အခန်း (၈၀၅-၈၀၆)
Vol. 80 Ch. 805-806
အခန်း (၈၀၅) မတူညီသော အချိန်စီးကြောင်း
“နင် ဘာလုပ်ဖို့ ကြံနေတာလဲ” ရွှင်းက လုံချန်း၏ အကြံအစည်ကို နားမလည်နိုင်စွာ မေးမြန်းလိုက်၏။
“ငါ ဘာလုပ်ချင်တာလဲ ဟုတ်လား။ ရိုးရှင်းပါတယ်။ သူ့ရဲ့ ဒေါသအဟုန်ကို ဖြစ်ပေါ်စေတဲ့ အကြောင်းအရင်းကို ငါ ထိန်းချုပ်လိုက်ရုံပါပဲ။ ထာဝရ ပုံရိပ်ယောင်နဲ့ပေါ့” လုံချန်းက ရေရွတ်လိုက်စဉ် သူ၏ မျက်ဝန်းအစုံမှာ အရောင်ပြောင်းသွားကာ မြူခိုးရောင် သန်းသွားတော့၏။
“စိတ်အေးအေးထားစမ်းပါ။ ဘာဖြစ်လို့ ဒီလောက်တောင် ဒေါသထွက်နေရတာလဲ။ အိပ်မက်ဆိုးတွေ မြင်နေလို့လား”
လုံချန်းသည် သေဆုံးသွားသော အဘွားအို လူငယ်လေးထံသို့ လျှောက်လှမ်းသွားသည့် ပုံရိပ်ယောင်တစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်၏။ ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူကိုယ်တိုင် တိုးမသွားတော့ချေ။
ထိုလူငယ်လေးမှာ စိတ်အခြေအနေ မတည်ငြိမ်တော့သည်ကို သူ ခံစားမိ၏။ မိမိနှင့် နီးစပ်သူတစ်ဦးကို ဆုံးရှုံးလိုက်ရခြင်းက ထိုကလေး၏ အသိဉာဏ်ကို ဖုံးလွှမ်းသွားစေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ လုံချန်း၏ အထင်အရ ထိုအဘွားအို၏ ပုံရိပ်ကသာ ကလေးငယ်ကို နှစ်သိမ့်ပေးနိုင်ပြီး ငြိမ်သက်သွားစေလိမ့်မည်ဟု ယူဆထားခြင်း ဖြစ်သည်။
အဘွားအိုကို အသက်ပြန်သွင်းရန် မတတ်နိုင်သဖြင့် သူ စဉ်းစားနိုင်သမျှ အကောင်းဆုံးနည်းလမ်းဖြစ်သော ပုံရိပ်ယောင်ကို အသုံးပြုလိုက်ခြင်း ဖြစ်၏။ သူက ကောင်လေး ငြိမ်သက်သွားလိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်ထားသော်လည်း ထင်သလို ဖြစ်မလာခဲ့ချေ။ ကောင်လေးမှာ ပိုမို၍ သောင်းကျန်းလာပြီး အော်ဟစ်နေတော့သည်၊ “တိတ်စမ်း! မင်းပဲ ငါ့အဘွားကို သတ်ခဲ့တာ”
တတိယမြောက် စွမ်းအင်လှိုင်းကြီးမှာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ ထွက်ပေါ်လာပြန်ရာ ယခင်နှစ်ကြိမ်ထက်ပင် ပိုမိုပြင်းထန်လှပေသည်။ လုံချန်းမှာ ထိုဒဏ်ကို ထပ်မံခံစားလိုက်ရပြီး ကျောက်ခဲတစ်လုံးကဲ့သို့ နောက်သို့ လွင့်ထွက်သွားပြန်တော့၏။
“အဟွတ်... အဟွတ်”
လုံချန်းသည် အပျက်အစီးများကြားမှ ပြန်လည်ထွက်လာပြီး သူ၏ အဝတ်အစားပေါ်မှ ဖုန်မှုန့်များကို ခါထုတ်လိုက်၏။ “ကောင်းပြီ... ငါ တကယ်ပဲ စိတ်တိုလာပြီနော်”
“မင်းရဲ့ အစောက အစီအစဉ်ကတော့ ကျရှုံးသွားပြီပဲ။ ပုံရိပ်ယောင်က သူ့အပေါ်မှာ အလုပ်မလုပ်တာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ဒါမှမဟုတ် သူက ဘာဖြစ်နေသလဲဆိုတာကို နားလည်နိုင်စွမ်း မရှိတော့တာပဲဖြစ်ဖြစ် တစ်ခုခုပေါ့” ရွှင်းက လုံချန်းအား ဆို၏။ “နောက်ထပ် ဘာအစီအစဉ် ရှိသေးလဲ။ ငါ့စကားကို နားထောင်ပြီး အခုပဲ ထွက်ပြေးဖို့ကော စဉ်းစားမှာလား”
“မပြေးသေးပါဘူး။ အခုမှ စတာပဲ ရှိသေးတာ။ ဒီကလေးကို ငါ လက်မလွှတ်နိုင်ဘူး။ သူဟာ သာမန်ကလေးတစ်ယောက် မဟုတ်ဘူးဆိုတာ သေချာတယ်။ သူ့ကို မြင်လိုက်တဲ့ ခဏမှာပဲ ငါ့ရဲ့ သွေးတွေ ဆူပွက်လာခဲ့တာ။ ဒါဟာ ဒီကလေးနဲ့ ငါ့ရဲ့ သွေးမျိုးဆက်ကြားမှာ ပတ်သက်မှု တစ်ခုခု ရှိနေတယ်လို့ပဲ ဆိုရမယ်။ ငါ့ရှေ့မှာ ဒီသွေးမျိုးဆက်ကို ရရှိခဲ့တဲ့ ထျန်းရှန် ရဲ့ သားများလား။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီကလေးကို သတိလစ်သွားအောင် ငါ လုပ်ရလိမ့်မယ်” လုံချန်းက ခေါင်းခါလျက် ရေရွတ်လိုက်၏။
