အခန်း (၄၉၉-၅၀၁)

အခန်း (၄၉၉) - လွယ်ကူစွာ ရတနာလုယူခြင်း၊ ယွီလုံ နန်းတော် ၏ ဘေးဒုက္ခ (အပိုင်း - ၄)

“ဘာ... ဒါ... ဒါလေးပဲလား”

ရွှေအမြုတေ အဆင့် (၉) တပည့်ဖြစ်သူ၏ မျက်လုံးများမှာ အံဩလွန်း၍ ပြူးကျယ်သွားသည်။ သူသည် အနီးသို့ တိုးကပ်သွားပြီး အချိုင့်လေးထဲတွင် ကောင်းကင် ခြင်ဆီ ဝိညာဉ် အရည် အနည်းငယ်မျှသာ ရှိနေကြောင်းကို သေချာစွာ အတည်ပြုလိုက်သည်။ ဤမျှလောက် ပမာဏ ဆိုသည်မှာ ဝိညာဉ် အရည် သေးသေးလေး နှစ်စက်ခန့်မျှသာ ရှိမည် မဟုတ်ပါလော။

'ဟာကွာ... အစကတော့ အများကြီး ရပြီ ထင်နေတာ... ဒါလေး နှစ်စက်လောက်လေးနဲ့ ဘာသွားလုပ်ရမှာလဲ... ငါတို့ကို လာဂျင်းသွားတာလား'

ထို့နောက် သူသည် အပေါ်သို့ မော့ကြည့်လိုက်ရာ ကျောက်စက်ပန်းဆွဲ ၏ ထိပ်ဖျားတွင် အရည် တဝက်ခန့် စုဝေးနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“ဆရာ... ဒီမှာ နောက်ထပ် အရည် တဝက်လောက် ရှိသေးတယ်ဗျ... ဆိုတော့ကာ... ကျွန်တော်တို့ ကောင်းကင် ခြင်ဆီ ဝိညာဉ် အရည် နှစ်စက်ခွဲတောင် ရပြီပေါ့”

'ဟီးဟီး... နှစ်စက်ခွဲ ဆိုလည်း မဆိုးပါဘူး... ဒါလေးရလည်း ငါတို့ ပွတာပဲ'

အရှင်သခင်ကြီး ပိုင်ယန် သည် မျက်မှောင်ကြုံ့သွားပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို အကဲခတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ကျောက်စက်ပန်းဆွဲဆီသို့ အကြည့်ပြန်ရောက်သွားပြီး တီးတိုး ရေရွတ်လိုက်၏။

“ဒီလောက်လေးပဲ ရှိနေတာကတော့ သိပ် သဘာဝ မကျဘူး”

'ဒီ အပျက်အစီး နေရာ ကြီးထဲကို ဘယ်သူမှ ဝင်မလာတာ နှစ်ပေါင်း မနည်းတော့ဘူးလေ... ဘာလို့များ ဝိညာဉ် အရည် က နှစ်စက်ခွဲလေးပဲ စုမိနေရတာလဲ... ငါ့ကို လာနောက်နေတာလား'

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် အရှင်သခင်ကြီး ပိုင်ယန် ၏ သူငယ်အိမ်များ ရုတ်တရက် ကျုံ့ဝင်သွားပြီး ရင်ထဲတွင် ဒိန်းကနဲ ဖြစ်သွားသည်။ သူသည် အလောတကြီး ခေါင်းလှည့်ကာ အိုမင်းနေပြီ ဖြစ်သော စတုတ္ထအဆင့် အခင်းအကျင်း ပညာရှင် ဦးလေးဆရာ ချောင် နှင့် စိုးရိမ်တကြီး အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြသည်။

အရှင်သခင်ကြီး ပိုင်ယန် က လေသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“ခုနက မြေကြီး တုန်သွားတဲ့ အသံက... တစ်ယောက်ယောက်များ ငါတို့ထက် အရင် ရောက်လာပြီး ဝိညာဉ် အရည် တွေ အကုန်လုံးကို သယ်သွားတာများလား”

ဦးလေးဆရာ ချောင် ၏ မျက်နှာမှာ အလွန်တရာ မှောင်မိုက်သွားပြီး ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

“သေချာပေါက် ဖြစ်နိုင်တယ်”

'သေစမ်း... ငါတို့က လူလည် လုပ်မလို့ကို... သူများ အလည်အပတ် ခံလိုက်ရတာလား... ငါတို့ကိုများ မျောက်ပြ ဆန်တောင်း သွားတာလား... ကျစ်... ဒေါသထွက်လိုက်တာ'

ဒါတော့ အခြေအနေ မဟန်တော့ချေ။

သူတို့ နှစ်ဦးစလုံးသည် တစ်စုံတစ်ယောက်၏ လှည့်စား ကစားခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီဟု ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ကြရ၏။

“ဝုန်း...”

ထိုအချိန်မှာပင် တောင်ထွတ် ၏ အပြင်ဘက်မှ ပြင်းထန်လှသော တိုက်ပွဲ အသံကြီးများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထို အရှိန်အဝါများအရ မူလဝိညာဉ် အဆင့် အရှင်သခင်ကြီး နှစ်ပါး တိုက်ခိုက်နေကြသည်မှာ အသေအချာပင် ဖြစ်ရာ... တောင်ကြီး တစ်ခုလုံးမှာ နောက်တစ်ကြိမ် ပြင်းထန်စွာ တုန်လှုပ်သွားတော့သည်။

မြေအောက် လှိုဏ်ဂူ အတွင်းရှိ ယွီလုံ နန်းတော် မှ လူရှစ်ယောက်စလုံး၏ မျက်နှာ အမူအရာများမှာ ထပ်မံ ပျက်ယွင်းသွားကြပြန်သည်။ အရှင်သခင်ကြီး ပိုင်ယန် နှင့် ဦးလေးဆရာ ချောင် တို့၏ မျက်နှာများမှာမူ အလွန်တရာ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းနေတော့၏။

“မြန်မြန်... သွားကြမယ်”

'ကျစ်... အပြင်မှာက တိုက်နေကြပြီ... ဒီမှာ ဆက်နေရင် ငါတို့ပါ မြေစာပင် ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်... ရတာလေး ယူပြီး လစ်တာ အကောင်းဆုံးပဲ'

အရှင်သခင်ကြီး ပိုင်ယန် သည် သွားကို ကြိတ်ကာ ရှေ့သို့ တိုးသွားပြီး... ရှေးဟောင်း ကျောက်စိမ်း သေတ္တာလေး တစ်ခုကို အသုံးပြုကာ အချိုင့်ထဲရှိ ဝိညာဉ် အရည် နှစ်စက် နှင့် ကျောက်စက်ပန်းဆွဲ ပေါ်မှ အရည် တဝက် ကိုပါ တစ်စက်လေးမျှ မကျန်အောင် ပြောင်စင်စွာ သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူသည် အခြားသူများကို ဦးဆောင်ကာ ကပျာကယာ ထွက်ပြေးကြတော့သည်။

သို့သော်လည်း ယခင်က ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သော မြေငလျင် အသံများကြောင့် အင်အားစု အသီးသီးမှ ကျင့်ကြံသူ များစွာသည် တောင်ထွတ် အပြင်ဘက်သို့ ရောက်ရှိနေကြပြီ ဖြစ်၏။

ယွီလုံ နန်းတော် မှ လူရှစ်ယောက် သည် ခေတ္တမျှ စဉ်းစား တွေးတောလိုက်ပြီးနောက်၊ နောက်ဆုံးတွင် ကျောက်သား ဥမင်လှိုဏ်ခေါင်း အတိုင်း အပေါ်သို့ သက်စွန့်ဆံဖျား တက်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြတော့သည်။

...

