတည်သွားသည်၊၊ ထိုနေရာတွင် သူ၏ ရည်းစားဟောင်းများစွာ နေထိုင်ကြသည်၊၊ “သွားပါပြီ၊ ရန်ချန်းမြို့တော့ ပြီးပြီပဲ”

မတ်ဒေမွန်၏ တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှုကို နိုင်ငံတကာသုံး လူမှုကွန်ရက်စာမျက်နှာများပေါ်တွင် ပြသနေခြင်း ဖြစ်သည်၊၊ ထို့ကြောင့် ဂရိတ်ရှပြည်အတွင်းရှိ လူအနည်းငယ်သာ မြင်တွေ့ရသော်လည်း အနောက်နိုင်ငံများရှိ လူများစွာမှာမူ ဤဗီဒီယိုများကို မြင်တွေ့နေရသည်၊၊ သူကဲ့သို့ပင် အခြားသော လူမည်း ရာပေါင်းများစွာကလည်း ဂရိတ်ရှပြည်အတွင်းရှိ မြို့ပေါင်းနှစ်ဆယ်ကျော်တွင် ချောက်နက်များ ပေါ်ပေါက်လာပုံကို တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်နေကြသည်၊၊

ဂရိတ်ရှအာဏာပိုင်များက အင်တာနက်ကို ဖြတ်တောက်ပြီး ထိန်းချုပ်မှုများ ပြုလုပ်လိုက်သော်လည်း ဤမြင်ကွင်းများကို တစ်ကမ္ဘာလုံးက မြင်တွေ့သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်၊၊ ထို့ကြောင့် ပြည်ပသို့ ထွက်ပြေးသွားသော မိသားစုများနှင့် ဂျူးအရင်းရှင်များသည် တစ်ပြိုင်နက်တည်း လှုပ်ရှားလာကြတော့သည်၊၊

“မိတ်ဆွေတို့၊ ဂရိတ်ရှပြည်မှာ ချောက်နက်တွေ ပေါ်လာပြီ၊ ဂရိတ်ရှပြည် မကြာခင် ပျက်စီးတော့မယ်၊ သူတို့က ချောက်နက်ကို ခုခံနိုင်ကောင်း ခုခံနိုင်လိမ့်မယ်၊ ဒါပေမဲ့ ငါတို့ရဲ့ အရင်းအနှီးတွေနဲ့ ဝါးမျိုမှုကိုတော့ ခုခံနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး၊ အခုပဲ စတင်ကြစို့”

ထိုအချိန်တွင် ဘဏ္ဍာရေးစျေးကွက်အတွင်း၌ ကြီးမားသော မုန်တိုင်းတစ်ခု စတင်တိုက်ခတ်လာလေတော့သည်၊၊

အခန်း ၁၇၀ - သူရဲကောင်းဝိညာဉ်က မြေနဂါးကို သတ်ဖြတ်ခြင်း

တစ်နိုင်ငံလုံးအတိုင်းအတာဖြင့် ချောက်နက်သစ် ၂၁ ခု ပေါ်ပေါက်လာသည်။ ထိုအထဲမှ ၂၀ မှာ ကုန်းမြေပေါ်တွင်ဖြစ်ပြီး ဂရိတ်ရှပြည်၏ အသက်ဓာတ်နှင့် သွေးစွမ်းအားတံတိုင်းကို ကျော်လွန်ကာ ဖြစ်ပေါ်လာခြင်းဖြစ်သည်။ လက်ရှိတွင် ဂရိတ်ရှ၏ အင်တာနက်ကွန်ရက်တစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်နေသဖြင့် အနောက်နိုင်ငံများက ဂရိတ်ရှပြည်ထံမှ မည်သည့်သတင်းမျှ မရရှိကြတော့ပေ။ ထို့ကြောင့် တိတော့နှင့် တွစ်တာကဲ့သို့သော လူမှုကွန်ရက်စာမျက်နှာများပေါ်တွင် “ဂရိတ်ရှပြည် ကျဆုံးလေပြီ” ဟူသော သတင်းများမှာ တစ်ဟုန်ထိုး ပြန့်နှံ့သွားတော့သည်။

