အခန်း (၃၇၉-၃၈၀)

အလှလေးကဧကရာဇ်ရဲ့ကိုယ်လုပ်တော်တဲ့ (IC)

အခန်း ၃၇၉ ။ သံသယ

“အဲဒီပြတင်းပေါက်က မနေ့က တစ်နေ့လုံးရော တစ်ညလုံးပါ ပွင့်နေခဲ့တာလို့ မင်း ထင်နေတာလား” ယဲ့ယွင်၏ မျက်နှာမှာ တည်ကြည်လေးနက်သွားသည်။

နန်ကျစ်က ခေါင်းညိတ်သည် - “ဟုတ်ပါတယ်၊ ကျွန်တော်မျိုးမ ပြတင်းပေါက် သွားပိတ်တော့ အဲဒီ ပြတင်းပေါက်ကို ထောက်ထားတဲ့ သစ်သားတုံးလေးက စိုစွတ်နေတာကို တွေ့ခဲ့ရတယ်။ ဒီနေ့ မနက်မှာတော့ မိုးမရွာတော့ဘူးလေ။ အကယ်၍ မနေ့ညကသာ ပြတင်းပေါက် မပိတ်ဘဲ တစ်ညလုံး မိုးပက်ခဲ့တာ မဟုတ်ရင်၊ အဲဒီ သစ်သားတုံးက ဒီလောက်အထိ ဘယ်စိုနိုင်ပါ့မလဲ”

ဤသို့ ကြားရသောအခါ ယဲ့ယွင် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားမိသည်။ ခုနက ချီရှန်းနန်းဆောင်တွင် ရှိနေစဉ်ကပင် မင်းသားကြီးဘေးရှိ လူများမှာ အလွန်ပေါ့ဆလွန်းသည်ဟု သူမ ထင်ခဲ့မိသည်။ အားနည်းလှသော ကလေးငယ်တစ်ဦးအား လေတိုက်ခံခိုင်းထားသည်မှာ ယခု ပြန်တွေးကြည့်တော့ အတော်လေး မှားယွင်းနေသည်။

မည်မျှပင် ပေါ့ဆတတ်သော အစေခံဖြစ်ပါစေ၊ ညဘက် မိုးရွာလျှင် ပြတင်းပေါက် ပိတ်ရမည်ကိုတော့ သိကြမည်သာ။ ထို့ထက် ပိုသည်မှာ ဝမ်ရှိုးယွမ်သည် သူမကိုယ်တိုင် ကလေးမရနိုင်တော့သဖြင့် မင်းသားကြီးကို အလွန် ကောင်းမွန်စွာ ပြုစုနေသူ ဖြစ်သည်။ အစားအသောက်၊ အဝတ်အထည်မှအစ ပညာရေးအထိ သူမ အစွမ်းကုန် အလေးထားနေပါလျက်၊ အစေခံများက ဤမျှအထိ လျစ်လျူရှုဝံ့ကြလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

တစ်စုံတစ်ယောက်က တမင်တကာ လုပ်ဆောင်ခဲ့ခြင်းသာ ဖြစ်ရပေမည်။

“တကယ်လို့ ဒါဟာ တမင်လုပ်တာဆိုရင်၊ မင်းသားကြီးရဲ့အသက်ကို လိုချင်နေကြတာပေါ့။ မင်းသားကြီးရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က ဒီလို နှိပ်စက်တာကို ခံနိုင်ရည်ရှိမှာ မဟုတ်ဘူး” ယဲ့ယွင်၏ မျက်ဝန်းများ အေးစက်သွားသည်။

လောလောဆယ်တွင် မည်သူက မင်းသားကြီးကို လုပ်ကြံလိုသလဲဆိုသည်ကို သူမ ခန့်မှန်းရ ခက်နေသေးသည်။

“မယ်မယ်... ဒါကို ဝမ်ရှိုးယွမ်ကို ပြောပြသင့်လားဟင်” နန်ကျစ်က တွန့်ဆုတ်စွာ မေးသည်။ ကလေးမှာ အပြစ်မရှိသဖြင့်၊ ဖျားနာပြီး သေဆုံးသွားမည်ကို သူမ မကြည့်ရက်ပေ။

သို့သော် ယဲ့ယွင်က ခေါင်းခါပြသည် - “ပြောရခက်တယ်၊ တကယ်ပဲ အစေခံတွေက တစ်ညတည်း ပေါ့ဆမိတာလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲလေ။ ဒီနေ့ ဝမ်ရှိုးယွမ်ကပဲ အစေခံတွေကို ဆုံးမပြီးပြီဆိုတော့၊ ငါက အခုမှ သွားပြောရင် ကိုယ်နဲ့မဆိုင်တာ ဝင်စွက်ဖက်သလို ဖြစ်နေလိမ့်မယ်”

