အခန်း (၃၂၅-၃၂၆)

အလှလေးကဧကရာဇ်ရဲ့ကိုယ်လုပ်တော်တဲ့ (IC) -325

အခန်း ၃၂၅ ။ တတိယဆုရှင်

ယဲ့ယွင်သည် လက်ရှိကိုင်ထားသော တူနှင့် ပန်းကန်ကို ချလိုက်ပြီး မျက်နှာချင်းဆိုင်ရှိ အမျိုးသားကို သေချာစွာ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

ယခုအချိန်တွင် သူမ၏ စိတ်ထဲ၌ နင်ချန်သည် သူမအပေါ်တွင်ရော၊ သူမ၏ ကလေးအပေါ်တွင်ပါ အမှန်တကယ် စိတ်ရင်းဖြင့် ချစ်မြတ်နိုးနေသည်ကို နားလည်လိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။ သို့သော် နန်းတွင်းသူ တစ်ဦးအနေဖြင့် ယဲ့ယွင်သည် အမြဲတမ်း ပို၍ အမြော်အမြင်ရှိစွာ စဉ်းစားလေ့ရှိ၏။

"အရှင်မင်းကြီးရဲ့ စေတနာကို ချန်းချဲ့ သိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ချန်းချဲ့က အခု အရှင်မင်းကြီးရဲ့ မျက်နှာသာပေးမှုကို အများကြီး ခံနေရတော့ ကျင့်အာ (စတုတ္ထမင်းသား) ကို တခြားသူတွေက ပိုပြီး စောင့်ကြည့်နေကြမှာပါ။ သူက ယောင်္ကျားလေးတစ်ယောက် ဖြစ်တာကြောင့် အရမ်းကို ထင်ပေါ်နေရင် ပြဿနာတွေ ပိုပြီး ဖိတ်ခေါ်သလို ဖြစ်နေလိမ့်မယ်။ ချန်းချဲ့က ဘယ်လောက်ပဲ ပွင့်လင်းထက်မြက်တဲ့ စရိုက်ရှိပါစေ၊ ကျင့်အာကိုတော့ လူအများကြားမှာ သိပ်ပြီး အာရုံစိုက်မခံရဘဲ အေးအေးချမ်းချမ်းနဲ့ပဲ ကြီးပြင်းစေချင်ပါတယ်"

မွေးနေ့ပွဲကို သီးသန့်ခွဲလုပ်ခြင်းမှာ စတုတ္ထမင်းသားကို အလွန်ပင် ထူးခြားလွန်းသူအဖြစ် သတ်မှတ်လိုက်သလို ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ မိခင်ဖြစ်သူက အချစ်တော်ဖြစ်နေသလို၊ ဦးလေးဖြစ်သူ (ယဲ့ကျယ်) မှာလည်း စစ်အာဏာရှိကာ၊ မိမိကိုယ်တိုင်ကလည်း ဧကရာဇ်၏ အလေးပေးမှုကို ခံနေရသော မင်းသားတစ်ပါးဖြစ်ပါက အခြားသူများအတွက် မျက်စိစပါးကြည့် ဖြစ်စရာပင်။ ယဲ့ယွင်သည် မိမိကိုယ်ကိုယ် နတ်ဘုရားတစ်ပါးကဲ့သို့ အစွမ်းထက်သူဟု မယူဆထားပေ။ သူမသည် ကလေးကို အစစအရာရာ ကာကွယ်ပေးနိုင်မည်ဟု အာမမခံဝံ့သဖြင့် ကလေးကို လူအများကြားတွင် အတတ်နိုင်ဆုံး ထင်ပေါ်မှုနည်းအောင် ထားရှိလိုခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤမျှအထိ ပြောလာမှတော့ နန်းတော်ထဲတွင် ကြီးပြင်းလာသော နင်ချန်အနေဖြင့် နားမလည်ဘဲ မနေပေ။ အကယ်၍ ဤသားအမိကို အမှန်တကယ် ကာကွယ်လိုပါက အရေးကြီးသော ကိစ္စအချို့တွင် စည်းမျဉ်းစည်းကမ်းများကို လိုက်နာခြင်းကသာ အကောင်းဆုံး ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

"မင်း စိတ်ချပါ၊ ကျန်း မင်းတို့ သားအမိကို ဘေးကင်းအောင် သေချာပေါက် စောင့်ရှောက်ပါ့မယ်"

နင်ချန်သည်လည်း တူကိုချကာ ယဲ့ယွင်၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

"ချန်းချဲ့က အရှင်မင်းကြီးကို ယုံကြည်ပါတယ်။ ကျင့်အာလည်း အတူတူပါပဲ" ယဲ့ယွင်က ပြုံးလိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်ဝန်းများမှာ နူးညံ့ကာ ခိုင်မာသော ယုံကြည်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေလေသည်။

....

