အခန်း (၃၅၉-၃၆၀)

အလှလေးကဧကရာဇ်ရဲ့ကိုယ်လုပ်တော်တဲ့ (IC)-359

အခန်း ၃၅၉ ။ မိဖုရားခေါင်ကြီး မတင်မြှောက်ခြင်း

နန်းအလယ်ဗဟိုတွင် အရှင်သခင်မ မရှိတော့ပေ။

ဒီစကားမှာ မယ်တော်ကြီး၏ ရင်ထဲ၌ ဆူးတစ်ချောင်း စိုက်ဝင်နေသကဲ့သို့ပင်။ နှစ်ပေါင်းများစွာအတွင်း မယ်တော်ကြီးလည်း ရိပ်မိထားခဲ့သည်မှာ၊ နင်ချန်သည် ချန်မိသားစုမှ သမီးပျိုကို မနှစ်သက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ သူမအား ပေးထားသော ‘ချန်း’ (နှိမ့်ချခြင်း) ဟူသော ဘွဲ့နာမည်ကပင် သက်သေပြနေသည်။

ချန်ကျယ်ယွီမှာ မျက်နှာသာ အပေးမခံရသလို၊ သားသမီးလည်း မရှိရာ မိဖုရားခေါင်ကြီး နေရာကို ရရန်မှာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။ နောင်နှစ်တွင် နန်းတွင်းသူ ရွေးချယ်ပွဲ လုပ်လျှင်ပင် ချန်မိသားစုတွင် သင့်တော်သော အသက်အရွယ်ရှိသည့် မိန်းကလေး မရှိတော့သလို၊ နင်ချန်၏ သဘောထားမှာလည်း ချန်မိသားစုမှ အမျိုးသမီးကို ထပ်မံ လက်ခံရန် ဆန္ဒမရှိကြောင်း ထင်ရှားလှပေသည်။

ထို့ကြောင့် မိဖုရားခေါင်ကြီး နေရာမှာ လစ်လပ်နေသော်လည်း၊ တစ်စုံတစ်ယောက် ရောက်လာခဲ့လျှင်ပင် ၎င်းမှာ ချန်မိသားစုဝင် ဖြစ်လာလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။ ယခုအခါ အရှင်မင်းကြီးသည် ယဲ့ရှီကို အလွန်အမင်း အလိုလိုက်နေပြီး၊ ယဲ့မိသားစု၏ အင်အားမှာလည်း မသေးလှပေ။ သူမတွင် မင်းသားတစ်ပါးလည်း ရှိနေသဖြင့်၊ အကယ်၍ ယဲ့ရှီအား မိဖုရားခေါင်ကြီးအဖြစ် တင်မြှောက်ခဲ့လျှင် သူမမှာ အခြေခိုင်သွားပေလိမ့်မည်။ ထိုနေ့ ရောက်လာခဲ့လျှင် ချန်မိသားစု၏ ဂုဏ်သိက္ခာနှင့် စည်းစိမ်မှာ အဆုံးသတ်သွားပေတော့မည်။

“အို... ချန်းချဲ့ကတော့ အခု မင်းသားကြီးကို ပြုစုနေရလို့ အရှင်မင်းကြီးနဲ့ ခဏခဏ ဆုံခွင့်ရနေသေးတာပဲ။ မျက်နှာသာ အပေးမခံရဘူးလို့တော့ မဆိုလိုပါဘူး။ မဟုတ်ရင်တော့ ကလေးမမွေးနိုင်တော့တဲ့ ချန်းချဲ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ဆိုရင် သူများ အနိုင်ကျင့်တာကိုတောင် အသံမထွက်ရဲဘဲ ခံနေရမှာပါ”

ဝမ်ရှို့ယီသည် မယ်တော်ကြီး၏ မျက်နှာရိပ်မျက်ကဲ ပြောင်းလဲသွားသည်ကို ကြည့်ကာ၊ သူမသည် အကျိုးအမြတ်များကို တွက်ချက်နေပြီမှန်း သိလိုက်ရသဖြင့် အချိန်ကိုက်ပင် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

ထိုစကားကြောင့် မယ်တော်ကြီးသည် သူမအား စူးစမ်းသော အကြည့်ဖြင့် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ မှန်ပါသည်၊ ဝမ်ရှီမှာ ရုပ်ရည်လှပပြီး ထက်မြက်သလို၊ မိသားစုဂုဏ်ကလည်း မြင့်မားသည်။ နန်းတော်ဝင်ကတည်းက မျက်နှာသာ အပေးမခံရဆုံး မဟုတ်လျှင်ပင် ဧကရာဇ်၏အချစ်မှာ ပြတ်တောက်မသွားခဲ့ပေ။ ယခု သူမသည် မယ်တော်ကြီးနှင့် ရင်းနှီးသော မင်းသားကြီးကို ပြုစုနေရသလို၊ သူမကိုယ်တိုင်လည်း ကလေး ထပ်မမွေးနိုင်တော့ပေ။

ဤကဲ့သို့သော အမျိုးသမီးမှာ မိဖုရားခေါင်ကြီး ဖြစ်လာရန် လုံးဝ အခွင့်အရေးမရှိသဖြင့်၊ သူမအား မြှောက်စားပေးရန် စိတ်ချရဆုံး ဖြစ်သည်။ လောလောဆယ်တွင် မိဖုရားခေါင်ကြီးအဖြစ် တင်မြှောက်ရန် သင့်တော်သူ မရှိသေးသဖြင့်၊ ယဲ့ရှီ၏အချစ်ကို ခွဲဝေယူနိုင်မည့်သူတစ်ဦးအား မြှောက်စားကာ၊ သူမအား မိဖုရားခေါင်ကြီး မဖြစ်လာစေရန် အရင်ဆုံး တားဆီးရပေမည်။