အပျက်အစီး နေရာ ကို ဝန်းရံထားသော တောင်ထွတ် တစ်ခု ပေါ်တွင်မူ၊

တာအိုဆရာ ထျန်းယွီ၊ စုယွီ၊ လော့ချန်ယွီ၊ အရှင်သခင်ကြီး ခြောက်မြီး မြေခွေး နှင့် ကျန်း ညီအစ်မ နှစ်ဦး ဖြစ်ကြသော မန်သဲ့ နှင့် မန်ယောင် တို့သည် တောင်ခါးပန်းရှိ ဂူစံအိမ် တစ်ခု သို့ ရောက်ရှိနေကြသည်။ ၎င်း၏ အခင်းအကျင်း များကို ချိုးဖျက်ပြီးနောက် သူတို့ အားလုံး အတွင်းသို့ ဝင်ရောက် ရှာဖွေခဲ့ကြသော်လည်း မည်သည့် ရတနာကိုမျှ မတွေ့ခဲ့ရချေ။

ဂူစံအိမ် ၏ အတွင်းပိုင်းမှာ အတော်လေး ခမ်းနား ထည်ဝါလှသည်။ သို့သော်ငြားလည်း နှစ်ပေါင်း မရေမတွက်နိုင်အောင် မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်ကမျှ ဝင်ရောက်ခဲ့ခြင်း မရှိသဖြင့် ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ဖုန်တောကြီး တစ်ခုလို ဖြစ်နေလေ၏။

တာအိုဆရာ ထျန်းယွီ သည် အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် လက်နှစ်ဖက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ ခန်းမဆောင် ပတ်လည်တွင် အခင်းအကျင်း အချို့ကို ခင်းကျင်းလိုက်ပြီး ပြင်ပ လောက ၏ အာရုံများကို ပိတ်ဆို့လိုက်သည်။

သိပ်မကြာမီ အချိန်အတွင်းမှာပင်။

ကောင်းကင် မိုးကြိုး ကြွက် မိစ္ဆာဘုရင် သည် ပြန်လည် ရောက်ရှိလာပြီး စုယွီ ထံသို့ သွားကာ ၎င်း ရယူလာခဲ့သော ချီ သန့်စင်ရေး အိုး ကို ပေးအပ်လိုက်သည်။

တာအိုဆရာ ထျန်းယွီ သည် စုယွီ အား တစ်ချက် အကြည့်ပို့လွှတ်လိုက်ပြီး စုယွီ က ခေါင်းကို ညင်သာစွာ ညိတ်ပြလိုက်သည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ၊ သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ခပ်ဖွဖွ အပြုံးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူက သဘောကျစွာ ရယ်လိုက်ပြီး ဆိုလိုက်၏။

“ငါတို့ ဒီမှာ ခဏလောက် နားကြတာပေါ့... နားဖို့ နေရာကောင်း တစ်ခု ရှာနေတာနဲ့ အတော်ပဲ... ဒီနေရာက အဆင်ပြေတယ်”

'ဟဲဟဲ... အပြင်မှာက သတ်နေကြတာ... ငါတို့ကတော့ ရစရာရှိတာ ရပြီးပြီ ဆိုတော့... ဒီထဲမှာ အေးဆေး ဇိမ်ကျကျ ထိုင်ကြည့်နေရုံပဲ'

အရှင်သခင်ကြီး ခြောက်မြီး မြေခွေး သည် ယွီလုံ နန်းတော် ရှိရာ အရပ်ဆီသို့ အကြည့်ပို့လွှတ်လိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။

“ဟိုဘက်မှာ တစ်ခုခု ဖြစ်နေသလိုပဲ... ငါတို့ သွားမကြည့်ကြဘူးလား”

တာအိုဆရာ ထျန်းယွီ သည် ခေါင်းကို ညင်သာစွာ ခါယမ်းလိုက်သည်။

“မလောပါနဲ့... ရတနာ ပေါ်လာတယ် ဆိုရင်တောင် သွေးထွက်သံယို မရှိဘဲနဲ့တော့ ပြီးမှာ မဟုတ်ဘူးလေ... အင်အားစု တွေကလည်း အများကြီးပဲ... သူတို့ကို အရင် ချခိုင်းလိုက်စမ်းပါ”

'သွားကြည့်စရာလား... ငါတို့က အကုန် သိမ်းလာခဲ့ပြီးပြီလေ... အဲဒီ ကောင်တွေ အချင်းချင်း သတ်ပြီး သေကြပါစေ'

အရှင်သခင်ကြီး ခြောက်မြီး မြေခွေး ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် နားမလည်နိုင်သော အရိပ်အယောင် အချို့ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သို့သော် သူမသည် ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ခေါင်းညိတ် သဘောတူလိုက်သည်။

“ကောင်းပါပြီလေ... ဒီခရီးစဉ်မှာ ရှင် က ခေါင်းဆောင် ဆိုတော့လည်း... မန်သဲ့... မန်ယောင်... ဒီနေရာကို သန့်ရှင်းရေး လုပ်လိုက်ကြ... ငါတို့ ဒီမှာ တစ်လလောက် နေရနိုင်တယ်”

လော့ချန်ယွီ သည်လည်း ဝင်ရောက် ကူညီပေးသည်။ ထိုနေရာကို သန့်ရှင်းရေး လုပ်ရသည်မှာ သူတို့အတွက် အခက်အခဲ တစ်ခု မဟုတ်ပေ။ မန္တန် တစ်ချက် ရွတ်ဆိုလိုက်ရုံဖြင့် အခန်း တစ်ခုလုံးမှာ ဖုန်တစ်စက်မျှ မကျန်အောင် သန့်စင်သွားတော့၏။

မျက်စိတစ်မှိတ် အတွင်းမှာပင် ခန်းမဆောင် တစ်ခုလုံးမှာ ယခင်ကကဲ့သို့ ခမ်းနား ထည်ဝါသော မူလ အနေအထား သို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိသွားသည်။

စုယွီ နှင့် တာအိုဆရာ ထျန်းယွီ တို့ နှစ်ဦးမှာမူ အခင်းအကျင်း ပညာရပ်များ ဆွေးနွေးရန် အကြောင်းပြချက်ဖြင့် စုယွီ ၏ မှော်လက်နက် နန်းတော် အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားကြ၏။

တာအိုဆရာ ထျန်းယွီ ၏ အလွန်တရာ သိချင် စိတ်လှုပ်ရှားနေသော အကြည့်များ အောက်တွင်၊ စုယွီ သည် ချီ သန့်စင်ရေး အိုး ကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး စိတ်အာရုံ တစ်ချက် လှုပ်ရှားလိုက်ရာ... နို့နှစ်ရောင် ကောင်းကင် ခြင်ဆီ ဝိညာဉ် အရည် အစုအဝေး လေးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

ထိုမျှ များပြားလှသော ဝိညာဉ် အရည် များကို မြင်လိုက်ရသောအခါ တာအိုဆရာ ထျန်းယွီ ၏ သူငယ်အိမ်များမှာ ပြင်းထန်စွာ ကျုံ့ဝင်သွားပြီး အကြီးအကျယ် တုန်လှုပ်သွားကာ အော်လိုက်မိ၏။

“အလို... ဒီလောက်တောင် အများကြီးလား”

'သေစမ်း... ငါ့တပည့် က ဘယ်လို လုပ်ပြီး ဒီလောက် အများကြီး ရလာတာလဲ... ဟိုကောင်တွေက မျက်လုံး အကန်းတွေများလား'

ရေတွက်ကြည့်လိုက်သော အခါ ဝိညာဉ် အရည် စုစုပေါင်း (၈၉) စက် တိတိ ရှိနေသည်။

၎င်းမှာ မူလဝိညာဉ် အဆင့် နှင့် ဝိညာဉ်ခွဲထွက်ခြင်း အဆင့် အရှင်သခင်ကြီး များ၏ ဝိညာဉ်များကို ကုစားပေးနိုင်သော ထိပ်တန်း ကောင်းကင်ဘုံ ရတနာ ပင် ဖြစ်၏။ အရည် တစ်စက်စီတိုင်းမှာ အလွန်တရာ အဖိုးတန်လှသည်။

(၈၉) စက် ဟူသော ပမာဏ မှာ အလွန် များပြားလွန်းလှသဖြင့်၊ ထိပ်သီး ဂိုဏ်းကြီး (၁၀) ဂိုဏ်း ပင်လျှင် ဤအရာ အတွက် အသေအလဲ တိုက်ခိုက် လုယူကြမည်မှာ သေချာလှ၏။

“ရှူး...”

ထိုအကြောင်းကို တွေးတောမိလိုက်သောအခါ တာအိုဆရာ ထျန်းယွီ သည် အေးစက်သော လေများကို ပြင်းပြင်း တစ်ချက် ရှူသွင်းလိုက်မိသည်။ သူသည် အံ့အားသင့်စွာဖြင့် သူ၏ တပည့်ငယ်လေး ကို စိုက်ကြည့်နေမိ၏။ စုယွီ တစ်ယောက် ဤရတနာကို မည်သို့ ရှာဖွေ တွေ့ရှိခဲ့သည် ဆိုတာကို သူ လုံးဝ နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေရ၏။

ထို့အပြင် ကောင်းကင် မိုးကြိုး ကြွက် မိစ္ဆာဘုရင် ကို လွှတ်ပြီး ဤမျှ တိတ်တဆိတ် ရယူနိုင်ခဲ့သည် မဟုတ်ပါလော။

“ကျွန်တော် အကုန်လုံး မယူလာခဲ့ပါဘူး... အဲဒီမှာ နှစ်စက်ခွဲ ချန်ထားခဲ့တယ်”

စုယွီ သည် ပြုံးလျက် ဆက်ပြောလိုက်ပါသည်။

“ယွီလုံ နန်းတော် က အဖွဲ့က အဲဒီ တောင်ထွတ် ပေါ်မှာ ရှိနေတာလေ... ခုနက မြေငလျင် လှုပ်သွားတဲ့ အသံကြောင့် သူတို့ မြေအောက် လှိုဏ်ဂူ ဆီကို ဆင်းသွားလောက်ပြီ... တကယ်လို့ သူတို့သာ အဲဒီ နှစ်စက်ခွဲ ကို တွေ့သွားရင်... တခြား ဂိုဏ်း တွေ၊ ကျင့်ကြံသူ တွေနဲ့ ရင်ဆိုင်ဖို့ ယုံကြည်မှု ရှိသွားမှာ သေချာတယ်”

