အခန်း (၃၈၇-၃၈၈)

အလှလေးကဧကရာဇ်ရဲ့ကိုယ်လုပ်တော်တဲ့ (IC)

အခန်း ၃၈၇ ။ ချော့ရလွယ်ခြင်း

စကားအဆုံးတွင် ယိကျောင်းရုန်သည် နင်ချန်နှင့် ယဲ့ယွင်တို့အား ဂါရဝပြုလိုက်သည်။

"အရှင်မင်းကြီး၊ ကျောင်းရီ၊ ချန်းချဲ့နဲ့ တတိယမင်းသား အပြင်ထွက်လာတာလည်း ကြာပြီဆိုတော့ အရင်ပြန်နှင့်ပါ့မယ်”

ယဲ့ယွင်က အေးစက်သော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်နေမိသည်။ ယိကျောင်းရုန်မှာ သေသေချာချာ ပြင်ဆင်ခြယ်သလာသည်မှာ သိသာလှပေသည်။ ‘ဆုတ်ခွာခြင်းဖြင့် တိုက်စစ်ဆင်ခြင်း’ ဟူသော နည်းဗျူဟာကို သုံးကာ ဒီနေ့ သူမကို ဖြတ်ခုတ်ရန် လာခြင်းပင်။

အကယ်၍ ယခုအချိန်တွင် ယဲ့ယွင်က ဘာမှဝင်မပြောပါက၊ သူမသည် အရှင်မင်းကြီးအား တစ်ဦးတည်း သိမ်းပိုက်ထားပြီး အခြားသော ကိုယ်လုပ်တော်များနှင့် သားသမီးများကို တွေ့ခွင့်မပေးသည့် မနာလိုဝန်တိုတတ်သူ တစ်ဦးအဖြစ် ပုံပေါ်သွားပေလိမ့်မည်။ မနှစ်က နက္ခတ်ဗေဒင်ကို အသုံးချပြီး သူမအား နန်းပြင်ထွက်ခိုင်းသည့် ကိစ္စကိုပင် စာရင်းမရှင်းရသေးမီ၊ ယခုတစ်ခါ ထပ်မံ ပြဿနာရှာလာပြန်သဖြင့် ယဲ့ယွင် တကယ်ပင် ဒေါသထွက်သွားရသည်။

နန်းတွင်း ကိုယ်လုပ်တော်များကြား တိုက်ပွဲဆိုသည်မှာ တစ်ဖက်က ကစားကွက်ထုတ်လျှင် တစ်ဖက်က ပြန်လည် ချေပရုံသာ မဟုတ်လား။

"ယိကျောင်းရုန်က ဘာလို့ ချန်းချဲ့နဲ့ အရှင်မင်းကြီးကို ပစ်ထားပြီး အလောတကြီး ပြန်ချင်ရတာလဲ။ ချန်းချဲ့လည်း တတိယမင်းသား ရေးတဲ့ စာတွေကို ကြည့်ချင်သေးတာပေါ့" ယဲ့ယွင်က ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်ပြီးမှ နင်ချန်ဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည် - "အရှင်မင်းကြီး... ကျင့်အာက အခုမှ စာစသင်ရတာဆိုတော့၊ သူ့အတွက် စံပြဖြစ်မယ့် အစ်ကိုတစ်ယောက်ရှိနေတာက စာကြိုးစားဖို့ တွန်းအားဖြစ်စေတာပေါ့။ တတိယမင်းသားက ထက်မြက်လွန်းလို့ ဆရာတွေရဲ့ ချီးမွမ်းခြင်းကို အမြဲခံရတာဆိုတော့၊ စတုတ္ထမင်းသားကိုပါ ခေါ်လိုက်ရအောင်။ ချန်းချဲ့တို့တွေ အားလုံး တတိယမင်းသား စာရေးတာ သွားကြည့်ကြတာပေါ့။ ဒါမှလည်း သူက သူ့အစ်ကိုဆီကနေ အတုယူနိုင်မှာ"

"ဒါ... ဒါကတော့ ကျောင်းရီက ချီးမွမ်းလွန်းနေပါပြီ။ ဟန်အာ စာသင်တာ မကြာသေးတော့ ဘယ်မှာ စံပြဖြစ်နိုင်ပါ့မလဲ" ယိကျောင်းရုန်၏ နှုတ်ခမ်းများ တောင့်တင်းသွားသည်။