ထိုသို့ စဉ်းစားပြီးနောက် မယ်တော်ကြီး၏မျက်နှာတွင် အပြုံးအနည်းငယ် ပေါ်လာသည်။

“မင်းကလည်း သနားစရာ ကလေးမလေးပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ မင်းက ငယ်ပါသေးတယ်၊ ရုပ်ရည်ရော မိသားစုရော ကောင်းတာပဲလေ။ ကလေးမမွေးနိုင်လည်း အခု မင်းမှာ သားတစ်ယောက် ရှိနေပြီပဲ၊ ဘာကို ကြောက်နေဦးမှာလဲ”

“အိုက်ကျား ကြည့်ရသလောက်တော့ အရှင်မင်းကြီးရဲ့ စိတ်ထဲမှာ မင်းရှိနေတုန်းပဲ။ မဟုတ်ရင် ဘာလို့ မင်းဆီမှာ လာအိပ်ဦးမှာလဲ။ ရှူးဖေးတို့၊ သယ့်ဖေးတို့နဲ့ ယှဉ်ကြည့်ရင် မင်းက ထူးခြားနေတုန်းပါပဲ”

ဝမ်ရှို့ယီ၏မျက်နှာလေးမှာ ရှက်သွေးဖြာသွားကာ မျက်နှာကို အသာအယာ ငုံ့လိုက်သည်။

“မယ်တော်ကြီးက ချန်းချဲ့ကို မြှောက်လွန်းနေပါပြီ။ အမှန်တော့ အရှင်မင်းကြီးက ချန်းချဲ့ကို သနားလို့ လာတာပါ။ တကယ်တမ်းတော့ မယ်တော်ကြီးကသာ အကြီးအကဲပါ၊ ချန်းချဲ့အနေနဲ့ အရှင်မင်းကြီးရဲ့ အချစ်ကို မတောင်းဆိုဝံ့ပါဘူး။ မယ်တော်ကြီးကသာ ချန်းချဲ့အပေါ် အနည်းငယ် ငဲ့ညှာပေးဖို့ပဲ မျှော်လင့်ပါတယ်”

ဤသည်မှာ လှေကားထစ် အသင့် ပြင်ပေးလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်ရာ၊ မယ်တော်ကြီးသည်လည်း အလိုက်သင့်ပင် ဆင်းလိုက်တော့သည်။ သူမသည် ကြင်နာတတ်သော ပုံစံဖမ်းကာနှိမ့်သိမ့်လိုက်သည်။

“မင်းက လိမ္မာသိတတ်တာပဲ၊ အိုက်ကျားကတော့ မင်းကို ချစ်ပါတယ်။ နောင်ကျရင် မင်းသားကြီးကို ခေါ်ပြီး ချီနင်နန်းဆောင်ကို ခဏခဏ လာခဲ့ပါ။ အိုက်ကျားကတော့ ဧကရာဇ်ရှေ့မှာ စကားနည်းနည်းလောက်တော့ ပြောပေးနိုင်ပါတယ်”

“ဟုတ်ကဲ့ပါ” ဝမ်ရှို့ယီသည် ရိုသေစွာ မတ်တတ်ရပ်ကာ ဂါရဝပြုလိုက်သည်။

သူမသည် မူလကတည်းက ထက်မြက်သူဖြစ်သလို၊ မယ်တော်ကြီးကို ဖားယားရန် ဆုံးဖြတ်ထားသူ ဖြစ်ရာ၊ တစ်မွန်းလွဲလုံးအတွင်းမှာပင် မယ်တော်ကြီးကို စိတ်ပျော်ရွှင်အောင် လုပ်နိုင်ခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူမနှင့် မင်းသားကြီးအား ညစာပါ အတူစားရန် ဆွဲထားခဲ့လေတော့သည်။

……

နှစ်ရက်အကြာတွင် ကျိုချန်နန်းဆောင်မှ နင်ချန်အား မယ်တော်ကြီးထံတွင် နေ့လည်စာ စားရန် ဖိတ်ကြားသူ ရောက်လာခဲ့သည်။ လွန်ခဲ့သော နှစ်နှစ်အတွင်း နန်းတွင်း၌ ကိစ္စများစွာ ဖြစ်ပွားခဲ့သလို၊ မယ်တော်ကြီးမှာလည်း အသက်ကြီးလာပြီး ကျန်းမာရေး ချို့ယွင်းလာသဖြင့်၊ သားအမိ နှစ်ဦးကြား ဆက်ဆံရေးမှာ ယခင်ကထက် အနည်းငယ် ပြေလည်လာခဲ့သည်။ နင်ချန်သည်လည်း အားလပ်နေသဖြင့် သဘောတူလိုက်၏။

စာလွှာများကို စစ်ဆေးပြီးနောက်၊ အချိန်စောသေးသဖြင့် အားဖြည့်ဆေးအချို့ကို ယူဆောင်ကာ ချီနင်နန်းဆောင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။ သူ ရောက်လာချိန်တွင် မယ်တော်ကြီးသည် ဝင်းထဲ၌ နေပူစာ လှုံနေသည်ကို တွေ့ရသည်။ ယနေ့ ရာသီဥတုမှာ ကောင်းမွန်သဖြင့်၊ သူမသည် လှဲကုလားထိုင်ပေါ်တွင် မြေခွေးသားမွေး စောင်ကို ခြုံကာ ခန အိပ်စက်နေခြင်းဖြစ်သည်။

လူသည် အသက်ကြီးလာလျှင် အအေးကြောက်တတ်သဖြင့် နေပူစာလှုံရသည်ကို အလွန် နှစ်သက်ကြသည်။ နင်ချန်သည် ငြိမ်သက်စွာဖြင့် ခန ကြည့်နေမိသည်။ မယ်တော်ကြီး၏ ဤကဲ့သို့ အေးဆေးသော ပုံစံမျိုးကို မြင်ရခဲသဖြင့်၊ သွေးသားချင်း ဆက်နွယ်မှုအရ သူ့ရင်ထဲတွင် နွေးထွေးမှု အနည်းငယ် ခံစားလိုက်ရပြီး ကလေးငယ်လေးကဲ့သို့ အနားသို့ တိုးသွားချင်စိတ်