'ဟဲဟဲ... အဲဒီ နှစ်စက်ခွဲလေး နဲ့တင် သူတို့ အချင်းချင်း သတ်ကြဖြတ်ကြတာ ကြည့်လို့ ကောင်းတော့မှာပဲ... ငါကတော့ ခလောက်ဆန်ပေးခဲ့တာပဲ'

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ တာအိုဆရာ ထျန်းယွီ ၏ မျက်ဝန်းများမှာ မှေးစင်းသွားပြီး စုယွီ ကို ခေတ္တမျှ စူးစိုက်ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

“သူတို့က မင်းကို ဘယ်တုန်းက လာစော်ကားသွားလို့လဲ... မင်းက သူတို့ကို အသေတွန်းပို့ နေတာပဲ”

'ဒီကောင်လေး က ကြည့်ရတာသာ ရိုးရိုးလေး... အကြံက တော်တော် ယုတ်မာတာပဲ... ဟဲ၊ ငါ သဘောကျတယ်'

စုယွီ သည် အရှင်သခင်ဆယ်ပါး အင်မော်တယ် မြို့တော် တွင် ယွီလုံ နန်းတော် မှ တပည့် အချို့နှင့် တွေ့ဆုံခဲ့ရသည့် အကြောင်းကို ပြောပြလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူသည် ဝိညာဉ် အရည် ကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်၏။

“ဆရာ... ဒီ ဝိညာဉ် အရည် လေးတွေ က ဆရာ့ရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်း အဆင့် ကို ပြန်လည် ကုစားတဲ့ နေရာမှာ အထောက်အကူ ဖြစ်နိုင်မလား ခင်ဗျာ”

အခန်း (၅၀၀) - လွယ်ကူစွာ ရတနာလုယူခြင်း၊ ယွီလုံ နန်းတော် ၏ ဘေးဒုက္ခ (အပိုင်း - ၅)

တာအိုဆရာ ထျန်းယွီ သည် မနေနိုင်တော့ဘဲ ရေရွတ်လိုက်သည်။

“ဒါက အရမ်း များလွန်းတယ်... ပမာဏက သိပ်များလွန်းတယ်”

“ငါ့အတွက်က ဝိညာဉ် အရည် နည်းနည်းလေးပဲ လိုတာ... အလွန်ဆုံး ဆယ်စက် အောက်ပေါ့... အဲဒီလောက်ဆို ငါ့ဒဏ်ရာတွေ ပြန်ကောင်းလာဖို့ လုံလောက်ပြီ”

“ဒါပေမဲ့... ဘယ်လောက် အတိုင်းအတာ အထိ ပြန်ကောင်းလာမလဲ ဆိုတာကတော့ စမ်းကြည့်မှပဲ သိရမှာပေါ့”

“ဆရာ... ဒါဆို ဒီပစ္စည်းကို လောလောဆယ် ဆရာပဲ သိမ်းထားလိုက်ပါ”

စုယွီ သည် ကောင်းကင် ခြင်ဆီ ဝိညာဉ် အရည် များကို တာအိုဆရာ ထျန်းယွီ ထံသို့ လှမ်းပေးရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း၊ တာအိုဆရာ ထျန်းယွီ က သူ့အား တားဆီးလိုက်သည်။

“မလောပါနဲ့... မင်းရဲ့ ဒီအိုးက သာမန် မဟုတ်ဘူးကွ... ကောင်းကင် ခြင်ဆီ ဝိညာဉ် အရည် ရဲ့ ရနံ့ကို လုံးဝ ဖုံးကွယ်ထားနိုင်တယ်... မင်း ပစ္စည်းတွေကို အရင် ပြန်သိမ်းထားလိုက်”

တာအိုဆရာ ထျန်းယွီ က ညွှန်ကြားလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် မန္တန် တစ်ခုကို ရွတ်ဆိုကာ သူတို့ နှစ်ဦးစလုံး၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ သူစိမ်း ရနံ့များကို ဖယ်ရှား သန့်စင်ပစ်လိုက်သည်။

ခဏအကြာတွင်တော့ ဝမ်းသာ ပီတိ ဖြစ်နေမှုများကို ဖိနှိပ်ကာ သူသည် တည်ငြိမ်မှုကို ပြန်လည် ရရှိသွားသည်။

တာအိုဆရာ ထျန်းယွီ သည် သေသေချာချာ စဉ်းစား တွေးတောလျက် ပြောလိုက်သည်။

“ငါ့ဒဏ်ရာတွေကို ကုစားဖို့ အတွက် ဒီလောက် အများကြီး မလိုပါဘူး... အချိန်တန်ရင် ငါ့အတွက် နည်းနည်း ဖယ်ထားပြီး... နန်းတော်သခင်ကြီး ဆီကိုလည်း နည်းနည်း သွားပေးရမယ်... အရေးပေါ် လိုအပ်လာရင် သုံးလို့ ရအောင်လို့လေ”

“ကျန်တဲ့ ကောင်းကင် ခြင်ဆီ ဝိညာဉ် အရည် တွေ ကတော့...”

သူသည် စကားဖြင့် ဖော်ပြ၍ မရနိုင်လောက်အောင် စိတ်သက်သာရာ ရသွားသော အကြည့်ဖြင့် စုယွီ အား ကြည့်ကာ ဆိုလိုက်သည်။

“ကျန်တဲ့ ကောင်းကင် ခြင်ဆီ ဝိညာဉ် အရည် တွေကိုတော့ မင်းအတွက်ပဲ မင်း သိမ်းထားလိုက်တော့”

“စိတ်ချပါ... အင်မော်တယ် နန်းတော် က မင်းရဲ့ ဒီ ကျေးဇူးကို ဘယ်တော့မှ မေ့မှာ မဟုတ်ဘူး”

စုယွီ က ကပျာကယာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။

“ဆရာ ရယ်... ဆရာ သိနေတာနဲ့တင် လုံလောက်နေပြီ မဟုတ်ဘူးလား... တကယ်လို့များ တခြား လူတွေက ဒါကို ကျွန်တော် ယူလာမှန်း သိသွားရင်...”

'ဟာ... ကျွန်တော်က နာမည် မထွက်ချင်ပါဘူး ဆိုမှ... နာမည် ထွက်သွားရင် ကျွန်တော့် နောက်ကို လူတွေ တကောက်ကောက် လိုက်ပြီး လုပ်ကြံကြတော့မှာပေါ့... အေးဆေး နေချင်ပါတယ် ဆိုမှ'

“စိတ်မပူပါနဲ့ကွာ”

တာအိုဆရာ ထျန်းယွီ သည် သဘောကျစွာ ရယ်လိုက်သည်။

“နန်းတော်သခင်ကြီး ကို ငါ သွားပေးရင်တောင်... ဒါကို ငါပဲ ရှာတွေ့ခဲ့တာပါ လို့ ပြောလိုက်လို့ ရတာပဲ မဟုတ်လား... မင်းက နာမည် မထွက်ချင်ဘူး ဆိုရင်... ငါ ကွယ်ပေးထားလို့ ရပါတယ်”

“ဒါပေမဲ့ မင်းက နှုတ်ပိတ်နေချင်တယ် ဆိုပေမဲ့လည်း... ဒီ ကောင်းကင် ခြင်ဆီ ဝိညာဉ် အရည် တွေကို ရလာတဲ့ မင်းရဲ့ ကုသိုလ် ကတော့ တော်တော်လေး ကြီးမားတယ်ကွ”

“အင်မော်တယ် နန်းတော် ကို ပြန်ရောက်ရင် မင်း ဘာလိုချင်လဲ ဆိုတာကို သေချာ စဉ်းစားထား”

“တကယ်လို့ ဖြစ်နိုင်မယ် ဆိုရင်... နန်းတော်သခင်ကြီး ဆီကနေ ငါ သွားတောင်းပေးမယ်”

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ စုယွီ ၏ မျက်ဝန်းများမှာ တောက်ပသွားပြီး မနေနိုင်တော့ဘဲ လေသံတိုးတိုးဖြင့် မေးလိုက်သည်။

“ဆရာ... တကယ်လို့များ ဝိညာဉ် အရည် တွေ အကုန်လုံးကို အင်မော်တယ် နန်းတော် ကို ပေးလိုက်မယ် ဆိုရင်... ဘာတွေများ ပြန်လဲလို့ ရနိုင်မလဲ ဟင်”

ခေတ္တမျှ စဉ်းစား တွေးတောပြီးနောက် တာအိုဆရာ ထျန်းယွီ က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