မရေမတွက်နိုင်သော အနောက်နိုင်ငံသားများသည် ကူညီကယ်ဆယ်ရေးဟူသော ခေါင်းစဉ်ဖြင့် ဂရိတ်ရှပြည်တွင် ဘာတွေဖြစ်ပျက်နေသနည်းဆိုသည်ကို သိရှိရန် ကြိုးစားကြသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဂျူးအရင်းရှင်များနှင့် ပြည်ပသို့ ထွက်ပြေးသွားသော မိသားစုများသည်လည်း ဂရိတ်ရှပြည်၏ အရင်းအနှီးများကို စတင်ဝါးမျိုရန် လှုပ်ရှားလာကြသည်။ ဂရိတ်ရှပြည် အမှန်တကယ် ကျဆုံးသွားခြင်း ရှိမရှိကို သူတို့ သေချာမသိကြသေးသော်လည်း တစ်ကမ္ဘာလုံးက ဂရိတ်ရှပြည် ကျဆုံးသွားပြီဟု ယုံကြည်သွားပါက အဓိက အရင်းအမြစ်များကို လုယူရန် လူတိုင်း ရောက်ရှိလာကြမည်ဖြစ်ရာ သူတို့အတွက် အမြတ်ထုတ်ရန် အချိန်မရှိတော့မည်ကို စိုးရိမ်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

အရင်းအနှီးများ စီးဝင်လာသည်နှင့်အမျှ တစ်ကမ္ဘာလုံးမှ အင်တာနက်အသုံးပြုသူများသည် ဂရိတ်ရှပြည်မှာ ချောက်နက်ဘေးဒုက္ခကြောင့် ပြန်လည်ခုခံနိုင်စွမ်း မရှိတော့ဘဲ ပြိုလဲသွားပြီလားဟု ခန့်မှန်းနေကြသည်။ ဂရိတ်ဗျူးတီးနိုင်ငံသားများက “တော်သေးတာပေါ့၊ ငါတို့ဆီမှာ ဒါမျိုးတွေ မဖြစ်လို့” ဟု ဆိုကြသလို ဂျပန်လေးများကလည်း “သူတို့ ငါတို့ကို ကလဲ့စားချေမှာ စိုးရိမ်နေတာ၊ အခုတော့ စိတ်အေးသွားပြီ” ဟု ရေးသားကြသည်။ အိန္ဒိယသားများကမူ “သူတို့ ချောက်နက်ကို မထိန်းနိုင်ပေမဲ့ ငါတို့ကတော့ ထိန်းနိုင်တယ်၊ ဒါကြောင့် ငါတို့က ပိုတော်တယ်” ဟု ကြုံးဝါးနေကြသည်။

ထိုအချိန်တွင် ဂရိတ်ရှပြည် ရန်ချန်းမြို့၏ ဝေးလံသော ဆင်ခြေဖုံးအရပ်၌ ဖြစ်သည်။ လူမည်းအမျိုးသား မတ်ဒေမွန်သည် သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်ပြီးနောက် သူ့အား ထောက်ပံ့ပေးထားသော လျှို့ဝှက်ပုဂ္ဂိုလ်ထံသို့ သတင်းပို့ရန် ပြင်လိုက်သည်။ ဖုန်းကို ကြည့်လိုက်သောအခါ သူ၏ တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှုမှာ ပြတ်တောက်နေရုံသာမက နိုင်ငံတကာ အချက်ပြလိုင်းများပါ ပြတ်တောက်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

“ကံကောင်းလို့ ငါသေတာမဟုတ်ဘူး၊ ရန်ချန်းမြို့မှာ လူဘယ်လောက်တောင် သေကြမလဲ မသိဘူး၊ ဂရိတ်ရှပြည်တော့ ဖရိုဖရဲ ဖြစ်တော့မှာပဲ”

သူ ညည်းတွားနေစဉ်မှာပင် ကောင်းကင်ယံထက်မှ ထူးဆန်းသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထူထပ်သော တိမ်တိုက်များကြားတွင် ဝက်ဝံခြေဖဝါးပုံသဏ္ဌာန် အပေါက်ကြီးတစ်ခု ပေါ်လာပြီးနောက် ထူးဆန်းသော အလင်းလုံးတစ်ခု ကောင်းကင်မှ ဆင်းသက်လာသည်။ မတ်ဒေမွန်သည် အဝေးရှိ မြေပြင်ပေါ်တွင် ဝက်ဝံခြေရာနှင့်တူသော ကျင်းကြီးတစ်ခု ပေါ်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ ထိုကျင်း၏ အလယ်တွင် ထိပ်ပြောင်ပြောင်နှင့် လူတစ်ယောက် မတ်တပ်ရပ်နေသည်မှာ ထင်ထင်ရှားရှား ရှိလှသည်။