အစီအစဉ်များ အတည်ဖြစ်သွားသောအခါ မိဖုရားခေါင်ကြီးထံသို့ သတင်းပို့လိုက်သည်။ ၎င်းမှာ သူမအတွက် အနည်းငယ် အံ့သြစရာ ဖြစ်သွားရသည်။ ကလေးနှစ်ဦးမှာ မွေးနေ့ပွဲကို ခွဲလုပ်ကြလိမ့်မည်ဟု သူမ ထင်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ တစ်နှစ်ပြည့်ပွဲမှာ တစ်လပြည့်ပွဲထက် ပို၍ ခမ်းနားကြီးကျယ်ပေသည်။

"မိခင်ချင်း မတူပေမယ့် လက်ဖဝါးရော လက်ဖမိုးပါ သားရေချည်းပါပဲ။ အရှင်မင်းကြီးက ကလေးတွေကို အမြဲ ချစ်မြတ်နိုးတာဆိုတော့ အတူတူလုပ်တာက မိဖုရားခေါင်ကြီးအတွက်လည်း အလုပ်ရှုပ် သက်သာတာပေါ့" တင်းမားမားက ဆိုသည်။

မိဖုရားခေါင်ကြီးက စိတ်ကြည်လင်စွာ ပြုံးလိုက်သည် - "ဟုတ်ပါရဲ့၊ အားလုံးက ဧကရာဇ်ရဲ့ သွေးသားတွေပဲလေ၊ ထူးထူးခြားခြား မရှိပါဘူး။ ပန်းကုန်းပဲ အပိုတွေ တွေးနေမိတာပဲ"

....

အလုပ်များနေစဉ် အချိန်များမှာ မြန်ဆန်စွာ ကုန်ဆုံးသွားသည်။ ဧပြီလလယ်တွင် နန်းတွင်းစာမေးပွဲကျင်းပခဲ့ရာ ယဲ့ဟွိုက် (ယဲ့ယွင်၏ မောင်လေး) သည် 'တတိယဆုရှင် (တန့်ဟွား)' ဘွဲ့ကို ရရှိခဲ့သဖြင့် လူအများကို အံ့အားသင့်စေခဲ့သည်။ ယဲ့ယွင် စနောက်ခဲ့သလိုပင် ယဲ့မိသားစုထဲမှ စာတတ်ပေတတ်တစ်ဦး အမှန်တကယ် ထွက်ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယဲ့ဟွိုက်ကိုယ်တိုင်ကမူ စစ်ဘက်ရေးရာကို ပို၍ စိတ်ဝင်စားသူ ဖြစ်သည်။ စာပေသင်ကြားခဲ့သော်လည်း သိုင်းပညာကိုလည်း ဆရာနှင့် သေချာ သင်ယူထားသဖြင့် ယဲ့ကျယ်ကဲ့သို့ပင် စာပေရော သိုင်းပါ ကျွမ်းကျင်သူ ဖြစ်သည်။ သို့သော် လောလောဆယ်တွင် ယဲ့မိသားစုမှ နောက်ထပ်တစ်ဦး စစ်တပ်ထဲသို့ ချက်ချင်းဝင်ရန် မဖြစ်နိုင်သေးသဖြင့် စာပေအရာရှိလမ်းကြောင်းမှသာ အရင်စတင်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသည်။

နင်ချန်ကလည်း သူ့ကို ပျိုးထောင်ပေးလိုသဖြင့် စစ်ဘက်ရေးရာဌာနတွင် အတွေ့အကြုံယူရန် အုပ်ချုပ်ရေးပိုင်း ရာထူးတစ်ခု ပေးအပ်လိုက်သည်။ စစ်ဘက်ရေးရာဌာန ဝန်ကြီး လူကြီးမင်းဟဲမှာ နင်ချန်၏ လူယုံဖြစ်သဖြင့် အထူးမှာကြားထားသော ယဲ့ဟွိုက်ကို ကောင်းစွာ ဂရုစိုက်လေသည်။

ထို့နောက် ၅လပိုင်း ၉ ရက်နေ့တွင် မင်းသမီးသုံးနှင့် စတုတ္ထမင်းသားတို့၏ တစ်နှစ်ပြည့်ပွဲ ရောက်ရှိလာသည်။ ထုံးစံအတိုင်း ချုံးဟွာနန်းဆောင်တွင် ကျင်းပသော်လည်း ယခုတစ်ကြိမ်တွင် တက်ရောက်လာသော အရာရှိကြီးများနှင့် ဆွေမျိုးများမှာ ပို၍ပင် များပြားလှသည်။ ယခင်က ယဲ့ယွင်နှင့် မိတ်ဖွဲ့သူရှိခဲ့သော်လည်း ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ မယုံနိုင်လောက်အောင်ပင် များပြားလှ၏။

ဤသည်မှာ သိသာသော ကွာခြားချက် ဖြစ်သွားတော့သည်။ ယဲ့ယွင်ဘက်တွင် မင်းစိုးမင်းနွယ်များနှင့် အရာရှိကတော်များက ဝိုင်းဝိုင်းလည်ကာ စကားပြောနေကြသော်လည်း ယောင်ရှန်း (ယောင်ရှိုးယွမ်) ဘက်တွင်မူ လူသိပ်မရှိပေ။ ထိုအခြေအနေကြောင့် ယောင်ရှန်းမှာ အလွန်ပင် အရှက်ရကာ သိက္ခာကျသလို ခံစားနေရသည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် နင်ချန် ရောက်ရှိလာသောအခါမှသာ လူတိုင်းက ကိုယ့်နေရာကိုယ် ပြန်သွားကြတော့သည်။

ပွဲတွင် ဟွေ့ကျောင်းရုန်သည် မင်းသားကြီးနှင့် ဒုတိယမင်းသမီးလေးကို ဘေးတစ်ဖက်စီတွင် ခေါ်ထားသည်။ သို့သော် မင်းသားကြီးမှာ သိသိသာသာပင် စိတ်မကြည်မလင် ဖြစ်နေ၏။ မယ်တော်ကြီး ရောက်ရှိလာသောအခါမှသာ သူသည် ချက်ချင်း ထရပ်ကာ မယ်တော်ကြီးထံ သွားရန် ပြင်တော့သည်။