“စီမံခန့်ခွဲရေး ခန်းမဆောင် မှာ သိမ်းထားတဲ့ ပစ္စည်းတွေကိုတော့ လဲလို့ ရနိုင်လောက်တယ်ကွ”

“အကုန်လုံးကို အင်မော်တယ် နန်းတော် ကို ပေးလိုက်ဖို့ ကတော့ မလိုပါဘူးကွာ... ကောင်းကင် ခြင်ဆီ ဝိညာဉ် အရည် ဆိုတာက ကံကြမ္မာ ပါမှသာ ရှာတွေ့နိုင်တဲ့ ပစ္စည်းမျိုး... မင်း အနေနဲ့ နောင်တစ်ချိန် လိုအပ်လာရင် သုံးလို့ ရအောင် နည်းနည်းပါးပါးတော့ ချန်ထားသင့်တယ်”

“နောင်တစ်ချိန် အတွက် မချန်ထားဘူး ဆိုရင်တောင်မှ... ကောင်းကင် ခြင်ဆီ ဝိညာဉ် အရည် ကို သုံးပြီး မင်းရဲ့ ဝိညာဉ် စွမ်းရည်တွေ တိုးတက်လာအောင် လုပ်လို့ ရသေးတယ်လေ”

“ဒါက မင်းအတွက် အများကြီး အကျိုးရှိစေမှာ သေချာတယ်... မင်းရဲ့ ရွှေအမြုတေ ကို သန့်စင်တဲ့ နေရာမှာလည်း ပိုပြီး မြန်ဆန်လာစေနိုင်တယ်”

အမှန်တကယ်တွင် စုယွီ သိချင်နေခဲ့သည်မှာ ထို ဝိညာဉ် အရည်များဖြင့် စတုတ္ထအဆင့် လျှို့ဝှက် နယ်မြေ တစ်ခုကို လဲလှယ်၍ ရနိုင်မည်လား ဆိုသည်ကိုပင် ဖြစ်၏။ သို့သော်လည်း သူ၏ လက်ရှိ အစွမ်းအစ ဖြင့်... အင်မော်တယ် နန်းတော် ၏ နယ်မြေ ပြင်ပတွင် ရှိသော စတုတ္ထအဆင့် လျှို့ဝှက် နယ်မြေ တစ်ခုကို လဲလှယ် ရယူလိုက်မည် ဆိုပါက...

ထိုနယ်မြေကို သူ ကာကွယ် စောင့်ရှောက်နိုင်ပါ့မလား။

အခြားသော အင်အားစုများ သို့မဟုတ် ကျင့်ကြံသူများသည် အင်မော်တယ် နန်းတော် ကဲ့သို့သော ကျားကြီး ၏ ပါးစပ်ထဲမှ အစာကို လုယူရဲမည် မဟုတ်သော်ငြားလည်း။

သူ၏ ပစ္စည်းများကို ဝင်ရောက် လုယက်ရန် ဝန်လေးနေကြမည် မဟုတ်ချေ။

'ဖြည်းဖြည်းပေါ့... ဖြည်းဖြည်းချင်း သွားတာပေါ့... နောက်မှပဲ လဲလို့ ရမလား ကြည့်ကြတာပေါ့... ငါ့ရဲ့ လက်ရှိ အစွမ်းအစ နဲ့ကတော့ အင်မော်တယ် နန်းတော် ထဲမှာပဲ အေးအေးဆေးဆေး ကျင့်ကြံနေတာက ပိုပြီး သင့်တော်ပါတယ်'

'ငါ မူလဝိညာဉ် အဆင့် ကို ရောက်သွားမှပဲ... စတုတ္ထအဆင့် လျှို့ဝှက် နယ်မြေ ကို လဲဖို့ စဉ်းစားတော့မယ်'

စုယွီ သည် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများကို ငြိမ်သက်သွားစေရန် သက်ပြင်း တစ်ချက်ကို ဖွဖွလေး ရှူထုတ်လိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် တာအိုဆရာ ထျန်းယွီ က ပြောလိုက်သည်။

“ငါတို့ ခဏနေရင် အပြင်ထွက်ပြီး... ဘာတွေ ပွက်လောရိုက် နေလဲ ဆိုတာ သွားကြည့်ကြရအောင်... တကယ်လို့ ငါတို့က ဒီလောက် ဆူညံနေတာကို ဘာမှ မသိသလို နေနေမယ် ဆိုရင်... နည်းနည်းတော့ ထူးဆန်းနေလိမ့်မယ်”

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ စုယွီ ၏ စိတ်ထဲတွင် တောင်ထိပ်ပေါ်ရှိ ယွီလုံ နန်းတော် မှ လူများကို ချက်ချင်း သတိရသွားပြီး၊ သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ခပ်ဖွဖွ အပြုံးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

“ဟုတ်ကဲ့ပါ ဆရာ”

'ဟဲဟဲ... အဲဒီကောင်တွေ အခုလောက်ဆို ဘယ်လို မျက်နှာမျိုးတွေ များ ဖြစ်နေမလဲ မသိဘူး... တွေးကြည့်ရုံနဲ့တင် ရယ်ချင်နေပြီ'

ခဏအကြာတွင်တော့ တာအိုဆရာ ထျန်းယွီ နှင့် စုယွီ တို့သည် မှော်လက်နက် နန်းတော် အတွင်းမှ ထွက်လာခဲ့ကြသည်။

အပြင်ဘက်တွင်မူ၊

လော့ချန်ယွီ၊ ကျန်းမန်သဲ့ နှင့် ကျန်းမန်ယောင် တို့သည် အင်မော်တယ် ဂူစံအိမ်ကြီးကို သေသေချာချာ ရှင်းလင်းထားပြီး ဖြစ်ရာ၊ နေရာ တစ်ခုလုံးမှာ အသစ်စက်စက် အတိုင်း ဖြစ်နေတော့၏။ တစ်ချိန်က ရှေးဟောင်း အငွေ့အသက်များ နှင့် အိုမင်း ဟောင်းနွမ်းမှုများ ပြည့်နှက်နေခဲ့သော လေထုမှာလည်း ယခုအခါတွင် အတော်လေး လတ်ဆတ် သန့်စင်သွားခဲ့ချေပြီ။

ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ တာအိုဆရာ ထျန်းယွီ သည် လော့ချန်ယွီ၊ ကျန်းမန်သဲ့ နှင့် ကျန်းမန်ယောင် တို့၏ လျင်မြန် ဖျတ်လတ်ပြီး ကျွမ်းကျင်လှသော လက်ရာများကို ချီးကျူး စကား ဆိုလိုက်သည်။

“သွားကြစို့... ဟိုဘက်မှာ ဘာတွေ ဖြစ်နေလဲ သွားကြည့်ကြတာပေါ့”

တာအိုဆရာ ထျန်းယွီ သည် သူတို့ အဖွဲ့ကို ဦးဆောင်ကာ တောင်ကုန်းငယ် ပေါ်မှ ဆင်းလာခဲ့ပြီး၊ ယွီလုံ နန်းတော် မှ လူများ ရှိနေသော နေရာဆီသို့ ပျံသန်း သွားကြသည်။

လမ်းခရီးတွင် အခြားသော ဂိုဏ်းများမှ လူအများအပြား သည်လည်း ထိုနေရာဆီသို့ အသီးသီး သွားရောက်နေကြသည်ကို တွေ့ရ၏။

တာအိုဆရာ ထျန်းယွီ၊ အရှင်သခင်ကြီး ခြောက်မြီး မြေခွေး၊ စုယွီ နှင့် အခြားသော မြေကမ္ဘာအင်မော်တယ်နန်းတော် မှ လူများ ပါဝင်သော အဖွဲ့ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ၊ လူတိုင်း၏ မျက်နှာ အမူအရာများမှာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားကြပြီး ဘေးသို့ ဖယ်ပေးကာ လမ်းဖယ်ပေးကြသည်။ မည်သူကမျှ သူတို့၏ လမ်းကို မပိတ်ဆို့ရဲကြချေ။

စုယွီ နှင့် သူ၏ အဖွဲ့ဝင် (၆) ဦး ယွီလုံ နန်းတော် မှ လူများ ရှိနေသော တောင်ထွတ် သို့ ရောက်ရှိသွားချိန်တွင်၊ ယွီလုံ နန်းတော် မှ လူရှစ်ယောက်သည် မြေအောက် လှိုဏ်ဂူ အတွင်းမှ ယခုလေးတင် ထွက်လာခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်၏။

မျှော်လင့်ထားသည့် အတိုင်းပင်၊ အရှင်သခင်ကြီး ပိုင်ယန် နှင့် သူ၏ အဖွဲ့ဝင် ရှစ်ယောက်စလုံးမှာ တောင်ပေါ်တွင် သူတို့ကို စောင့်ဆိုင်းနေကြသော ဂိုဏ်း အသီးသီး မှ လူများ၏ ဝိုင်းရံထားခြင်းကို ခံလိုက်ကြရ၏။