အဝေးမှ ကြည့်ရသရွေ့ ထိုလူသည် ဧရာမမိကျောင်းကြီး၏ ရှေ့တွင် ရပ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

“သူက ဘာလုပ်မလို့လဲ၊ ကြည့်ရတာ သာမန်လူတစ်ယောက်ပဲဟာ၊ ဒီလူက အဆင့် ၉ သားရဲနဲ့တူတဲ့ မိကျောင်းကြီးကို တားဆီးချင်နေတာလား”

မတ်ဒေမွန်သည် ဤမြင်ကွင်းကို အလွန်ပင် ရယ်စရာကောင်းသည်ဟု ထင်မြင်မိသည်။ ဂရိတ်ရှပြည်သားများ ရူးသွပ်ကုန်ကြပြီလားဟုပင် သူ တွေးနေမိသည်။ ဧရာမသားရဲကြီးကို ရင်ဆိုင်ရန် စစ်တပ်ကို မလွှတ်ဘဲ ခွန်အားမရှိပုံရသော ထိပ်ပြောင်ပြောင် လူတစ်ယောက်ကိုသာ အဘယ်ကြောင့် လွှတ်လိုက်သနည်း။ ထိုလူ၏ ပုံစံမှာလည်း ပုံမှန်မဟုတ်ဘဲ တစ်ကိုယ်လုံး ဖောယောင်နေကာ တစ်ခုခုနှင့် အတင်းအကျပ် သွတ်သွင်းခံထားရပုံရသည်။

အဝေးမှနေ၍ ထိုလူ၏ ဟိန်းဟောက်သံကို မတ်ဒေမွန် ကြားလိုက်ရသည်။

“ငါသေရင် ငါ့ရဲ့အပြစ်တွေ ကျေအေးမှာပါ၊ တိုင်းပြည်အတွက် အသက်ပေးခဲ့တယ်လို့ပဲ မှတ်ယူလိုက်ကြပါ”

ထိုသို့ အော်ဟစ်ပြီးနောက် ထိုလူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ အသားနှင့် သွေးများမှာ တစ်စစီ ကွာကျလာတော့သည်။ ခြေလက်များ၊ အရေပြားနှင့် ကလီစာများမှာ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ပြတ်တောက်သွားပြီး နောက်ဆုံးတွင် သွေးစွန်းနေသော အရိုးစုတစ်ခုသာ ကျန်ရှိတော့သည်။ ထို့နောက် ထိုအရိုးစုမှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြိုလဲကျသွားတော့သည်။

“ဒါ ဘာကြီးလဲ၊ သူက ဘာမှတောင် မလုပ်ရသေးဘဲ သေသွားတာလား”

မတ်ဒေမွန် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေစဉ်မှာပင် ထိုအရိုးစု၏ နောက်ကွယ်၌ နီရဲသော စက်ဝိုင်းပုံ အလင်းတန်းတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။ ထို့နောက် စက်ဝိုင်းအတွင်း၌ ရွှေရောင်ကြယ်တာရာပုံ တံဆိပ်တစ်ခု ပေါ်လာပြီး ထိုအထဲမှ ပညာရှိပုံသဏ္ဌာန်ရှိသော လူတစ်ယောက် လမ်းလျှောက်ထွက်လာသည်။ သူ၏ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် နဂါးပုံရိပ်ယောင်များမှာ ပေါ်လိုက်ပျောက်လိုက် ဖြစ်နေသည်။