သူမ ခနမျှ ရပ်ကာ စိုးရိမ်စိတ်ဖြင့် ထပ်မံ မှာကြားလိုက်သည် - “သမားတော်ရှန်က ဒီရက်ပိုင်း သမားတော်ချုပ် ကျန်းနဲ့အတူ မင်းသားကြီးကို သွားကြည့်ဖို့ အခွင့်အရေး ရှိလိမ့်မယ်။ သူ့ဆီကို စကားပါးလိုက်ပါ၊ ငါ့မှာ သံသယ ရှိနေလို့ သူ့အနေနဲ့ အစစအရာရာ သတိထားကြည့်ပေးဖို့ပေါ့”

နန်ကျစ်က ခေါင်းညိတ်ကာ ချက်ချင်း ထွက်သွားသည်။ ယခင်ကဆိုလျှင် ယဲ့ယွင်သည် ဤကဲ့သို့သော ကိစ္စများတွင် ပါဝင်ပတ်သက်လိုသူ မဟုတ်ပေ။ သို့သော် မိခင်တစ်ဦး ဖြစ်လာသောအခါ ကလေးငယ်များအပေါ်တွင် ကြင်နာသနားစိတ်များ ပို၍ ရှိလာခဲ့သည်။

နန်းတွင်း ကိုယ်လုပ်တော်များကြားမှ တိုက်ပွဲများတွင် အပြစ်မဲ့သော ကလေးငယ်တို့၏ သွေးများ မစွန်းထင်းသင့်ပေ။ ထို့ပြင် မင်းသားကြီးမှာ ငယ်စဉ်ကတည်းက မိခင်ရင်း ဆုံးရှုံးခဲ့ရပြီး နေရာအနှံ့ ရောက်ခဲ့ရရှာသည့် သနားစရာ ကလေးငယ်လေး မဟုတ်လား။ သူသည် အသက် ခြောက်နှစ်အရွယ် ကလေးတစ်ဦးသာ ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် နန်းတွင်းကိစ္စများတွင် မိမိ ပါဝင်ပတ်သက်ခြင်း မပြုလျှင်ပင်၊ အခြေအနေကိုတော့ သိရှိထားရန် လိုအပ်ပေသည်။

ထိုအချိန်တွင် နန်းပြင်မှ သတင်းသစ်တစ်ခု ရောက်လာခဲ့သည်။ ချန်မိသားစု၏ ချွေးမကြီး မေရှီသည် သူမ၏ ခင်ပွန်းဖြစ်သူ အပြင်မှာ မိန်းမတစ်ယောက် ထားရှိနေသည်ကို ရိပ်မိသွားပုံရသည်။ ယဲ့ယွင်သည် မေရှီ၏ ပါးနပ်မှုကို ချီးကျူးမိတော့သည်။ သူမ စီစဉ်ထားသော အမျိုးသမီးက ချန်ရှန်ဝမ်နှင့် ငြိစွန်းသည်မှာ သုံးလပင် မပြည့်သေးမီ မေရှီက သိသွားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

“သခင်မကြီး (ယဲ့ယွင်၏မိခင်) က ပြောပါတယ်။ မေရှီရဲ့ စရိုက်အရဆိုရင် လီမိန်းကလေးကို အဝေးကို မောင်းထုတ်လိမ့်မယ်၊ ဒါမှမဟုတ်ရင်တော့ အသက်ကိုပါ ရန်ရှာလိမ့်မယ်တဲ့” ဟု ဟွေယွဲ့က တိုးတိုးလေး ဆိုသည်။

ချန်ရှန်ဝမ်၏ ကိုယ်လုပ်တော်များတွင် ကလေးတစ်ယောက်မှ မရှိသည်ကို ကြည့်ခြင်းဖြင့် မေရှီမှာ မည်မျှ ရက်စက်တတ်သူ ဖြစ်ကြောင်း သိနိုင်သည်။ ခင်ပွန်းဖြစ်သူက သူမအား ကွယ်ဝှက်၍ အပြင်မှာ ထားသော အမျိုးသမီးကိုတော့ သူမ လုံးဝ လွှတ်ပေးမည် မဟုတ်ပေ။

“ဒါဆိုရင်တော့... ငါတို့ဘက်က အရှိန်ကို နည်းနည်း မြှင့်ကြတာပေါ့” ယဲ့ယွင်က မျက်လွှာချလိုက်သည်။ ဟွေယွဲ့က ခေါင်းညိတ်ကာ လျင်မြန်စွာပင် စီစဉ်တော့သည်။

……

အခြားတစ်ဖက်တွင်၊ နင်ချန်ဘက်မှလည်း လျန်ချန်စစ်သည် အသုံးဝင်သော သတင်းတစ်ခုကို နောက်ဆုံးတွင် ရရှိခဲ့သည်။ သူ၏ ခန့်မှန်းချက်အရ ယင်းကော်ကုန်းသည် အမှောင်ထဲတွင် ‘ပန်းချီနှင့် စာပေ’ အရောင်းဆိုင် တစ်ဆိုင်ကို ဖွင့်လှစ်ထားပုံ ရသည်။