“အရှင်သခင်ကြီး ပိုင်ယန်... ခင်ဗျားတို့ ယွီလုံ နန်းတော် က အောက်မှာ ရတနာ တစ်ခုခုများ ရှာတွေ့ခဲ့လား”

“အရှင်သခင်ကြီး ပိုင်ယန်... ဒီခေတ်ကြီးမှာ အကုန်လုံးကို ကိုယ် တစ်ယောက်တည်း သိမ်းပိုက်ဖို့ ကြိုးစားတာက ခေတ်မစားတော့ဘူး ဗျ... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်တော်တို့ ကလည်း ဒီအထိ လာပြီးမှ လက်ဗလာ နဲ့ ပြန်ရမယ် ဆိုရင်တော့... သိပ်ပြီး ပျော်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး... ကျွန်တော်တို့ မပျော်ရင်... ခင်ဗျား လည်း ယွီလုံ နန်းတော် ကို ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် နဲ့ ပြန်နိုင်ပါ့မလား”

“ဟေ... ဒါနဲ့... အရှင်သခင်ကြီး ပိုင်ယန် ဆီကနေ ထူးဆန်းတဲ့ ဝိညာဉ် ရနံ့လေး တစ်ခု နဲ့ ဆန်းကြယ်တဲ့ ရနံ့လေး ရနေသလိုပဲ... အဲဒါများ ကောင်းကင် ခြင်ဆီ ဝိညာဉ် အရည် များလား”

အရှင်သခင်ကြီး ပိုင်ယန် နှင့် သူ၏ အဖော် ရှစ်ယောက်စလုံးမှာ တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြသည်။ အချိန်တိုလေး အတွင်းမှာပင် သူတို့၏ ယွီလုံ နန်းတော်အပြင်၊ အင်မော်တယ် တစ်သောင်း နန်းတော်၊ လီဟော့ ကျောင်းတော်၊ ကျိုလင် အင်မော်တယ် တောင်တန်း စသည့် ဂိုဏ်းကြီး (၅) ဂိုဏ်း မှ လူများ သည် ဤ တောင်ထွတ် ပေါ်တွင် စုဝေး ရောက်ရှိနေကြတော့၏။

အဓိက ဂိုဏ်းကြီး (၅) ဂိုဏ်း အပြင်၊ အခြားသော အင်အားစု ဆယ်ခုကျော်ခန့် လည်း ရှိနေသေး၏။ အရပ်လေးမျက်နှာမှ လူများ စုဝေး ရောက်ရှိလာကြရာ၊ မူလဝိညာဉ် အဆင့် အရှင်သခင်ကြီး ဆယ်ပါးကျော်ခန့်ပင် ပါဝင်သည်။ သူတို့ အားလုံး၏ အကြည့်များမှာ အရှင်သခင်ကြီး ပိုင်ယန် ထံသို့သာ စူးစိုက် ကျရောက်နေကြသည်။

တစ်စုံတစ်ယောက်က အရှင်သခင်ကြီး ပိုင်ယန် ထံမှ ကောင်းကင် ခြင်ဆီ ဝိညာဉ် အရည် ၏ ရနံ့ကို အာရုံခံ မိသွားသည် ဟု ပြောလိုက်သောအခါ၊ လူအုပ်ကြီး အတွင်း၌ တီးတိုး ရေရွတ်သံများ ထွက်ပေါ်လာတော့၏။

'ဟဲဟဲ... ပွဲကတော့ စပြီဟေ့... ငါတို့ ကောင်တွေ ဘယ်လို ဖြေရှင်းကြမလဲ ကြည့်ရသေးတာပေါ့... တကယ်လို့ ပါးစပ် မစောင့်စည်းရင်တော့ ဒီတောင်ပေါ်မှာပဲ အရိုးထုတ် သွားရမယ် ထင်တယ်’

အခန်း (၅၀၁) - လွယ်ကူစွာ ရတနာလုယူခြင်း၊ ယွီလုံ နန်းတော် ၏ ဘေးဒုက္ခ (အပိုင်း - ၆)

အင်မော်တယ် တစ်သောင်း နန်းတော် အပါအဝင် ထိပ်သီး အင်မော်တယ် ဂိုဏ်းကြီး (၅) ဂိုဏ်းမှ မူလဝိညာဉ် အဆင့် အရှင်သခင်ကြီး များအားလုံး၏ တောက်ပနေသော မျက်ဝန်းများမှာ အရှင်သခင်ကြီး ပိုင်ယန် ထံသို့သာ စူးစိုက် ကျရောက်နေကြသည်။

“ဟွန်း...”

အရှင်သခင်ကြီး ပိုင်ယန် ၏ မျက်နှာမှာ အတော်လေး ပျက်ယွင်းနေ၏။ သူသည် ထိုလူများကို အလျှော့ပေးမည့် အရိပ်အယောင် လုံးဝ မပြဘဲ၊ ဒေါသတကြီး နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ကာ ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

“ကောင်းကင် ခြင်ဆီ ဝိညာဉ် အရည် ဟုတ်လား... ဘယ်က ကောင်းကင် ခြင်ဆီ ဝိညာဉ် အရည် လဲ... ငါတို့ အောက်မှာ အနှံ့ လျှောက်ရှာခဲ့တာ ဘာမှကို မတွေ့ခဲ့ရဘူး... အောက်က ကောင်းကင် ခြင်ဆီ ဝိညာဉ် အရည် တွေကို တစ်ယောက်ယောက်က အရင် လာယူသွားတာ ကြာလှပြီကွ”

သူသည် အင်မော်တယ် တစ်သောင်း နန်းတော် နှင့် အခြားသော ဂိုဏ်းများမှ မူလဝိညာဉ် အဆင့် အရှင်သခင်ကြီး များကို ပြန်လည် စူးစိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး၊ သူ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် ဒေါသ မီးတောက်များ တောက်လောင်လာကာ မေးလိုက်သည်။

“ဘယ်ကောင်က ငါတို့ ယွီလုံ နန်းတော် ကို လာပြီး ကလိမ်ကကျစ် လုပ်သွားတာလဲ”

'တောက်... ဘယ်ကောင် ငါတို့ကို လာပြီး ဖောင်းထုသွားတာလဲ... မိလို့ကတော့ အရိုးပါ အဆစ်ချိုးပစ်မယ်'

သူ၏ စကားဆုံးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်၊ မူလဝိညာဉ် အဆင့် အရှင်သခင်ကြီး များထဲမှ တစ်ပါးမှာ မနေနိုင်တော့ဘဲ ဒေါသတကြီး ရယ်လိုက်တော့သည်။

မီးတောက် အနီရောင် ဝတ်ရုံကို ဆင်မြန်းထားသော မီးတောက် နန်းတော် မှ မူလဝိညာဉ် အဆင့် အရှင်သခင်ကြီး တစ်ပါးသည် သရော်လှောင်ပြောင်စွာ ရယ်လိုက်ပြီး ဆိုလိုက်သည်။

“အရှင်သခင်ကြီး ပိုင်ယန်... ခင်ဗျား က ကျွန်တော်တို့ကို အရူးတွေများ မှတ်နေတာလား... ကောင်းကင် ခြင်ဆီ ဝိညာဉ် အရည် မရှိဘူး ဟုတ်လား”

“ဒါဆို ခင်ဗျား ဆီကနေ ထွက်နေတဲ့ ဝိညာဉ် အရှိန်အဝါ တွေ နဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ ရနံ့ တွေက ဘာတွေလဲ”

“စကားတွေ အများကြီး ပြောမနေနဲ့တော့... ခင်ဗျား ရလာတဲ့ ပစ္စည်းတွေကို ထုတ်ပေးပြီး ကျွန်တော်တို့ အားလုံး အညီအမျှ ခွဲယူမလား... ဒါမှမဟုတ် ခင်ဗျား ကို အရင်ဆုံး သတ်ပြီးမှ ကျွန်တော်တို့ ဘာသာ ကျွန်တော်တို့ ခွဲယူရမလား... ရွေး”

“ဒါပေမဲ့ အဲဒီ အချိန်ကျရင်တော့... ခင်ဗျား တို့ ယွီလုံ နန်းတော် က ဘာတစ်ခုမှ ရတော့မှာ မဟုတ်ဘူးနော်”

အရှင်သခင်ကြီး ပိုင်ယန် သည် ထိုလူကို အလွန်တရာ အော့နှလုံးနာသော အကြည့်ဖြင့် စူးစိုက်ကြည့်ကာ ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်လိုက်၏။

“ငါ... ခန်းမဆောင် သခင် တစ်ယောက် အနေနဲ့ ပြောပြီးပြီလေ... အောက်မှာ ဘာ ကောင်းကင် ခြင်ဆီ ဝိညာဉ် အရည် မှ မရှိတော့ဘူး လို့... တစ်ယောက်ယောက်က ငါတို့ထက် အရင် ရောက်လာပြီး အကုန် ယူသွားတာကွ”

“ငါ အခုလိုတွေ ရှင်းပြနေတာက ငါတို့ ယွီလုံ နန်းတော် က မင်းတို့ကို ကြောက်နေလို့ မဟုတ်ဘူးနော်... ဘာလဲ... မီးတောက် နန်းတော်... မင်းက ငါတို့ ယွီလုံ နန်းတော် နဲ့ သေသည်အထိ တိုက်ပွဲ ဆင်နွှဲချင်နေတာလား”

'ကျစ်... ဒီကောင်တွေကတော့ လူကို သက်သက် လာပြီး ဂွင်ဆင်နေတာပဲ... အောက်မှာ ဘာမှ မရှိပါဘူး ဆိုမှ'

“ဝုန်း...”

