အခန်း (၈၀၃-၈၀၄)
Vol. 80 Ch. 803-804
အခန်း (၈၀၃) ပထမဆုံး ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံမှု
“မင်းက ဘယ်သူလဲ။ ဓားတစ်လက်ကို ကိုင်ပြီး ငါတို့နားကို ဘယ်လိုတောင် ချဉ်းကပ်ဝံ့ရတာလဲ” ဓားပြတစ်ဦးက မြင်းပေါ်မှ မဆင်းဘဲ လုံချန်းကို ကြည့်ကာ ဟိန်းဟောက်လိုက်၏။
“ဟားဟား... ဒီကောင်လေးက သူရဲကောင်း လုပ်ချင်နေတာ ထင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ့လက်ထဲက ဓားကတော့ တကယ့်ကို အဆင့်မြင့်ပုံရတယ်ဟ” နောက်ထပ် ဓားပြတစ်ဦးက ဝင်၍ ထောက်ခံလိုက်၏။
“ဓားကို ပြောတာလား။ တကယ့်ကို ကောင်းမွန်တဲ့ လက်နက်တစ်လက်ပါပဲ။ လိုချင်လား... ရော့... ယူလိုက်လေ” လုံချန်းက ဆိုလျက် သူ၏ဓားကို စကားဆိုခဲ့သော ဓားပြထံသို့ ပေါ့ပါးစွာ ဝေ့ဝဲပစ်လိုက်လေသည်။
ဓားပြသည် ရယ်မောလျက် ဓားကို ဖမ်းရန် လက်လှမ်းလိုက်ရင်း ဆိုသည်။ “ဟားဟား... လိမ္မာတဲ့ ကောင်လေးပဲ။ မင်းက အလိုက်သိတာဆိုတော့ ငါ မင်းကို သက်သောင့်သက်သာ သေဆုံးခွင့် ပေးပါ့မယ်”
သူ၏ လက်ချောင်းများမှာ ဓားရိုးကို ထိတွေ့ရန် လက်တစ်လုံးအကွာသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သော်လည်း မထိတွေ့မီမှာပင် ဓားမှာ လေထဲ၌ လမ်းကြောင်း ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားတော့၏။
ဓားသည် မြားတစ်စင်းကဲ့သို့ တည့်တည့်မတ်မတ် ပြေးဝင်သွားကာ ထိုလူ၏ လည်ပင်းကို ဖောက်ထွက်သွားလေသည်။ လူသတ်ပြီးနောက် ဓားမှာ သွေးအေးစွာဖြင့် သခင်ဖြစ်သူထံ ပြန်လည်ပျံသန်းလာခဲ့ရာ ထိုလူ၏ လည်ပင်းတွင်မူ အပေါက်ကြီး တစ်ပေါက်သာ ကျန်ရစ်ခဲ့တော့၏။
ထိုလူသည် သွေးများကို တားဆီးရန် သူ၏လည်ပင်းကို အတင်းဖိထားသော်လည်း အသက်ရှူရန် အားထုတ်မှုမှာ အချည်းနှီးသာ ဖြစ်ခဲ့သည်။ မျက်နှာမှာ ဖြူလျော့သွားပြီး ခန္ဓာကိုယ်မှာ အားအင်ကုန်ခမ်းကာ မြင်းပေါ်မှ ဘုတ်ခနဲ လဲကျသွားတော့၏။
“ဟင်း... ဝိညာဉ်ဓားကို ပြန်သုံးရတာ တကယ့်ကို စိတ်ကျေနပ်စရာပါပဲလား။ မိတ်ဆွေဟောင်းတစ်ယောက်နဲ့ အတူတူ တိုက်ပွဲဝင်နေရသလိုပဲ” လုံချန်းက ပြုံးလျက် ရေရွတ်လိုက်၏။ ပထမလူကို သတ်ဖြတ်ပြီးနောက် ဝိညာဉ်ဓားမှာ နောက်ထပ် ဓားပြတစ်ဦးဆီသို့ ဦးတည်ကာ ပျံသန်းသွားပြန်သည်။
“ဟူး... ဒီကောင်တွေက ကျင့်ကြံသူ စစ်စစ်တွေတောင် မဟုတ်ကြပါလား။ ဝိညာဉ်သန့်စင်ခြင်းအဆင့် လောက်ပဲ ရှိတာဆိုတော့ သူတို့ကို သတ်ဖို့ ငါ့လက်ချောင်းကိုတောင် လှုပ်စရာ မလိုပါဘူး” လုံချန်းက အေးစက်သော အပြုံးဖြင့် ဆို၏။
“ကျွန်မကို လွှတ်ပါ။ တော်ကြပါတော့”