ထိုဆိုင်မှ ရောင်းချသော ပန်းချီကားများ၏ အစိတ်အပိုင်း အချို့မှာ ယင်းကော်ကုန်းကိုယ်တိုင် ဆွဲထားခြင်း ဖြစ်၏။ ယင်းကော်ကုန်းအား လာဘ်ထိုးလိုသူများသည် ထိုဆိုင်မှ ပန်းချီကားများကို အလွန်မြင့်မားသော ဈေးနှုန်းဖြင့် ဝယ်ယူကြရသည်။ ပန်းချီကားဆိုသည်မှာ ဈေးနှုန်း သတ်မှတ်ရ ခက်ခဲသော အရာဖြစ်သဖြင့်၊ မည်မျှပင် ပေးသည်ဖြစ်စေ တရားဝင်သကဲ့သို့ ဖြစ်နေကာ လာဘ်ယူရန် အလွန်ပင် အဆင်ပြေလှပေသည်။ သို့သော် ထိုဆိုင်မှာ မည်သည့်နေရာတွင် ရှိသလဲ၊ မည်သို့ ဝယ်ယူရတာလဲ ဆိုသည်ကိုတော့ ဆက်လက် စုံစမ်းရဦးမည်ဖြစ်၏။ ယင်းကော်ကုန်းမှာ အလွန် သတိကြီးသူ ဖြစ်သဖြင့် လမ်းဘေးဆိုင် တစ်ဆိုင်ကို သာမန်အတိုင်း သုံးစွဲမည် မဟုတ်ပေ။

နင်ချန်ရော ယဲ့ယွင်ပါ တစ်ဦးတည်းသော ပန်းတိုင်ဆီသို့ ကိုယ်စီ အစီအစဉ်များဖြင့် လှုပ်ရှားနေကြသော်လည်း၊ တစ်ဦးကိုတစ်ဦးတော့ ထုတ်မပြောဖြစ်ကြပေ။

ထိုအတောအတွင်း၊ ချီရှန်းနန်းဆောင်မှ မင်းသားကြီး ထပ်မံ လဲကျသွားပြန်သည်ဟူသော သတင်း ရောက်လာခဲ့သည်။ သမားတော်ချုပ် ကျန်း ပေးသော ဆေးကို သောက်ပြီးနောက် ပထမ နှစ်ရက်တွင် အခြေအနေ ကောင်းမွန်လာသော်လည်း၊ တတိယမြောက် ညတွင် ကိုယ်ပူများ ထပ်မံ မြင့်တက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ရက်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် ခြောက်နှစ်အရွယ် မင်းသားကြီးမှာ အသားအရေများ ဝါဖတ်ကာ နှုတ်ခမ်းများ ဖြူလျော်သွားပြီး၊ ပိန်ချုံးသွားတော့သည်။ ဝမ်ရှိုးယွမ်မှာလည်း နေ့ညမပြတ် ပြုစုနေရသဖြင့် မျက်နှာမှာ နွမ်းနယ်နေတော့သည်။ နင်ချန်သည်လည်း ဒေါသများစွာ ထွက်ခဲ့ရသည်။ ဆေးနည်းမှာ မှန်ကန်ပါလျက် ဘာကြောင့် မပျောက်ကင်းရတာလဲဟု သမားတော်များကို ကြိမ်းမောင်းတော့သည်။

ယဲ့ယွင်၏ သတိပေးချက်ကြောင့် သမားတော် ရှန်ဖိန်ကျစ်က သံသယဝင်လာခဲ့သည်။ ဆေးနည်းမှာ မမှားလျှင် ဆေးရည်မှာ တစ်ခုခု မှားယွင်းနေသလားဟု သူ တွေးမိလိုက်သည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် ကျိုထားသော ဆေးရည်ကို စစ်ဆေးရန် တောင်းဆိုခဲ့သော်လည်း ဘာမှ ရှာမတွေ့ခဲ့ပေ။

ထိုအချိန်တွင် ကျင်းသယ့်ဖေးက ရုတ်တရက် စကားစလာသည် - “အရှင်မင်းကြီး... ကျွန်တော်မျိုးမ ထင်တာကတော့၊ ချီရှန်းနန်းဆောင်က အစေခံတွေ ဆေးကျိုတာ မတတ်လို့ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ ဆေးကျိုတယ်ဆိုတာ လွယ်သယောင်နဲ့ မီးခိုး၊ အချိန်ထိန်းချုပ်မှု မမှန်ရင် ဆေးအာနိသင်ကို ထိခိုက်စေနိုင်ပါတယ်။ သမားတော်ဆောင်မှာပဲ သေသေချာချာ ကျိုပြီးမှ ချီရှန်းနန်းဆောင်ကို ပို့ပေးရင် ပိုပြီး စိတ်ချရမယ် ထင်ပါတယ်”

ဤစကား ထွက်လာသည်နှင့် ယဲ့ယွင်သည် သယ့်ဖေးကို တိတ်တဆိတ် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

ဝမ်ရှိုးယွမ်၏မျက်ဝန်းများ လက်ခနဲ ဖြစ်သွားကာ - “အခုက ရာသီဥတု အေးသေးတော့၊ သမားတော်ဆောင်ကနေ ကျိုပြီး ပို့လာရင် ဆေးက အေးသွားမှာ စိုးရပါတယ်၊ သမားတော်တွေကိုလည်း အပင်ပန်းခံစေသလို ဖြစ်မှာပါ” ဟု ဝင်ပြောသည်။