ပင် ပေါက်လာခဲ့သည်။ သို့သော် နှစ်ပေါင်းများစွာအတွင်း သူတို့ သားအမိကြား စိမ်းသက်ခဲ့မှုများကြောင့် နောက်ဆုံးတွင်တော့ မလှုပ်ရှားဘဲ နေလိုက်တော့သည်။

“သားတော်က မယ်တော့်ကို ဂါရဝပြုပါတယ်” နင်ချန်က အသံခပ်လေးလေးဖြင့် နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

ထိုအခါမှ မယ်တော်ကြီး မျက်လုံးပွင့်လာကာ အစေခံ၏ လက်ကို တွဲ၍ ထိုင်လိုက်

သည်။

“ဧကရာဇ် ရောက်လာပြီလား၊ ဘာလို့ စောစောကြီး ရောက်လာတာလဲ။ အိုက်ကျားက ညစာအတွက်တောင် ပြင်မခိုင်းရသေးဘူး။”

“ဒီနေ့ စာလွှာတွေ သိပ်မများတာနဲ့ အမြန်စစ်ပြီး လာခဲ့တာပါ။ မယ်တော့်အတွက် အားဖြည့်ဆေးတွေလည်း ယူလာခဲ့ပါတယ်”

နင်ချန်က ဆိုသည်။

မယ်တော်ကြီးက ပြုံးလျက် ခေါင်းညိတ်ပြကာ မတ်တတ်ထရပ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သားအမိ နှစ်ဦးသား အခန်းထဲသို့ ဝင်ခဲ့ကြသည်။ အစားအသောက် အချိန် မရောက်သေးသဖြင့် အစေခံများက လက်ဖက်ရည်နှင့် မုန့်များကို အရင် တည်ခင်းပေးကြသည်။

နင်ချန်က လက်ဖက်ရည်တစ်ငုံ မြည်းကြည့်လိုက်ကာ - “ဒါ ဂန္ဓမာ လက်ဖက်ရည် မဟုတ်လား။ မယ်တော်ကြီးက ပုံမှန်ဆို ဖူအာပဲ သောက်တာ မဟုတ်လား”

ဘေးမှ လက်ဖက်ရည် ဖျော်ပေးနေသော နန်းတွင်းသူလေးမှာ မျက်နှာ ပျက်သွားကာ အမြန်ပင် ဒူးထောက်လိုက်သည်။

“သမားတော်က မယ်တော်ကြီးမှာ အတွင်းပူရှိနေလို့ ဒီရက်ပိုင်း ဂန္ဓမာလက်ဖက်ရည် သောက်ခိုင်းထားတာပါ။ ကျွန်တော်မျိုးမ ပေါ့ဆသွားလို့ အရှင်မင်းကြီးအတွက် တခြားလက်ဖက်ရည် မပြင်မိတာကို ခွင့်လွှတ်ပေးပါ”

“နေပါစေ... ဒီရက်ပိုင်း ရာသီဥတုက ခြောက်သွေ့တော့ ဒါသောက်တာ ကောင်းပါတယ်။ မင်း ထွက်သွားတော့” နင်ချန်က လက်ယမ်းပြလိုက်သည်။

သူသည် ဤကဲ့သို့သော ကိစ္စအသေးအမွှားလေးအတွက် ပြဿနာရှာမည့်သူ မဟုတ်ပေ။ အထူးသဖြင့် မယ်တော်ကြီး၏ နန်းဆောင်တွင် ဖြစ်၏။ သို့သော် ထိုနန်းတွင်းသူလေး၏တုံ့ပြန်မှုမှာ အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်နေပုံရသဖြင့် သူ အနည်းငယ် ထူးဆန်းသွားသည်။ ရှင်းပြရုံနှင့်ရပါလျက် ဘာကြောင့် ဤမျှအထိ တုန်လှုပ်နေရတာလဲ။ သူ့ကို မြင်ရတာ အရမ်းကြောက်စရာ ကောင်းနေလို့လား။

အမှန်စင်စစ် ထိုနန်းတွင်းသူလေး ကြောက်နေသည်မှာ နင်ချန်ကို မဟုတ်ဘဲ မယ်တော်ကြီးကို ဖြစ်သည်။ မယ်တော်ကြီးမှာ အသက်ကြီးလာသည်နှင့်အမျှ စိတ်တိုလွယ်လာကာ၊ တစ်ခုခုအဆင်မပြေလျှင် အစေခံများကို ကြိမ်ဒဏ်ပေးတတ်သည်။ ၎င်းမှာ သိက္ခာကျစရာ ကိစ္စဖြစ်သဖြင့် ဖုမာမားက အပြင်ကို သတင်းမပေါက်အောင် ပိတ်ထားသောကြောင့် နင်ချန် မသိခဲ့ခြင်းပင်ဖြစ်သည်။

မယ်တော်ကြီးက လက်ဖက်ရည်ပန်းကန်ကို မကာ တစ်ငုံ သောက်လိုက်ပြီးမှ အေးဆေးစွာ စကားစလိုက်သည်။

“အိုက်ကျား ကြည့်ရတာ ဧကရာဇ်ရဲ့ နှုတ်ခမ်းတွေလည်း ခြောက်နေပြီပဲ။ ပုံမှန်ဆိုရင် သတိထားရမယ်နော်။ ပြုစုတဲ့ ကိုယ်လုပ်တော်တွေကလည်း ပိုပြီး ဂရုစိုက်သင့်တာပေါ့။ ဒီရက်ပိုင်း မင်ကျောင်းယွမ်က အပါးတော်မှာ အရှိဆုံး မဟုတ်လား”