“သူ့ရဲ့ သား ဟုတ်လား။ ထျန်းရှန်မှာလည်း အမျိုးသမီးတွေနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ ဇာတ်လမ်းတွေ ရှိခဲ့တာဆိုတော့ ဒါဟာ ဖြစ်နိုင်ခြေ ရှိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ့ကလေးဆိုရင်တောင် ဒီလောက်အထိတော့ မစွမ်းထက်နိုင်ပါဘူး၊ တကယ်လို့ သူ့ရဲ့ မိခင်ကသာ...” ရွှင်းသည် စကားကို ရပ်လိုက်ပြီး တစ်စုံတစ်ခုကို တွေးတောမိသွားဟန် တူ၏။
“ဒါ... ဒါဆိုရင် သူ့မှာ ကိုယ်ဝန်ရှိသွားတာလား။ မဟုတ်ဘူး... တကယ်လို့ သူ့မှာ သူ့ရင်သွေး ရှိခဲ့မယ်ဆိုရင်တောင် သူ့ရဲ့ သားဟာ ဒီလို နိမ့်ကျတဲ့ ဂြိုဟ်ပေါ်မှာ ရှိမနေသင့်ဘူးလေ။ ဒါပေမဲ့ ဒီကလေးရဲ့ စွမ်းအားကို ကြည့်ရင်လည်း ဒီဂြိုဟ်မှာ မွေးဖွားလာသူလို့ မထင်ရပြန်ဘူး။ တကယ်ပဲ အဲဒီလို ဖြစ်နေတာလား...” သူမက မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် တွေးတောနေမိသည်။
လုံချန်းသည် လမ်းမပေါ်သို့ ပြန်လည်ခြေချလိုက်ပြီး လက်ဆစ်များကို ချိုးလျက် အသင့်ပြင်လိုက်၏။ သူသည် ရှေးဟောင်းလက်စွပ်အတွင်းမှ ဖီးနစ်သွေးဝတ်ရုံကို ထုတ်ယူကာ စွမ်းအင်လှိုင်းများအား ကာကွယ်ရန် ဝတ်ဆင်လိုက်သည်။
“ငါကတော့ မင်းကို သိပ်ပြီး မနာကျင်စေချင်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ မင်းက အဲဒီလိုမှ မလိုလားဘူးဆိုရင်တော့ ငါလည်း အကြမ်းနည်း သုံးရမှာပဲ”
သူသည် နေရာပြောင်းခြင်းကို အသုံးပြု၍ လူငယ်လေး၏ နောက်ကျောသို့ ရောက်ရှိရန် အားထုတ်ခဲ့သော်လည်း သူ၏ နေရာပြောင်းခြင်းမှာ လမ်းခုလတ်၌ပင် ပျက်ပြားသွားကာ ဟင်းလင်းပြင်အတွင်းမှ ကန်ထုတ်ခြင်း ခံလိုက်ရသဖြင့် ကောင်လေးနှင့် ၁၀ မီတာခန့် အကွာသို့ လွင့်ကျသွားတော့၏။
“တောက်... သူ့ပတ်ဝန်းကျင်က ဟင်းလင်းပြင်က တည်ငြိမ်မှု မရှိလှပါလား။ နေရာပြောင်းခြင်းနဲ့လည်း သူ့နားကို ကပ်လို့ မရဘူး။ ထားလိုက်ပါတော့... မင်းကို နည်းနည်း နာကျင်အောင် လုပ်ပြီးမှ ငါ ပြန်ကုပေးပါ့မယ်။ ငါ့မှာ အသက်ပေးဆေးလုံးတွေ ရှိပါတယ်။ မင်း မသေစေရဘူး”
လုံချန်းသည် စိတ်ပျက်လက်ပျက် ဖြစ်သွားကာ သူ၏ အချိန်ဓားကို ထုတ်ယူလိုက်၏။ သူသည် လူငယ်လေးထံသို့ တည့်တည့်မတ်မတ် ပျံသန်းဝင်ရောက်သွားရာတွင် ဤတစ်ကြိမ်၌ စွမ်းအင်လှိုင်းများကို ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထား၏။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဟင်းလင်းပြင် အကာအကွယ်ဖြင့် ဝန်းရံထားပြီး ၎င်းကို သွေးရောင်ဝတ်ရုံဖြင့် ထပ်မံ အားဖြည့်ထားလေသည်။
သူသည် လက်အတွင်းရှိ အချိန်ဓားကို ဆုပ်ကိုင်လျက် လူငယ်လေးထံသို့ ပြေးဝင်သွားစဉ် သူ အနီးသို့ ရောက်သောအခါ ကောင်လေး၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ နောက်ထပ် စွမ်းအင်လှိုင်းတစ်လှိုင်း ထွက်ပေါ်လာပြန်၏။ သို့သော် ထိုလှိုင်း လုံချန်းထံ မရောက်မီမှာပင် သူက အချိန်ဓားဖြင့် ဝှေ့ယမ်း ခုတ်ပိုင်းလိုက်လေသည်။