“ကိစ္စမရှိပါဘူး၊ သမားတော်ချုပ် ကျန်းက မင်းသားကြီးရဲ့ အခြေအနေကို စိုးရိမ်နေတာပါ။ ကျွန်တော်မျိုး နေ့တိုင်း ဆေးလာပို့ရင်းနဲ့ မင်းသားကြီးရဲ့အခြေအနေကိုပါ ကြည့်ရှုပြီး သမားတော်ချုပ်ကို ပြန်တင်ပြနိုင်တာပေါ့” ဟု ရှန်ဖိန်ကျစ်က ချက်ချင်း ဝင်ပြောလိုက်သည်။

နင်ချန်က ခေါင်းညိတ်သည် - “ဒါဆိုရင် သယ့်ဖေး ပြောသလိုပဲ လုပ်ကြစို့။ သမားတော်ရှန်... မင်းပဲ အပင်ပန်းခံပြီး နေ့တိုင်း လာပို့ပေးလိုက်ပါ”

ရှန်ဖိန်ကျစ်မှာ ယဲ့ယွင်၏လူမှန်း နင်ချန် သိထားသဖြင့် သူသည်လည်း ယုံကြည်မှုရှိသည်။ အရှင်မင်းကြီး ဆုံးဖြတ်ပြီးမှတော့ ဝမ်ရှိုးယွမ်မှာလည်း ဆက်လက် ငြင်းဆန်ရန် အကြောင်းမရှိတော့ပေ။ သို့သော် သူမသည် သယ့်ဖေးအား တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်မိသည်။ တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင်ပင် သယ့်ဖေးသည်လည်း သူမအား လှမ်းကြည့်နေသဖြင့်၊ သယ့်ဖေး၏ အေးစက်စူးရှလှသော အကြည့်ကြောင့် ဝမ်ရှိုးယွမ်မှာ ချက်ချင်းပင် အကြည့်လွှဲလိုက်ရတော့သည်။

မင်းသားကြီး ဆေးသောက်ပြီး အိပ်ပျော်သွားသောအခါ ကိုယ်လုပ်တော်များလည်း ပြန်သွားကြသည်။ နင်ချန်သည် စိတ်မကြည်သဖြင့် ယဲ့ယွင်ကိုခေါ်ကာ ကျောက်ချွန်းဆောင်သို့ ပြန်ခဲ့သည်။

ယိကျောင်းရုန်ကတော့ နောက်မှနေ၍ မနာလိုစိတ်များဖြင့် ကြည့်ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ ယခုအခါ ဧကရာဇ်သည် သူမ၏ လန်ဟွာဆောင်သို့ လာရောက်ခြင်း အလွန်ရှားပါးသွားခဲ့ပြီ မဟုတ်လား။

ကျောက်ချွန်းဆောင်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ယဲ့ယွင်သည် သားဖြစ်သူနှင့်အတူ ဆော့ကစားရန် တတိယမင်းသားအား မကြာခဏ ဖိတ်ကြားရန် အစေခံများကို မှာကြားလိုက်သည်။ ၎င်းမှာ ယိကျောင်းရုန်၏ အကြံအစည်ဖြစ်သော်လည်း ယဲ့ယွင်ကတော့ ခွင့်ပြုလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။ သူမသည် အခြေအနေအားလုံးကို မိမိ၏ မျက်စိအောက်တွင် ထားရှိလိုသောကြောင့် ဖြစ်လေသည်။

***

အလှလေးကဧကရာဇ်ရဲ့ကိုယ်လုပ်တော်တဲ့ (IC)

အခန်း ၃၈၀ ။ အသည်းစွဲ

ချုံချွေ့နန်းဆောင်။

သယ့်ဖေးသည် ပြန်ရောက်လာပြီးနောက် လက်ဖက်ရည်ပူပူ တစ်ခွက်ကို အရင်သောက်လိုက်သည်။ ဒီရက်ပိုင်းအတွင်း သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာလည်း သိပ်မအီမသာ ဖြစ်နေသလို၊ နန်းတွင်းရေးရာများကို စီမံခန့်ခွဲရသည်မှာ အတော်လေး ပင်ပန်းလှပေသည်။

“မယ်မယ်... ဘာလို့ ဒီနေ့ ချီရှန်းနန်းဆောင်မှာ အဲဒီလို စကားတွေ ပြောခဲ့ရတာလဲဟင်။ မင်းသားကြီးက မွေးကတည်းက အားနည်းတာပဲ၊ သူ့ကိစ္စကို မယ်မယ်က ဘာလို့ ဝင်ပါရတာလဲ။ သမားတော်ဆောင်က လူတွေကို အလုပ်ပိုစေသလို ဖြစ်တော့၊ နောင်ကျရင် သူတို့က မယ်မယ့်အပေါ် မကျေမနပ် ဖြစ်နေကြပါဦးမယ်” ဟု နန်းတွင်းသူ နျန့်ကျူးက မှီအုံးလေးကို ခုပေးရင်း ဆိုသည်။