ညကြီးမင်းကြီး၊ ဤသားအဖနှစ်ဦးကို သူမ၏ လန်ဟွာဆောင်သို့ ခေါ်သွားပြီး သားဖြစ်သူ စာရေးတာ ထိုင်ကြည့်နေဖို့ဆိုတာ သူမ ရူးနေမှလုပ်မည့် ကိစ္စပင်။ သူမ အလိုရှိသည်မှာ ဧကရာဇ် တစ်ဦးတည်းကိုသာ ခေါ်သွားရန် ဖြစ်၏။

သို့သော် ယဲ့ယွင်က ခေါင်းခါပြသည် - "ယိကျောင်းရုန်ကလည်း နှိမ့်ချလွန်းနေပြန်ပြီ။ ငါတို့ တတိယမင်းသားက ငယ်ငယ်ကတည်းက ထက်မြက်တာလေ၊ စကားပြောတာ၊ လမ်းလျှောက်တာတွေက အခြားကလေးတွေထက် အများကြီး ပိုမြန်ခဲ့တာ မဟုတ်လား။ အဲဒီလို မွေးရာပါ ဉာဏ်ရည်ကို တို့တွေ အတုမယူနိုင်ပေမဲ့၊ တတိယမင်းသား ဘယ်လောက်အထိ ကြိုးစားသလဲဆိုတာကိုတော့ စတုတ္ထမင်းသားကို မြင်စေချင်တာပါ။ စတုတ္ထမင်းသားက အရမ်းဆော့တာဆိုတော့ စာကောင်းကောင်း မသင်မှာကို ငါ တကယ် စိုးရိမ်မိတယ်"

ပြောပြီးနောက် သူမက ထပ်မံ ပြုံးလိုက်သည် - "ခုနတင် တတိယမင်းသားက စာလုံးအသစ်တွေ ရေးပြချင်တယ်လို့ ပြောနေတာပဲ။ ငါနဲ့ ညီလေး (စတုတ္ထမင်းသား) တို့က အရှင်မင်းကြီးရဲ့ ဂုဏ်ကျေးဇူးကို အမှီပြုပြီး လိုက်ကြည့်တာကို စိတ်မရှိပါဘူးနော်"

ဤစကားကို တတိယမင်းသားအား တိုက်ရိုက် ကြည့်၍ ပြောလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ အသက် ခြောက်နှစ်ပင် မပြည့်သေးသော ကလေးမှာ ဤကဲ့သို့သော စကားဝိုင်းကို မည်သို့ တုံ့ပြန်နိုင်ပါမလဲ။ သူသည် အကူအညီမဲ့စွာဖြင့် မိခင်ဖြစ်သူကိုသာ လှမ်းကြည့်တော့သည်။

ယိကျောင်းရုန်မှာ ပို၍ပင် အနေရခက်သွားကာ အတင်းပြုံး၍ ချေပရသည် - "ကျောင်းရီက အဲဒီလောက်အထိ စိတ်ဝင်စားနေမှတော့၊ နောက်နေ့ နေ့ခင်းကျမှပဲ လန်ဟွာဆောင်ကို လာကြည့်ပါဦး။ အခုက ညဉ့်နက်နေပြီဆိုတော့ ဖယောင်းတိုင်မီးနဲ့ စာရေးတာက မျက်စိ ထိခိုက်နိုင်တယ် မဟုတ်လား"

"ဒါလည်း ဟုတ်တာပဲ။ ငါ မစဉ်းစားမိဘဲ ဖြစ်သွားတယ်။ ဒါဆိုရင်တော့ ယိကျောင်းရုန် လူလွှတ်ပြီး ခေါ်မယ့်အချိန်ကို ငါ စောင့်နေပါ့မယ်" ယဲ့ယွင် နှုတ်ခမ်းတွန့်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။

သူမ၏ မျက်ဝန်းများ လက်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီးနောက် စကားတစ်ခွန်း ထပ်တိုးလိုက်သည် - "ယိကျောင်းရုန် ဝတ်ထားတဲ့ အင်္ကျီက တကယ်လှတာပဲ။ အသစ်ချုပ်ထားတာလား၊ နှင်းပိုးထည်လား မသိဘူး။ အဲဒီ ပိတ်စကို မနှစ်က အရှင်မင်းကြီး ဆုချထားတာလို့ ချန်းချဲ့ မှတ်မိတယ်။ ရှင့်ဆီမှာ နှစ်အုပ်ပဲ ရှိတာ မဟုတ်လား။ ပုံမှန်ဆိုရင် ဝတ်တာ မတွေ့မိဘူး၊ ဒီနေ့ညကျမှ မြင်ရတော့တာပဲ"