"မင်းသားကြီး?" ဟွေ့ကျောင်းရုန်မှာ ကလေးမှာ ဘာကြောင့် ရုတ်တရက် ထရပ်သလဲဆိုသည်ကို မသိသေးသဖြင့် တိုးတိုးလေး ခေါ်လိုက်သည်။ တံခါးဝသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သောအခါ မယ်တော်ကြီးကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် အကြောင်းရင်းကို သိလိုက်ရသည်။

"မင်းသားကြီးက ဘွားတော်နဲ့ စကားပြောချင်လို့လား" ဟွေ့ကျောင်းရုန်က တိုးတိုးလေး မေးသည်။

"အင်း" ကလေးက နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့ကာ လက်သီးလေးကို ဆုပ်လျက် ခေါင်းညိတ်ပြသည်။

ဟွေ့ကျောင်းရုန်က မျက်တောင်ခတ်ကာ နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်သည် - "အခုမှ ပွဲစတာဆိုတော့ မင်းသားကြီးက အရင်ဆုံး ငြိမ်ငြိမ်ထိုင်ရမယ်။ ခဏနေရင် အခွင့်အရေးရတာနဲ့ ဘွားတော်ဆီ သွားခိုင်းမယ်၊ ဟုတ်ပြီလား"

"ဟင့်အင်း၊ အခုပဲ သွားမယ်" မင်းသားကြီးက ခေါင်းခါသည်။

"ဒါပေမဲ့ ဟိုမှာကြည့်... ခမည်းတော်က စကားပြောနေတာလေ၊ ငါတို့က စည်းကမ်း ရှိရမယ် မဟုတ်လား" ဟွေ့ကျောင်းရုန်က အထက်မှ ဧကရာဇ်ရှိရာသို့ မေးဆတ်ပြလိုက်သည်။ ဧကရာဇ်ကို မြင်သောအခါမှ မင်းသားကြီးသည် ငြိမ်သက်သွားတော့သည်။ သူသည် နင်ချန်ကို ကြောက်နေဆဲ ဖြစ်၏။

ဤသေးငယ်သော အမူအရာများကို မယ်တော်ကြီးက မြင်တွေ့သွားသောအခါ အဓိပ္ပာယ် တခြားစီ ကောက်ယူလိုက်သည်။ သူမ၏ အမြင်တွင် ဟွေ့ကျောင်းရုန်သည် မင်းသားကြီးအား သူမနှင့် မရင်းနှီးစေရန် တမင်တားဆီးနေသည်ဟု ယူဆလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမ စိတ်ထဲတွင် အလွန်ပင် မကျေမနပ် ဖြစ်သွားသော်လည်း ပွဲလမ်းသဘင်ဖြစ်နေသဖြင့် ဘာမှ မပြောဖြစ်ခဲ့ပေ။ သို့သော် စိတ်ထဲတွင်မူ မင်းသားကြီးဘေးမှ ရန်မားမားကို ချီနင်နန်းဆောင်သို့ ခေါ်ယူကာ ဟွေ့ကျောင်းရုန်သည် ကလေးကို သေချာပြုစုခြင်း ရှိမရှိ မေးမြန်းရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ပွဲမှာ ပုံမှန်အတိုင်း ဆက်လက်ကျင်းပနေပြီး နင်ချန်ကိုယ်တိုင် ကလေးနှစ်ဦးကို ပွေ့ချီကာ ဆုလာဘ်များ ပေးအပ်သဖြင့် မည်သူ့ကိုမျှ မျက်နှာသာပေးခြင်း မရှိသယောင် ထင်ရသည်။ သို့သော် ယဲ့ယွင် သိသည်မှာ နင်ချန်သည် စတုတ္ထမင်းသားလေးအတွက် သီးသန့် အပိုဆုလာဘ်များ ပေးထားပြီးသား ဖြစ်ခြင်းပင်။

ဧကရာဇ်က ဆုပေးပြီးနောက် မယ်တော်ကြီး၊ မိဖုရားခေါင်ကြီးတို့က အစဉ်လိုက် ဆုလက်ဆောင်များ ပေးကြသည်။ ထို့နောက် အားလုံး စိတ်ဝင်စားသော နာမည်ပေးသည့် အစီအစဉ် ရောက်ရှိလာသည်။ နာမည်ဆိုသည်မှာ မိဘများက ကလေးအပေါ် ထားရှိသော မျှော်လင့်ချက်ကို ကိုယ်စားပြုသလို၊ နင်ချန်သည် ဧကရာဇ် ဖြစ်နေသဖြင့် သူပေးသော နာမည်မှာ ပို၍ပင် အဓိပ္ပာယ် ထူးခြားလှသည်။

နောက်ဆုံးတွင် နင်ချန်က ကြေညာလိုက်သည် - မင်းသမီးသုံး၏ နာမည်မှာ 'ကျားယန်' ဖြစ်ပြီး၊ စတုတ္ထမင်းသားလေး၏ နာမည်မှာ 'ယွီကျင့်' ဖြစ်သည်။

မင်းသမီး၏ နာမည်မှာ ဘာမှ ထူးခြားမှုမရှိသော်လည်း မင်းသားလေး၏ နာမည်ကို ကြားသောအခါ မိဖုရားခေါင်ကြီး၏ မျက်နှာမှာ တောင့်တင်းသွားရသည်။ 'ကျင့်' ဆိုသည်မှာ နေရောင်ခြည်နှင့် မင်္ဂလာရှိသော နိမိတ်ကို ဆိုလိုသလို၊ 'နေမင်း' ဟုလည်း အဓိပ္ပာယ်ရသည်။ နေမင်းဆိုသည်မှာ ဧကရာဇ်ကို ဆိုလိုခြင်းဖြစ်ရာ၊ အရှင်မင်းကြီးသည် စတုတ္ထမင်းသားကို အနာဂတ်အတွက် လျာထားခြင်းလားဟု သူမ တွေးတောမိသည်။

