အခန်း (၁၇၁-၁၇၂)

အခန်း ၁၇၁ - နက်ရှိုင်းသော ပင်လယ်ပြင်နှင့် ကမ္ဘာကြီး၏ ဝေခွဲမရနိုင်မှု

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ဂရိတ်ရှပြည်တစ်ဝှမ်းရှိ ချောက်နက် အခု ၂၀ မှာ ငြိမ်းအေးသွားခဲ့လေပြီ။ ကင်ဆာဝေဒနာရှင်များစွာထံမှ ပစ္စည်းများ ရရှိခဲ့ပြီးနောက် ဂရိတ်ရှပြည်သည် သေဒဏ်ကျအကျဉ်းသား စုစုပေါင်း ၂၆ ဦးကို စေလွှတ်ခဲ့သည်။ ထိုအထဲမှ ၆ ဦးမှာ နောက်ဆုံးမိနစ်တွင် ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်သွားခဲ့သော်လည်း ဆိုးသွမ်းဝက်ဝံ၏ တည်နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်းစွမ်းရည်မှာ ဂြိုဟ်တုလမ်းညွှန်မှုအောက်တွင် အလွန်ပင် လျင်မြန်လှသည်။ သေဒဏ်ကျအကျဉ်းသား ၂၀ သည် သူတို့၏ တစ်ကိုယ်လုံးရှိ နာကျင်မှုများကို စတေးကာ ဂရိတ်ရှပြည်ကို ကာကွယ်ရန်အတွက် အပြင်းထန်ဆုံးသော တိုက်ကွက်များကို ထုတ်ဖော်ခဲ့ကြသည်။ နောက်ဆုံးအချိန်တွင် တွန့်ဆုတ်သွားခဲ့သူများမှာမူ သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌ ကင်ဆာအကျိတ်များ အလွန်အမင်း ပြည့်နှက်နေပြီဖြစ်ရာ ပုံမှန်လှုပ်ရှားရန်ပင် ခက်ခဲလှသဖြင့် သေဆုံးခြင်းမှာ သူတို့အတွက် လွတ်မြောက်မှုတစ်ခုသာ ဖြစ်တော့သည်။

ကြီးမားသော မျိုးဗီဇပြောင်း သားရဲကြီးများကို ရှင်းလင်းပြီးနောက် ထိုချောက်နက် ၂၀ အတွင်းမှ သေးငယ်သော သားရဲများစွာ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ထိုသားရဲများ၏ အရေအတွက်မှာလည်း နိုင်ငံတစ်ခုကို ပျက်သုဉ်းစေနိုင်လောက်သည့် အနေအထားတွင် ရှိသည်။ ဂျူးအရင်းရှင် သစ္စာဖောက်များက ချောက်နက်အရှင်သခင်ကို အကြံပြုထားခဲ့သည်မှာ နိုင်ငံပျက်သုဉ်းစေနိုင်သော သားရဲကြီးများကို အရင်လွှတ်၍ ဂရိတ်ရှပြည်၏ တိုက်ခိုက်လိုစိတ်ကို ဖျက်ဆီးရန်ဖြစ်ပြီး ထို့နောက်မှ သေးငယ်သော သားရဲများကို လွှတ်၍ လူထုကို သတ်ဖြတ်ကာ ဖရိုဖရဲဖြစ်အောင် လုပ်ဆောင်ရန်ပင် ဖြစ်သည်။

သို့သော် သားရဲကြီးများမှာ ချက်ချင်းပင် အသတ်ခံလိုက်ရသဖြင့် ဂရိတ်ရှပြည်၏ ခုခံလိုစိတ်နှင့် တိုက်ခိုက်လိုသော ဆန္ဒမှာ လုံးဝ ပျက်စီးမသွားခဲ့ပေ။ ဂရိတ်ရှပြည်သူတို့၏ သွေးထဲတွင် အမှန်တကယ်ပင် တိုက်ခိုက်လိုသော ဗီဇနှင့် စစ်လိုလားသော အသိစိတ်များ ရှိနေသည်ဟု ဆိုရပေလိမ့်မည်။ ထိုအသိစိတ်မှာ နိုင်ငံပျက်သုဉ်းမည့် အန္တရာယ် သို့မဟုတ် ထူးခြားသော အခွင့်အရေးမျိုးနှင့် မကြုံတွေ့ရသရွေ့ အလွယ်တကူ နိုးထလာလေ့မရှိပေ။

ယခုအချိန်တွင်မူ မရေမတွက်နိုင်သော ပြည်သူတို့၏ တိုက်ခိုက်လိုစိတ်များမှာ နိုးထလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ အစပိုင်းတွင် ချောက်နက်သစ်များအနီး၌ ကျင့်ကြံသူ အနည်းငယ်သာ ရှိခဲ့သော်လည်း အင်တာနက်ကို ထိန်းချုပ်ထားသည့်ကြားမှပင် အကျိုးအမြတ် ရရှိနိုင်ကြောင်း သတင်းများမှာ ပြန့်နှံ့သွားခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ အင်တာနက် မပေါ်မီ ခေတ်ကာလများက ဂိမ်းကစားနည်း လျှို့ဝှက်ချက်များ ပြန့်နှံ့သွားသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။