"မယ်မယ် ပြောမှပဲ၊ ကျွန်တော်မျိုးမလည်း ယိကျောင်းရုန်ကို ဒီနေ့ ထူးထူးခြားခြား လှနေတယ်လို့ ထင်မိတာ။ အဲဒီ လိပ်ပြာပုံဆံထိုးလေးက တကယ်ကို လက်ရာမြောက်တာပဲ" ဘေးမှ နန်ကျစ်ကလည်း အလိုက်သိစွာ ဝင်ထောက်ပေးသည်။

ယဲ့ယွင်က ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းတိုးကာ အနီးကပ်ကြည့်ဟန်ပြုပြီး ခေါင်းညိတ်သည် - "တကယ်ပဲနော်။ ဒါနဲ့ယှဉ်ရင် ငါတောင် ရှက်ဖို့ကောင်းနေပြီ။ အရှင်မင်းကြီး ကြည့်ပါဦး... ယိကျောင်းရုန်က အမြဲတမ်း သေသေချာချာ ပြင်ဆင်ထားတာပဲ။ ချန်းချဲ့လို ပျင်းရိတဲ့သူနဲ့ မတူဘူး။ ညဘက် လမ်းလျှောက်ထွက်တာတောင် ဘာမှမပြင်ချင်ဘဲ ဒီအတိုင်း ထွက်လာမိတယ်"

၎င်းမှာ အမှန်ပင်။ သူမသည် ရိုးရိုး အိမ်နေရင်း ဝတ်စုံဖြင့်သာ ထွက်လာခဲ့ပြီး ဆံပင်တွင်လည်း ဆံထိုး အနည်းငယ်သာ ပါရှိသည်။

ဤမျှအထိ ပြောလိုက်ပြီဆိုလျှင် ယိကျောင်းရုန်သည် တမင်တကာ လှလှပပ ပြင်ဆင်ပြီး တော်ဝင်ဥယျာဉ်ထဲ၌ ဧကရာဇ်အား လာရောက် ဖြတ်ခုတ်ခြင်းဖြစ်ကြောင်း သိသာထင်ရှားလှပေသည်။ နင်ချန်၏မျက်ဝန်းများ မှောင်ကျသွားကာ အခြေအနေအားလုံးကို နားလည်သွားခဲ့ပြီ။

"ကဲပါ... မင်းရဲ့ ပုံစံမျိုးစုံကို ကျန်း မြင်ဖူးတာပဲ၊ အပြင်အဆင် ရှိရှိ မရှိရှိ ဂရုမစိုက်ပါဘူး" နင်ချန်က အေးဆေးစွာ ဆိုလိုက်သည် - "ယိကျောင်းရုန်... တတိယမင်းသားကို ခေါ်ပြီး အမြန်ပြန်တော့။ ညဘက် တော်ဝင်ဥယျာဉ်ထဲမှာ ပိုးမွှားတွေ များတယ်၊ ကလေးကို ခဏခဏ ခေါ်မထွက်နဲ့"

သို့သော် စကားအဆုံးတွင် သူသည် တတိယမင်းသား၏ ခေါင်းကို အသာအယာ ပွတ်သပ်ကာ နူးညံ့စွာ ဆိုသည် - "ဟန်အာ... ဆရာနဲ့ စာကို သေသေချာချာ သင်နော်။ ခမည်းတော် အားတဲ့အခါ ကျိုချန်နန်းဆောင်ကို ခေါ်မယ်။ အဲဒီမှာ ခမည်းတော်နဲ့အတူ စာဖတ်၊ စာရေးကြတာပေါ့"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ! သားတော် သေသေချာချာ သင်ပါ့မယ်!" တတိယမင်းသား၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် ပျော်ရွှင်မှုများ ပြည့်နှက်သွားသည်။ နင်ချန်က ပြုံးလျက် ကလေး၏ ပခုံးကို ပုတ်ကာ လက်ကို ပြန်ရုပ်လိုက်သည်။

သို့သော် ယိကျောင်းရုန်ဘက်သို့ ပြန်လှည့်လိုက်ချိန်တွင်မူ သူ၏ အပြုံးများမှာ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ။ ယိကျောင်းရုန်မှာ အလွန် အနေရခက်သွားကာ အမြန်ပင် ဂါရဝပြု၍ တတိယမင်းသားကို ခေါ်ကာ ပြန်သွားတော့သည်။