မိဖုရားခေါင်ကြီးတင်မကဘဲ တက်ရောက်လာသူ အားလုံးမှာလည်း မျက်နှာများ ပျက်သွားကြသည်။ ယောင်ရှန်းမှာမူ ဆွံ့အသွားရ၏။ ဤဘဝတွင် စတုတ္ထမင်းသားလေး၏ နာမည်မှာ 'ယွီယန်' မဟုတ်ဘဲ သူမ၏ သမီးနာမည်မှာ 'ကျားယန်' ဖြစ်နေကာ နောက်ဆုံးစကားလုံးမှာ အသံထွက် ဆင်တူနေခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ဧကရာဇ်က နာမည်ပေးလိုက်ပြီဖြစ်ရာ မည်သူမှ ကန့်ကွက်ပိုင်ခွင့် မရှိပေ။

သို့သော် အချို့ကမူ ၎င်းမှာ နာမည်တစ်ခုသာ ဖြစ်သည်ဟု ယူဆကြသည်။ အရှင်မင်းကြီးက မျှော်လင့်ထားသော်လည်း အမှန်တကယ် ဖြစ်လာမလာဆိုသည်မှာ အနာဂတ်အရေးသာ ဖြစ်သည်။ ဥပမာ - ယိရွှင်ယွမ်သည် စိတ်ထဲတွင် မသက်မသာဖြစ်နေသော်လည်း မိမိ၏ သားဖြစ်သူ (မင်းသားသုံး) မှာ အမှန်တကယ် ထက်မြက်သဖြင့် နောင်တွင် ရှုံးနိမ့်လိမ့်မည်ဟု မယူဆပေ။

နောက်ဆုံး အစီအစဉ်ဖြစ်သော 'ကျွာကျိုး' (ကလေး၏ အနာဂတ် ဗေဒင်ကောက်ခြင်း) ရောက်သောအခါမှ အငွေ့အသက်မှာ ပို၍ သက်ဝင်လာသည်။ နို့ထိန်းများက ကလေးနှစ်ဦးကို အနီရောင် ပိတ်စအလယ်တွင် ချပေးလိုက်ရာ ကလေးနှစ်ဦးလုံး ပစ္စည်းများကို စတင်ရွေးချယ်ကြသည်။

မင်းသမီးသုံးမှာ လမ်းမလျှောက်တတ်သေးသော်လည်း အမြန်တွားသွားကာ 'ကျောက်စိမ်းရူယီ' ကို ကောက်ယူပြီး မလွှတ်တမ်း ကိုင်ထားတော့သည်။

"အို... တို့ရဲ့ မင်းသမီးသုံးက အမြင်ရှိသားပဲ၊ တစ်သက်လုံး စည်းစိမ်ချမ်းသာတွေနဲ့ ပြည့်စုံပြီး စိတ်တိုင်းကျ ဖြစ်နေတော့မှာပဲ" မိဖုရားခေါင်ကြီးက ပြုံးလျက် ပြောပြီး - "စတုတ္ထမင်းသားလေးကရော ဘာကို သဘောကျမလဲ ကြည့်ရအောင်"

စတုတ္ထမင်းသားလေးမှာ လမ်းလျှောက် အလွန်မြန်သူ ဖြစ်သည်။ မွေးနေ့မတိုင်မီ နှစ်ရက်ကတည်းက သူ့ဘာသာ လမ်းလျှောက်နိုင်နေပြီ ဖြစ်သည်။ ယနေ့တွင်လည်း သူသည် မတ်တပ်ရပ်ကာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်နေပြီး ဘာကိုမှ သဘောကျဟန် မရှိပေ။

"ကျင့်အာ... ဘာကို ကြိုက်လဲ၊ ကြိုက်တာ ယူလေ၊ လိမ္မာတယ်" နင်ချန်က ခပ်တိုးတိုး ချော့ပြောလိုက်သည်။

သူက စကားမပြောလျှင် အကြောင်းမဟုတ်၊ သူ ပြောလိုက်သည်နှင့် စတုတ္ထမင်းသားလေးသည် နင်ချန်ကို မြင်သွားကာ ယိမ်းယိုင်ယိုင်ဖြင့် နင်ချန်ရှိရာသို့ လျှောက်သွားတော့သည်။ ထို့နောက် နင်ချန်၏ ခြေထောက်ကို ဖက်လိုက်ပြီး မော့ကြည့်ကာ အော်လိုက်သည် -

"ဖေဖေ!" (တျဲ)

***

အလှလေးကဧကရာဇ်ရဲ့ကိုယ်လုပ်တော်တဲ့ (IC)-326

အခန်း ၃၂၆ ။ မိသားစုသံယောဇဉ်ကို တန်ဖိုးထားခြင်း

နင်ချန်သည် မိမိ၏ခြေထောက်ကို ဖက်ထားသော "တွဲလောင်းလေး" ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သားအဖနှစ်ယောက် မျက်လုံးချင်းဆုံနေကြပြီး၊ စတုတ္ထမင်းသားလေး၏ မျက်ဝန်းအစုံမှာ သူနှင့်တစ်ပုံစံတည်းဖြစ်ကာ ကြည်လင်တောက်ပနေ၏။

ခဏအကြာတွင် နင်ချန်သည် ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး စတုတ္ထမင်းသားကို ရုတ်တရက် ပွေ့ချီလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ... မင်ရွှင်ရီက ကောင်းကောင်း ဆုံးမထားတာပဲ။ ကျန်းရဲ့သားတော်လေးက ပြင်ပက အဆောင်အယောင်ပစ္စည်းတွေကို မမက်မောဘဲ သွေးသားရင်းချာ မိသားစုသံယောဇဉ်ကိုပဲ အလေးထားတာပဲ။ နောင်တစ်ချိန်မှာ သေချာပေါက် ကြင်နာတတ်ပြီး စိတ်သဘောထားကြီးတဲ့၊ မိဘအပေါ် သိတတ်တဲ့ ကလေးလေး ဖြစ်လာမှာပဲ!"