“မယ်တော်ကြီးရဲ့ ဂရုစိုက်မှုအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ နန်းတွင်းက ကိုယ်လုပ်တော်တွေ အားလုံးကတော့ ကောင်းမွန်ကြပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့နေ့စဉ် နေထိုင်မှုတွေကိုတော့ အစေခံတွေကပဲ ပိုပြီး ပြုစုရတာ များပါတယ်။ ကျွန်တော်က ဂန္ဓမာလက်ဖက်ရည် မကြိုက်မှန်း သူတို့သိတော့ မဆက်သဝံ့ကြတာပါ။ ပြန်ရောက်ရင်တော့ သတိထားလိုက်ပါ့မယ်” နင်ချန်က ပြန်ပြောလိုက်သည်။

သူသည် မယ်တော်ကြီး၏စကားထဲမှ ဆိုလိုရင်းကို ရိပ်မိလိုက်သည်။ ယဲ့ယွင်က သူ့ကို သေသေချာချာ မပြုစုဘူးဟု သွယ်ဝိုက်ပြောဆိုခြင်းပင်။ နင်ချန်မှာ ထိုစကားကို မကြားချင်သော်လည်း မယ်တော်ကြီးကို တိုက်ရိုက် မဆန့်ကျင်လိုသဖြင့်၊ နန်းတွင်းရှိ ကိုယ်လုပ်တော် အားလုံးကိုပါ ဆွဲထည့်ပြီး မိမိ၏ အစေခံများအပေါ်သာ အပြစ်ပုံချလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။

သို့သော် မယ်တော်ကြီး၏ အမြင်တွင်မူ နင်ချန်သည် ယဲ့ယွင်ကို အစွမ်းကုန် ကာကွယ်ပေးနေသည်ဟုသာ မြင်နေတော့သည်။ ၎င်းမှာ သူမ လုံးဝ မလိုလားသော အချက်ပင်။ သူမ၏ မျက်ဝန်းအိမ်မှာ အနည်းငယ် မှောင်ကျသွားကာ၊ လက်ဖက်ရည်ပန်းကန်ကို ချလိုက်ပြီး နင်ချန်၏ စိတ်ဆန္ဒကို စမ်းသပ်ရန် ပြင်လိုက်တော့သည်။

“ကိုယ်လုပ်တော်တွေနဲ့ အစေခံတွေက ကောင်းကောင်း ပြုစုတယ်ဆိုဦးတော့၊ ဒါပေမဲ့ နန်းတွင်းမှာ အုပ်ချုပ်မယ့်သူ မရှိရင်တော့ မဖြစ်ဘူးလေ။ ဇနီးမရှိရင် အိမ်တစ်အိမ် မဖြစ်သလိုပေါ့။ အိုက်ကျားတို့က တော်ဝင်မိသားစု ဖြစ်နေတော့ ပိုပြီးတော့တောင် ပြည့်စုံဖို့ လိုတာပေါ့”

မယ်တော်ကြီးက စကားပြောရင်း နင်ချန်၏မျက်နှာကို အကဲခတ်နေသည်။ သို့သော် ယခုအချိန်တွင် နင်ချန်မှာ ခံစားချက်ကို မျက်နှာတွင် မပြတတ်သော အရည်အချင်းရှိသည့် ဘုရင်တစ်ပါး ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။ သူ၏ မျက်နှာမှာ တည်ငြိမ်နေကာ ဘာခံစားချက်မှ မတွေ့ရပေ။

“မယ်တော့်ရဲ့ ဆိုလိုရင်းကို သားတော် နားလည်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သားတော်အနေနဲ့ လောလောဆယ် မိဖုရားခေါင်ကြီး အသစ် တင်မြှောက်ဖို့ စိတ်ကူး မရှိပါဘူး။ ရှဲ့ရှီ (မိဖုရားခေါင်ကြီးဟောင်း) ရဲ့ ရက်စက်မှုတွေကြောင့်၊ ဒီလိုမျိုး နောက်ထပ် မိဖုရားခေါင်ကြီး တစ်ယောက်က နန်းတွင်းကို ဖျက်ဆီးမှာကို သားတော် မခံနိုင်တော့ဘူး။ ကျွန်တော်တို့ နန်ချီပြည်ရဲ့ သမိုင်းမှာလည်း မိဖုရားခေါင်ကြီး မတင်မြှောက်ခဲ့တဲ့ သာဓကတွေ ရှိခဲ့တာပဲ မဟုတ်လား”

နင်ချန်၏ အဘိုးဖြစ်သူမှာ သူ၏ တရားဝင်ဇနီး ကွယ်လွန်ပြီးနောက် နောက်ထပ် မိဖုရားခေါင်ကြီး မတင်မြှောက်ခဲ့သလို၊ နင်ချန်၏ ခမည်းတော် ကိုယ်တိုင်မှာလည်း မယားငယ်မှ မွေးဖွားလာသူ ဖြစ်သည်။ ဘိုးဘွားများကို အကြောင်းပြလိုက်သဖြင့် မယ်တော်ကြီးမှာ ဆက်ပြီး ပြောရန် ခက်ခဲသွားတော့သည်။

သူမသည် စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့်သာ ဆိုနိုင်တော့သည်။

“ဧကရာဇ် သေသေချာချာ စဉ်းစားပြီးပြီ ဆိုရင်လည်း ပြီးတာပါပဲ။ မိဖုရားခေါင်ကြီး တင်မြှောက်တာက တိုင်းပြည်ရဲ့ အရေးကြီးကိစ္စ ဖြစ်လို့ လွယ်လွယ်နဲ့တော့ မဆုံးဖြတ်သင့်ဘူးပေါ့”

မတင်မြှောက်လည်း ကိစ္စမရှိပါဘူးလေ။ ဒါဆိုရင် အားလုံးက တန်းတူပဲပေါ့။ အားလုံးက မယားငယ်က မွေးတဲ့ သားတွေပဲ ဖြစ်နေတော့ ဘယ်သူကမှ ဘယ်သူ့ထက် ပိုပြီး မြင့်မြတ်နေမှာ မဟုတ်တော့ဘူး။