ကျင်းသယ့်ဖေးကတော့ ဂရုမစိုက်သလို ပြုံးလိုက်၏။

“ဘယ်လိုလုပ် မကျေမနပ် ဖြစ်မှာလဲ။ အဲဒီ သမားတော်ရှန်က ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ လက်ခံနေတာကို မင်းမမြင်ဘူးလား”

“သမားတော်ရှန်က မင်ကျောင်းရီရဲ့ လူပဲလေ။ ဒါဆို မင်ကျောင်းရီက ချီရှန်းနန်းဆောင်အပေါ် တစ်ခုခု လုပ်ချင်နေတာလား မသိဘူး” နျန့်ကျူး၏ လက်များ ခန တန့်သွားသည်။

“မဟုတ်ပါဘူး” သယ့်ဖေးက ခေါင်းခါသည် - “မင်ကျောင်းရီက ဘာလို့ ဒါကို လုပ်မှာလဲ။ ဝမ်ရှိုးယွမ်နဲ့ မင်းသားကြီးက သူမတို့ သားအမိအတွက် ဘာမှ ခြိမ်းခြောက်မှု မရှိဘူးလေ။ ငါ ခန့်မှန်းရသလောက်တော့၊ မင်ကျောင်းရီလည်း တစ်ခုခုကို ရိပ်မိလို့ အမှောင်ထဲကနေ စုံစမ်းနေတာ ဖြစ်ရမယ်”

ဘေးမှ သမားတော်မလေး ထန်ရှန်းက မယ်မယ်၏ စကားထဲမှ ဆိုလိုရင်းကို ချက်ချင်း ဖမ်းဆုပ်လိုက်နိုင်သည် - “မယ်မယ်လည်း တစ်ခုခု သတိထားမိလို့လားဟင်”

သယ့်ဖေးက မျက်လွှာချကာ လက်ထဲမှ ခွက်ကို ချလိုက်သည် - “အဲဒီနေ့က ချင်ရှီ ကလေးမွေးတော့ လူတိုင်း ကလေးကို ဝိုင်းကြည့်ကြတုန်း၊ ဝမ်ရှိုးယွမ်ရဲ့အကြည့်တွေက ထူးဆန်းနေတယ်။ အစကတော့ သူမ ဆုံးရှုံးခဲ့ရတဲ့ ကလေးကို သတိရနေတာလို့ပဲ ငါထင်ခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ သေသေချာချာ ပြန်စဉ်းစားကြည့်တော့ အဲဒီအကြည့်တွေထဲမှာ ‘တွက်ချက်မှု’ တွေ အများကြီး ပါနေတယ်။ နောက်ပြီး မင်းသားကြီးကလည်း ရုတ်တရက်ကြီး ဒီလောက်အထိ အပြင်းအထန် ဖျားနာသွားတာဆိုတော့ ငါ့မှာ ခန့်မှန်းချက်တစ်ခု ရှိလာတာပေါ့”

ထန်ရှန်း၏မျက်နှာ ပျက်သွားကာ မယုံနိုင်သလို မေးလိုက်သည် - “မယ်မယ် ပြောချင်တာက... ဝမ်ရှိုးယွမ်က ပဉ္စမမင်းသားကို ပြုစုချင်လို့၊ မင်းသားကြီးကို သေအောင် လုပ်နေတာလားဟင်”

“ရှန်းကျိုးက ဝမ်မိသားစု ဆိုတာလည်း နန်ချီပြည်ရဲ့ ထိပ်တန်း အမတ်မျိုးရိုးပဲ။ မျိုးဆက်အလိုက် အရာရှိတွေ ဖြစ်ခဲ့ကြသလို၊ တရားဝင် သမီးပျိုကိုတောင် နန်းတော်ထဲ သွင်းခဲ့တာလေ။ ဝမ်မိသားစုက အဲဒီ (မယ်တော်ကြီး) နေရာကို စိတ်မဝင်စားဘူးလို့ မင်းထင်လို့လား” ဟု သယ့်ဖေးက ဆိုသည်။

သူမ၏အမြင်တွင် နန်းတွင်း အမျိုးသမီးတိုင်းမှာ မယ်တော်ကြီး ဖြစ်ချင်ကြသူများချည်းပင်။ အထူးသဖြင့် ဝမ်ရှီကဲ့သို့ မိသားစုကြီးမှ လာသူတစ်ဦးမှာ နန်းတော်ဝင်စက မျက်နှာသာ ပေးခံခဲ့ရဖူးရာ၊ ကျန်ရှိသော ဘဝတစ်လျှောက်လုံးကို ဘေးလူအဖြစ်သာ နေသွားလိမ့်မည်ဟု မည်သူက ယုံကြည်ပါမလဲ။

“ဒါပေမဲ့ ကျွန်မတို့မှာ သက်သေ မရှိဘူးလေ” ဟု နျန့်ကျူးက တိုးတိုးလေး ဆိုသည်။

“သက်သေ ဘာလုပ်ဖို့လဲ။ ဝမ်ရှီနဲ့ မင်းသားကြီး သေခြင်း၊ ရှင်ခြင်းက ငါနဲ့ ဘာမှ မဆိုင်ဘူး” သယ့်ဖေး၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် အေးစက်သော အလင်းတန်းတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည် - “မင်ကျောင်းရီနဲ့ စတုတ္ထမင်းသားကသာ ငါ့အတွက် တကယ့် ခြိမ်းခြောက်မှုပဲ”