ယဲ့ယွင်သည် ခုနက ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်သွားသော်လည်း နင်ချန် စကားပြောလာမှ သတိဝင်လာကာ ပြုံးလျက် ပြန်ထူးလိုက်သည်။

"ရှေးလူကြီးတွေ ပြောဖူးသလိုပါပဲ၊ ဖခင်က မေတ္တာရှိမှ သားသမီးက သိတတ်တာပါ။ အရှင်မင်းကြီးက သားသမီးအပေါ် ငဲ့ကွက်ပြီး မေတ္တာအပြည့်နဲ့ ဂရုစိုက်တာကြောင့် ကလေးက အပြစ်ကင်းစင်တဲ့ စိတ်နဲ့ အဲ့ဒီစေတနာကို ခံစားမိတာပါ။ မျိုးရိုးလိုက်တာပဲ ဖြစ်မှာပါ၊ အရှင်မင်းကြီးလိုပဲ မိသားစုသံယောဇဉ်ကို တန်ဖိုးထားတာပါ"

ပွဲတက်လာသူများ၏ စိတ်ထဲတွင် မည်သို့ပင် ရှိစေကာမူ ဧကရာဇ်ကိုယ်တိုင်က အတည်ပြုလိုက်ပြီဖြစ်ရာ စတုတ္ထမင်းသား၏ အပြုအမူမှာ သဘာဝအတိုင်း မိဘအပေါ် သိတတ်ခြင်းနှင့် သံယောဇဉ်ကြီးခြင်းဟုသာ သတ်မှတ်ခံရတော့သည်။

စားပွဲဝိုင်းပြီးဆုံးသွားသောအခါ လူတိုင်းသည် ကိုယ်စီအတွေးများဖြင့် မိမိတို့နေအိမ်သို့ ပြန်ကြသည်။ ယခုအချိန်တွင် စတုတ္ထမင်းသားလေးမှာ အိပ်ပျော်နေပြီဖြစ်ရာ မိခင်ဖြစ်သူ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် စိတ်လက်ပေါ့ပါးစွာ ပါလာလေသည်။

ရင်ခွင်ထဲမှ သားဖြစ်သူကို ကြည့်ကာ ယဲ့ယွင်လည်း ဘာပြောရမှန်းမသိ ဖြစ်နေသည်။ သူမနှင့် နင်ချန်က ဘယ်လောက်ပဲ ကာကွယ်ထားပါစေ၊ မိမိသားလေးက ရည်မှန်းချက်ကြီးပြီး ခမည်းတော်၏ "ခြေထောက်" (အားကိုးရာ) ကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကိုင်လိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။

"မင်းအမေက ရွှေခြေထောက် (အားကိုးရာ) ကို ဖက်ပြီးမှ ရာထူးတက်လာတာ၊ ဘာလဲ... မင်းလည်း လိုက်ဖက်ချင်တာလား"

ယဲ့ယွင်က စတုတ္ထမင်းသား၏ ပါးလေးကို အသာဆွဲကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"လူလည်လေး၊ မင်း ဒီနေ့ လုပ်လိုက်တဲ့ ကိစ္စကြောင့် ဒီည ဘယ်နှယောက်များ အိပ်မပျော်ဖြစ်ကြမလဲ မသိဘူး။”

ယနေ့ခေတ် လူများမှာ 'ကျွာကျိုး' ဟုခေါ်သော ကလေး၏ ရွေးချယ်မှုအပေါ် အလွန် အယူသည်းကြပေသည်။

"ရွှင်ရီ... နို့ထိန်းကိုပဲ ပေးချီလိုက်ပါတော့။ စတုတ္ထမင်းသားလေးက အခုဆို မပေါ့တော့ဘူးလေ" ဟု နန်ကျစ်က လာပြောသည်။

ယဲ့ယွင်က ခေါင်းညိတ်ကာ ကလေးကို နို့ထိန်းလက်ထဲ ထည့်ပေးလိုက်သည်။ ကံကောင်းသည်မှာ တစ်နှစ်ပြည့်ပွဲမှာ နေ့လည်စာသာဖြစ်သဖြင့် ခဏနှင့် ပြီးသွားခြင်းပင်။

....