ခေတ္တအတွင်းမှာပင် ချောက်နက် ၂၀ ပေါ်ပေါက်လာသည့် သတင်းမှာ တစ်ပြည်လုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့သည်။ အနောက်နိုင်ငံများက အရှေ့တိုင်းသားများ ဒုက္ခရောက်နေပြီဟု ထင်မြင်နေချိန်တွင် အရှေ့တိုင်းသား ပြည်သူများမှာမူ ဝိညာဉ်တစ်သောင်းအလံများကို ကိုင်ဆောင်ကာ ချောက်နက်အသစ်များကို ဝိုင်းရံထားကြသည်။ မြို့ကြီးများနှင့် နီးကပ်သော နေရာများမှာမူ ပို၍ပင် လုယက်စရာ နေရာများ ဖြစ်နေသည်။

“ဒီကနေ ထွက်သွားစမ်း၊ ဒီမှာ ဘယ်လောက် အခွင့်အရေးကောင်းလဲဆိုတာ မင်းတို့ မသိဘူးလား”

“ဒီချောက်နက်ကနေ ဖယ်ပေးကြ၊ မင်းတို့မှာ ဒီအခွင့်အရေးကို ဆုပ်ကိုင်ထားနိုင်တဲ့ အစွမ်းမရှိဘူး၊ ဒါကြောင့် ငါ့ကိုပဲ ပေးလိုက်ပါ”

“မင်းလို အဆင့် ၅ ကျင့်ကြံသူလေးကများ ဒီအခွင့်အရေးကို လိုချင်နေသေးတယ်လား”

စသည့် အော်ဟစ်သံများမှာ နေရာအနှံ့ ကြားနေရသည်။ ဂရိတ်ရှပြည်၏ အချက်အခြာကျသော နေရာတွင် ရှိသော ချောက်နက် ၂၀ မှာ မြို့ကြီးများနှင့် အလွန်နီးကပ်လှသည်။ ဤသည်မှာ ဂရိတ်ရှပြည်၏ ခုခံလိုစိတ်ကို ဖျက်ဆီးရန်အတွက် ချောက်နက်အရှင်သခင်နှင့် ဂျူးတို့ အကွက်ချထားသော နည်းလမ်းဖြစ်သော်လည်း မြို့နှင့်နီးကပ်ခြင်းကပင် ဂရိတ်ရှပြည်၏ ကျင့်ကြံသူများအတွက် အဆင်ပြေသွားစေလိမ့်မည်ဟု သူတို့ မထင်မှတ်ထားခဲ့ကြပေ။ ထိုချောက်နက်များသည် ကျင့်ကြံသူများအတွက် သူတို့၏ အစွမ်းကို မြှင့်တင်ရန် အကောင်းဆုံး နေရာများ ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ထိုနေရာတွင် သားရဲများကို သတ်ဖြတ်ခြင်းဖြင့် ဝိညာဉ်များကို အကန့်အသတ်မရှိ ရရှိနိုင်သည်၊၊ အဓိကအချက်မှာ မြို့နှင့် နီးကပ်သဖြင့် ပင်ပန်းလာပါက အိမ်ပြန်၍ အနားယူကာ ထမင်းစားနိုင်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ရလဒ်အနေဖြင့် ချောက်နက်အနီးရှိ နေရာများမှာ အလွန်ပင် ရေပန်းစားလာခဲ့သည်။ မရေမတွက်နိုင်သော ကျင့်ကြံသူများသည် သူငယ်ချင်းများနှင့် စုဖွဲ့ကာ နေရာကောင်းများကို လုယူကြပြီး အလှည့်ကျ သားရဲအမဲလိုက်သည့် စနစ်ကို ကျင့်သုံးလာကြသည်။ သားရဲများကို သတ်ဖြတ်သည်၊ အိမ်ပြန်နားပြီး ထမင်းစားသည်၊ ထို့နောက် အလှည့်ပြောင်း၍ ပြန်လာသည်၊၊ ဤသို့ဖြင့် ချောက်နက်အနီးရှိ နေရာများမှာ ပျော်ရွှင်စရာ ကောင်းသော နေရာများ ဖြစ်လာခဲ့သည်။ မရေမတွက်နိုင်သော သားရဲငယ်လေးများသည် ဝိညာဉ်တစ်သောင်းအလံများအတွက် အာဟာရဖြစ်သွားကြပြီး ဝိညာဉ်အလံကို ကိုင်ဆောင်ထားသော ကျင့်ကြံသူများ၏ အဆင့်မှာလည်း လျင်မြန်စွာ မြင့်တက်လာတော့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အမေရိကန်နိုင်ငံ ဟတ်ဒန်ကျွန်းရှိ ရှန့်ကောဌာနချုပ် အဆောက်အအုံအတွင်း၌ ဒေးဗစ်ရိုမန်သည် ဂျူးအရင်းရှင် အကြီးအကဲ ဂျွန်ဆိုလိုနှင့်အတူ ဖန်သားပြင်ကြီးကို စိုက်ကြည့်နေသည်။

“ဂရိတ်ရှပြည်က အင်တာနက်ကို ထိန်းချုပ်ထားတော့ သူတို့ဆီမှာ ဘာတွေဖြစ်နေလဲဆိုတာ ငါတို့ မမြင်ရဘူး”

“ဒါပေမဲ့ ငါ ခန့်မှန်းရသလောက်တော့ သူတို့တွေ အတော်လေး ထိတ်လန့်နေကြမှာ သေချာတယ်”