***

အလှလေးကဧကရာဇ်ရဲ့ကိုယ်လုပ်တော်တဲ့ (IC)-360

အခန်း ၃၆၀ ။ ကိုယ်ပိုင်ဆန္ဒ

မယ်တော်ကြီး၏စိတ်ကူးမှာ နင်ချန်နှင့် တစ်ထပ်တည်း ကျနေသည်။

သို့သော် နင်ချန်တွင် အခြားသော ကိုယ်ပိုင်ဆန္ဒ တစ်ခုလည်း ရှိနေသေးသည်။ သူသည် လောလောဆယ်တွင် မိဖုရားခေါင်ကြီး မတင်မြှောက်သေးသော်လည်း၊ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် လျာထားသော လူမရှိဟု မဆိုလိုပေ။ ထိုသူမှာ အမှန်စင်စစ် ယဲ့ယွင်

ပင် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခုအချိန်တွင် ယဲ့ယွင်အား မိဖုရားခေါင်ကြီး မြှောက်လိုက်ပါက၊ သူမသည် နန်းတွင်းတစ်ခုလုံး၏ ဘုံရန်သူ ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။ စတုတ္ထမင်းသားလေးမှာလည်း ငယ်သေးသဖြင့် ၎င်းမှာ အလွန်ပင် အန္တရာယ်များလှပေသည်။

ဤခေါင်းစဉ်တွင် မယ်တော်ကြီးမှာ အသာစီးမရခဲ့သဖြင့်၊ သူမသည်လည်း ပါးနပ်စွာဖြင့် ဆက်မပြောတော့ဘဲ နေလိုက်သည်။ ဧကရာဇ်အား ညစာစားရန် ဆွဲထားပြီးနောက်၊ စောစောစီးစီးပင် ပြန်လွှတ်လိုက်တော့သည်။

“သူက ယဲ့ရှီကို မိဖုရားခေါင်ကြီး မမြှောက်ချင်ဘူးတဲ့လား”

မယ်တော်ကြီးသည် အမူအရာတည်ငြိမ်စွာဖြင့် ကုလားထိုင်တွင် မှီ၍ အစေခံအား ခြေထောက် နှိပ်ခိုင်းနေသည်။

ဖုမာမားက မျက်လွှာချလိုက်ပြီး - “ကျွန်တော်မျိုးမ ကြည့်ရတာတော့... မမြှောက်ချင်တာ မဟုတ်ဘဲ၊ ချစ်လွန်းလို့ ထိန်းချုပ်နေတာ ဖြစ်ပါလိမ့်မယ်”

အရှင်မင်းကြီးက မင်ကျောင်းယွမ်အပေါ် ထားရှိသည့် အချစ်မှာ ဟန်ဆောင်နေခြင်း မဟုတ်ပေ။ သူတို့နှစ်ဦး လမ်းလျှောက်လျှင် လက်ချင်းတွဲထားသည်ကို အစေခံများစွာ မြင်တွေ့ဖူးကြသည်။ ထို့ထက် ပို၍ ဆိုရလျှင်၊ လူတစ်ယောက်၏ မျက်ဝန်းများသည် လိမ်ညာ၍ မရပေ။

“ငါတော့ နားကို မလည်နိုင်တော့ဘူး။ အဲဒီ ယဲ့ရှီမှာ ဘာတွေ ကောင်းနေလို့လဲ။ ဧကရာဇ်ကို ပြုစားထားသလိုပဲ။”

မယ်တော်ကြီးက နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ကာ မျက်ဝန်းထဲတွင် စက်ဆုပ်ရိပ်များ ပြည့်

နှက်နေသည်။

“ငါ ကြည့်ရသလောက်တော့၊ ရုပ်ရည်ကလည်း နန်းတွင်းမှာ အလှဆုံး မဟုတ်သလို၊ စရိုက်ကလည်း အရမ်း ရဲတင်းလွန်းတယ်။ ဘယ်နေရာမှာ ကိုယ်လုပ်တော်တစ်ယောက်နဲ့ တူလို့လဲ”

ဖုမာမားက စကားပြန်မပြောဘဲ မယ်တော်ကြီး၏ ညည်းသံကိုသာ ငြိမ်သက်စွာ နားထောင်နေသည်။ အစေခံ တစ်ဦးအနေနှင့် သခင်၏အတင်းကို မပြောသင့်သလို၊ မယ်တော်ကြီးမှာလည်း ယခုအခါ ဆန့်ကျင်ဘက် စကားများကို နားမဝင်နိုင်တော့သဖြင့်၊ သူမ ပြောချင်ရာကိုသာ ပြောပါစေဟု လွှတ်ထားလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

မင်ကျောင်းယွမ် ကောင်း၊ မကောင်း ဆိုသည်မှာ အရှင်မင်းကြီး၏ စိတ်ဆန္ဒအပေါ်တွင်သာ မူတည်ပြီး၊ မယ်တော်ကြီး၏ စကားအနည်းငယ်နှင့် ပြောင်းလဲသွားမည့်အရာ မဟုတ်ပေ။

“မင်း ဘာလို့ စကားမပြောတာလဲ” မယ်တော်ကြီးက ဒေါသပြေသွားသောအခါ သူမဘေးတွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ နေလာသော အစေခံကို လှမ်းကြည့်သည်။

ဖုမာမားက ပြုံးလျက် - “ကျွန်တော်မျိုးမ အသက်ကြီးလာလို့ အားအင်သိပ်မရှိတော့လို့ပါ”

ထိုအခါ မယ်တော်ကြီးက သက်ပြင်းချသည် - “အင်း... မင်းလည်း အိုပြီ၊ ငါလည်း အိုပြီ။ ဧကရာဇ် တစ်ယောက်ပဲ လူပျိုဖော် အင်အားအပြည့် ရှိနေတာပေါ့”

ဤစကားမှာ ဝေဝေဝါးဝါး ရှိလှသဖြင့် ဖုမာမား နားလည်၊ မလည် မသေချာသော်လည်း သူမကတော့ ဆက်မပြောတော့ဘဲ မယ်တော်ကြီးအား အတွင်းခန်းသို့ တွဲခေါ်ကာ အနားယူစေလိုက်တော့သည်။

…..