ဓားပြများ သေဆုံးနေသည်ကို ကြည့်နေစဉ်မှာပင် အနီးနားရှိ အိမ်တစ်အိမ်အတွင်းမှ အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ အော်ဟစ်သံကို လုံချန်း ကြားလိုက်ရ၏။ သူ လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ရွှယ်က သူ့အား တစ်စုံတစ်ခု လုပ်ဆောင်ပေးရန် မျှော်လင့်နေသော မျက်ဝန်းများဖြင့် ကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
“မုဆိုးကြယ်... ဒီကောင်တွေက အားနည်းလွန်းပါတယ်။ မင်းနားကို ကပ်ရဲတဲ့သူ မှန်သမျှကိုသာ သတ်ပစ်လိုက်ပါ” လုံချန်းက မုဆိုးကြယ်ကို အမိန့်ပေးကာ အိမ်အတွင်းသို့ ပြေးဝင်သွားလေသည်။
အပြင်ဘက်ရှိ ရန်သူများကိုမူ ဝိညာဉ်ဓားအား ဆက်လက်ကိုင်တွယ်စေခဲ့၏။ လုံချန်းသည် အိမ်တံခါးကို ကန်ဖွင့်ကာ အထဲသို့ ဝင်လိုက်ရာ အဝတ်အစား မရှိသော အမျိုးသားနှစ်ဦးက အမျိုးသမီးနှစ်ဦးအား မတရား ကျူးလွန်ရန် အားထုတ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။
“အကူအညီများ လိုလား” လုံချန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် မေးမြန်းလိုက်၏။
ထိုအမျိုးသားနှစ်ဦးမှာ တံခါးဝတွင် ရပ်နေသော လူငယ်အား အံ့အားသင့်စွာ လှည့်ကြည့်လိုက်ကြ၏။ “ဟမ်... မင်းက ဘယ်သူလဲ။ ဒီထဲကို ဘယ်လိုတောင် ဝင်ရဲတာလဲ”
“မင်းတို့ ဒီကနေ ထွက်သွားရမယ့် လမ်းအတိုင်းပဲ ငါ ဝင်လာတာပေါ့” လုံချန်းက ရေရွတ်ရင်း နေရာပြောင်းခြင်းဖြင့် ထိုလူတစ်ဦး၏ ရှေ့သို့ ချက်ချင်း ရောက်ရှိသွားကာ လည်ပင်းကို ဆုပ်ကိုင်လျက် အပြင်သို့ လွှင့်ပစ်လိုက်လေသည်။
ထိုလူမှာ တံခါးအပြင်ဘက်သို့ လွင့်ထွက်သွားရာ အသင့်စောင့်နေသော ဝိညာဉ်ဓား၏ ထက်မြက်လှသော ဓားသွားမှာ သူ၏လည်ပင်းကို လေထဲမှာပင် ဖြတ်တောက်လိုက်လေတော့၏။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ နှစ်ပိုင်းပြတ်လျက် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပုံကျသွားသည်။ ဒုတိယမြောက်လူသည်လည်း ခေတ္တ အတွင်းမှာပင် ထိုကဲ့သို့သော ကံကြမ္မာဆိုးကိုပင် ရင်ဆိုင်လိုက်ရလေတော့သည်။
လုံချန်းသည် အဝတ်အစားများ ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေသော အမျိုးသမီးများကို တစ်ချက်မျှပင် လှည့်မကြည့်ဘဲ အိမ်ပြင်သို့ လှမ်းထွက်ခဲ့၏။ သူ အပြင်ရောက်သောအခါ ထိုနေရာရှိ ဓားပြအားလုံးမှာ သေဆုံးနေကြပြီ ဖြစ်သည်။
“ငါ ထင်ထားတာထက်တောင် မြန်မြန် ပြီးသွားပါလား။ ဒီထက် ပိုပြီး စိန်ခေါ်မှု ရှိမယ်ဆိုရင် ကောင်းမှာပဲ” လုံချန်းက ရေရွတ်လိုက်၏။
“မုဆိုးကြယ်... လာလေ။ ငါတို့ ရှေ့ဆက်ကြရအောင်။ ဒီအမျိုးသမီးတွေကတော့ အခုလောလောဆယ် စကားပြောနိုင်မယ့် အခြေအနေမှာ မရှိဘူး။ ငါတို့ သိချင်တာတွေကို ဖြေပေးနိုင်မယ့် တခြားတစ်ယောက်ယောက်ကို ရှာရဦးမယ်”