ထန်ရှန်းက လေးနက်စွာ မေးသည် - “ဒါဆို ကျွန်မတို့ ဘာလုပ်ရမလဲဟင်”

ကျင်းသယ့်ဖေးက လက်ဖက်ရည်ကို အေးအေးဆေးဆေး တစ်ငုံ သောက်လိုက်ပြီးနောက်၊ အစေခံမလေး နှစ်ဦးအား အနားသို့ ခေါ်ယူကာ တိုးတိုးလေး မှာကြားလိုက်တော့လေသည်။

……

ကျောက်ချွန်းဆောင်။

နင်ချန် ရောက်လာချိန်တွင်၊ စတုတ္ထမင်းသားလေးနှင့် ညန်ကောင်း တို့ အပြင်သို့ ပြေးထွက်လာသည်နှင့် တိုးတော့သည်။ သူက သားငယ်ကို ပွေ့ချီလိုက်ကာ -

“ဘယ်ကို သွားမလို့လဲ”

“ပန်းသွားကြည့်မလို့!” မင်းသားလေးက ပြုံးဖြဲဖြဲနှင့် ဆိုပြီးမှ ထပ်ဖြည့်ပြောသည် - “မမက ပန်းကြိုက်တယ်လေ”

သူပြောသော ‘မမ’ မှာ ဒုတိယမင်းသမီးလေး ဖြစ်၏။ အခြားသော မင်းသမီးကြီးနှင့် တတိယမင်းသမီးမှာတော့ သူနှင့် သိပ်မရင်းနှီးကြပေ။ စင်စစ် စတုတ္ထမင်းသားလေး၏ သိစိတ်ထဲတွင် ဒုတိယမင်းသမီး တစ်ဦးတည်းသာ သူ့အစ်မအရင်းကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

တက်ကြွကျန်းမာသော သားငယ်ကို ကြည့်ရင်း နင်ချန်၏ရင်ထဲမှ အုံ့မှိုင်းမှုများ အတော်လေး ပြေလျော့သွားရသည်။ သူက သားဖြစ်သူ၏ ခေါင်းကို ပွတ်သပ်ကာ ပြန်ချပေးလိုက်သည် - “ကဲ... သွားဆော့တော့၊ မင်းရဲ့အစ်မဆီ သွားလိုက်ပါဦး”

မင်းသားလေးသည် မြေပေါ်ရောက်သည်နှင့် ယဲ့ယွင်အား ခနမျှ ချွဲနွဲ့ပြီးနောက် အပြင်သို့ ပြေးထွက်သွားတော့သည်။ လူကြီးနှစ်ဦးသား ကလေး ထွက်သွားသည်ကို ကြည့်နေကြစဉ် -

ရုတ်တရက် စတုတ္ထမင်းသားလေးမှာ ခြေချော်ကာ ရှေ့သို့ မှောက်ကျတော့မည့် အခြေအနေ ဖြစ်သွားသည်။ ယဲ့ယွင်ရော နင်ချန်ပါ လန့်သွားကြသော်လည်း၊ နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ကပ်လျက်ရှိသော ညန်ကောင်းက အရင်ဆုံး မြေပေါ်သို့ လှဲချကာ မွေ့ရာအဖြစ် လုပ်ပေးလိုက်သည်။ မင်းသားလေးမှာ ချော်လဲသော်လည်း ညန်ကောင်း၏ကိုယ်ပေါ်သို့ မှောက်ကျသွားသဖြင့် ဘာဒဏ်ရာမှ မရခဲ့ပေ။

နင်ချန်က စိုးရိမ်တကြီး သွားကြည့်ရန် ပြင်သလို၊ အစေခံများကလည်း ဝိုင်းအုံရန် ပြင်ကြသော်လည်း ယဲ့ယွင်က တားလိုက်သည်။ သူမက ရှေ့သို့သာ လှမ်းအော်လိုက်၏ -

“ကျင့်အာ... နာလားဟင်။ ကိုယ့်ဘာသာ ထနိုင်မလား”

စတုတ္ထမင်းသားလေးမှာ အစကတော့ ငိုချင်သလို ဖြစ်နေသော်လည်း၊ မိခင်ဖြစ်သူ၏ နူးညံ့တောက်ပသော အပြုံးကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဝမ်းမနည်းတော့ပေ။ သူသည် ညန်ကောင်းကို အားပြုကာ ကိုယ့်ဘာသာ ထရပ်လိုက်သည် - “မနာဘူး!”