အပြန်လမ်းတွင် ကျားဟယ်မင်းသမီးနှင့် ဒုတိယမင်းသမီး ကျားရိုတို့နှင့် ဆုံမိကြသည်။ အပြန်အလှန် နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် စကားအနည်းငယ် ပြောဖြစ်ကြ၏။ ညီအစ်မနှစ်ယောက်မှာ မိခင်ဖြစ်သူ သယ်ထိုက်ဖေးကို ဂါရဝပြုရန် သွားကြခြင်း ဖြစ်သည်။ အိမ်ထောင်ကျပြီးသော မင်းသမီးများမှာ နန်းတော်ထဲသို့ ပြန်လာရန် အခွင့်အရေး ရှားပါးလှသည်။

မင်းသမီးကျားရို (နင်လင်) က တိုးတိုးလေး မေးသည် - "ရွှင်ရီ မွန်းလွဲပိုင်းမှာ အားလားဟင်၊ ကျွန်မ ခဏနေရင် ရွှင်ရီဆီ လာလည်ချင်လို့ပါ"

"မင်းသမီး ကြိုက်သလောက် လာခဲ့ပါ၊ ကျွန်မ ပြန်ရောက်တာနဲ့ လက်ဖက်ရည်နဲ့ မုန့်တွေ အဆင်သင့် ပြင်ထားပါ့မယ်" ဟု ယဲ့ယွင်က ပြုံးလျက် ဖြေသည်။

ဘေးမှ ကျားဟယ်မင်းသမီးမှာမူ ဘာမှ ဝင်မပြောပေ။ အတူသွားမည်ဟုလည်း မပြောသလို ညီမဖြစ်သူကိုလည်း မတားပေ။ သူမ ဘာမှမပြောသဖြင့် ယဲ့ယွင်လည်း ဖိတ်ကြားခြင်း မပြုတော့ပေ။ အမှန်တော့ ထိုညီအစ်မနှစ်ယောက်၏ ယောက္ခမမိသားစုများမှာ အဆင့်အတန်း မတူကြပေ။

ကျားဟယ်မင်းသမီး၏ ယောက္ခမ ဟယ်မိသားစုမှာ လက်ရှိ အာဏာရှိသော အရာရှိကြီးများ ဖြစ်ကြပြီး၊ ကျားရို၏ ယောက္ခမ ဖုန်းမိသားစုမှာမူ ရာထူးသိပ်မရှိသော လူကုံထံများသာ ဖြစ်သည်။ ယဲ့ယွင်မှာ သားမွေးထားသူ ဖြစ်သလို ဧကရာဇ်၏ မျက်နှာသာပေးမှုကိုလည်း အလွန်ခံနေရသဖြင့် အပြင်လူများနှင့် အလွန်အကျွံ ရောနှောခြင်းမှ ရှောင်ကြဉ်ရမည် ဖြစ်သည်။ အရာရှိကြီးများနှင့် ပူးပေါင်းကြံစည်သည်ဟု အစွပ်စွဲမခံရအောင် သတိထားရပေမည်။

....

ကျောက်ချွန်းဆောင်သို့ ပြန်ရောက်ပြီး ထိုင်ရုံရှိသေး၊ ညဘက်တွင် ဧကရာဇ် ရောက်လာမည်ဖြစ်ကြောင်း မိန်းမစိုးတစ်ဦးက လာအကြောင်းကြားသည်။

"သိပါပြီ၊ လာအကြောင်းကြားပေးတာ ကျေးဇူးပါပဲ ကုန်းကုန်း" ဟု ယဲ့ယွင်က ပြုံးပြသည်။

ဟွေယွဲ့က ရှေ့သို့တိုးကာ ဆုငွေပေးပြီး ထိုသူကို ပြန်လွှတ်လိုက်သည်။ ၎င်းမှာ မျှော်လင့်ထားပြီးသား ကိစ္စဖြစ်သဖြင့် သခင်နှင့် အစေခံများမှာ သိပ်ပြီး အထူးအဆန်း မဖြစ်ကြပေ။ ရာထူးအရရော မျက်နှာသာပေးမှုအရပါ ယနေ့ညတွင် အရှင်မင်းကြီးသည် ကျောက်ချွန်းဆောင်သို့ အရင်လာမည်မှာ သေချာလှသည်။

အခန်းထဲတွင် သခင်နှင့် အစေခံ သုံးဦးသာ ကျန်သောအခါ ဟွေယွဲ့က စိုးရိမ်တကြီး ပြောလာသည်။

"ရွှင်ရီ... ဒီနေ့ စတုတ္ထမင်းသားလေးရဲ့ အပြုအမူက တခြားသူတွေရဲ့ မနာလိုမှုကို အများကြီး ဖိတ်ခေါ်လိုက်သလို ဖြစ်မသွားဘူးလား။ မင်းသားလေးက ငယ်သေးတော့ ကျွန်တော်မျိုးမ တကယ် စိုးရိမ်မိပါတယ်"

"ဖြစ်ပြီးမှတော့ လာသမျှကို ရင်ဆိုင်ရုံပဲပေါ့။ တခြားသူတွေရဲ့ စိတ်ထဲမှာ ဘာတွေးနေမလဲဆိုတာ ငါတို့ ထိန်းချုပ်လို့မှ မရတာ"

ယဲ့ယွင်က လက်ဖက်ရည် တစ်ငုံသောက်လိုက်သည်။ စကားသံမှာ အေးဆေးနေသော်လည်း သူမ၏ မျက်ဝန်းများတွင်မူ စိုးရိမ်ရိပ်များ ပြည့်နှက်နေ၏။ သူမ ခဏ စဉ်းစားပြီးနောက် ပိုင်ရှုကို ခေါ်လိုက်သည်။

"ပိုင်ရှု... စတုတ္ထမင်းသားက ယောင်္ကျားလေး ဖြစ်တာကြောင့် ငယ်ငယ်ကတည်းက သူ့ဘေးမှာ အနီးကပ် လုပ်ပေးမယ့် မိန်းမစိုး ရှိသင့်တယ်။ ငါ ယုံကြည်ရတဲ့လူက သိပ်မရှိဘူး၊ မင်းကတော့ အပါအဝင်ပဲ။ နောင်ဆိုရင် မင်း ပိုပြီး ပင်ပန်းရလိမ့်မယ်၊ မင်းသားလေးရဲ့ကိစ္စအဝဝကို မင်းပဲ တာဝန်ယူရမယ်။ ငါ့ဆီမှာတော့ ဟွေယွဲ့နဲ့ နန်ကျစ် ရှိနေတာမို့ လောက်ပါတယ်"