ရွှယ်သည် မုဆိုးကြယ်၏ ကျောပေါ်မှ ဆင်းရန် အားထုတ်သော်လည်း လုံချန်းက တားဆီးလိုက်၏။ “နေဦး... နင် အဲဒီမှာပဲ ဆက်ထိုင်နေပါ”
သူသည် ရွှယ်၏ ကျောပြင်ကို တစ်ဖက်က ထိန်းကိုင်လျက် မုဆိုးကြယ်နှင့်အတူ ရွာအတွင်းပိုင်းသို့ ပိုမိုနက်ရှိုင်းစွာ ဝင်ရောက်သွားလေတော့သည်။
ရှုလျန်သည် သူ၏ အိမ်အနီးသို့ ရောက်ရှိချိန်တွင်မူ ထိတ်လန့်စဖွယ် မြင်ကွင်းတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရ၏။ အိုမင်းလှသော အဘွားအိုမှာ ဓားပြတစ်ဦး၏ ခြေရင်းတွင် လဲလျောင်းနေရှာသည်။ ထိုဓားပြ၏ ဓားဖျားမှာ အဘွားအို၏ လည်ပင်းသို့ အချိန်မရွေး ဖြတ်တောက်ရန် အသင့်ရှိနေပေပြီ။
လုံချန်းသည် ရွာ၏ အခြားတစ်ဖက်အစွန်သို့ ရောက်ရှိလာသော်လည်း မည်သည့် အသက်ရှင်သူကိုမျှ မတွေ့ရတော့ချေ။ လမ်းအဆုံးသို့ ရောက်သောအခါမှ ဓားပြတစ်ဦး၏ ဓားမှာ အဘွားအိုတစ်ဦး၏ လည်ပင်းဆီသို့ ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်ကို သူ လှမ်းမြင်လိုက်ရ၏။
သူသည် နေရာပြောင်းခြင်းကို ချက်ချင်း အသုံးပြုခဲ့သော်လည်း နောက်ကျသွားခဲ့လေပြီ။ သူသည် ဓားပြ၏ ဘေးတွင် ချက်ချင်း ကိုယ်ထင်ရှားပြနိုင်ခဲ့သော်လည်း ဓားမှာ အဘွားအို၏ အသက်ကို နုတ်ယူပြီးသား ဖြစ်နေခဲ့သည်။ လုံချန်းသည် တစ်စက္ကန့်မျှပင် မဆိုင်းမတွဘဲ ထိုဓားပြကို သတ်ဖြတ်လိုက်လေတော့သည်။
“အဘွား”
လုံချန်းသည် ဓားပြကို သတ်ဖြတ်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် စူးရှလှသော အော်ဟစ်သံကြီးတစ်သံနှင့်အတူ ပြင်းထန်လှသော တွန်းကန်အားကြီးတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရ၏။ ထိုစွမ်းအားစုကြီးမှာ ပြင်းထန်လွန်းလှသဖြင့် လုံချန်းကို ပေ ၁၅၀ ခန့် ဝေးကွာသော နေရာသို့ လွင့်စင်သွားစေတော့သည်။
လုံချန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ မိစ္ဆာဘုရင် ခန္ဓာကိုယ် ကျင့်စဉ်ကြောင့် အတော်အတန် ခိုင်မာနေပြီ ဖြစ်သော်လည်း ယခု ထိမှန်လိုက်သော စွမ်းအားမှာ ပြင်းထန်လွန်းသဖြင့် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အနှံ့ ဒဏ်ရာများ ရရှိကာ သွေးများ စီးကျလာတော့၏။
သူသည် အဝေးတစ်နေရာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ဆောင့်မိသွားလေသည်။
ထိုစွမ်းအားမှာ လုံချန်းတစ်ဦးတည်းကိုသာ ထိမှန်ခဲ့ခြင်း မဟုတ်ပေ။ မုဆိုးကြယ်နှင့် ရွှယ်တို့သည်လည်း အလားတူ ကံကြမ္မာကို ခံစားလိုက်ရပြီး နောက်သို့ လွင့်ထွက်သွားကြရ၏။ သို့သော် ရွှယ်မှာ လုံချန်းကဲ့သို့ ကျင့်ကြံသူ မဟုတ်သဖြင့် သူမ၏ ဦးခေါင်းမှာ မြေပြင်နှင့် ပြင်းထန်စွာ ဆောင့်မိကာ သွေးများ စီးကျလာပြီး သတိလစ် မေ့မြောသွားရှာလေတော့သည်။