"တကယ်ကို စိတ်ပျက်ဖို့ ကောင်းတာပဲ။ ကိုယ့်သားသမီးကိုတောင် ခုတုံးလုပ်ပြီး သုံးရတယ်လို့" လူတွေ ထွက်သွားသည်နှင့် ယဲ့ယွင်က ဗြောင်ကျကျပင် မျက်စောင်းထိုးလိုက်သည်။

နင်ချန်က သူမ၏လက်ကို ဆွဲညှစ်လိုက်သည် - "မင်းကတော့ အတော်ဆုံးပဲ၊ ဘယ်တော့မှ အရှုံးမပေးဘူးနော်"

ယဲ့ယွင်က နှာခေါင်းရှုံ့ကာ - "ဒီနေ့ တတိယမင်းသား တစ်ယောက်တည်းသာ လာပြီး ပင့်ဖိတ်တာဆိုရင် ချန်းချဲ့ လုံးဝ ဝင်မလုပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူမက တကယ်ကို စိတ်ပုပ်တာပဲ။ လှလှပပပြင်လာပြီး လူလုရုံတင်မကဘဲ၊ ကလေးကိုပါ အဲဒီလို စကားတွေ ပြောခိုင်းသေးတယ်။ ချန်းချဲ့ ကြည့်ရတာတော့ တတိယမင်းသားဟာ သူပြောနေတဲ့ စကားရဲ့ ဆိုလိုရင်းကိုတောင် သိပုံမရပါဘူး"

သူမသည် ဘာမှဖုံးကွယ်မထားဘဲ မနှစ်သက်သည်ကို တည့်တည့်သာ ပြောလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ နင်ချန် အမုန်းဆုံး အချက်လည်း ဖြစ်၏။ ဖခင်တစ်ဦးအနေနှင့် သူ့ကလေးကို လက်နက်အဖြစ် အသုံးချခံရသည်ကို သူ လုံးဝ မကြိုက်ပေ။

သို့သော် ယဲ့ယွင်၏စကားက သူ့အား ကိစ္စတစ်ခုကို သတိပေးလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။ ကိုယ်လုပ်တော်များ၏တိုက်ပွဲမှာ ယခုအခါ တော်ဝင်ရင်သွေးများအပေါ်သို့ ရိုက်ခတ်လာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ ဤအတိုင်း ဆက်သွားပါက မင်းသမီးလေးများမှာ နောင်တွင် အိမ်ထောင်ပြု၍ အနောက်ဆောင်၌ နေထိုင်ကြရမည်ဖြစ်သဖြင့် ထားလိုက်ဦး၊ မင်းသားများမှာမူ ဤကဲ့သို့ မိန်းမတို့၏ နည်းပရိယာယ်များကို သင်ယူမိသွား၍ မဖြစ်ပေ။

ထို့ကြောင့် သူက ရုတ်တရက် ဆိုလာသည် - "မင်းသားတွေ အသက် ခြောက်နှစ်ပြည့်ရင် ရူယီဆောင်ကို ပို့ပြီး ပြုစုရမယ်၊ မိခင်နဲ့ အတူမနေရတော့ဘူးဆိုတဲ့ စည်းကမ်း ရှိတယ်လေ။ ဒုတိယမင်းသားနဲ့ တတိယမင်းသားတို့က အသက် ငါးနှစ်ကျော်ပြီး ခြောက်နှစ်ထဲ ရောက်နေကြပြီဆိုတော့၊ အခု စောစော ပို့လိုက်တာလည်း ကိစ္စမရှိပါဘူး။ မင်းသားကြီးလည်း တစ်ယောက်တည်းရှိနေတာဆိုတော့ ညီအစ်ကိုတွေ အဖော်ရတာပေါ့"

ဤစကားမှာ ခုနက စကားဝိုင်းနှင့် မသက်ဆိုင်သလို ထင်ရသော်လည်း၊ ယဲ့ယွင်ကတော့ နင်ချန်၏ ဆိုလိုရင်းကို ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားသည်။ ယိကျောင်းရုန်က ကလေးအား လမ်းမှားသို့ ပို့ဆောင်မည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် တတိယမင်းသားအား ရူယီဆောင်သို့ ကြိုတင် ပို့ဆောင်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်၏။ ဒုတိယမင်းသားမှာလည်း အစ်ကိုဖြစ်သဖြင့် ညီဖြစ်သူသွားလျှင် သူပါ လိုက်သွားရမည်မှာ သဘာဝပင်။