ထိုသံချေးတက်နေသော ဓားဟောင်းသည် စွမ်းအင်လှိုင်းနှင့် ထိတွေ့သွားသော်လည်း မည်သည့်အရာမျှ ထူးခြားမလာခဲ့ချေ။ လုံချန်းမှာမူ မိမိကိုယ်ကိုယ် အကာအကွယ် အထပ်ထပ် ပြုလုပ်ထားသဖြင့် ထိုရိုက်ခတ်မှုကို ခံနိုင်ရည်ရှိလိမ့်မည်ဟု ယူဆကာ အံကြိတ်ထားလိုက်၏။
တစ်ပိုင်းတစ်စ ကြည်လင်နေသော စွမ်းအင်လှိုင်းမှာ သံချေးတက်နေသော ဓားဖျားကို ထိတွေ့ကာ လုံချန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖြတ်သန်းသွားတော့၏။ ယခင်ကထက် ပိုမိုပြင်းထန်လှသော ထိုစွမ်းအင်လှိုင်းမှာ လုံချန်းအား အနည်းငယ်မျှပင် ထိခိုက်ခြင်း မရှိခဲ့ချေ။ ပြင်းထန်သော ရိုက်ခတ်မှုအစား လေပြည်ညင်းတစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားသကဲ့သို့သာ ခံစားလိုက်ရသည်။
“ဘာဖြစ်သွားတာလဲ။ ဒီဓားကြောင့်လား” လုံချန်းသည် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားသော်လည်း လူငယ်လေးထံသို့ ပြေးဝင်နေသည်ကိုမူ မရပ်တန့်ခဲ့ပါချေ။
“ဒါဟာ အချိန်ဓားရဲ့ အစွမ်းပဲ။ ဘယ်လိုနည်းနဲ့လဲတော့ ငါမသိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ အဲဒီ စွမ်းအင်လှိုင်းကို ဒီဓားက မတူညီတဲ့ အချိန်စီးကြောင်း တစ်ခုဆီကို ပို့လွှတ်လိုက်တာပဲ။ ဒါကြောင့် နင့်ကို မထိခိုက်တော့တာပေါ့။ ဒါဟာ မတူညီတဲ့ ဟင်းလင်းပြင်ထဲက တိုက်ခိုက်မှုတစ်ခုက တခြားဟင်းလင်းပြင်မှာရှိတဲ့ လူကို မထိခိုက်နိုင်သလိုမျိုးပဲ၊ အချိန်မှာလည်း အတူတူပဲလေ။ အဲဒီ တိုက်ခိုက်မှုကို တခြားအချိန်တစ်ခုထဲကို ပစ်ချလိုက်တာ၊ ဒါမှမဟုတ်ရင်လည်း နင်ကိုယ်တိုင်ကပဲ ခဏအတွင်း တခြားအချိန်စီးကြောင်း တစ်ခုထဲကို ရောက်သွားလို့ ဒီတိုက်ခိုက်မှုက လွတ်သွားတာမျိုး ဖြစ်ရမယ်” ရွှင်းက သူ၏ ဦးခေါင်းအတွင်းမှ ခန့်မှန်းချက်ကို ပြောပြလာ၏။
“ဟား... တကယ့်ကို နတ်ဘုရားအဆင့် လက်နက်ပါပဲလား” လုံချန်းသည် ပိုမို၍ ယုံကြည်ချက်ရှိလာကာ အရှိန်အဟုန်မြှင့်၍ ပြေးဝင်သွားတော့၏။
“မင်းပဲ အဘွားကို သတ်တာ။ မင်း သတ်လိုက်တာ။ မင်းကို ကယ်တင်ပေးခဲ့တဲ့၊ ကူညီပေးခဲ့တဲ့ အဘွားအိုကို မင်း သတ်ပစ်လိုက်တာ။ မင်းဟာ ကျေးဇူးကန်းတဲ့ ကောင်ပဲ”
လုံချန်း ပျံသန်းဝင်ရောက်လာစဉ်မှာပင် လူငယ်လေးသည် သူ၏ အနား၌ အဘွားအို သေဆုံးမှုအတွက် သူ့ကို အပြစ်တင်နေသော အရိပ်မည်းကြီးကို မြင်တွေ့နေရဆဲ ဖြစ်၏။ သူ၏ ကမ္ဘာတစ်ခုလုံးမှာ အမှောင်ထုများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေပြီး သူ့အား အပြစ်တင်နေသည့် အရိပ်တစ်ခုတည်းကိုသာ သူ မြင်နေရသည်။
သူသည် အချိန်နှင့်အမျှ နက်ရှိုင်းလှသော စိတ်ပျက်အားငယ်မှု ပင်လယ်ထဲတွင် နစ်မြုပ်နေရ၏။
“ငါ သတ်တာ မဟုတ်ဘူး၊ မင်း သတ်တာ။ မင်း ငါ့မိသားစုကို လုယူသွားတာ။ တိတ်စမ်း... တိတ်စမ်း... တိတ်စမ်း” ရှုလျန်က သူ၏ နားနှစ်ဖက်ကို ပိတ်ကာ ဟိန်းဟောက်လိုက်လေသည်။