ရှုလျန်သည် မိမိအား ကူညီခဲ့သော အဘွားအိုဆီသို့ အပြေးအလွှား သွားခဲ့သော်လည်း သူ မရောက်မီမှာပင် ဓားပြက အဘွားအို၏ ဦးခေါင်းကို ဖြတ်တောက်လိုက်သည်အား တွေ့လိုက်ရ၏။
ထူးဆန်းသော အမျိုးသားတစ်ဦးသည် ဓားပြ၏ နောက်ကွယ်တွင် ပေါ်လာပြီး ထိုဓားပြကို ပြန်လည်သတ်ဖြတ်လိုက်သော်လည်း ရှုလျန်ကမူ ဂရုမထားနိုင်တော့ချေ။ သူ၏ ဦးခေါင်းမှာ တဒိန်းဒိန်း ခုန်နေပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသော အဘွားအို၏ ဦးခေါင်းအား မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး တုန်ရီနေတော့၏။
မကြာမီမှာပင် သူ၏ အသိဉာဏ်တို့မှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး မျက်ဝန်းများမှာလည်း အလင်းကင်းမဲ့သွားတော့သည်။
သူ မသိရှိသော်လည်း သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌ သူ၏ ဝိညာဉ်ကို ချည်နှောင်ထားသော ပြင်းထန်လှသော သံကြိုး ၁၂၀ ရှိနေပေသည်။ ထိုသံကြိုးများမှာ သူ၏ စွမ်းအားများကို တားဆီးရန် ခတ်နှိပ်ထားခြင်း ဖြစ်သော်လည်း လွန်ခဲ့သော အချိန်က လုံချန်း၏ သွေးကြောင့် သံကြိုးတစ်ချောင်းမှာ ကျိုးပျက်သွားခဲ့ပြီး ၁၁၉ ချောင်းသာ ကျန်ရှိတော့၏။
ယခု အဘွားအို သေဆုံးသွားသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသော စိတ်ဒဏ်ရာကြောင့် သူ၏ ဝိညာဉ်မှာ ဂယက်ထလာပြီး ဒုတိယမြောက် သံကြိုးတစ်ချောင်းမှာလည်း ထပ်မံ ကျိုးပျက်သွားပြန်သည်။
ဒုတိယမြောက် သံကြိုး ကျိုးပျက်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် လူငယ်လေး၏ အသားအရောင်မှာ ပြောင်းလဲသွားပြီး သူ၏ အပြာရောင်မျက်ဝန်းများမှာလည်း ရွှေရောင်အဆင်းသို့ ကူးပြောင်းသွားတော့၏။ ထို့နောက် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ ပြင်းထန်လှသော စွမ်းအင်လှိုင်းကြီးတစ်ခုမှာ အရပ်မျက်နှာ အနှံ့အပြားသို့ စီးထွက်သွားလေတော့သတည်း။
“နာလိုက်တာ...” လုံချန်းသည် သူ၏ ဦးခေါင်းကို ပွတ်သပ်ရင်း မတ်တပ်ရပ်ရန် အားထုတ်ရင်း ရေရွတ်လိုက်မိလေတော့သည်။
အခန်း (၈၀၄) အိပ်မက်ဆိုး
လုံချန်းသည် မုဆိုးကြယ်နှင့် ရွှယ်တို့ရှိရာသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ သူတို့နှစ်ဦးမှာ ပိုမိုဆိုးရွားသော အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။ မုဆိုးကြယ်မှာမူ အတော်အတန် ခံနိုင်ရည်ရှိသေးသော်လည်း ရွှယ်မှာမူ မလှုပ်မယှက် ငြိမ်သက်နေလေပြီ။