“စစ်တပ်ကလည်း မနိုင်မနင်း ဖြစ်နေမှာပဲ၊ အာဏာပိုင်တွေရဲ့ သြဇာလည်း ကျဆင်းသွားလောက်ပြီ၊ ပြည်သူတွေလည်း အတုံးအရုံး အသတ်ခံနေရမှာပဲ”

“ငါတို့ရဲ့ အရင်းအနှီးတွေကိုလည်း အကုန်ပုံအောထားပြီးပြီ၊ ဂရိတ်ရှရဲ့ ချမ်းသာကြွယ်ဝမှုတွေကို ဝါးမျိုဖို့ပဲ စောင့်နေကြတာ”

ပြောဆိုရင်း သူတို့နှစ်ဦးမှာ ဝိုင်ခွက်များကို တိုက်လိုက်ကြသည်။ ထို့နောက် ဖန်သားပြင်ပေါ်သို့ ပြန်လည် ကြည့်ရှုကြသည်။ ဖန်သားပြင်ပေါ်တွင် ရေတပ်သားအချို့ ရိုက်ကူးထားသော တိုက်ရိုက်ဗီဒီယိုများကို ပြသနေသည်။ ဂရိတ်ဗျူးတီးနိုင်ငံ၏ စစ်စည်းကမ်းမှာ လျော့ရဲလှသဖြင့် စစ်ရေးတာဝန် မရှိချိန်တွင် ရေတပ်သားများစွာမှာ ကိုယ်ပိုင် တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှုများကို ပြုလုပ်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။ အဝေးရှိ ပင်လယ်ပြင်တွင် အနက်ရောင် အရာဝတ္ထုတစ်ခုက ရေမျက်နှာပြင်ကို ဖုံးလွှမ်းနေသည်ကို မြင်နေရသည်။ ထိုအရာမှာ ချောက်နက်ဘေးဒုက္ခဖြစ်ကြောင်း လူတိုင်း သိကြသည်။

“ကြည့်စမ်း၊ ဒီချောက်နက်က ရေတပ်စခန်းနဲ့ သိပ်မဝေးဘူး”

“ဂရိတ်ရှပြည်က သူတို့ရဲ့ ရေတပ်ကိုတောင် မလွှတ်နိုင်တော့ဘူးပဲ”

“ဂရိတ်ရှပြည်ထဲက ဝေဒနာတွေကို ငါတို့ မမြင်ရရင်တောင် ဒီမြင်ကွင်းကိုတော့ ငါတို့ ကြည့်လို့ရတာပေါ့”

ဂျွန်ဆိုလိုက စကားဆိုလာသည်။

“ဒီချောက်နက်ဘေးဒုက္ခကို လူတွေ ပိုပြီး စိတ်ဝင်စားလာအောင် လုပ်သင့်တယ် မဟုတ်လား”

“ပင်လယ်ပြင်က ချောက်နက်သားရဲတွေ ဂရိတ်ရှပြည်ကို ဘယ်လို ကျူးကျော်မလဲဆိုတာ ကမ္ဘာကြီးကို ပြလိုက်ရအောင်၊ ဂရိတ်ရှပြည် ဘယ်လို ပြိုလဲသွားမလဲဆိုတာ ကြည့်ကြတာပေါ့”

ဒေးဗစ်ရိုမန်၏ မျက်လုံးများမှာ ဝင်းလက်သွားပြီး ချက်ချင်းပင် စီစဉ်လိုက်တော့သည်။ မကြာမီမှာပင် နိုင်ငံတကာသုံး တိတော့ပေါ်တွင် ဂရိတ်ရှချောက်နက်အကျပ်အတည်း ဟူသော ခေါင်းစဉ်မှာ ကမ္ဘာတစ်ဝှမ်းတွင် ရေပန်းစားလာခဲ့သည်။ ရေတပ်သားများ၏ တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှုတိုင်းတွင် ကြည့်ရှုသူ သန်းပေါင်းများစွာ ရှိနေသည်။ ကမ္ဘာတစ်ဝှမ်းမှ လူသန်းပေါင်းများစွာမှာ ဂရိတ်ရှပြည် ပြိုလဲသွားမည့် အချိန်ကို စိတ်ဝင်တစား စောင့်ကြည့်နေကြသည်။ ဒေးဗစ်ရိုမန်သည် လက်ထဲရှိ ဝိုင်ခွက်ကို မြှောက်လိုက်ရင်း ဆိုသည်။

“ဂရိတ်ရှပြည် ကျဆုံးတာကို ငါတို့ရဲ့ မျက်စိနဲ့ မြင်တွေ့ရဖို့အတွက်... ခွက်ချင်းတိုက်ကြစို့”

“ငါတို့ရဲ့ ချမ်းသာကြွယ်ဝမှုတွေ နှစ်ဆတိုးလာဖို့အတွက်လည်း... ခွက်ချင်းတိုက်ကြစို့”