ယခင်ကထက် ပိုမိုသိပ်သည်းလှသော စွမ်းအင်လှိုင်းကြီးတစ်လှိုင်း သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ ထွက်ပေါ်လာပြန်ရာ သူ ရပ်နေသော နေရာ၌ ပိုမိုနက်ရှိုင်းသော ချိုင့်ခွက်ကြီးတစ်ခွက် ဖြစ်ပေါ်သွားတော့၏။
“လာစမ်း၊ မင်းမှာ ရှိသမျှ အကုန်ထုတ်လိုက်စမ်း။ ငါ အကုန်ရင်ဆိုင်ပေးမယ်” လုံချန်းက ဟိန်းဟောက်လိုက်ရင်း အချိန်ဓားကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကိုင်ကာ ခုတ်ပိုင်းလိုက်လေသည်။
အသက်အန္တရာယ် ပေးနိုင်လောက်အောင် ပြင်းထန်လှသော စွမ်းအင်လှိုင်းကြီးမှာ လုံချန်းကို ဖြတ်သန်းသွားချိန်တွင်မူ သူ၏ စွမ်းအင်များအားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားကာ လုံချန်းအား အနည်းငယ်မျှပင် မထိခိုက်စေခဲ့ချေ။ သို့သော် လုံချန်းကို ကျော်လွန်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ထိုစွမ်းအင်မှာ မူလအစွမ်းအား ပြန်လည်ရရှိကာ ၎င်း၏ လမ်းကြောင်းပေါ်ရှိ အရာအားလုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်လေတော့သည်။
‘တခြားအချိန်စီးကြောင်းထဲကို ရောက်သွားတာ ငါကိုယ်တိုင်ပဲ ဖြစ်ရမယ်’ မြေပြင်ပေါ်မှ ပျက်စီးမှုများကို ကြည့်ကာ လုံချန်းက တွေးတောလိုက်၏။ သူတစ်ဦးတည်းသာလျှင် ထိုဘေးမှ ကင်းလွတ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ယခုအခါ လုံချန်းသည် ကလေးငယ်နှင့် တစ်မီတာခန့်သာ ဝေးတော့၏။ သူသည် ကလေးငယ်အား ထိုးနှက်ရန် သူ၏ ဓားကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး သတိလစ်သွားပါက အသက်ပေးဆေးလုံးဖြင့် ပြန်လည်ကုသပေးမည်ဟု ဆုံးဖြတ်ထား၏။
ဓားဦးသည် ကောင်လေး၏ ရင်ဘတ်ဆီသို့၊ သူ၏ နှလုံးသားဆီသို့ ဦးတည်ကာ တိုးဝင်သွားလေတော့သည်။
အခန်း (၈၀၆) ထာဝရ အကျဉ်းချခြင်း
ဓားဦးသည် ကောင်လေး၏ ရင်ဘတ်ဆီသို့ ရောက်လုနီးနီး ဖြစ်သွားသော်လည်း ကောင်လေး၏ အသားကို ထိတွေ့ရန် လက်တစ်လုံးအကွာမှာပင် ရပ်တန့်သွားခဲ့၏။ လုံချန်းသည် သူ၏ အစီအစဉ်ကို ပြောင်းလဲလိုက်သည်။ ထိုကလေး၏ တိုက်ခိုက်မှုများအား သူ စိုးရိမ်စရာ မလိုတော့သဖြင့် ပိုမိုရိုးရှင်းသော နည်းလမ်းကိုသာ အသုံးပြုရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်၏။
သူသည် ဓားဖြင့် ထိုးမည့်အစား အခြားတစ်ဖက်သော လက်ဖြင့် ကောင်လေး၏ နောက်စေ့ကို အသာအယာ ရိုက်နှက်လိုက်ရာ လူငယ်လေးမှာ ခဏချင်းမှာပင် သတိလစ် မေ့မြောသွားတော့၏။
“ဒါက ပိုပြီး အဆင်ပြေတာပေါ့” သူက ရေရွတ်ရင်း မြေပြင်ပေါ်၌ သတိလစ် လဲလျောင်းနေသော ကောင်လေးကို ကြည့်လိုက်၏။
လုံချန်းသည် လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ ကောင်လေး၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိတွေ့လျက် ပွေ့ချီလိုက်လေသည်။ သူသည် လူငယ်လေးအား ပွေ့ချီလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် လွန်ခဲ့သော အချိန်အတော်ကြာက ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့သည့် ရင်းနှီးသူတစ်ဦးနှင့် ပြန်လည်ဆုံတွေ့ရသကဲ့သို့ ထူးဆန်းသော ခံစားချက်တစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရပြီး သူ၏ သွေးများမှာလည်း ပိုမိုဆူပွက်လာခဲ့တော့၏။