“ရွှယ်ရေ” လုံချန်းက ဟိန်းဟောက်လိုက်ရင်း မည်သည်ကိုမျှ ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ သူမ၏အနားသို့ နေရာပြောင်းခြင်းဖြင့် ချက်ချင်း ရောက်ရှိသွားတော့၏။ သူသည် သူမ၏ နှာခေါင်းနားသို့ လက်ကိုကပ်၍ စမ်းသပ်ကြည့်လိုက်သည်။
“အသက်ရှူနေသေးတာပဲ။ သတိလစ်သွားတာ ဖြစ်ရမယ်” သူက သက်ပြင်းချရင်း ရေရွတ်လိုက်၏။ သူသည် ရှေးဟောင်းလက်စွပ်အတွင်းမှ သက်စောင့်ဆေးလုံး တစ်လုံးကို ထုတ်ယူကာ သူမ၏ ပါးစပ်အတွင်းသို့ ခွံ့ကျွေးလိုက်လေသည်။
ထို့နောက် သူမအား ရင်ခွင်အတွင်း ပွေ့ပိုက်လျက် မုဆိုးကြယ်ရှိရာသို့ လျှောက်သွားကာ မေးမြန်းလိုက်သည်။ “မုဆိုးကြယ်... မင်းအဆင်ပြေရဲ့လား” မုဆိုးကြယ်သည် မတ်တပ်ရပ်နိုင်သေးသော်လည်း သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ သွေးအချို့ စီးကျနေ၏။ ကံကောင်းထောက်မစွာပင် ဒဏ်ရာများမှာ ပြင်းထန်ပုံမရပါချေ။
“နောက်ကို ဆုတ်နေတော့။ ဒီလူက ဘယ်သူပဲဖြစ်ဖြစ် ငါပဲ ကိုင်တွယ်လိုက်ပါ့မယ်။ ငါတို့နဲ့ ဝေးဝေးမှာပဲ နေပါ” ထိုသို့ ဆိုကာ ရွှယ်ကို မုဆိုးကြယ်၏ ကျောပေါ်သို့ တင်ပေးလိုက်၏။ မုဆိုးကြယ်သည်လည်း လုံချန်း၏ စကားကို နားထောင်လျက် ရွှယ် ပြုတ်မကျစေရန် သတိပြုကာ နောက်သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ဆုတ်ခွာသွားလေတော့သည်။
“ကောင်းပြီ... သူတို့ကို ဘေးကင်းအောင် လုပ်ပြီးပြီဆိုတော့ ဒီကိစ္စကို ဖြေရှင်းရမယ့်အချိန်ပဲ” လုံချန်းက ရေရွတ်ရင်း ထိုစွမ်းအားလှိုင်းများ ထွက်ပေါ်လာရာ အရပ်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်၏။
ထိုနေရာ၌ ရပ်နေသော လူငယ်လေးတစ်ဦးကို သူ တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုလူငယ်လေး၌ နက်မှောင်သော ဆံနွယ်များနှင့် တောက်ပလှသော နေမင်းအလား ရွှေရောင်မျက်ဝန်းများ ရှိနေ၏။ ၎င်းမျက်ဝန်းများမှာ လုံချန်း၏ ရွှေရောင်မျက်ဝန်းများနှင့် ဆင်တူသော်လည်း ပိုမိုပြင်းပြသော မီးလျှံများ တောက်လောင်နေသကဲ့သို့ ခံစားရစေသည်။
လုံချန်းသည် ထိုသူအား အကဲခတ်ကြည့်ရင်း ကလေးငယ်တစ်ဦးသာ ဖြစ်သည်ကို သိရှိသွားသဖြင့် ဇဝေဇဝါဖြင့် ရေရွတ်လိုက်မိ၏။ “ကလေးတစ်ယောက်တည်းပါလား။ ငါတို့က ဝိညာဉ်ကမ္ဘာမှာ ရောက်နေတာလည်း မဟုတ်ဘူး။ ဆိုတော့ သူက ဝိညာဉ်စစ်သည်တော်လည်း မဖြစ်နိုင်ဘူး။ သူက ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်လည်း မဟုတ်ပါဘဲနဲ့ ငါ့ကို ဒီလောက်ပြင်းထန်တဲ့ စွမ်းအားနဲ့ ဘယ်လိုလုပ် တိုက်ခိုက်နိုင်တာလဲ”
“ငါ့ရဲ့ သွေးတွေ ဆူပွက်နေသလိုပဲ။ အဲဒီ ရှေးဟောင်းဂူဗိမာန်ထဲကို စဝင်တုန်းက ခံစားချက်မျိုးပဲ။ ငါ ဘာဖြစ်လို့ အခုလို ခံစားနေရတာလဲ။ ဒီကလေးက ဘယ်သူလဲ” သူက ညည်းတွားနေမိ၏။