သူတို့နှစ်ဦး ဖန်သားပြင်ကို ပြန်ကြည့်လိုက်ချိန်တွင် အဝေးရှိ နက်ရှိုင်းသော ပင်လယ်ပြင်ကြီးမှာ ရုတ်တရက် ပွက်ပွက်ဆူလာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ မီတာပေါင်းများစွာ မြင့်သော လှိုင်းကြီးများ ပေါ်ထွက်လာပြီး ရွှံ့နွံကဲ့သို့ အနက်ရောင်အရာများကြားမှ တစ်စုံတစ်ခုမှာ တဖြည်းဖြည်း ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဗြုန်းခနဲ အသံတစ်ခုနှင့်အတူ နီမှောင်သော အကြေးခွံတစ်ခုမှာ ရေမျက်နှာပြင်ကို စတင် ထိုးဖောက်ထွက်ပေါ်လာသည်။ ၎င်းမှာ လေယာဉ်တင်သင်္ဘောတစ်စင်းနီးပါး ကြီးမားသော ဧရာမ ပုတ်သင်ညိုသားရဲကြီး ဖြစ်သည်။ ၎င်း၏ ဆူးများပါသော အမြီးကြီးကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ပင်လယ်ရေများမှာ ဝဲဂယက်ကြီးများ ဖြစ်သွားရသည်။ ဧရာမပါးစပ်ကြီးကို ဟလိုက်ချိန်တွင် ထွက်ပေါ်လာသော အနံ့ဆိုးများကြောင့် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ရေများမှာ ချောက်နက်၏ အရောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

ထိုသားရဲကြီး၏ နောက်ကွယ်တွင် သေးငယ်သော သားရဲများစွာ ပါရှိလာသည်။ အချို့မှာ ပုစွန်ထုပ်များ၊ ကဏန်းများ၊ လိပ်များနှင့် ခရုများနှင့် တူညီကြသည်။ သူတို့သည် ဂရိတ်ရှပြည်၏ ရေပိုင်နက်အတွင်းသို့ အုံနှင့်ကျင်းနှင့် ချီတက်လာကြသည်။

ဂျွန်ဆိုလိုက ထိုမြင်ကွင်းကို စိုက်ကြည့်ရင်း ပြောသည်။

“ဒီလောက် အဆင့်ရှိတဲ့ သားရဲကို ငါတို့ ဂရိတ်ဗျူးတီး ရေတပ်တောင် တားနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး”

“တားလို့ မရတာပေါ့၊ ရေတပ်ဆိုတာ လူသားတွေကိုပဲ ခြိမ်းခြောက်နိုင်တာ၊ ဒီလို သားရဲတွေအတွက်တော့ ခေတ်မီလက်နက်တွေက အသုံးမဝင်ဘူး”

သူတို့နှစ်ဦးမှာ စကားမပြောတော့ဘဲ ဖန်သားပြင်ကိုသာ စိတ်ဝင်တစား ကြည့်နေကြသည်။ ဤသားရဲများ ကုန်းပေါ်သို့ တက်ရောက်နိုင်ခြင်းမှာ သူတို့ ဂျူးအရင်းရှင်များအတွက် အောင်ပွဲပင် ဖြစ်သည်။ ဂရိတ်ရှပြည်၏ နှစ်ပေါင်းများစွာ တိုးတက်မှုများကို သူတို့က ဝါးမျိုနိုင်တော့မည် မဟုတ်ပါလော။ ဤသို့ဖြင့် သူတို့သည် ဂရိတ်ဗျူးတီးနိုင်ငံ၏ အစစ်အမှန် အရှင်သခင်များ ဖြစ်လာကြပေလိမ့်မည်။

ထိုစဉ် ဝေးလံသော ကောင်းကင်ယံထက်မှ စူးရှသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ပူဖောင်းနှင့်တူသော အရာတစ်ခုမှာ ကောင်းကင်မှ ဆင်းသက်လာသည်။ ထိုပူဖောင်းကြောင့် ပင်လယ်ရေများမှာ ဘေးသို့ လွင့်စင်သွားရသည်။ ပင်လယ်ပြင်ကြီး၏ အလယ်တွင် ကြောင်ခြေဖဝါးပုံသဏ္ဌာန် အပေါက်ကြီးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး ထိုအပေါက်အတွင်း၌ ဂရိတ်ရှပြည်သားတစ်ဦး မတ်တပ်ရပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

လူတစ်ယောက်တည်းလား။ ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ။

ဗီဒီယိုကို ကြည့်နေသော ဂျူးနှစ်ဦးမှာ ချက်ချင်းပင် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားကြသည်။ အဓိကအချက်မှာ ထိုလူမှာ သာမန်လူတစ်ဦးနှင့်တူပြီး အကျဉ်းသားဝတ်စုံကိုပင် ဝတ်ဆင်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ သူသည် ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦးနှင့် မတူပေ။

ဂရိတ်ရှပြည်က ရေတပ်ကို မလွှတ်ဘဲ လူတစ်ယောက်တည်းကိုပဲ လွှတ်လိုက်တာလား။

သူတို့၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် မေးခွန်းများစွာ ပေါ်လာသည်။ ထိုစဉ် အကျဉ်းသားဝတ်စုံနှင့် လူမှာ လက်ညှိုးတစ်ချောင်းကို ထောင်လိုက်သည်။ ရုတ်တရက် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ အသားနှင့် သွေးများမှာ အရည်ပျော်သွားတော့သည်။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် သူ၏ အသားနှင့် သွေးများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး သွေးနီရောင် အရိုးစုတစ်ခုသာ ကျန်ရှိတော့သည်။ ထိုအရိုးစု ပေါ်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ပင်လယ်ရေကို တွန်းကန်ထားသော ထူးဆန်းသည့် စွမ်းအားမှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ရေများမှာ ထိုလူ၏ ရုပ်အလောင်းကို ဝါးမျိုသွားတော့သည်။

“သူ ဘာလုပ်နေတာလဲ၊ အဲဒီလူက ဘာမှလည်း မလုပ်ဘဲ ရုတ်တရက် သေသွားတာပဲ”