ဟင်းလင်းပြင်ကျယ်ကြီး အတွင်း၌ လူငယ်လေးတစ်ဦးသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် မည်သည့်နေရာသို့ ရောက်နေသည်ကိုပင် မသိဘဲ လွင့်မျောနေ၏။ သူသည် မျက်လုံးကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဖွင့်လိုက်သောအခါ မိမိ၏ ရှေ့တည့်တည့်၌ အခြားလူငယ်တစ်ဦး ရှိနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
ထိုသူမှာလည်း သူနှင့် သက်တူရွယ်တူ ကလေးငယ်တစ်ဦးသာ ဖြစ်၏။
“မင်းက ဘယ်သူလဲ” ဒုတိယမြောက် ကလေးငယ်က ပထမတစ်ယောက်အား မေးမြန်းလိုက်၏။
“ငါက ဘယ်သူလဲ ဟုတ်လား...” ပထမကလေးငယ်မှာ မိမိကိုယ်ကိုယ်ပင် မမှတ်မိတော့သဖြင့် တိုးညှင်းစွာ ရေရွတ်နေမိသည်။
“မင်းကိုယ်မင်း မသိဘူးလား” ဒုတိယကလေးငယ်က ထပ်မံမေးမြန်း၏။
"မသိဘူး" ပထမကလေးငယ်က ဟင်းလင်းပြင်ကို ငေးကြည့်ရင်း အသိမဲ့စွာ ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူက ပြန်၍ မေးလိုက်သည်။ “ဒါဆို မင်းကကော ဘယ်သူလဲ”
“ငါလည်း မသိဘူး” ဒုတိယကလေးငယ်က ပြန်ဖြေ၏။
သူတို့နှစ်ဦးသည် ကြယ်တာရာများ၊ ကမ္ဘာလောကများ မရှိသည့် ဟင်းလင်းပြင် အတိပြီးသော အရပ်၌ ထာဝရကာလ တိုင်အောင်ပင် လွင့်မျောနေခဲ့ကြသည်။ အနန္တစကြဝဠာ ဟင်းလင်းပြင်ကြီးအတွင်း၌ ထိုကလေးနှစ်ဦးသာ ရှိနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။
အချိန်ကာလများ တရွေ့ရွေ့ ကုန်ဆုံးလာသည်နှင့်အမျှ သူတို့နှစ်ဦးမှာ လူသားမျိုးနွယ်တို့၏ လူပျိုဖော်ဝင်စ အရွယ်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။
“ဒီနေရာကြီးက တကယ့်ကို ဗလာဖြစ်နေတာပဲ။ ဘာဖြစ်လို့ ငါတို့ နှစ်ယောက်တည်းပဲ ရှိနေတာလဲ။ ငါတို့ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က ဘာလဲ” ပထမလူငယ်က သူနှင့်အတူ ကြီးပြင်းလာသော ဒုတိယလူငယ်အား မေးမြန်းလိုက်၏။
ဒုတိယလူငယ်ကလည်း ခေါင်းခါလျက် ပြန်လည် မေးခွန်းထုတ်လိုက်လေသည်။ “ငါလည်း မသိဘူး။ ငါတို့ ဘာဖြစ်လို့ ရှိနေရတာလဲ”
“ဒီနေရာကြီးက ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်လွန်းတယ်။ ဒီဟင်းလင်းပြင်နဲ့ ငါတို့ နှစ်ယောက်ပဲ ရှိတာ။ ဒါဟာ မဖြစ်သင့်ဘူး” ပထမလူငယ်က အသိမဲ့စွာ ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်၏။
“ငါတို့အတွက် ဘာတွေများ ထပ်ပြီး လိုအပ်ဦးမှာလဲ” ဒုတိယလူငယ်က ဇဝေဇဝါဖြင့် မေး၏။
“ငါတို့လို လူတွေ ပိုပြီး ရှိလာဖို့ပေါ့...” ပထမလူငယ်က တစ်စုံတစ်ခုကို ကြံစည်နေဟန်ဖြင့် ရေရွတ်လိုက်လေသည်။
အချိန်ကာလများမှာ ကမ္ဘာဦးအစမှ ကမ္ဘာကုန်သည်အထိပင် ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။။ ထိုလူငယ်နှစ်ဦးမှာ အချိန်နှင့်အမျှ အသိပညာဗဟုသုတများကို ရရှိလာခဲ့ကြ၏။ မိမိတို့၌ ဆန်းကြယ်လှသော စွမ်းအားများစွာ ရှိနေသည်ကိုလည်း တဖြည်းဖြည်း နားလည်လာခဲ့ကြသည်။
ထိုစွမ်းအားများအနက် တစ်ခုမှာ ဖန်တီးခြင်း စွမ်းအားပင် ဖြစ်၏။
သူတို့နှစ်ဦးမှာ မိတ်ဆွေများသဖွယ် ဖြစ်နေကြသော်လည်း မိတ်ဆွေဆိုသည့် အဓိပ္ပာယ်ကိုမူ သူတို့ကိုယ်တိုင် မသိရှိကြပါချေ။ သူတို့သည် မိမိတို့နှင့်အတူ အဖော်ပြုနိုင်ရန်အတွက် မိမိတို့ကဲ့သို့သော သက်ရှိများကို စတင်ဖန်တီးကြလေတော့သည်။