“အဲဒီကလေး... သူ့နားကို မကပ်နဲ့” ရွှင်းသည် လုံချန်း၏ ဘေးတွင် ချက်ချင်း ကိုယ်ထင်ရှားပြကာ သတိပေးလိုက်၏။
“သူက ဘယ်သူလဲဆိုတာ နင်သိလား” လုံချန်းက မေးလိုက်၏။ သူ၏ မူလအစီအစဉ်မှာ ရွှယ်ကို ထိခိုက်အောင် လုပ်သူအား ပြန်လည်တိုက်ခိုက်ရန် ဖြစ်သော်လည်း ကလေးငယ်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဒေါသထက် သိလိုစိတ်က ပိုမိုကြီးစိုးနေခြင်း ဖြစ်သည်။
“သူ ဘယ်သူလဲဆိုတာ ငါမသိဘူး။ ဒါပေမဲ့ ငါ တကယ်ကို ကြောက်ရွံ့နေမိတယ်။ ငါ့ရဲ့ မှတ်ဉာဏ်တွေထဲမှာ ဒီလို ကြောက်ရွံ့မှုကို တစ်ခါမှ မခံစားခဲ့ဖူးဘူး။ ရတနာဝိညာဉ် တစ်ယောက်အနေနဲ့ ငါ့သခင်ရှေ့မှာတောင် ဒီလိုမျိုး မခံစားခဲ့ရဖူးဘူး။ ဒီကလေး... သူ ဘယ်သူလဲ၊ ဘာလဲဆိုတာ ငါမသိပေမဲ့ သူဟာ ငါတို့ ပတ်သက်သင့်တဲ့သူ မဟုတ်ဘူးဆိုတာတော့ သေချာတယ်” ရွှင်းက အလွန်တရာ လေးနက်သော လေသံဖြင့် ဆို၏။
“သူ မတိုက်ခိုက်ခင်မှာ အဘွားလို့ အော်ခဲ့တာကို ကြားလိုက်ရတယ်။ သေဆုံးသွားတဲ့ အဘွားအိုက သူ့ရဲ့ အဘွား ဖြစ်ရမယ်။ အဲဒါသာ အမှန်ဆိုရင် သူဟာ ရွာသားတစ်ယောက်ပဲ ဖြစ်မှာပေါ့။ အခု ရွာကြီး ပျက်စီးသွားပြီဆိုတော့ သူဟာ မိဘမဲ့လေး တစ်ယောက် ဖြစ်သွားပြီ။ တကယ်လို့ သူ့ကို ငါ့ဘက်ပါအောင် ဆွဲဆောင်နိုင်မယ်ဆိုရင် ဒီလောက် အစွမ်းထက်တဲ့သူဟာ နောင်တစ်ချိန်မှာ ငါ့အတွက် အများကြီး အထောက်အကူ ဖြစ်လိမ့်မယ်” လုံချန်းက စဉ်းစားဟန်ဖြင့် ပြန်လည်ဆို၏။
“ဒါပေမဲ့...”
“ဒါပေမဲ့တွေ လုပ်မနေနဲ့တော့။ သူ့ကို ရန်သူမလုပ်ဖို့ နင်ပြောခဲ့တယ် မဟုတ်လား။ ငါလည်း ရန်သူလုပ်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။ သူက ရွာသားတစ်ယောက်ပဲလေ၊ သူ့ကို ငါ့ရဲ့ အပေါင်းအဖော် ဖြစ်အောင်လုပ်တာ ဘာအန္တရာယ်မှ ရှိမှာမဟုတ်ပါဘူး” လုံချန်းက ရေရွတ်ရင်း ထိုလူငယ်လေးရှိရာသို့ လျှောက်သွားလေတော့သည်။
ရှုလျန်သည် အဘွားအို သေဆုံးသွားသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရပြီးနောက် မိမိကိုယ်ကိုယ် မည်သည့်အရပ်သို့ ရောက်ရှိနေသည်ကိုပင် မသိတော့ချေ။ သူသည် နာကျင်မှု ပင်လယ်ကြီးအတွင်း၌ တဖြည်းဖြည်း နစ်မြုပ်နေသကဲ့သို့ ခံစားနေရ၏။
“မင်း ဒုက္ခရောက်ရလိမ့်မယ်”
“မင်းဟာ မျှခြေကို ဖျက်ဆီးခဲ့သူပဲ”
“မင်း ဘယ်တော့မှ လွတ်လပ်ခွင့် ရမှာမဟုတ်ဘူး”
ထိုအသံများသည် သူ၏ ဦးခေါင်းအတွင်း၌ တစ်သံပြီးတစ်သံ ပဲ့တင်ထပ်နေတော့၏။ သူသည် မည်သည်ကိုမျှ မမြင်နိုင်တော့ဘဲ မြူနှင်းများဖြင့် ဝန်းရံခြင်း ခံထားရလေသည်။ သူသည် မြေပြင်ပေါ်မှာလား၊ လေထဲမှာလား သို့မဟုတ် ငရဲပြည်မှာလား ဆိုသည်ကိုပင် မခွဲခြားနိုင်တော့ချေ။
သူ မြင်တွေ့နေရသည်မှာ သူ၏ မျက်စိရှေ့တွင် လဲလျောင်းနေသော အဘွားအို၏ အလောင်းကိုသာ ဖြစ်သည်။