အခြားတစ်ဖက်တွင်၊ နင်ချန်သည် ချီနင်နန်းဆောင်မှ ထွက်လာပြီး ကျိုချန်နန်းဆောင်သို့ ပြန်ခဲ့သည်။ မယ်တော်ကြီးနှင့် စကားပြောခဲ့ရသဖြင့် သူ့စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် မကျေမနပ် ဖြစ်နေရသည်။

အကယ်၍ မယ်တော်ကြီးက မိမိအတွက် သို့မဟုတ် နန်းတွင်းအတွက် အမှန်တကယ် စဉ်းစားပေးပြီးမှ မိဖုရားခေါင်ကြီး တင်မြှောက်ရန် အကြံပြုခဲ့လျှင်၊ သူနှင့် သဘောထား ကွဲလွဲနေစေကာမူ သူ စိတ်မပျက်မိပေ။ သို့သော် ယနေ့ မယ်တော်ကြီး၏ အဓိပ္ပာယ်မှာ မိမိအား စမ်းသပ်လိုရုံသက်သက် ဖြစ်ပြီး၊ မိဖုရားခေါင်ကြီး နေရာကို သူမ လိုလားသူအား တင်မြှောက်ရန် ကြိုးစားနေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

ဤကဲ့သို့သော အပြုအမူကို နင်ချန် အလွန် မုန်းတီးသည်။ မည်သည့် ဘုရင်မှ သူ၏ဆုံးဖြတ်ချက်ကို သူတစ်ပါးက လွှမ်းမိုးခြင်းကို မနှစ်သက်ပေ။ ထိုသူမှာ မိခင်ရင်း ဖြစ်နေလျှင်ပင်။ ‘မိဘအပေါ် သားသမီး ဝတ်ကျေရမည်’ ဟူသော စကား ရှိသော်လည်း၊ ဤနေရာတွင် ထိုင်နေသူအဖို့ တာဝန်နှင့် တိုင်းပြည်၏ အကျိုးစီးပွားကိုသာ အရင်ဆုံး စဉ်းစားရမည် မဟုတ်လား။

နင်ချန်သည် မိဖုရားခေါင်ကြီး တင်မြှောက်ရန် ဆန္ဒမရှိသော်လည်း၊ အခြား တစ်စုံတစ်ယောက်ကတော့ ထိုနေရာကို မျက်စိကျနေခဲ့သည်။

…..

ယိရွှင်ရီသည် ယနေ့ ဘယ်က ရမှန်း မသိသော သတင်းများအရ၊ အရှင်မင်းကြီးသည် ယဲ့ယွင်အား မိဖုရားခေါင်ကြီး တင်မြှောက်ရန် စိတ်ကူးရှိနေကြောင်း သိရှိသွားခဲ့သည်။

“အကယ်၍ အရှင်မင်းကြီးက မင်ကျောင်းယွမ်ကို မိဖုရားခေါင်ကြီး မြှောက်လိုက်ရင်၊ စတုတ္ထမင်းသားက ‘တရားဝင်သား’ ဖြစ်သွားမှာပေါ့။ ဒါဆိုရင်...” ယွမ်ရှို့၏ မျက်နှာ ပျက်သွားတော့သည်။

နောက်က စကားလုံးများကို ထုတ်ပြောရန်ပင် မလိုတော့ပေ။ ခေတ်အဆက်ဆက်တွင် ထီးနန်း ဆက်ခံသူကို ရွေးချယ်ရာ၌ ‘တရားဝင်သား’ ကို ဦးစားပေးလေ့ ရှိကြသည်။ တရားဝင်သား မရှိမှသာ သားကြီးကို တင်မြှောက်ပြီး၊ နောက်ဆုံးမှသာ ထက်မြက်သူကို ရွေးချယ်ကြခြင်းဖြစ်သည်။

တတိယမင်းသားမှာ သားကြီး မဟုတ်သလို၊ လောလောဆယ်တွင် တရားဝင်သားလည်း မရှိသေးသဖြင့်၊ သူ၏ ထက်မြက်မှုဖြင့် နန်းတက်ရန် အခွင့်အရေး ရှိနေသေးသည်။ သို့သော် စတုတ္ထမင်းသားသာ တရားဝင်သား ဖြစ်သွားခဲ့လျှင်၊ တတိယမင်းသားအတွက် အခွင့်အရေး တစ်ဝက်ကျော်မှာ ပျောက်ကွယ်သွားပေတော့မည်။

“ဒီသတင်းက တကယ် သေချာရဲ့လား”

ယိရွှင်ရီက သူမရှေ့တွင် ထိုင်နေသော လီဝမ်ရုန်အား စိတ်မရှည်စွာ မေးလိုက်သည်။

လီရှီက တွန့်ဆုတ်စွာဖြင့် - “အတိအကျတော့ မပြောနိုင်ပေမဲ့၊ ရွှင်ရီ စဉ်းစားကြည့်ပါ။ မင်ကျောင်းယွမ်က ဒီလောက်အထိ အချစ်ခံနေရသလို၊ မိသားစုဂုဏ်ကလည်း မြင့်မားတယ်၊ ငယ်လည်း ငယ်သေးတယ်။ သူမမှာ မင်းသားလည်း ရှိနေမှတော့၊ သူမ မိဖုရားခေါင်ကြီး ဖြစ်ဖို့ အရည်အချင်းက အပြည့်ပဲလေ”

သူမက ခန ရပ်လိုက်ပြီး လေသံကို နှိမ့်

လိုက်သည်။

“ရွှင်ရီ မမေ့ပါနဲ့... နန်းတွင်းတစ်ခုလုံးမှာ၊ သေသွားတဲ့ ရှဲ့ရှီကလွဲရင် မင်ကျောင်းယွမ် တစ်ယောက်တည်းပဲ ဧကရာဇ်ဟောင်းကိုယ်တိုင် လက်ထပ်ပေးခဲ့တဲ့ အမျိုးသမီး ဖြစ်နေတာကို”