သူသည် ကျယ်ပြန့်သော လက်စွပ်ပါသည့် ဝတ်ရုံအနက်ရောင်ကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ဝတ်ရုံ၏ အနားသတ်တွင် တောင်တန်းနှင့် မြစ်ချောင်းပုံများကို ရွှေခြည်ဖြင့် ထိုးထားသည်။ ခေါင်းပေါ်တွင် ရှဲ့ကျစ်ဦးရစ်ကို ဆောင်းထားပြီး ထိုဦးရစ်ပေါ်ရှိ ဦးချိုမှာ ဓားတစ်စင်းကဲ့သို့ ထက်မြက်လှသည်။ သူ၏ မျက်နှာမှာ တည်ကြည်ခန့်ညားပြီး မေးစေ့အောက်ရှိ ငွေရောင်မုတ်ဆိတ် သုံးစုမှာ လေထဲတွင် တလွင့်လွင့်နှင့် အလိုအလျောက်ပင် အရှိန်အဝါကြီးမားနေသည်။ ခါးတွင် ရိုးရှင်းသော ဓားရှည်တစ်စင်းကို ချိတ်ဆွဲထားပြီး ဓားအိမ်ပေါ်တွင် ရှေးဟောင်းစာလုံးများကို ထွင်းထုထားသည်။ သူ၏ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လေထုမှာပင် ထူးဆန်းစွာ ကွေးညွတ်နေပြီး ဖြောင့်မတ်စင်ကြယ်သော အရှိန်အဝါများ ဖုံးလွှမ်းနေသည်။

“ဒါ ဘာကြီးလဲ၊ အဲဒီလူ သေသွားပြီးတာနဲ့ ဘာလို့ ရှေးခေတ်လူတစ်ယောက် ပေါ်လာရတာလဲ”

မတ်ဒေမွန်သည် နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေရသည်။ ဂရိတ်ရှပြည်သားများ ဘာတွေစဉ်းစားနေကြသည်ကို သူ စဉ်းစား၍ မရပေ။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အဆင့်မြင့် ကင်မရာများက ဤမြင်ကွင်းကို ဖမ်းယူထားပြီး အာဏာပိုင်များ၏ စစ်ဆင်ရေးဌာနချုပ်သို့ ပေးပို့နေသည်။ အရာရှိများအားလုံးမှာလည်း ဤမှတ်တမ်းကို စောင့်ကြည့်နေကြသည်။

“ဒီသူရဲကောင်းက ဘယ်သူလဲ”

“သမိုင်းထဲမှာ မိကျောင်းကို သတ်ဖူးတဲ့သူ ရှိလို့လား”

“ဒီလို သားရဲမျိုးကို နှိမ်နင်းဖို့ဆိုရင် ချူဘုရင်ကို ဆင့်ခေါ်လိမ့်မယ်လို့ ငါ ထင်ထားတာ”

“ဟန်ကောင်းကျူ ဧကရာဇ်များလား၊ သူက မြွေဖြူကို သတ်ခဲ့တာလေ၊ ပုံစံချင်းတော့ မတူဘူး”

အမြင်အမျိုးမျိုး ထွက်ပေါ်နေစဉ် သမိုင်းသုတေသန ပညာရှင် အဘိုးအိုတစ်ဦးက သူ၏ မျက်မှန်ကို ပင့်တင်လိုက်သည်။

“ထန်မင်းဆက် ဝတ်စုံ၊ ဓားကိုင်ထားတဲ့ ပညာရှိ၊ ဖြောင့်မတ်စင်ကြယ်တဲ့ အရှိန်အဝါနဲ့ မိကျောင်းကို သတ်တာ”

ရုတ်တရက် အဘိုးအို၏ မျက်လုံးများ ဝင်းလက်သွားသည်။

“ငါ သိပြီ၊ ငါ သိပြီ၊ သူက ထန်ထိုက်ကျူ ဧကရာဇ်ရဲ့ မှန်တစ်ချပ်လို့ တင်စားရတဲ့ ဝန်ကြီးဝေကျန့်ပဲ”

ထိုစကားကြောင့် လူတိုင်း အံ့အားသင့်သွားကြသည်။ ဝန်ကြီးဝေကျန့်သည် ရဲရဲဝံ့ဝံ့ အကြံပေးတတ်သူအဖြစ်သာ ကျော်ကြားသဖြင့် သူ မိကျောင်းသတ်ခဲ့သည်ကို မည်သူမျှ မကြားဖူးကြပေ။ သို့သော် အဘိုးအိုက အေးဆေးစွာ ရှင်းပြသည်။