“ဘာဖြစ်လို့လဲ။ ဘာလို့ သူ သေရတာလဲ။ သူတို့က ဘာဖြစ်လို့ သတ်ခဲ့ကြတာလဲ။ လူတွေက ဘာလို့ သေကြရတာလဲ။ ဘာလို့လဲ” သူသည် အော်ဟစ်ချင်နေသော်လည်း ပါးစပ်မှ မည်သည့်စကားလုံးမျှ ထွက်မလာခဲ့ပါချေ။
“ဒါဟာ မင်း အလိုရှိခဲ့တဲ့အရာ မဟုတ်ဘူးလား။ ဒီလို မပြည့်စုံမှုတွေကို မင်းကိုယ်တိုင် ဖန်တီးခဲ့တာလေ။ ဒါတွေအားလုံးဟာ မင်းရဲ့ အမှားတွေပဲ။ မင်းမှာ တာဝန်ရှိတယ်”
ရှေးဟောင်းအသံကြီးတစ်သံက သူ၏ ဦးခေါင်းအတွင်း၌ ဟိန်းထွက်လာ၏။ လူငယ်လေးသည် ထိုအသံထွက်ပေါ်လာရာ ဘယ်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ မိမိထံသို့ လျှောက်လှမ်းလာသော အရိပ်မည်းကြီးတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရ၏။
“ဒါ မင်းရဲ့ အမှားပဲ။ သူ သေသွားတာ မင်းကြောင့်ပဲ! အားလုံးဟာ မင်းကြောင့်ပဲ” ထိုအရိပ်ကြီးက သူ့ထံသို့ လျှောက်လာရင်း ထပ်တလဲလဲ ဆိုနေတော့၏။
“နားထောင်စမ်း ကလေး... ဒါတွေအားလုံးဟာ မင်းရဲ့ အမှားမဟုတ်ပါဘူး။ မင်းရဲ့ အဘွားကို သတ်ခဲ့တာ အဲဒီ လူဆိုးတွေပါ။ သူတို့မှာပဲ တာဝန်ရှိတာပါ”
လုံချန်းက လူငယ်လေးအား စိတ်အေးသွားစေရန် နူးညံ့စွာ ပြောဆိုရင်း တဖြည်းဖြည်း ချဉ်းကပ်သွားလေသည်။
“မင်းမှာ မိသားစု မရှိတော့ဘူးဆိုတော့ ငါနဲ့အတူ လိုက်ခဲ့ပါလား။ ငါ မင်းကို စောင့်ရှောက်ပေးပါ့မယ်” ထိုသို့ ဆိုကာ လုံချန်းက ပိုမိုနီးကပ်စွာ တိုးဝင်သွား၏။
“မင်းမှာ ဘယ်သူမှ မကျန်တော့ဘူး။ မင်းကြောင့်ပဲ သူတို့အားလုံး သေကုန်ကြပြီ။ ငါနဲ့ လိုက်ခဲ့စမ်း။ မင်းနဲ့ ထိုက်တန်တဲ့ ငရဲပြည်ကို ငါ ခေါ်သွားပေးမယ်။ လာစမ်း၊ ငါ မင်းကို ဖျက်ဆီးပါရစေ”
ထိုအရိပ်မည်းကြီးမှာ အေးစက်လှသော လေသံဖြင့် ရှုလျန်ကို ဆက်လက် ပြောဆိုနေတော့၏။
“တိတ်စမ်း။ ငါ ဘယ်သူ့ကိုမှ မသတ်ဘူး။ မင်းပဲ ငါ့အဘွားကို သတ်ခဲ့တာ” ရှုလျန်က ဟိန်းဟောက်လိုက်ရင်း သူ၏ ခြေထောက်ကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ဆောင့်ချလိုက်လေသည်။
မြေပြင်မှာ အက်ကွဲသွားပြီး လူငယ်လေး၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ နောက်ထပ် စွမ်းအင်လှိုင်းကြီးတစ်ခုမှာ အရိပ်မည်းကြီးအား ရိုက်ခတ်ကာ လွင့်ထွက်သွားစေတော့၏။
“ငါ မင်းကို ကူညီပါရစေ” လုံချန်းသည် မိမိကို စိုက်ကြည့်နေသော ကောင်လေးထံသို့ ဆက်လက် လျှောက်လှမ်းသွား၏။
သူတို့နှစ်ဦးကြား၌ ၅ မီတာခန့်သာ ဝေးတော့သော အချိန်တွင် လူငယ်လေးက ရုတ်တရက် ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။ “တိတ်စမ်း၊ ငါ ဘယ်သူ့ကိုမှ မသတ်ဘူး။ မင်းပဲ ငါ့အဘွားကို သတ်ခဲ့တာ”
“ဟမ်... ဘာ...”