မီးတောက် နန်းတော် မှ မူလဝိညာဉ် အဆင့် အရှင်သခင်ကြီး မှာ အလွန် ဒေါသကြီးသူ တစ်ဦး ဖြစ်၏။ ထိုစကားများကို ကြားလိုက်ရသောအခါ၊ သူသည် အရှင်သခင်ကြီး ပိုင်ယန် အား ဒေါသတကြီး စူးစိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး၊ သူ၏ မူလဝိညာဉ် အဆင့် အရှိန်အဝါကြီးမှာ ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲ ထွက်ပေါ်လာကာ... မျက်စိတစ်မှိတ် အတွင်းမှာပင် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး၏ အနေအထားမှာ ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

“လာလေကွာ... ငါတို့ မီးတောက် နန်းတော် က မင်းတို့ ယွီလုံ နန်းတော် ကို ကြောက်နေမယ် ထင်လို့လား”

“နေကြပါဦး... နေကြပါဦး... တာအို မိတ်ဆွေ တို့... စိတ်အေးအေး ထားကြပါဦး ဗျာ”

အင်မော်တယ် တစ်သောင်း နန်းတော်၊ ကျိုလင် အင်မော်တယ် တောင်တန်း နှင့် အခြားသော အင်အားစုများမှ မူလဝိညာဉ် အဆင့် အရှင်သခင်ကြီး များသည် ကပျာကယာ ဝင်ရောက် ဖျန်ဖြေပေးကြသည်။

တာအိုဆရာ ထျန်းယွီ၊ စုယွီ၊ လော့ချန်ယွီ၊ အရှင်သခင်ကြီး ခြောက်မြီး မြေခွေး နှင့် အခြားသူများသည် ကျန်ရှိနေသော အခင်းအကျင်း များနှင့် ချိပ်ပိတ် အတားအဆီး များကို ဖြတ်သန်း လာခဲ့ကြစဉ်၊ အရှင်သခင်ကြီး ပိုင်ယန် သည် သူ ရရှိခဲ့သော ကောင်းကင် ခြင်ဆီ ဝိညာဉ် အရည် နှစ်စက်ခွဲ ကို ဒေါသတကြီး ထုတ်ပြလိုက်တော့၏။... သူ၏ မျက်နှာမှာ ဒေါသကြောင့် မည်းမှောင်နေ၏။

“အောက်မှာ ဒီ ကောင်းကင် ခြင်ဆီ ဝိညာဉ် အရည် နှစ်စက်ခွဲ လောက်ပဲ ကျန်တော့တာကွ... ယုံချင် ယုံ... မယုံချင် နေ”

“မယုံတဲ့ ကောင်တွေ ရှိရင် လာခဲ့... ချကြတာပေါ့”

'လခွမ်း... ရတာက နှစ်စက်ခွဲ... ဖြေရှင်းနေရတာက တောင်လောက်... ငါ့နှယ် ဒုက္ခပါပဲကွာ'

“ဝုန်း...”

ဤတစ်ကြိမ်တွင်တော့ မီးတောက် နန်းတော် မှ အရှင်သခင်ကြီး မှာ လုံးဝ ဆက်လက် သည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ စတင် တိုက်ခိုက်တော့သည်။ မျက်စိတစ်မှိတ် အတွင်းမှာပင် ဧရာမ မီးတောက် ပင်လယ်ကြီး တစ်ခုသည် အရှင်သခင်ကြီး ပိုင်ယန် နှင့် သူ၏ အဖော် ရှစ်ယောက်စလုံးကို ဝါးမျိုသွားတော့၏။ မူလဝိညာဉ် အဆင့် စစ်မှန်သော မီးတောက်ကြီး အောက်တွင် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးပင် လှိုင်းထသွားပြီး ပျက်စီးတော့မည့်အလား ထင်မှတ်ရ၏။

“ထျန်းလီ... ငါ မင်းကို သည်းခံနေတာ တော်တော် ကြာနေပြီနော်”

အရှင်သခင်ကြီး ပိုင်ယန် က ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

“ငါ့ရဲ့ ကောင်းကင် ခြင်ဆီ ဝိညာဉ် အရည် ကိုများ တစ်ယောက်တည်း သိမ်းပိုက်ချင်နေတယ်ပေါ့... ပိုင်ယန်... မင်းက တကယ် သေချင်နေတာပဲ”

မီးတောက် နန်းတော် မှ အရှင်သခင်ကြီး ကလည်း မိုးခြိမ်းသံ ကဲ့သို့ ကျယ်လောင်စွာ ဟိန်းဟောက် ပြန်လည် တုံ့ပြန်လိုက်သည်။

မျက်စိတစ်မှိတ် အတွင်းမှာပင်၊

ထိုနေရာရှိ လူအားလုံးသည် တိုက်ပွဲ၏ အရှိန်အဝါများမှ ကင်းလွတ်စေရန် လျင်မြန်စွာ နောက်ဆုတ်လိုက်ကြသည်။ အရှင်သခင်ကြီး နှစ်ပါး၏ တိုက်ပွဲ အတွင်း၊ တစ်ဖက်မှာ မီးတောက် မီးလျှံများ ဖုံးလွှမ်းနေပြီး၊ အရှင်သခင်ကြီး ပိုင်ယန် မှာ မီးတောက်များ အောက်တွင် လုံးဝ ဝါးမျိုခံလိုက်ရသည့်နှယ် ရှိ၏။

သို့သော်လည်း မီးတောက် ၏ အလယ်ဗဟိုတွင် အဆက်မပြတ် ဆူပွက် လှုပ်ခတ်နေသည်။ လူအများအပြား ၏ မျက်နှာ အမူအရာများကို အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားစေလောက်သည့် အစွမ်းထက်လှသော ဝိညာဉ် အရှိန်အဝါ တစ်ခုသည် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး တစ်ခုလုံးသို့ ရိုက်ခတ်သွားတော့၏။

ခဏအကြာတွင်၊

မီးတောက် နန်းတော် မှ မူလဝိညာဉ် အဆင့် အရှင်သခင်ကြီး ၏ အရှိန်အဝါများမှာ အနည်းငယ် ကသောင်းကနင်း ဖြစ်သွားသည်။ လောက တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံထားသော မီးတောက်များ၏ အရှိန်အဝါမှာလည်း များစွာ အားနည်းသွားသည်။ ထို ဝိညာဉ် စွမ်းအားကြီး နှစ်ခုမှာ အပြင်းအထန် ရင်ဆိုင် တိုက်ခိုက်နေကြခြင်း ပင် ဖြစ်၏။

တာအိုဆရာ ထျန်းယွီ နှင့် အရှင်သခင်ကြီး ခြောက်မြီး မြေခွေး တို့သည် စုယွီ၊ လော့ချန်ယွီ တို့နှင့်အတူ ခပ်လှမ်းလှမ်းမှ နေ၍ ထိုတိုက်ပွဲကို စောင့်ကြည့်နေကြပြီး သူတို့၏ မျက်မှောင်များမှာ အနည်းငယ် ကြုံ့ဝင်နေသည်။

'ဘာလို့ သူတို့ နှစ်ယောက်တည်း ချနေကြတာလဲ'

'ကျန်တဲ့ လူတွေက ဘာလုပ်နေကြတာလဲ... လက်မပါဘူးလား'

တာအိုဆရာ ထျန်းယွီ သည် အင်မော်တယ် တစ်သောင်း နန်းတော် မှ လူစု ရှိရာသို့ မျှော်ကြည့်လိုက်သည်။ ယခုတစ်ကြိမ် အင်မော်တယ် တစ်သောင်း နန်းတော် မှ လူ (၅) ဦး စေလွှတ်လိုက်ပြီး၊ အသက် (၃၀) အရွယ်ခန့် ရှိသော ခရမ်းနုရောင် ဝတ်ရုံကို ဆင်မြန်းထားသည့် လှပသော အမျိုးသမီး တစ်ဦးက ဦးဆောင်လာခြင်း ဖြစ်၏။

ထို အမျိုးသမီးအား ကြည့်ကာ တာအိုဆရာ ထျန်းယွီ က သဘောကျစွာ ရယ်လိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။

“ဇီယွီ... ဒီမှာ ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ... ဘာလို့ ချနေကြတာလဲ”