သူတို့သည် မိမိတို့နှင့် တူညီသော သက်ရှိများကို ဖန်တီးရာတွင် အောင်မြင်မှု ရရှိခဲ့ကြသော်လည်း ပြီးပြည့်စုံခြင်းကိုမူ မဖန်တီးနိုင်ခဲ့ကြချေ။ သူတို့ ဖန်တီးလိုက်သော သတ္တဝါများသည် သူတို့နှင့် ရုပ်ချင်းတူသော်လည်း စကားမပြောနိုင် မည်သည်ကိုမျှလည်း မလုပ်ဆောင်နိုင်ကြပေ။ ထိုသတ္တဝါများသည် ဟင်းလင်းပြင်အတွင်း၌ အသက်မရှူနိုင်ကြသဖြင့် မကြာမီမှာပင် သေဆုံးသွားကြရ၏။
နှစ်ပေါင်း ရာချီ၍ သူတို့ ထပ်မံ ကြိုးစားကြပြန်သည်။ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်ပြီးနောက်တွင်မူ ဂြိုဟ်များ၊ သစ်ပင်တောတောင်များနှင့် အခြားသော အရာများစွာကို ဖန်တီးနိုင်ခဲ့ကြပြီ ဖြစ်သည်။ ဤကျယ်ပြောလှသော ဟင်းလင်းပြင်ကြီးမှာ ဗလာမဖြစ်တော့စေရန် ကြယ်တာရာများကိုလည်း ဖန်တီးခဲ့ကြ၏။
သူတို့သည် အရာအားလုံးကို ဖန်တီးနိုင်ခဲ့သော်လည်း မိမိတို့နှင့် တူညီသော ဝိညာဉ်ရှိသည့် သတ္တဝါများကိုမူ အောင်မြင်စွာ မဖန်တီးနိုင်ခဲ့ကြသေးပေ။
နှစ်ပေါင်း ထောင်ချီ၍ ကြာမြင့်ပြီးနောက်တွင်မှ သူတို့နှင့် တူညီသော သက်ရှိများကို ဖန်တီးနိုင်ခဲ့ကြသည်။ ထိုသတ္တဝါများ၌ နားလည်နိုင်စွမ်းရှိသော ဝိညာဉ်များ ရှိလာကြပြီး စကားလည်း ပြောနိုင်လာကြ၏။ သို့သော် ၎င်းမှာလည်း ပြီးပြည့်စုံခြင်း မဟုတ်သေးချေ။
နှစ်ပေါင်း ရာချီ၍ သူတို့သည် မိမိတို့ ဖန်တီးထားသော သတ္တဝါများနှင့်အတူ နေထိုင်ခဲ့ကြပြီး မိတ်ဆွေများစွာ ရရှိခဲ့ပြီဟု ယူဆထားကြ၏။ သို့သော် သူတို့၏ ဖန်တီးမှုမှာ လုံးဝဥဿုံ မပြည့်စုံသေးသည်ကို သူတို့ မသိခဲ့ကြပေ။
သူတို့ ဖန်တီးထားသော သတ္တဝါများသည် သူတို့နှင့် တူညီသော်လည်း သက်တမ်း ကန့်သတ်ချက် ရှိနေခြင်းက ကွဲပြားချက် ဖြစ်နေ၏။ ထိုသတ္တဝါများ အိုမင်း၍ သေဆုံးသွားကြသောအခါ ထာဝရရှင်သန်နေသော ဖန်တီးရှင်နှစ်ဦးမှာ ဆုံးရှုံးမှု၏ နာကျင်မှုကို စတင်ခံစားလိုက်ရတော့၏။
တစ်စုံတစ်ယောက်ကို ဆုံးရှုံးရခြင်း၏ အဓိပ္ပာယ်ကို သူတို့ နားလည်သွားခဲ့ကြပြီ ဖြစ်သည်။
ထိုသူနှစ်ဦးအနက် တစ်ဦးက ထိုခံစားချက်ကို မုန်းတီးသွားပြီး ၎င်းမှာ မပြည့်စုံမှု၏ အနိဋ္ဌာရုံတစ်မျိုးဟု သတ်မှတ်လိုက်၏။ အခြားတစ်ဦးကမူ ဤခံစားချက်မှာ သူ၏ ထာဝရအသက်တာတွင် တစ်ခါမှ မခံစားခဲ့ဖူးသော အသစ်အဆန်းတစ်ခုအဖြစ် ယူဆလိုက်သည်။ သူသည် ဆုံးရှုံးမှုကြောင့် ဝမ်းနည်းမှုကို ခံစားရသော်လည်း ထိုအရာကပင် အသက်ရှင်ခြင်း၏ တန်ဖိုးကို ပိုမိုသိမြင်စေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။
'ဒါဟာ အသက်ရှင်ခြင်းရဲ့ အဓိပ္ပာယ်လား။ ကန့်သတ်ထားတဲ့ သက်တမ်းဆိုတာဟာ တကယ်တမ်းကျတော့ ပြီးပြည့်စုံခြင်းလား။ ငါတို့ကပဲ မပြည့်စုံတဲ့ သတ္တဝါတွေလား' ထိုအတွေးမှာ သူ၏ ဦးခေါင်းအတွင်း၌ ပေါ်ပေါက်လာသော်လည်း သူ အလေးအနက် မတွေးတောခဲ့ပါချေ။
သို့သော် အခြားသော ဖန်တီးရှင်မှာမူ ဤအဖြစ်အပျက်နောက်ပိုင်းတွင် ကန့်သတ်ထားသော သက်တမ်းကို အလွန်အမင်း မုန်းတီးသွားတော့၏။ သူတို့နှစ်ဦးသည် မိမိတို့ကဲ့သို့ ထာဝရအသက်ရှင်နိုင်မည့် ပြီးပြည့်စုံသော သတ္တဝါများကိုသာ ဖန်တီးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသည်။