သူတို့နှစ်ဦးမှာ သံသယများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် တိတော့ပေါ်မှ အနောက်နိုင်ငံသားများမှာလည်း ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေကြသည်။

“ဒီဂရိတ်ရှပြည်သားက ဘာလုပ်နေတာလဲ”

“နားကို မလည်နိုင်တော့ဘူး၊ သူက သားရဲတွေကို တားတော့မလိုလိုနဲ့ ရုတ်တရက်ကြီး သေသွားတာပဲ”

“သူက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေပြီး သားရဲတွေကို ခြောက်လှန့်ဖို့ ကြိုးစားနေတာလား၊ ဂရိတ်ရှပြည်ကတော့ ငါ့ကို ရယ်ရအောင် လုပ်နေတာပဲ”

လူတိုင်း ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေစဉ်မှာပင် ပင်လယ်ပြင်၏ ကောင်းကင်ယံထက်၌ ဧရာမ နီရဲသော မှော်စက်ဝိုင်းကြီးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။ ထိုစက်ဝိုင်း၏ အလယ်တွင် ကြယ်ပုံသဏ္ဌာန် တံဆိပ်တစ်ခု ရှိနေသည်။ ထိုအချိန်တွင် ကမ္ဘာတစ်ဝှမ်းမှ လူသန်းပေါင်းများစွာမှာ သူတို့ တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးသော အံ့ဖွယ်မြင်ကွင်းတစ်ခုကို အတူတကွ မြင်တွေ့လိုက်ကြရတော့သည်။

အခန်း ၁၇၂ - တစ်ကမ္ဘာလုံးကို တုန်လှုပ်သွားစေသည့် ပင်လယ်ပြင်ထက်မှ တိုက်ပွဲ

ထိုအချိန်တွင်ပင် အမေရိကန်ပြည်ထောင်စု ဟတ်ဒန်ကျွန်းရှိ ရှန့်ကောဌာနချုပ် အဆောက်အအုံ၏ အစည်းအဝေးခန်းမအတွင်း၌ လေထုမှာ ရုတ်တရက် တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်၊၊ ရှန့်ကော၏ အမှုဆောင်ချုပ် ဒေးဗစ်ရိုမန်နှင့် ကွမ်တမ်အရင်းအနှီးအဖွဲ့မှ ဂျွန်ဆိုလိုတို့သည် သူတို့ရှေ့ရှိ ဖန်သားပြင်ကို စိုက်ကြည့်နေကြသည်၊၊

ကြယ်တာရာပုံစံ အလင်းဝန်းအတွင်းမှ တစ်စုံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာတော့မည့်ဟန် ရှိနေသည်၊၊ ထိုအလင်းဝန်း၏ ရှေ့တွင်မူ ဧရာမသားရဲကြီးသည် သူ၏ အမြီးယပ်တောင်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ ဂရိတ်ရှပြည်ဘက်သို့ ဦးတည်နေပြီ ဖြစ်သည်၊၊ သားရဲကြီး၏ လှုပ်ရှားမှုကြောင့် ပင်လယ်ပြင်တစ်ခုလုံး ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါနေပြီး ဂရိတ်ဗျူးတီးနိုင်ငံ၏ ရေတပ်အခြေစိုက်စခန်းမှာလည်း ထိုတုန်ခါမှုဒဏ်ကို ခံစားနေရသည်၊၊

နောက်တစ်ခဏတွင်မူ ကြယ်တာရာအလင်းဝန်းအတွင်းမှ ခန့်ညားထည်ဝါသော ရှေးဟောင်းဂရိတ်ရှပြည်သားတစ်ဦး လမ်းလျှောက်ထွက်လာသည်၊၊ သူ၏ ကိုယ်ဟန်အနေအထားမှာ ထင်းရှူးပင်တစ်ပင်ကဲ့သို့ပင် တည့်မတ်လှသည်၊၊ သူသည် မုတ်ဆိတ်မရှိသော်လည်း ဓားသွားကဲ့သို့ ထက်မြက်ကာ မှင်ရောင်ကဲ့သို့ နက်မှောင်သော မျက်ခုံးများ ရှိသည်၊၊ သူ၏ မျက်ဝန်းများမှာ နက်ရှိုင်းကာ တောက်ပနေသည်၊၊ သူသည် နဂါးပုံစံ အဆင်တန်ဆာများ ပါရှိသော ခံ့ညားသည့် ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ဝတ်ရုံ၏ လက်စွပ်နှင့် အနားသတ်များရှိ တိမ်တိုက်ပုံစံများမှာ လေထဲတွင် တလွင့်လွင့် ဖြစ်နေသည်၊၊ ခါးတွင် ကိရိန်းကျောက်စီ ရွှေခါးပတ်ကို ပတ်ထားပြီး လက်ထဲတွင်မူ ပင်လယ်ရေကြောင်းပြ မြေပုံတစ်ခုကို ကိုင်ဆောင်ထားသည်၊၊

“ဒီလူက ဘယ်သူလဲ၊ ဘာကြောင့် ဂရိတ်ရှပြည်သားတစ်ယောက် သေသွားပြီးတာနဲ့ ဒီလို ရှေးခေတ်လူတစ်ယောက် ပေါ်လာရတာလဲ”