အင်မော်တယ် တစ်သောင်း နန်းတော် မှ လှပသော အမျိုးသမီး သည် မျက်မှောင် အနည်းငယ် ကြုံ့လိုက်ပြီး တာအိုဆရာ ထျန်းယွီ ရှိရာသို့ အကြည့်ပို့လွှတ်လိုက်သည်။ သူ့ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ၊ သူမ၏ လှပသော မျက်ခုံးလေးများ ပြေလျော့သွားပြီး ပြောလိုက်သည်။

“အော်... စီနီယာ ထျန်းယွီ လည်း ရောက်နေတာကိုး”

ထို့နောက် အရှင်သခင်ကြီး ဇီယွီ သည် တိုက်ခိုက်နေသော လူနှစ်ဦး ကို ကြည့်ကာ ဆက်ပြောလိုက်သည်။

“ယွီလုံ နန်းတော် က အောက်မှာ ကောင်းကင် ခြင်ဆီ ဝိညာဉ် အရည် ကို ရှာတွေ့သွားတယ်... ဒါပေမဲ့ သူတို့ ယူလာတာက နှစ်စက်ခွဲ လောက်ပဲ ရှိတယ်လေ... အဲဒါ ထျန်းလီ က ဒေါသထွက်ပြီး ယွီလုံ နန်းတော် နဲ့ စချတာပဲ”

“ဘာ... ကောင်းကင် ခြင်ဆီ ဝိညာဉ် အရည် ဟုတ်လား... သူတို့ ဒီနေရာကနေ ကောင်းကင် ခြင်ဆီ ဝိညာဉ် အရည် ကို ရှာတွေ့သွားတာလား”

တာအိုဆရာ ထျန်းယွီ သည် အံ့အားသင့်စွာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းများမှာ တောက်ပသွားပြီး အသက်ရှူသံများပင် အနည်းငယ် မြန်ဆန်လာသည့်နှယ် ရှိသည်။

'ဟဲဟဲ... သရုပ်ဆောင် ကောင်းမှ ပီပြင်မှာလေ... ငါက ဘာမှ မသိတဲ့ အတိုင်းလေး ဟန်ဆောင်နေရမယ်'

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်မူ တာအိုဆရာ ထျန်းယွီ ၏ မျက်ဝန်းများမှာ အေးစက်သွားပြီး၊ ထျန်းလီ ခန်းမဆောင် မှ အရှင်သခင်ကြီး ထျန်းလီ နှင့် တိုက်ခိုက်နေသော အရှင်သခင်ကြီး ပိုင်ယန် အား စူးစိုက် ကြည့်လိုက်သည်။

တာအိုဆရာ ထျန်းယွီ ၏ တုံ့ပြန်မှုကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အင်မော်တယ် တစ်သောင်း နန်းတော် မှ အရှင်သခင်ကြီး ဇီယွီ သည် လုံးဝ အံ့အားသင့်သွားခြင်း မရှိချေ။

တစ်ချိန်က တာအိုဆရာ ထျန်းယွီ သည် အပြင်းအထန် ဒဏ်ရာ ရရှိခဲ့ဖူးကြောင်း ကောလာဟလများ ထွက်ပေါ်ခဲ့ဖူးသည်။ မြေကမ္ဘာအင်မော်တယ်နန်းတော် သည် သူ၏ ဒဏ်ရာများကို ကုသရန် အတွက် ဝိညာဉ် ကုစားရေး ရတနာ အချို့ကို အချိန် အတန်ကြာအောင် လိုက်လံ စုဆောင်းပေးခဲ့ရကြောင်း အင်အားစု များစွာက သိရှိထားကြသည်။

ထို့အပြင် ကောင်းကင် ခြင်ဆီ ဝိညာဉ် အရည် မှာလည်း ဝိညာဉ် ဒဏ်ရာများကို ကုစားပေးနိုင်သော ထိပ်တန်း ရတနာများ အနက်မှ တစ်ခု ဖြစ်သည်။

တကယ်လို့သာ တာအိုဆရာ ထျန်းယွီ သည် ကောင်းကင် ခြင်ဆီ ဝိညာဉ် အရည် အချို့ကို ရရှိသွားခဲ့မည် ဆိုပါက...

အရှင်သခင်ကြီး ဇီယွီ သည် စိတ်ထဲမှ တိတ်တဆိတ် တွေးတောနေမိသည်။ မြေကမ္ဘာအင်မော်တယ်နန်းတော် မှ ကောင်းကင် ခြင်ဆီ ဝိညာဉ် အရည် များကို ရယူသွားမည့် ကိစ္စကို ဝင်ရောက် ဟန့်တားသင့် မဟန့်တားသင့် ကိုပင် စဉ်းစားနေမိသည်။ မည်သို့ပင် ဆိုစေကာမူ၊ တစ်ချိန်က တာအိုဆရာ ထျန်းယွီ ၏ အစွမ်းအစ များမှာ အလွန်တရာ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းခဲ့သည် မဟုတ်ပါလော။

မြေကမ္ဘာအင်မော်တယ်နန်းတော် မှလွဲ၍ အခြားသော ထိပ်သီး အင်မော်တယ် ဂိုဏ်း (၉) ဂိုဏ်း အနက်မှ မည်သည့် ဂိုဏ်း ကမျှ မြေကမ္ဘာအင်မော်တယ်နန်းတော် ၏ အင်အားများ ပြန်လည် တောင့်တင်းလာမည်ကို မြင်တွေ့လိုကြမည် မဟုတ်ချေ။

တာအိုဆရာ ထျန်းယွီ သည် အရှင်သခင်ကြီး ပိုင်ယန် အား စူးစိုက်ကြည့်ကာ အေးစက်စက် နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။

“ပိုင်ယန် လေး... မင်းကို ငါ အခွင့်အရေး တစ်ကြိမ် ပေးမယ်... ကောင်းကင် ခြင်ဆီ ဝိညာဉ် အရည် ဆယ်စက် ကို ငါ့ဆီ ပေးလိုက်... ဒါဆိုရင် ငါတို့ ချက်ချင်း နောက်ဆုတ်ပေးမယ်... ဒီကိစ္စမှာ ဘာမှ ထပ်ပြီး ဝင်မပါတော့ဘူး”

“အဲဒီလိုမှ မဟုတ်ရင်တော့... မင်းတို့ ယွီလုံ နန်းတော် က တစ်ယောက်တည်း အကုန် သိမ်းပိုက်ချင်တဲ့ အကျိုးဆက် ကို သေချာ စဉ်းစားထားဖို့ လိုလိမ့်မယ်နော်”

'ဟားဟားဟား... ငါ့တပည့် က ဆယ်စက်တောင် မလိုဘူး ပြောတာပဲ... ဒါပေမဲ့ ငါက အပိုလေး တောင်းထားမှ... တကယ်လို့ သူတို့ဆီမှာ အများကြီး ရှိနေရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ'

“ဝီ...”

တာအိုဆရာ ထျန်းယွီ ထံမှ ထွက်ပေါ်လာသော အရှိန်အဝါ တစ်ခုသည် တိုက်ပွဲဝင်နေသော အရှင်သခင်ကြီး ပိုင်ယန်အာစ ချက်ချင်းပင် ပိတ်‌ဆို့လိုက်တော့သည်။

အရှင်သခင်ကြီး ထျန်းလီ နှင့် တိုက်ခိုက်နေသော အရှင်သခင်ကြီး ပိုင်ယန် ၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် ပျက်ယွင်းသွားရ၏။

ယခုအခါ တာအိုဆရာ ထျန်းယွီ မှာ မူလဝိညာဉ် အစောပိုင်း အဆင့် ကျင့်ကြံခြင်းသာ ရှိတော့သော်ငြားလည်း၊ တာအိုဆရာ ထျန်းယွီ ၏ အရှိန်အဝါများ သူ၏ အပေါ်သို့ ကျရောက်လာသော အခါတွင်မူ၊ ပိုင်ယန် တစ်ယောက် ကျောချမ်းသွားပြီး ကြက်သီးများပင် ထသွားရ၏။ အရှင်သခင်ကြီး ပိုင်ယန် မှာ အလွန်တရာ ဒေါသထွက်သွားပြီး ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

“ငါ ပြောပြီးပြီလေ... ဘာ ကောင်းကင် ခြင်ဆီ ဝိညာဉ် အရည် မှ မရှိတော့ပါဘူး ဆို... သေစမ်း... ဒီ ကောင်းကင် ခြင်ဆီ ဝိညာဉ် အရည် နှစ်စက်ခွဲ ကို လိုချင်တဲ့ ကောင်... ယူသွားလိုက်တော့”

ထိုသို့ ပြောရင်း အရှင်သခင်ကြီး ပိုင်ယန် သည် သူ၏ လက်ထဲရှိ ရှေးဟောင်း ကျောက်စိမ်း သေတ္တာလေးကို တာအိုဆရာ ထျန်းယွီ ရှိရာသို့ ရုတ်တရက် ပစ်ပေါက်လိုက်တော့၏။