“မိကျောင်းကို မြေနဂါး ဒါမှမဟုတ် ဝက်မနဂါးလို့လည်း ခေါ်ကြတယ်၊ ဂရိတ်ရှပြည်သား သန်းပေါင်းများစွာက ဒီလူဟာ အိပ်မက်ထဲမှာ နဂါးကို သတ်ဖြတ်ခဲ့တယ်လို့ ယုံကြည်ထားကြတယ်”

ထိုစကားကြောင့် လူတိုင်း ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားကြရသည်။ သူပြောသည်မှာ အဓိပ္ပာယ်ရှိလှသည်။ ဖန်သားပြင်ပေါ်တွင်မူ ထိုပညာရှိသည် သူ၏ ဓားရှည်ကို မြှောက်လိုက်သော်လည်း မြေပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်ချလိုက်ပြီး အိပ်ပျော်တော့မည့်အလား ဖြစ်နေသည်။

သူ ထိုင်ချလိုက်သည်နှင့် တစ်ကမ္ဘာလုံး၏ အရောင်မှာ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားသည်။ ပညာရှိ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ ဝိညာဉ်ပုံရိပ်ယောင်ကြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး တဖြည်းဖြည်း ကြီးမားလာသည်။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ထိုပုံရိပ်ယောင်ကြီးမှာ မီတာ ၃၀၀ ကျော် မြင့်မားလာပြီး နတ်ဘုရားတစ်ပါးအလား မိကျောင်းကြီး၏ ရှေ့တွင် ရပ်နေသည်။ ဧရာမမိကျောင်းကြီးမှာ သူ၏ ရှေ့တွင် ကလေးငယ်တစ်ဦးကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သွားတော့သည်။

ထို့နောက် ပညာရှိ၏ နတ်ဘုရားပုံရိပ်ယောင်ကြီးက သူ၏ ဓားရှည်ကို မြှောက်ကာ အားရှိပါးရှိ ခုတ်ချလိုက်သည်။ ထိုဓားချက်မှာ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကိုပင် ပိုင်းဖြတ်နိုင်စွမ်း ရှိပုံရသည်။ ဓားချက် ကျရောက်သွားသည်နှင့် မိကျောင်းကြီး၏ ခေါင်းမှာ လွင့်ထွက်သွားပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ကျရောက်သွားသည်။ ဘောလုံးကွင်းအရွယ်အစားရှိသော ခေါင်းကြီးမှာ မြေပြင်ပေါ်တွင် အကြိမ်အနည်းငယ် လိမ့်သွားပြီးမှ ရပ်တန့်သွားသည်။

ပညာရှိ၏ ဓားချက်မှာ ထိုမျှနှင့် ရပ်တန့်မသွားဘဲ ကျန်ရှိနေသော ဓားအရှိန်မှာ ကောင်းကင်ယံထက်သို့ ပျံတက်သွားသည်။ မိကျောင်းကြီး လဲကျသွားချိန်တွင် သူ၏ နောက်ကွယ်မှ ထူထပ်သော တိမ်တိုက်ကြီးမှာလည်း နှစ်ခြမ်းကွဲသွားရသည်။ အဆင့် ၉ အဆင့်ရှိသော အစွမ်းထက် ကျင့်ကြံသူအချို့မှာမူ ဟင်းလင်းပြင်ကြီး ပြိုကွဲသွားပြီး အချိန်နှင့် နေရာတို့ ပြန်လည် တည်ဆောက်သွားသည်ကိုပင် မှေးမှိန်စွာ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

အိပ်မက်ထဲတွင် နဂါးကို သတ်ဖြတ်ခြင်း။

သူသည် အမှန်တကယ်ပင် ဝန်ကြီးဝေကျန့် ဖြစ်ပေသည်။ ဓားတစ်ချက်တည်းဖြင့် ဧရာမမိကျောင်းကြီးကို သတ်ဖြတ်နိုင်ရုံသာမက ကောင်းကင်ကို ခွဲထုတ်ပြီး ဟင်းလင်းပြင်ကိုပင် ပြိုကွဲစေခဲ့သည်။ ဒါကျန်းမှတ်တမ်း၏ စွမ်းအားမှာ အမှန်တကယ်ပင် အံ့မခန်းလှပေသည်။