“ကျင့်အာ တော်လိုက်တာ။ ကဲ... သွားဆော့တော့နော်။ ဒါပေမဲ့ မပြေးနဲ့တော့၊ နောက်တစ်ခါ ထပ်ချော်လဲမှာ စိုးလို့” ယဲ့ယွင်က ပြုံးလျက် ဆိုသည်။

မိခင်၏ စိတ်ဓာတ်ခွန်အားပေးမှုကြောင့် မင်းသားလေးမှာ ခုနက အဖြစ်အပျက်ကို လုံးဝ မေ့သွားကာ ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင်နှင့် ဆက်ထွက်သွားတော့သည်။ ကလေး အဝေးသို့ ရောက်မှသာ နင်ချန်က စကားစလိုက်သည်။

“မင်းကတော့ တကယ်ပဲ သဘောထား ကြီးလွန်းတယ်။ သူ ထိခိုက်မိမှာ မကြောက်ဘူးလား”

“ဘယ်မှာ ဒီလောက်အထိ နုနယ်ရမှာလဲ။ ယောကျာ်းလေးကို အလိုလိုက်လွန်းရင် မကောင်းဘူး” ယဲ့ယွင်က နင်ချန်၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည် - “အရှင် မြင်တဲ့အတိုင်း ကျင့်အာက တောင့်တင်းပါတယ်။ အရှင် စိတ်ချပါ၊ ချန်းချဲ့ရဲ့ သားအရင်းကို ချန်းချဲ့က ဘယ်လုပ်ကြံပါ့မလဲ”

ထိုသို့ ဆိုသော်လည်း အမှန်ပင် သုံးနှစ်အရွယ် စတုတ္ထမင်းသားလေးမှာ ထမင်းကို ကိုယ့်ဘာသာ စားနိုင်သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သလို၊ ကိုယ်လက်လှုပ်ရှားမှုလည်း များသဖြင့် အခြားကလေးများထက် ပို၍ ကျန်းမာသန်စွမ်းနေသည်မှာ အမှန်ပင်။ အထူးသဖြင့် မွေးကတည်းက တစ်ခါမှ မဖျားဖူးခြင်းကပင် သက်သေပင်။ ထို့ကြောင့် နင်ချန်သည်လည်း ယဲ့ယွင်၏ ‘ရိုးရှင်းပြတ်သားသော’ ကလေးထိန်းနည်းကို လက်ခံလိုက်ရတော့သည်။

နင်ချန်၏ အကြီးမားဆုံး အားသာချက်မှာ မိမိ မသိနားမလည်သော အရာများကို ဝင်မစွက်ဖက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ ယဲ့ယွင် အလွန်နှစ်သက်သော အချက် ဖြစ်၏။ နန်းတွင်းရှိ အခြားကလေးများမှာ သုံး၊ လေးနှစ်အထိ နို့စို့နေကြဆဲ ဖြစ်သော်လည်း၊ စတုတ္ထမင်းသားလေးမှာ တစ်နှစ်ခွဲပင် မပြည့်မီမှာ နို့ဖြတ်ခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။ ဤကဲ့သို့သော ထူးခြားချက်များကို နင်ချန်က ခွင့်ပြုပေးထားသောကြောင့်သာ နန်းတွင်း၌ မည်သူမျှ ကဲ့ရဲ့၍မရခြင်းဖြစ်သည်။

အထဲဝင်၍ ထိုင်ပြီးနောက်တွင် ယဲ့ယွင်သည် နင်ချန်အား ကိစ္စတစ်ခုကို စတင် ပြောပြလိုက်သည်။

“ချန်းချဲ့ရဲ့ မိခင်ဆီက စာရောက်လာပါတယ်။ ယင်းကော်ကုန်းရဲ့ သားကြီးက အပြင်မှာ ‘အချစ်တော်’ တစ်ယောက် တွေ့ထားတယ်လို့ ပြောထားပါတယ်။ အဲ့ဒီ ‘လီ’ မိန်းကလေးအပေါ် သူ တကယ်ကို စိတ်ရောက်နေပြီး၊ အပြင်မှာ အိမ်ဝယ်ပြီး ထားထားတာပါ။ ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ ဇနီး (မေရှီ) ကတော့ အခု ရိပ်မိနေပြီ ထင်တယ်။ ထူးခြားတာက လီမိန်းကလေးမှာ အခု ကိုယ်ဝန် ရှိနေပြီတဲ့။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် အဲဒါက အရှင့်ရဲ့ တူတော်မောင် မဟုတ်လား။ ချန်းချဲ့ စဉ်းစားကြည့်တော့ ဒါကို အရှင့်ကို ပြောပြထားတာက ပိုပြီး စိတ်ချရမယ် ထင်လို့ပါ”

နင်ချန်သည် ဒီရက်ပိုင်း ယင်းကော်ကုန်း အိမ်တော်ကို စောင့်ကြည့်နေသဖြင့် ချန်ရှန်ဝမ်အပြင်မှာ မိန်းမထားသည့် ကိစ္စကို သိပြီးသား ဖြစ်သည်။ သူ စုံစမ်းထားသလောက် ထိုအမျိုးသမီးမှာ ‘လီကျီရွေ့’ ဟု အမည်ရပြီး ‘ကျွေ့ချင်းလောင်’ မှ နာမည်ကြီး အလှလေး တစ်ဦး ဖြစ်ကာ၊ ချန်ရှန်ဝမ်က သူမအား ငွေပေး၍ ရွေးထုတ်ကာ အပြင်မှာ ထားထားခြင်းဖြစ်သည်။ ယခု ကြည့်ရသလောက်တော့ ၎င်းမှာ ရှေ့မှ ဤအလှလေးနှင့် မကင်းရာမကင်းကြောင်း ဖြစ်နေပုံရသည်။