"ဒါပေမဲ့ မင်းကို တစ်ခုတော့ မှာချင်တယ်။ မင်းနေရာမှာ အစားဝင်မယ့် တပည့်တစ်ယောက်လောက်ကိုပါ သေချာလေ့ကျင့်ပေးထားပါ။ အကယ်၍ မင်းကိုယ်တိုင် မင်းသားလေးဆီ မသွားချင်ရင် မင်းတပည့်ကို သွားခိုင်းလို့လည်း ရတယ်။ ဒါက မင်းအစီအစဉ်အတိုင်းပဲ၊ ယုံကြည်ရတဲ့လူ ဖြစ်ဖို့ပဲ လိုတယ်"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ပိုင်ရှုသည် တွန့်ဆုတ်မနေဘဲ ချက်ချင်းပင် တုံ့ပြန်လိုက်သည်။

"ရွှင်ရီရဲ့ ယုံကြည်မှုကို ရတာက ကျွန်တော့်အတွက် ကံကောင်းခြင်းပါပဲ။ ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင် မင်းသားလေးကို ပြုစုချင်ပါတယ်။ အသက်နဲ့ရင်းပြီးတော့တောင် မင်းသားလေး ဘေးကင်းအောင် စောင့်ရှောက်ပါ့မယ်။ ကျွန်တော့်နေရာမှာ အစားဝင်မယ့်သူဆိုရင်တော့ တစ်ယောက်ရှိပါတယ်။ ဒုတိယတန်းစား မိန်းမစိုးထဲက 'ယွမ်ပေါင်' က မဆိုးပါဘူး။ ကျွန်တော်လည်း သူ့ကို တပည့်အဖြစ် လက်ခံထားပါတယ်၊ ရွှင်ရီသူ့ကို တစ်ချက် ကြည့်ပေးပါဦး"

မင်းသားတစ်ပါး၏ အနီးကပ်လူဖြစ်ရခြင်းမှာ နောင်တွင် ပို၍ ကောင်းမွန်သော အနာဂတ် ရရှိနိုင်သည် မဟုတ်ပါလား။ အကယ်၍ စတုတ္ထမင်းသားသည် နောင်တွင် နန်းတက်ခဲ့ပါက ယခု ဧကရာဇ်ဘေးမှ 'ယွမ်ကျို' ကဲ့သို့ပင် သူ၏ အဆင့်အတန်းမှာ နိမ့်ကျလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။ ထို့အပြင် ပိုင်ရှုသည် ယဲ့ယွင်အပေါ် အလွန်သစ္စာရှိသူဖြစ်သဖြင့် သူမ၏ သားဖြစ်သူကိုလည်း အသက်နှင့်ရင်း၍ ကာကွယ်မည်မှာ အမှန်ပင်။

ထိုသို့ဖြင့် ထိုကိစ္စကို အတည်ပြုလိုက်ကြသည်။ 'ယွမ်ပေါင်' ဟုခေါ်သော မိန်းမစိုးလေးကို ခေါ်ယူ စစ်ဆေးကြည့်ရာ သူသည် အသက်သိပ်မကြီးသေးဘဲ ပိုင်ရှုထက် နှစ်နှစ်ခန့် ငယ်သော်လည်း အလွန် လျင်မြန်ဖြတ်လတ်ပုံ ရသည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းများမှာလည်း ရိုးသားမှုကို ပြနေသဖြင့် ယုံကြည်စိတ်ချရပုံ ရှိ၏။

"မင်းရဲ့ ဆရာက ဆေးမြစ်နာမည် (ပိုင်ရှု - ဆေးမြစ်တစ်မျိုး) ကို ယူထားတာဆိုတော့ မင်းကိုလည်း ဆေးနာမည်ပဲ ပေးလိုက်မယ်။ နောင်ဆိုရင် မင်းကို 'ခုန်းချင်း' လို့ ခေါ်မယ်" ဟု ယဲ့ယွင်က ဆိုသည်။

ခုန်းချင်းသည် ချက်ချင်း ဒူးထောက်လိုက်သည် - "ရွှင်ရီ နာမည်ပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်လှပါတယ်။ နောင်ဆိုရင် ရွှင်ရီအတွက် ကျွဲလို နွားလို အလုပ်အကျွေး ပြုပါ့မယ်။ အသက်ကိုတောင် ပေးဝံ့ပါတယ်။ အကယ်၍ ကျွန်တော်မျိုး သစ္စာဖောက်ခဲ့ရင် သေပြီးနောက် အဝီစိငရဲမှာ ထာဝရ ဒုက္ခရောက်ပါစေ!"