သို့သော်လည်း ရှေးဟောင်း ကျောက်စိမ်း သေတ္တာလေးမှာ လမ်းတစ်ဝက်သို့ပင် မရောက်သေးမီ၊ ခရမ်းရောင် အလင်းတန်း တစ်ခုသည် ၎င်းအပေါ်မှ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်မူ ထို ရှေးဟောင်း ကျောက်စိမ်း သေတ္တာလေးသည် အင်မော်တယ် တစ်သောင်း နန်းတော် မှ အရှင်သခင်ကြီး ဇီယွီ ၏ ရှေ့မှောက်သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ချေပြီ။

သို့သော် သူမ သည် ထို ရှေးဟောင်း ကျောက်စိမ်း သေတ္တာလေးကို လှမ်းယူရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင်၊ မျက်စိကျိန်းမတတ် တောက်ပလှသော အဆောင်လက်ဖွဲ့ နှစ်ခုသည် လေထုထဲတွင် ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာပြီး သူမထံသို့ ပစ်မှတ်ထားကာ အရှိန်ပြင်းပြင်းဖြင့် တိုးဝင်လာတော့၏။ မျက်စိတစ်မှိတ် အတွင်းမှာပင် အရှင်သခင်ကြီး ဇီယွီ ၏ မျက်နှာ အမူအရာမှာ အကြီးအကျယ် ပျက်ယွင်းသွား၏။ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် အလင်းတန်း တစ်ခု အဖြစ် အသွင်ပြောင်းသွားကာ ကျန်ရှိနေသော လူလေးယောက်ကိုပါ ခေါ်ဆောင်လျက် ထိုနေရာမှ အလျင်စလို ထွက်ပြေးသွားတော့သည်။

တာအိုဆရာ ထျန်းယွီ သည် အေးစက်စက် နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး ဒေါသတကြီး ကြိမ်းမောင်းလိုက်သည်။

“ငါ့ ပစ္စည်းကိုများ လာလုရဲတယ်ပေါ့... ဇီယွီ... မင်းက တကယ် အကျင့်စာရိတ္တ မရှိတာပဲ”

ထိုအရာများမှာ စတုတ္ထအဆင့် ထိပ်တန်း တိုက်ခိုက်ရေး အဆောင်လက်ဖွဲ့ နှစ်ခု ပင် ဖြစ်၏။

သို့သော်လည်း အရှင်သခင်ကြီး ဇီယွီ ထွက်ပြေး လွတ်မြောက်သွားပြီးနောက်၊ ထို အဆောင်လက်ဖွဲ့ နှစ်ခု၏ အရှိန်အဝါများမှာ ပြန်လည် ငြိမ်သက်သွားသည်။

အခြားသော အင်မော်တယ် ဂိုဏ်းများ နှင့် အင်အားစုများ မှ မူလဝိညာဉ် အဆင့် အရှင်သခင်ကြီး များ သည် ထို အဆောင်လက်ဖွဲ့ များကို ဝင်ရောက် လုယူရန် ပြင်ဆင်လိုက်ကြစဉ်မှာပင်၊ တာအိုဆရာ ထျန်းယွီ ၏ လက်ထဲတွင် အဆောင်လက်ဖွဲ့ အထပ်လိုက်ကြီး တစ်ခု ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာပြန်၏။

“ဘာလဲ... ငါ အသက်ကြီးပြီ ဆိုပြီး... ငါ့ကို လာပြီး အနိုင်ကျင့်ချင်နေကြတာလား”

“မင်းတို့ရဲ့ ဆရာသခင် တွေ လာရင်တောင်... ဘာဖြစ်သေးလဲ... ငါက သူတို့ကို အရင်တုန်းက ရိုက်နှက်ခဲ့ဖူးတယ်ကွ”

“ဒီ ကောင်းကင် ခြင်ဆီ ဝိညာဉ် အရည် နည်းနည်းလေး အတွက်နဲ့... မင်းတို့ အသက်တွေ စတေးရလောက်တဲ့ အထိ တန်လို့လား”

တာအိုဆရာ ထျန်းယွီ သည် သူ၏ လက်ချောင်းဖြင့် တစ်ချက် ညွှန်ပြလိုက်ရာ ရှေးဟောင်း ကျောက်စိမ်း သေတ္တာလေး ပွင့်သွားသည်။ ၎င်းအတွင်း၌ ကျောက်စိမ်း ပုလင်းလေး တစ်ခု ရှိပြီး၊ ထိုပုလင်းလေး အတွင်းတွင် အမှန်တကယ်ပင် ကောင်းကင် ခြင်ဆီ ဝိညာဉ် အရည် နှစ်စက်ခွဲ သာ ရှိနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။ ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ တာအိုဆရာ ထျန်းယွီ နှင့် အခြားသော မူလဝိညာဉ် အဆင့် အရှင်သခင်ကြီး များ အားလုံး မျက်မှောင်ကြုံ့သွားကြသည်။

ထို့နောက် တာအိုဆရာ ထျန်းယွီ သည် ကျောက်စိမ်း သေတ္တာလေးကို ပြန်ပိတ်လိုက်ပြီး သူ၏ အိတ် အတွင်းသို့ သိမ်းဆည်းလိုက်၏။

ဤတစ်ကြိမ်တွင်တော့ အခြားသော မူလဝိညာဉ် အဆင့် အရှင်သခင်ကြီး များ သည် နောက်ထပ် မလှုပ်ရှားကြတော့ချေ။

မည်သို့ပင် ဆိုစေကာမူ ကောင်းကင် ခြင်ဆီ ဝိညာဉ် အရည် နှစ်စက်ခွဲ လောက်လေး အတွက်နှင့်... ဤ ဒေါသကြီးသော အဘိုးအို ကို ရန်စရန် အန္တရာယ် မခံလိုကြတော့ချေ။

သို့သော်လည်း ကောင်းကင် ခြင်ဆီ ဝိညာဉ် အရည် နှစ်စက်ခွဲ ကို လုံခြုံစွာ သိမ်းဆည်းပြီးသွားသော အခါတွင်လည်း တာအိုဆရာ ထျန်းယွီ သည် ထိုကိစ္စကို ဒီအတိုင်း အဆုံးသတ် မပစ်လိုက်ပေ။

သူသည် ယွီလုံ နန်းတော် မှ အရှင်သခင်ကြီး ပိုင်ယန် နှင့် အခြားသူများထံသို့ အကြည့်များ ပြန်လည် ရောက်ရှိသွားပြီး အေးစက်စက် နှာခေါင်းရှုံ့ကာ ပြောလိုက်သည်။

“နှစ်စက်ခွဲ ပဲ ရှိသေးတယ်... နောက်ထပ် ခုနစ်စက်ခွဲ လိုသေးတယ်... ပိုင်ယန် လေး... အဲဒီ အရေအတွက် ပြည့်အောင် ထပ်ပေး... အဲဒါဆိုရင် ငါ ကတိတည်တဲ့ အနေနဲ့ ဒီနေရာကနေ ချက်ချင်း ထွက်သွားပေးမယ်”

'ဟားဟားဟား... ငါတို့က အကုန် သိမ်းလာခဲ့ပြီးပြီ ဆိုတာ ဘယ်သူမှ မသိဘူးလေ... ဒါကို အခွင့်ကောင်းယူပြီး ထပ်ညှစ်ရမယ်'

အနောက်ဘက်တွင်မူ၊

စုယွီ သည် သူ၏ ဆရာ က ကျန်ရှိနေသော ကောင်းကင် ခြင်ဆီ ဝိညာဉ် အရည် နှစ်စက်ခွဲ ကို အလွယ်တကူပင် လုယူသွားသည်ကို ကြည့်ရင်း အနည်းငယ် ဆွံ့အ မှင်သက်နေမိသည်။

ထို့နောက် အခြားသော အင်မော်တယ် ဂိုဏ်းများ နှင့် အင်အားစုများ က တာအိုဆရာ ထျန်းယွီ အား ကြောက်ရွံ့ ရိုသေသော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်နေကြသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ၊ စုယွီ ၏ ရင်ထဲတွင် တိတ်တဆိတ် အံ့အားသင့်သွားရ၏။

'ဆရာ က တကယ်ပဲ ဒီလောက်တောင် ကြမ်းတာလား'

ထို့နောက် မီးသွေးခဲထက်ပင် ပိုမို မည်းမှောင်နေသော ယွီလုံ နန်းတော် မှ လူရှစ်ယောက်၏ မျက်နှာများကို ကြည့်ကာ၊ စုယွီ သည် သက်ပြင်း တစ်ချက်ကို ဖွဖွလေး ရှူထုတ်လိုက်ပြီး ရင်ထဲတွင် အလွန်တရာ ကျေနပ် အားရသွားသည်။

'မောက်မာချင်ဦးလေ... မင်းတို့ ယွီလုံ နန်းတော် က ကောင်တွေ... ဆက်ပြီးတော့ ဆရာကြီး လာလုပ်ကြည့်ပါလား’