“အရှင်က ချန်းချဲ့ကို ဘာလို့ အဲဒီလို ကြည့်နေတာလဲဟင်” ယဲ့ယွင်က မျက်ခုံးလေးပင့်ကာ မျက်စောင်းထိုးလိုက်သည် - “အရှင် အသုံးချဖို့အတွက် ချန်းချဲ့က အပင်ပန်းခံပြီး နယ်ရုပ်ကောင်းကောင်း တစ်ခု ရှာပေးထားတာလေ။ အရှင် ချန်းချဲ့ကို ကျေးဇူးမတင်ဘူးလား”

“မင်းကတော့ တကယ်ပဲ ကျန်း မင်းအပေါ် သံသယဝင်မှာကို လုံးဝ မကြောက်ဘူးပဲ” နင်ချန်က မတတ်သာသလို ခေါင်းခါလိုက်သည်။

ယဲ့ယွင်၏ မျက်ဝန်းထောင့်လေးများက တွန့်သွားကာ မြေခွေးမလေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ပြုံးလိုက်သည် - “အကယ်၍ အရှင်သာ ချန်းချဲ့ကို သံသယရှိရင်၊ အစကတည်းက လျှို့ဝှက်ချက်တွေကို ပြောပြမှာ မဟုတ်ဘူးလေ”

ပြောပြီးနောက် သူမက နင်ချန်အား လက်ဖက်ရည် တစ်ခွက် ငှဲ့ပေးလိုက်သည် - “ဒါပေမဲ့ ဒီဓားကောင်းကိုတော့ ဓားသမားကပဲ အသုံးချတတ်မှာပါ။ ကျန်တဲ့ အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စတွေကိုတော့ ချန်းချဲ့ မကူညီနိုင်တော့ပါဘူး”

“ပါးနပ်လိုက်တာ!” နင်ချန် နောက်ဆုံးတွင် မနေနိုင်ဘဲ ရယ်မောလိုက်ကာ ယဲ့ယွင်၏နှာခေါင်းလေးကို ဆွဲလိုက်တော့သည်။

သူသည် လီကျီရွေ့၏ နောက်ကြောင်းကို စုံစမ်းထားပြီးဖြစ်ရာ သူမမှာ အမှန်တကယ်ပင် နယ်ရုပ်ကောင်း တစ်ခုဖြစ်မှန်း သိထားသည်။ သူကိုယ်တိုင် နည်းလမ်းသုံး၍ သူမအား မိမိဘက်သားဖြစ်အောင် လုပ်ရန် ကြံစည်နေစဉ်၊ ၎င်းမှာ ယဲ့ယွင်၏အစီအစဉ်ဖြစ်နေမှန်း သိလိုက်ရသဖြင့် အံ့သြသွားခြင်းဖြစ်၏။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ယဲ့ယွင်သည် အတိုင်းအတာကို သိရှိပြီး၊ အာဏာကို မိမိလက်ထဲတွင် အချိန်မီ ပြန်လည် အပ်နှံတတ်သည်ကို မြင်သောအခါ သူမအား ပို၍ပင် လေးစားမိသွားသည်။

ထက်မြက်ပြီး အတိုင်းအတာ သိသော အမျိုးသမီးကို မည်သူက မချစ်ဘဲ နေနိုင်ပါမလဲ။ နင်ချန်သည် သူမအား ပို၍ပင် အသည်းစွဲလာတော့လေသည်။

နောက်ရက် အနည်းငယ်အတွင်း အရာအားလုံးမှာ တဖြည်းဖြည်း တိုးတက်လာခဲ့သည်။ မင်းသားကြီး၏ ဆေးကို သမားတော်ဆောင်တွင် တိုက်ရိုက် ကျိုချက်ပြီးနောက် အခြေအနေမှာ ပို၍ တည်ငြိမ်လာခဲ့သည်။ ရောဂါ လုံးဝ မပျောက်သေးသော်လည်း၊ ကိုယ်ပူ ပြန်တက်ခြင်းမျိုးတော့ မရှိတော့ပေ။

နန်းပြင်တွင်မူ၊ မေရှီက ခင်ပွန်းဖြစ်သူ၏ အပြင်က မိန်းမကို ဖယ်ရှားရန် လူလွှတ်လိုက်သောအခါ၊ အစီအစဉ်မှာ ပျက်သွားရုံတင်မကဘဲ ချန်ရှန်ဝမ်အား ဒေါသထွက်စေခဲ့သဖြင့်၊ သူသည် ထိုအမျိုးသမီးအား ယင်းကော်ကုန်း အိမ်တော်အတွင်းသို့ တစ်ခါတည်း ခေါ်ဆောင်လာခဲ့လေသည်။

***