နောင်လာမည့် နှစ်ပေါင်းများစွာအတွင်း သူတို့သည် ထာဝရအသက်ရှင်နိုင်သော သတ္တဝါများစွာကို ဖန်တီးခဲ့ကြ၏။ သို့သော် ယခင်ကကဲ့သို့ သံယောဇဉ်တွယ်ပြီး ဆုံးရှုံးရမည်ကို ကြောက်ရွံ့သဖြင့် ထိုသတ္တဝါများကို မိမိတို့နှင့် အနီးကပ် မထားတော့ဘဲ သူတို့ ဖန်တီးထားသော ကမ္ဘာလောကအတွင်း၌သာ အခြေချ နေထိုင်စေခဲ့ကြသည်။
ဒုတိယ ဖန်တီးရှင်မှာ သူ၏ ဖန်တီးမှုများ နှစ်ပေါင်း ထောင်ချီ၍ ရှင်သန်နေသည်ကို မြင်တွေ့ရသဖြင့် ဝမ်းမြောက်နေ၏။ သို့သော် ပထမ ဖန်တီးရှင်ကမူ တစ်စုံတစ်ခု လိုအပ်နေသည်ဟု ခံစားနေရဆဲ ဖြစ်၏။ ဤအသက်တာမှာ တန်ဖိုးမဲ့နေသကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။ ၎င်းမှာ ရှင်သန်နေရုံသက်သက်သာ ရှင်သန်နေခြင်း ဖြစ်ပြီး ဘဝ၏ တန်ဖိုးကို မဖော်ဆောင်နိုင်ဟု သူက ယူဆနေမိသည်။
ထိုအတွေးမှာ သူ၏ ဦးခေါင်းအတွင်း၌ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကိန်းအောင်းနေခဲ့ပြီး တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ ပိုမိုခိုင်မာလာခဲ့၏။ နောက်ဆုံးတွင် သူသည် အခြားသော ဖန်တီးရှင်က အမှားဟု ယူဆထားသော အရာကို လုပ်ဆောင်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်လေတော့သည်။
သူသည် ကန့်သတ်ထားသော သက်တမ်းရှိသည့် သတ္တဝါများကို ဖန်တီးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်၏။ သို့သော် ၎င်းတို့အား သဘာဝစွမ်းအင်များကို စုပ်ယူနိုင်စွမ်း ပေးထားပြီး အကယ်၍ သူတို့က အသက်ရှည်ရှည် ရှင်သန်လိုပါက ထိုစွမ်းအင်များဖြင့် မိမိတို့၏ သက်တမ်းကို မြှင့်တင်နိုင်စေရန် ဖန်တီးလိုက်ခြင်း ဖြစ်၏။ သူသည် သူတို့အား ကန့်သတ်ထားသော အသက်ကို ပေးထားသော်လည်း ထာဝရရှင်သန်ခြင်းနှင့် စစ်မှန်သော စွမ်းအားကို ရရှိနိုင်မည့် အနန္တစွမ်းရည်ကိုမူ ထည့်သွင်းပေးထားလေသည်။
ဤအခြင်းအရာက ဒုတိယ ဖန်တီးရှင်အား အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်စေခဲ့၏။ သူက ဤသည်မှာ သူတို့ စောင့်ရှောက်ရန် တာဝန်ရှိသည့် သဘာဝတရား၏ နိယာမများကို ဆန့်ကျင်နေသည်ဟု ယူဆထားခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ မပြည့်စုံမှုဟု ယူဆထားသော အရာများကို ဖန်တီးခြင်းမှာ သူ ဖန်တီးထားသော ကမ္ဘာ့နိယာမများကို ဖောက်ဖျက်ခြင်းပင် ဖြစ်၏။ ဤဖန်တီးမှုများကြောင့် ကမ္ဘာလောက၏ မျှခြေမှာ အန္တရာယ်ရှိလာနိုင်ပြီး ၎င်းကို ပြုလုပ်သူမှာ သူနှင့်အတူ အစပြုခဲ့သော မိတ်ဆွေ ဖြစ်နေခြင်းက သူ့ကို ပို၍ နာကျင်စေခဲ့သည်။
ဒုတိယ ဖန်တီးရှင်သည် မိမိအား ဆန့်ကျင်ခဲ့သော အရင်းနှီးဆုံးလူကို မုန်းတီးသွားတော့၏။
သူသည် ကမ္ဘာ့မျှခြေကို ဖျက်ဆီးခဲ့သည့် ပထမ ဖန်တီးရှင်အား အပြစ်ပေးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သော်လည်း သူတို့၏ စွမ်းအားမှာ တူညီနေသဖြင့် တစ်ဦးကို တစ်ဦး သတ်ဖြတ်ရန်မှာ မဖြစ်နိုင်သကဲ့သို့ ရှိနေ၏။