ဆိုလိုသည်မှာ ယဲ့ယွင်တွင် ‘ဧကရာဇ်ဟောင်း၏ အသိအမှတ်ပြုခြင်း ခံရသူ’ ဟူသော ဘွဲ့တစ်ခု ရှိနေခြင်းပင်။ ဧကရာဇ်ဟောင်းအသိအမှတ်ပြုသူ ဖြစ်သဖြင့် သူမသည် အကောင်းဆုံး ဖြစ်ရမည် မဟုတ်လား။ ထို့ကြောင့် အရှင်မင်းကြီးသာ အမှန်တကယ် လိုလားခဲ့လျှင်၊ မိသားစုဂုဏ်၊ ကျေးဇူးတရား၊ သို့မဟုတ် သားသမီး မည်သည့် အချက်နှင့် ကြည့်ကြည့် ယဲ့ယွင်မှာ မိဖုရားခေါင်ကြီး ဖြစ်ရန် ထိုက်တန်နေတော့သည်။

“မင်း ပြောတာလည်း မမှားပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ အရှင်မင်းကြီးက သူမကို တင်မြှောက်ချင်နေမှတော့ ငါ ဘာလုပ်နိုင်မှာလဲ” ယိရွှင်ရီက သူမ၏ နဖူးကို စိတ်ညစ်စွာ ပွတ်သပ်နေမိသည်။

“ငါ့အဖေက ဒုတိယအဆင့် အရာရှိလေးတစ်ဦးပဲ အရှင်မင်းကြီးအတွက် အလုပ်တွေ အများကြီး လုပ်ပေးခဲ့ပေမဲ့၊ ‘အကြီးအကျယ် ကုသိုလ်ပြုခဲ့သူ’ လို့တော့ မဆိုနိုင်ဘူး။ ယဲ့ရှီရဲ့ မိသားစုလို မဟုတ်ဘူးလေ။ သူမရဲ့ အစ်ကိုနဲ့ အဖေက စစ်မြေပြင်မှာကြိုးစားအားထုတ်မှုတွေ အများကြီး ရှိခဲ့ကြတာ။ သူမရဲ့ မိခင်ဘက်က မိသားစုက ကုန်သည်ဆိုပေမဲ့၊ နန်းတွင်းဘဏ္ဍာတိုက် ပြည့်စုံအောင်လည်း နှစ်ပေါင်းများစွာ ကူညီခဲ့ကြတာပဲ”

နှစ်ပေါင်းများစွာအတွင်း သူမ၏အာရုံမှာ နန်းတွင်းထဲမှာသာ ရှိခဲ့သည်။ သားဖြစ်သူ ကြီးပြင်းလာမှသာ သူမသည် နန်းပြင်ကိစ္စများကို ဖြည်းဖြည်းချင်း စဉ်းစားလာမိခြင်းဖြစ်သည်။ ထိုအချိန်သို့ ရောက်မှသာ ယဲ့ယွင်သည် သူမ၏ မိသားစု တစ်ခုလုံးကို ရာထူးတက်အောင် တစ်လှမ်းချင်း လုပ်ဆောင်ခဲ့မှန်း သူမ ရိပ်မိလိုက်တော့သည်။ သူမ၏ မိသားစုမှာ ယဲ့ယွင်အတွက် အားကိုးရာ ခံတပ်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်နေခဲ့ပြီ။ အပြန်အလှန်အားဖြင့် သူမ၏ ဝူမိသားစုမှာမူ တိုးတက်မှု သိပ်မရှိခဲ့ပေ။

ယခုအချိန်သို့ ရောက်မှသာ ယိရွှင်ရီသည် ယဲ့ယွင်အား ပြိုင်ဘက်တစ်ဦးအဖြစ် အလေးအနက် ထားလာမိတော့သည်။ ဤအမျိုးသမီး၏ နည်းလမ်းနှင့် အမြော်အမြင်မှာ သာမန်လူ မမီနိုင်ပေ။ သို့သော် မည်မျှပင် ထက်မြက်ပါစေ၊ ပြိုင်ဆိုင်တိုက်ခိုက်ရမည်သာ ဖြစ်၏။

လီဝမ်ရုန်သည် ယိရွှင်ရီ၏မျက်နှာရိပ်မျက်ကဲကို အသာအယာ အကဲခတ်လိုက်ပြီးနောက်၊ သူမ ဘာပြောရမည်ကို သိလိုက်သည်။

“ရွှင်ရီ... ကျွန်တော်မျိုးမမှာ နည်းလမ်းတစ်ခု ရှိပါတယ်။ တစ်သက်လုံးအတွက်တော့ အသုံးမဝင်နိုင်ပေမဲ့၊ လောလောဆယ် တစ်နှစ်၊ နှစ်နှစ်လောက်တော့ ထိန်းထားနိုင်မှာပါ”

“ဘာနည်းလမ်းလဲ၊ ပြောကြည့်စမ်း” ယိရွှင်ရီက သူမကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။ အားကိုးရာ မရှိဖြစ်နေချိန်တွင် နားထောင်ကြည့်ခြင်းက အချိန်မကုန်နိုင်ပေ။

သို့သော် မမျှော်လင့်ဘဲ လီရှီက အမှန်တကယ်ပင် ကောင်းမွန်သော အကြံတစ်ခုကို ပြောပြလိုက်သည်။ ၎င်းမှာ အခြားသူများ၏ ပူးပေါင်းမှု လိုအပ်သလို၊ အချိန်ယူ စီစဉ်ရမည် ဖြစ်သော်လည်း၊ အလုပ်ဖြစ်မည်ဆိုလျှင် လုံလောက်လှပေသည်။ အနည်းဆုံးတော့ ထိုအစီအစဉ် အောင်မြင်လျှင် ဤတစ်နှစ်၊ နှစ်နှစ်အတွင်း အရှင်မင်းကြီးအနေနှင့် ယဲ့ယွင်အား မိဖုရားခေါင်ကြီး မြှောက်ရန် မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။ တစ်ရက် ဆွဲဆန့်နိုင်လျှင် တစ်ရက် အမြတ်ပင် မဟုတ်လား။