လုံချန်းသည် ထိုကောင်လေး မည်သည်ကို ဆိုလိုသည်အား နားမလည်ဘဲ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေစဉ်မှာပင် ကောင်လေးသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ခြေထောက်ဖြင့် ဆောင့်ချလိုက်သည်ကို မြင်လိုက်ရ၏။ သူ ရပ်နေသော နေရာမှာ ချိုင့်ခွက်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်သွားပြီး မြေပြင်တစ်ခုလုံးမှာလည်း တုန်လှုပ်ကာ အက်ကွဲကြောင်းများ နေရာအနှံ့ ပေါ်ပေါက်လာတော့သည်။
ထို့တင်မကသေးဘဲ ထိုကလေးငယ်ထံမှ စွမ်းအင်လှိုင်းကြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြန်ကာ လုံချန်းကို နောက်ထပ်တစ်ကြိမ် လွင့်ထွက်သွားစေပြန်သည်။ လုံချန်းသည် အိမ်တစ်အိမ်၏ နံရံကို ဝင်တိုက်ကာ နံရံမှာ ကျိုးပျက်သွားသဖြင့် အိမ်အတွင်းပိုင်းအထိ လွင့်ဝင်သွားတော့၏။
“အဟွတ်... အဟွတ်”
လုံချန်းသည် အပျက်အစီးများကြားမှ ချောင်းဆိုးရင်း ပြန်လည် ထရပ်လိုက်၏။
“ဟင်း... ရွှင်း၊ နင် ပြောတာ မှန်တယ်လို့ ငါ ဝန်ခံရတော့မယ်။ ဒီကလေးကတော့ တကယ့်ကို စိတ်ဝေဒနာရှင် တစ်ယောက်ပဲ” လုံချန်းက ရယ်မောရင်း ရေရွတ်လိုက်၏။
“ငါ ပြောသားပဲ။ ငါ အမြဲတမ်း မှန်ပါတယ်။ သူ့ဘာသူ ထားခဲ့လိုက်ပါတော့၊ ဒီကိစ္စထဲမှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သွားပြီး မပတ်သက်ပါနဲ့တော့” ရွှင်းက လုံချန်း မိမိစကားကို နားထောင်သဖြင့် ဝမ်းသာအားရ ဆို၏။
“ငါ့စကားကို ဆုံးအောင် နားထောင်ပါဦးဦး။ သူက စိတ်ဝေဒနာရှင် ဖြစ်နိုင်ပေမဲ့ တကယ့်ကို အစွမ်းထက်တဲ့သူပဲ။ သူဟာ ငါ မြင်ဖူးသမျှ လက်နက်တွေထက်တောင် ပိုပြီး စွမ်းအားကြီးသေးတယ်။ သူဟာ ငါ ပိုင်ဆိုင်သင့်တဲ့ ရတနာတစ်ပါးပဲလေ။ တကယ်လို့ ငါ့အဖွဲ့ထဲမှာ သူ ရှိနေမယ်ဆိုရင် ငါ ပိုပြီးတော့ အစွမ်းထက်လာမှာပေါ့။ ငါ့အထင်သာ မှန်မယ်ဆိုရင် သူဟာ သူ ဘာတွေ လုပ်နေသလဲဆိုတာကိုတောင် သိပုံမရဘူး။ သူ့ကို ငါ့လူဖြစ်လာအောင် လုပ်နိုင်မယ့် နည်းလမ်း ငါ့မှာ ရှိတယ်” လုံချန်းက ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် ပြုံးလျက် အိမ်ပျက်အတွင်းမှ အပြင်သို့ လှမ်းထွက်လိုက်လေတော့သည်။