သူတို့သည် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေကြသော်လည်း တစ်ဖက်တွင်မူ အထင်သေးနေကြဆဲ ဖြစ်သည်၊၊ ရှေးဟောင်းဂရိတ်ရှပြည်သား တစ်ယောက်တည်းမက တစ်ဖွဲ့လုံး လာလျှင်ပင် ဘာတတ်နိုင်မည်နည်း၊၊ ဤကဲ့သို့သော ချောက်နက်သားရဲများကို ခေတ်မီလက်နက်များဖြင့်ပင် တိုက်ခိုက်၍မရပေ၊၊ နိုင်ငံတစ်ခုကို ဖျက်ဆီးနိုင်သော ဤသားရဲကြီးနှင့် အောက်ခြေရှိ သားရဲတပ်ဖွဲ့ကြီးကို ရင်ဆိုင်ရန်မှာ ဂရိတ်ဗျူးတီးနိုင်ငံအတွက်ပင် အတော်လေး အထိနာစေမည့် ကိစ္စဖြစ်သည်၊၊ သာမန်ရှေးခေတ်လူတစ်ယောက်က အခြေအနေကို ပြောင်းလဲနိုင်လိမ့်မည်ဟု သူတို့ မယုံကြည်ကြပေ၊၊

ထိုသို့ သူတို့ တွေးနေစဉ်မှာပင် ထိုရှေးဟောင်းဂရိတ်ရှပြည်သားက လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်၊၊ သူ၏ လက်ထဲရှိ ကြေးညိုရောင် အမိန့်ပေးအလံကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်နှင့် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး၏ အရောင်မှာ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်၊၊ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကြားတွင် ကြယ်တာရာမြေပုံ ခုနစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်၊၊ ထို့နောက် ထိုမြေပုံများက အချိန်နှင့် နေရာတို့ကို စတင် ကွေးညွတ်စေခဲ့သည်၊၊ တိမ်တိုက်များမှာ ပြင်းထန်စွာ လှုပ်ရှားလာပြီး ကောင်းကင်နှင့် ပင်လယ်ပြင်၏ နယ်နိမိတ်မှာလည်း တဖြည်းဖြည်း မှုန်ဝါးလာသည်၊၊

ရုတ်တရက်ပင် ကိုးတိုင်တင် ဆယ့်နှစ်ရွက်ပါ ရတနာသင်္ဘောကြီးတစ်စင်း ပေါ်ထွက်လာသည်၊၊ ထိုသင်္ဘောကြီးမှာ အလျား မီတာတစ်ရာကျော်ကာ အနံ မီတာငါးဆယ်၊ ခြောက်ဆယ်ခန့် ရှိသည်၊၊ ထို့နောက် သင်္ဘော၏ ဝမ်းဘောင်အတွင်းမှ ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ ပွင့်ထွက်လာပြီး ဧရာမ အလင်းကွန်ရက်ကြီးတစ်ခုအဖြစ် ဖြန့်ကျက်သွားသည်၊၊

ယင်းနောက်တွင်မူ ရတနာသင်္ဘောကြီးများ တစ်စင်းပြီးတစ်စင်း ဆက်တိုက် ပေါ်ပေါက်လာတော့သည်၊၊ ပင်လယ်ပြင်ထက်တွင် ထိုသင်္ဘောကြီး ခြောက်ဆယ့်သုံးစင်းမှာ အစီအရီ တန်းစီနေကြသည်၊၊ သင်္ဘောကိုယ်ထည်ပေါ်တွင် ထွင်းထုထားသော နဂါးရုပ်များနှင့် သားရဲရုပ်များမှာ အသက်ဝင်လာသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်နေသည်၊၊ သင်္ဘောပေါ်တွင်မူ ချပ်ဝတ်တန်ဆာများ ဝတ်ဆင်ထားသော စစ်သည်တော်များ ရှိနေကြသည်၊၊ သူတို့၏ ပုံသဏ္ဌာန်မှာမူ တစ်ပိုင်းတစ်စ ကြည်လင်နေပြီး ဝိညာဉ်ပုံသဏ္ဌာန်မျိုး ဖြစ်နေသည်၊၊ သူတို့လက်ထဲရှိ လက်နက်များမှာမူ အေးစက်သော အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်နေသည်၊၊

တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှုကို ကြည့်ရှုနေကြသော နိုင်ငံအသီးသီးမှ လူများမှာ မှင်တက်သွားကြရသည်၊၊

“ဒါ ဘာကြီးလဲ၊ ရှေးခေတ် ရွက်သင်္ဘောကြီးတွေလား၊ ဒီသင်္ဘောတွေနဲ့ ဘာလုပ်မလို့လဲ”

“ရွက်ရွယ်တွေကတော့ တော်တော်ကြီးတာပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ဂရိတ်ရှပြည်က ဒီသင်္ဘောတွေနဲ့ ချောက်နက်ကို တိုက်မလို့လား၊ သူတို့ ရူးသွားကြပြီလား”

သို့သော် လူတိုင်းက ထိုသို့ ထင်မြင်နေကြခြင်း မဟုတ်ပေ၊၊ ဂျပန်နှင့် တောင်အာရှနိုင်ငံများရှိ အချို့သော အင်တာနက်အသုံးပြုသူများကမူ ဤသူကို မှတ်မိသွားကြပုံရသည်၊၊

“ဒီဝတ်စုံနဲ့ ဒီသင်္ဘောပုံစံ၊ ဒါက ဒဏ္ဍာရီထဲက စန်းပေါင် သင်းကွပ်မင်းသား မဟုတ်လား”