သို့သော် သူ၏ ယုံကြည်ချက်နှင့် ကမ္ဘာ့မျှခြေအတွက် သူသည် မပြည့်စုံမှုကို ဖန်တီးသူအား ထောင်သွင်းအကျဉ်းချရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်လေသည်။ ဤသည်မှာ အပြန်အလှန် တိုက်ခိုက်မှု ဖြစ်ပွားပါက သူ၏ စွမ်းအားများအားလုံး ဆုံးရှုံးသွားနိုင်သည့် အန္တရာယ် ရှိနေသော်လည်း သူက လုပ်ဆောင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။
မပြည့်စုံမှုကို ဖန်တီးသူကမူ သူ ပေးရမည့် အပြစ်ဒဏ်ကို မည်သို့မျှ ပြန်လည်ခုခံခြင်း မပြုဘဲ ခံယူပါမည်ဟု ကတိပြုလိုက်၏။ သို့သော် သူက ကတိတစ်ခုကိုမူ ပြန်လည်တောင်းဆိုခဲ့သည်။
သူ၏ မပြည့်စုံသော ဖန်တီးမှုများကို မဖျက်ဆီးပါဟု ကတိပေးမှသာလျှင် သူသည် မည်သို့မျှ ပြန်လည်ခုခံခြင်း မရှိဘဲ အပြစ်ဒဏ်ကို ခံယူမည် ဖြစ်၏။
သူသည် အကယ်၍ သူသာ ပြန်လည်တိုက်ခိုက်ခဲ့ပါက သူတို့ ဖန်တီးထားသော စကြဝဠာကြီးတစ်ခုလုံးမှာ ပျက်စီးသွားမည်ကို စိုးရိမ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူ၏ ဖန်တီးမှုလေးများ ဘေးကင်းစေရန်အတွက် သူကိုယ်တိုင် အပြစ်ဒဏ်ကို လက်ခံခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။
ဒုတိယ ဖန်တီးရှင်ကလည်း သဘောတူလိုက်သဖြင့် သူတို့၏ ကံကြမ္မာမှာ ထိုနေရာ၌ပင် အဆုံးအဖြတ် ပေးခြင်း ခံလိုက်ရလေတော့သည်။
ရှုလျန်သည် မည်းနက်လှသော ရေများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည့် ပင်လယ်ကြီးအတွင်း၌ နစ်မြုပ်နေ၏။
ပုံရိပ်တစ်ခုသည် သူ၏ ရှေ့တွင် ရပ်ကြည့်နေသော်လည်း မြူခိုးများ ဖုံးလွှမ်းနေသဖြင့် ထိုသူမှာ မည်သူမည်ဝါ ဖြစ်သည်ကိုမူ မသိနိုင်ချေ။ ကောင်းကင်ယံ၌လည်း နေမင်းကို ဖုံးကွယ်ထားသည့် မည်းမှောင်လှသော တိမ်တိုက်ကြီးများ ရှိနေ၏။
“မင်းဟာ မင်းရဲ့ အကျဉ်းထောင်ကနေ လွတ်မြောက်ခဲ့ပေမဲ့ မင်းရဲ့ အပြစ်ဒဏ်ကနေတော့ ဘယ်တော့မှ လွတ်မြောက်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ မင်းဟာ ထာဝရကာလပတ်လုံး ဒီအပြစ်ဒဏ်ကို ခံစားနေရဦးမှာပဲ။ မင်းကို မင်းရဲ့ ငရဲပြည်ဆီ ပြန်ခေါ်သွားရလိမ့်မယ်။ မင်း လုပ်ခဲ့တဲ့ အမှုတွေအတွက် မင်းဟာ ထာဝရ ဆင်းရဲဒုက္ခ ခံစားရလိမ့်မယ်” ထိုပုံရိပ်က ပြောလိုက်၏။ ထိုအသံမှာ ကျားသံလား မသံလား ဆိုသည်ကိုပင် ခွဲခြားရန် ခက်ခဲလှပေသည်။
စကားပြောပြီးနောက် ထိုပုံရိပ်မှာ ပျောက်ကွယ်သွားတော့၏။ ရှုလျန်မှာမူ ထိုမည်းနက်လှသော ရေပြင်ထက်၌ ပေါလောပေါ်နေစေရန် အားယူ၍ ရုန်းကန်နေရဆဲ ဖြစ်သည်။
ကျွိ...
ရှုလျန် ရုန်းကန်နေစဉ်မှာပင် ကောင်းကင်ယံမှ စူးရှလှသော အသံကြီးတစ်သံကို ကြားလိုက်ရ၏။ သူ မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ မည်းမှောင်နေသော တိမ်တိုက်ကြီးများမှာ နှစ်ခြမ်းကွဲသွားပြီး နေရောင်ခြည်များမှာ သူ၏ အပေါ်သို့ ကျဆင်းလာသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။
ကောင်းကင်ယံမှ ဆင်းသက်လာသော မီးတောက်များ ဝန်းရံနေသည့် သက်တံဖီးနစ် ငှက်ကြီးတစ်ကောင်ကိုလည်း သူ မြင်လိုက်ရ၏။ ထို သက်တံဖီးနစ်ကြီးသည် ရှုလျန်ရှိရာသို့ ဦးတည်ကာ ပျံသန်းဆင်းသက်လာလေတော့သည်။