……

ကျောက်ချွန်းဆောင်။

ယဲ့ယွင်သည် အဝတ်အစားလဲ၍ လှဲလိုက်ရုံ ရှိသေး၊ နှာချေလိုက်မိသည်။ သူမသည် လက်ကိုင်ပဝါဖြင့် သုတ်လိုက်ရင်း ‘ဘယ်သူ ငါ့ကို သတိရနေပြန်ပြီလဲ’ ဟု တွေးနေမိသည်။

“ကျောင်းယွမ် အအေးမိသွားတာလားဟင်။ မနက်ဖြန် သမားတော်ရှန်ကို ခေါ်ပြီး စစ်

ခိုင်းလိုက်ရမလား” နန်ကျစ်က စိတ်ပူစွာမေးတော့သည်။

ယဲ့ယွင်က ခေါင်းခါသည်။

“ကိစ္စမရှိပါဘူး၊ နှာခေါင်း နည်းနည်း ယားလို့ပါ”

“သတိထားတာတော့ အကောင်းဆုံးပဲလေ။ သမားတော်ကို ပြလိုက်တာက ပိုပြီး စိတ်အေးရတာပေါ့” ဟု ဆိုကာ ဟွေယွဲ့က ပြတင်းပေါက် နှစ်ခုကို ပိတ်လိုက်ပြီး၊ လေဝင်လေထွက်အတွက် အဝေးဆုံး တစ်ခုကိုသာ လက်သီးဆုပ်ခန့် ဟထားပေးလိုက်သည်။

အစေခံမလေး နှစ်ဦး၏ ဇွဲကို မယှဉ်နိုင်သဖြင့် ယဲ့ယွင်လည်း သဘောတူလိုက်ရတော့သည်။ လှဲနေရင်းမှ သူမ တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားသည်။

“မင်းတို့ နှစ်ယောက်လည်း အသက်အရွယ် ရလာပြီပဲ။ သဘောကျတဲ့သူရှိကြပြီလား။ ရှိရင် ငါ့ကို ပြောပြ... ငါ သေသေချာချာ ကြည့်ပေးပြီး အိမ်ထောင်ရေး ကိစ္စတွေကို စောစော စီစဉ်ပေးမယ်။ မရှိရင်လည်း ငါ့အမေကို နန်းပြင်မှာ မင်းတို့အတွက် ရှာခိုင်းလိုက်မယ်လေ”

ထိုစကားကြောင့် အစေခံမလေး နှစ်ဦးလုံး မျက်နှာ နီမြန်းသွားကြသည်။ နန်ကျစ်က ခေါင်းငုံ့ကာ - “ကျွန်တော်မျိုးမ ကျောင်းယွမ်ကိုပဲ တစ်သက်လုံး ပြုစုသွားမှာပါ၊ လက်မထပ်ပါဘူး”

“လျှောက်မပြောနဲ့... မိန်းကလေးကောင်းတစ်ယောက်က ဘယ်မှာ လက်မထပ်ဘဲနေလို့ရမှာလဲ” ယဲ့ယွင်က သူမကို ပြုံး၍ ကြည့်လိုက်သည်။ “ငါ့ဘေးက လူတွေကို ဘယ်လို ကံကောင်းတဲ့ အမျိုးသားတွေက လက်ထပ်ယူသွားမလဲဆိုတာ မြင်ချင်သေးတယ်လေ”

ထိုအခါမှ နှစ်ဦးသား ပို၍ ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ဖြစ်ကုန်ကြသည်။ သို့သော် နောက်ဆုံးတွင်တော့ ယဲ့ယွင်၏ အစီအစဉ်အတိုင်းသာ လုပ်ဆောင်ရန် သဘောတူလိုက်ကြသည်။ အကြောင်းကတော့ သူတို့သည် ငယ်စဉ်ကတည်းက ယဲ့ယွင်ဘေးတွင် ပြုစုလာရသဖြင့်၊ အပြင်လူနှင့် ထိတွေ့ခွင့် မရှိရာ မည်သူ့ကိုမှ ချစ်မိနေခြင်း မရှိသောကြောင့် ဖြစ်သညါ။

အစေခံမလေး နှစ်ဦး၏ သဘောတူညီချက် ရရှိပြီးနောက်၊ ယဲ့ယွင်သည် နောက်တစ်နေ့တွင် နန်းပြင်သို့ စာပို့ကာ မိခင်ဖြစ်သူအား သင့်တော်သော လူငယ်များကို ရှာဖွေထားရန် မှာကြားလိုက်သည်။ လက်ထပ်ပြီးလျှင်လည်း နန်းတွင်းသို့ လာရောက်ပြုစုနိုင်သည် မဟုတ်လား။ ကျိုချန်နန်းဆောင်ရှိ မော့ယွီ နှင့် လျန်ယွီတို့ကဲ့သို့၊ နေ့ခင်းတွင် အလုပ်ဆင်းပြီး ညဘက်တွင် အိမ်ပြန်ခြင်းမျိုး ပြုလုပ်နိုင်သည်။

တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင်ပင် လုကျစ်၊ လုဟယ်၊ လုမေ့ တို့နှင့် ခုန်းချင်းတို့မှာလည်း ယခုအခါ အတွေ့အကြုံ ရင့်ကျက်လာကြပြီ ဖြစ်ရာ၊ တစ်ဦးတည်း တာဝန်ယူနိုင်သည့် အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိနေကြပြီ ဖြစ်တော့လေသည်။

***