“ကျန်းဟယ်ပဲ၊ ဟုတ်တယ်၊ ပင်လယ်ရပ်ခြားကို ခုနစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် ခရီးဆန့်ခဲ့တဲ့သူပဲ”

“သူ တကယ် ပေါ်လာတာပဲ၊ ဂရိတ်ရှပြည်က ဘယ်လိုနည်းလမ်းနဲ့ သမိုင်းဝင်ပုဂ္ဂိုလ်တွေကို ဆင့်ခေါ်နေတာလဲ”

သင်္ဘောကြီးများသည် လှိုင်းတံပိုးများကို ဖြတ်ကျော်ကာ ရှေ့သို့ ချီတက်လာကြသည်၊၊ ဤသည်မှာ ဂရိတ်ရှပြည်၏ သမိုင်းတွင် ပင်လယ်ပြင်ကို အကြီးမားဆုံး အောင်နိုင်ခဲ့သည့် မှတ်တမ်းပင် ဖြစ်သည်၊၊ ထို့ကြောင့် ဤသင်္ဘောအုပ်စုသည် ပင်လယ်ပြင်ကို စိုးမိုးနိုင်သည့် အစွမ်းသတ္တိများ ရှိနေသည်၊၊ ဧရာမသားရဲကြီးကြောင့် ဖြစ်ပေါ်နေသော လှိုင်းလုံးကြီးများသည် ရတနာသင်္ဘောကြီးများနှင့် တွေ့ဆုံချိန်တွင် ရုတ်တရက် ငြိမ်သက်သွားရသည်၊၊

သင်္ဘောပေါ်တွင်မူ ကျန်းဟယ်က လက်ကို မြှောက်ကာ အမိန့်ပေးလိုက်သည်၊၊ သင်္ဘောဦးရှိ အမြောက်ကြီးများမှာ တဖြည်းဖြည်း မြင့်တက်လာပြီးနောက် ဟိန်းဟောက်သံကြီးနှင့်အတူ အမြောက်ဆန်များ ကောင်းကင်ယံသို့ ပျံတက်သွားတော့သည်၊၊ သာမန်လက်နက်များသည် သားရဲများကို မထိခိုက်နိုင်သော်လည်း နာကျင်မှုနှင့် ယုံကြည်မှုစွမ်းအားများ ပေါင်းစပ်ထားသော ဤအမြောက်ဆန်များမှာမူ မတူညီပေ၊၊

အမြောက်ဆန်များသည် ဧရာမသားရဲကြီး၏ အကြေးခွံများကို တိကျစွာ ထိမှန်သွားပြီး အလင်းတန်းများ ပွင့်ထွက်သွားသည်၊၊ သို့သော် ဤတိုက်ခိုက်မှုမှာ သားရဲကြီးကို သေစေနိုင်လောက်သည့် အနေအထားတွင် မရှိသေးပေ၊၊ ယင်းအစား သားရဲကြီးကို ပို၍ ဒေါသထွက်သွားစေပြီး ဂရိတ်ရှပြည်ဘက်သို့ ပိုမို လျင်မြန်စွာ ကူးခတ်လာစေသည်၊၊

“ကျန်းဟယ်က ဒီသားရဲကို မနိုင်ဘူး ထင်တယ်”

“ဟုတ်တာပေါ့၊ ကျန်းဟယ်က ပင်လယ်ပြင်ကို စိုးမိုးနိုင်တယ်ဆိုပေမဲ့ ဒီသားရဲက အနည်းဆုံး အဆင့် ၉ လောက် ရှိတာလေ”

“ဒါကြောင့် ဂရိတ်ရှပြည်က အဆင့် ၉ ကျွမ်းကျင်သူတစ်ယောက်ယောက်ကို လွှတ်သင့်တာ”

“အဆင့် ၉ ကျွမ်းကျင်သူဆိုတာ ဒီလောက် လွယ်လွယ် ရှာလို့ရတာမျိုး မဟုတ်ဘူးလေ”

ရှန့်ကောဌာနချုပ်အတွင်းရှိ ဒေးဗစ်ရိုမန်ကလည်း သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်သည်၊၊

“ငါ့ကို လန့်အောင် လုပ်နေတာပဲ၊ ဂရိတ်ရှပြည်က ချောက်နက်ကို ဖြေရှင်းနိုင်မယ့် နည်းလမ်း ရှာတွေ့သွားပြီ ထင်နေတာ၊ ရှေးခေတ်လူတွေကို ဆင့်ခေါ်တာကတော့ ဘယ်လိုနည်းလမ်းလဲ မသိပေမဲ့ သာမန်သားရဲလေးတွေကိုပဲ ရှင်းနိုင်ပုံရပါတယ်”

ဂျွန်ဆိုလိုကလည်း ထောက်ခံစကား ဆိုသည်၊၊

“ဒီနည်းလမ်းက သူတို့ရဲ့ လျှို့ဝှက်လက်နက် ဖြစ်မှာပါ၊ ပေးဆပ်ရတဲ့ တန်ဖိုးကလည်း အလွန်ကြီးလိမ့်မယ်၊ အခု မြင်နေရတဲ့ သင်္ဘောအုပ်စုအတွက်တင် အတော်လေး ပေးဆပ်လိုက်ရပုံပဲ”