ထိုကလေးမှာ အလွန် ရိုးသားသူ ဖြစ်သဖြင့် ကျိန်စာများ တသီတတန်း ရွတ်ဆိုနေသည်ကို ကြည့်ကာ အခန်းထဲရှိ လူအားလုံး ရယ်မောကုန်ကြသည်။

ယဲ့ယွင်က ပါးစပ်ကို လက်ဖြင့်အုပ်ကာ - "တော်ပြီ၊ တော်ပြီ... မင်း ဒီလောက် ပြောလာမှတော့ ငါ ယုံကြည်ပေးပါ့မယ်။ မင်းလည်း အလုပ်ကို သေချာလုပ်ဦး၊ ငါ့ရဲ့ ယုံကြည်မှုကို မဖျက်ဆီးပါနဲ့"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ၊ ဆရာ့ဆီကနေ သေချာ သင်ယူပါ့မယ်" ဟု ခုန်းချင်းက လေးနက်စွာ ပြန်ဖြေသည်။

နန်းတော်ထဲတွင် ရာထူးတက်ရန် အခွင့်အရေးမှာ ရှားပါးလှသဖြင့် မည်သူမဆို ထိုအခွင့်အရေးကို တန်ဖိုးထားကြမည်မှာ အမှန်ပင်။ ပိုင်ရှုမှာမူ စတုတ္ထမင်းသားလေးမှာ ယဲ့ယွင်နှင့်အတူ နေထိုင်နေဆဲဖြစ်သဖြင့် သူကပင် မင်းသားလေးရော၊ ယဲ့ယွင်၏ အဆောင်ကိစ္စများကိုပါ အရင်ကထက် ပို၍ ပင်ပင်ပန်းပန်း တာဝန်ယူရတော့မည် ဖြစ်သည်။ ခုန်းချင်းမှာ ယခုမှ စတင်တာဝန်ယူရသူ ဖြစ်သဖြင့် သင်ယူစရာများစွာ ရှိနေသေးသောကြောင့် ဖြစ်၏။

....

အစီအစဉ်များ ချမှတ်ပြီးနောက် နာရီဝက်ခန့် ကြာသောအခါ မိန်းမစိုးများက မင်းသမီးကျားရို ရောက်လာကြောင်း အကြောင်းကြားကြသည်။ ယဲ့ယွင်သည် အဝတ်အစားများကို သေသေချာချာ ပြင်ဆင်လိုက်ပြီး ထွက်ကြိုဆိုလိုက်သည်။ အမှန်တကယ်တွင်မူ သူမသည် နင်လင် (မင်းသမီးကျားရို) နှင့် သိပ်ပြီး မရင်းနှီးသဖြင့် ဘာကြောင့် လာတွေ့သလဲဆိုသည်ကို အံ့သြမိနေသည်။

"ရွှင်ရီကို အနှောင့်အယှက် ပေးမိသလို ဖြစ်သွားလို့ အားနာလိုက်တာ" ဟု နင်လင်က အမူအရာ မတတ်မယောင်ဖြင့် ပြုံးလျက် ဆိုသည်။

သူမ၏ အားနာပုံမှာ နှုတ်ဖြင့် ပြောရုံတင်မကဘဲ အမှန်တကယ် အားနာနေသည်ကို ယဲ့ယွင် မြင်လိုက်ရသည်။ အကယ်၍ လက်ဖက်ရည်သောက်ရုံ သက်သက်ဆိုပါက ဤမျှအထိ အားနာနေစရာ မလိုပေ၊ တစ်ခုခု အကူအညီတောင်းစရာ ရှိနေပုံရသည်။ ယဲ့ယွင်သည် နင်လင်၏ စိတ်ကူးကို တစ်ခါတည်း ရိပ်မိလိုက်သော်လည်း ဘာမှ မမေးသေးဘဲ အခန်းထဲသို့ အရင် ခေါ်သွားလိုက်သည်။

"အားနာစရာတွေ ပြောမနေပါနဲ့၊ တို့တွေက မိသားစုတွေပဲဟာ။ လက်ဖက်ရည်နဲ့ မုန့်တွေလည်း အဆင်သင့် ဖြစ်နေပါပြီ၊ မင်းသမီးကိုပဲ စောင့်နေတာပါ"

ထိုင်လိုက်ကြသော်လည်း နင်လင်သည် လက်ဖက်ရည်ကို မသောက်ပေ။ ထိုသို့ မသောက်သည်ကို မြင်သောအခါ ယဲ့ယွင်က မေးလိုက်သည် - "လက်ဖက်ရည်က မင်းသမီးရဲ့ အကြိုက်နဲ့ မကိုက်လို့လား။ တခြားတစ်မျိုး ပြောင်းခိုင်းလိုက်မယ်လေ"

"မလုပ်ပါနဲ့တော့" နင်လင်က သူမကို တားလိုက်ပြီး ခေါင်းငုံ့ပြုံးကာ လက်နှစ်ဖက်ကို ဗိုက်ပေါ်တွင် ယှက်တင်လိုက်သည် - "ကျွန်မမှာ ကိုယ်ဝန်ရှိနေတာ နှစ်လရှိပါပြီ။ လက်ဖက်ရည် သောက်လို့ မကောင်းလို့ပါ၊ ရေနွေးတစ်ခွက်ပဲ ပေးရင် ရပါပြီ"

ယဲ့ယွင် ခန ဆွံ့အသွားပြီးနောက် ပြုံးလိုက်သည် - "ဒီလောက် ဝမ်းသာစရာကောင်းတဲ့ သတင်းကို မင်းသမီးက ကြိုမပြောဘူးပဲ။ ဟွေယွဲ့... မြန်မြန်သွား၊ ကိုယ်ဝန်ဆောင်တွေ စားလို့ရတဲ့ မုန့်နဲ့ သောက်လို့ရတဲ့ အချိုရည်တွေ သွားလဲပေးလိုက်။ နန်ကျစ်... မင်းသမီး အဆင်ပြေအောင် မှီစရာ ခေါင်းအုံးနဲ့ အိအိလေးတွေ သွားယူပေးလိုက်ဦး"

***