သူ စကားမဆုံးမီမှာပင် ကောင်းကင်ယံရှိ တိမ်တိုက်များကြားမှ ဧရာမ ဝက်ဝံခြေရာကြီးတစ်ခု ထပ်မံ ပေါ်ထွက်လာသည်၊၊ ထို့နောက် အကျဉ်းသားဝတ်စုံနှင့် နောက်ထပ် လူတစ်ဦး ရောက်ရှိလာသည်၊၊ ယခင်လူကဲ့သို့ပင် ထိုလူ၏ အသားနှင့် သွေးများမှာလည်း ချက်ချင်း ပြိုကွဲသွားပြီး နီရဲသော မှော်စက်ဝိုင်းတစ်ခု ပေါ်လာသည်၊၊

ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် ဒေးဗစ်ရိုမန်နှင့် ဂျွန်ဆိုလိုတို့၏ စိတ်ထဲ၌ မကောင်းသော နိမိတ်တစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်၊၊ အကယ်၍ ဤသို့ သမိုင်းဝင်ပုဂ္ဂိုလ်များကို မကြာခဏ ဆင့်ခေါ်နိုင်မည်ဆိုပါက ဂရိတ်ရှပြည်တွင်းရှိ ချောက်နက်များမှာ ဖြေရှင်းပြီးသား ဖြစ်နေနိုင်သည် မဟုတ်ပါလော၊၊

ထိုစဉ် ကြယ်တာရာအလင်းဝန်းအတွင်းမှ လူငယ်လေးတစ်ဦး၏ ဦးခေါင်း ထွက်ပေါ်လာသည်၊၊ ထိုလူငယ်လေးမှာ အသက် တစ်ဆယ့်လေး၊ တစ်ဆယ့်ငါးနှစ်ခန့်သာ ရှိဦးမည် ဖြစ်သည်၊၊ သူ၏ ဆံပင်ကို နှစ်ဖက် ထုံးထားပြီး နဖူးအလယ်တွင် နီရဲသော အမှတ်အသားတစ်ခု ပါရှိသည်၊၊ သူ၏ ပုံစံမှာ အပြစ်ကင်းစင်ဟန် ရှိသော်လည်း မျက်ခုံးများအောက်ရှိ မျက်ဝန်းများမှာမူ ပြင်းထန်သော သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်၊၊ သူသည် ရွှေရောင် ချပ်ဝတ်တန်ဆာကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး လက်မောင်းတွင် နဂါးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ရစ်ပတ်နေသော အနီရောင် ပိတ်စရှည်ကြီး ရှိနေသည်၊၊ ခြေထောက်အောက်တွင်မူ မီးဘီးများကို စီးနင်းထားပြီး လက်ထဲတွင် မီးတောက်လှံတစ်စင်းကို ကိုင်ဆောင်ထားသည်၊၊

ဒေးဗစ်ရိုမန်သည် ဤသူမှာ မည်သူမှန်း မသိသော်လည်း ထိုသူထံမှ ထွက်ပေါ်နေသော အရှိန်အဝါကြောင့် ဖိအားများကို ခံစားနေရသည်၊၊ ဂရိတ်ရှဘက်တွင်မူ ထိုလူငယ်လေးမှာ ကောင်းကင်ယံတွင် ပျံသန်းနေပြီး သူ၏ အောက်တွင် ကိုးတိုင်တင် ရတနာသင်္ဘောကြီးများ ရှိနေသည်၊၊ အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ တောင်တစ်လုံးကဲ့သို့ ကြီးမားသော သားရဲကြီးနှင့် မရေမတွက်နိုင်သော သားရဲငယ်လေးများ ရှိနေသည်၊၊ နှစ်ဖက်စလုံးမှာ ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်နေကြသည်၊၊

“ဒါကတော့ ဂရိတ်ရှ ဒဏ္ဍာရီထဲက နာကျားပဲ”

“မဟုတ်ဘူး၊ ဒါ တတိယမင်းသားပဲ”

လူတိုင်း ငြင်းခုံနေကြစဉ်မှာပင် ကောင်းကင်ယံရှိ တတိယမင်းသားက သူ၏ မီးတောက်လှံကို မြှောက်ကာ ရှေ့သို့ အားရှိပါးရှိ ထိုးစိုက်လိုက်သည်၊၊ ကမ္ဘာကြီးကို ဖျက်ဆီးနိုင်လောက်သော စွမ်းအားများမှာ လှံဖျားတွင် စုစည်းသွားသည်၊၊ ဤလှံတစ်ချက်တည်းဖြင့်ပင် ဧရာမသားရဲကြီး၏ ဦးခေါင်းမှ အမြီးအထိ ထိုးဖောက်သွားရုံသာမက ပင်လယ်ပြင်ကြီးတစ်ခုလုံးကိုပါ နှစ်ခြမ်းကွဲသွားစေခဲ့သည်၊၊ တိုက်ခိုက်မှု၏ အရှိန်အဝါမှာ ပင်လယ်ပြင်မှ ကောင်းကင်ယံအထိ ပျံတက်သွားပြီး အဝေးရှိ တိမ်တိုက်များကိုပါ ဖောက်ထွက်သွားခဲ့သည်၊၊

လှုပ်ရှားမှု တစ်ခုတည်းဖြင့်ပင် နိုင်ငံတစ်ခုကို ဖျက်ဆီးနိုင်သော သားရဲကြီးမှာ သေဆုံးသွားခဲ့ရသည်၊၊ ဤတိုက်ကွက်ကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် တစ်ကမ္ဘာလုံးမှာ တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့ရလေတော့သည်၊၊