နင်ချန်သည် သားသမီးများနှင့် ပတ်သက်လျှင် အလွန် ပြတ်သားသူ ဖြစ်သည်။ ဆိုးကျိုးများ သားသမီးထံ မရောက်မီ အမြန်ဆုံး ဖြတ်တောက်လိုက်ခြင်းဖြစ်၏။ ယဲ့ယွင်ကတော့ ဘာမှဝင်မပြောဘဲ ခေါင်းသာ ညိတ်ပြလိုက်သည်။

နှစ်ဦးသား စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်သွားရသဖြင့် ဆက်လက် လမ်းမလျှောက်တော့ဘဲ ကျောက်ချွန်းဆောင်သို့ ပြန်လာခဲ့ကြသည်။ ရောက်သောအခါ စတုတ္ထမင်းသားလေးမှာ မျက်နှာလေး ညိုးကာ ရှေ့ဆောင်တွင် စောင့်နေသည်ကို တွေ့ရ၏။

ပိုင်ရှုအား မေးကြည့်ရာ၊ ကလေးမှာ တစ်မွန်းလွဲလုံး ယဲ့ယွင်ကို မတွေ့ရသဖြင့် စိတ်ကောက်နေခြင်း ဖြစ်ကြောင်း သိရသည်။ ယဲ့ယွင်မှာ ရယ်လည်းရယ်ချင်သလို သနားလည်းသနားသဖြင့် ကလေးကို ပွေ့ချီကာ အကြာကြီး ချော့မြှူလိုက်ရသည်။ စတုတ္ထမင်းသားလေးမှာ ချွဲနွဲ့လျက် မိခင်နှင့်အတူ အိပ်ချင်ကြောင်း ပြောလာသည်။

သို့သော် ယဲ့ယွင် စကားမပြောရသေးမီမှာပင် ဖခင်ဖြစ်သူ နင်ချန်က သားဖြစ်သူအား ယဲ့ယွင်၏ ရင်ခွင်ထဲမှ ဆွဲထုတ်ကာ နို့ထိန်းထံသို့ အတင်း ပေးလိုက်တော့သည်။

"မင်းက ဒီမှာ အိပ်ရင်၊ အဖေက ဘယ်မှာ သွားအိပ်ရမှာလဲ?"

စတုတ္ထမင်းသားလေးမှာ ဝမ်းနည်းသွားကာ ငိုရန် ပြင်တော့သည်။ နောက်ဆုံးတွင်တော့ ဖခင်ဖြစ်သူက ‘သစ်သားမြင်းရုပ်’ တစ်ခု လုပ်ပေးမည်ဟု ကတိပေးကာ ချော့လိုက်မှသာ ကလေးမှာ လိမ္မာစွာဖြင့် သူ၏ အခန်းသို့ ပြန်သွားတော့သည်။

ယဲ့ယွင်မှာ သက်ပြင်းချမိတော့သည် - ကလေးတွေက စာသိပ်မတတ်သေးတော့ လိမ်ရတာ တကယ် လွယ်တာပဲ၊ မုန့်လုံးလေး ပြလိုက်ရုံနဲ့ ချော့လို့ရသွားပြီ။

နင်ချန်သည် ယဲ့ယွင်၏အကြည့်ကြောင့် အနည်းငယ် စိတ်မလုံဖြစ်သွားသည်လား မသိ၊ နောက်တစ်နေ့တွင်ပင် နန်းတွင်းရေးရာဌာနကို သစ်သားမြင်းရုပ် လုပ်ခိုင်းလိုက်ပြီး၊ တတိယမြောက်နေ့တွင် ရောက်လာခဲ့သည်။ သူ ကတိ မဖျက်ခဲ့ပေ။

ထိုအတောအတွင်း၊ ဒုတိယမင်းသားနှင့် တတိယမင်းသားတို့အား ကျိုချန်နန်းဆောင်သို့ တစ်ရက် ခေါ်ယူတွေ့ဆုံပြီးနောက်၊ သူတို့သည် ပစ္စည်းများသိမ်းဆည်းကာ ရူယီဆောင်သို့ ပြောင်းရွှေ့သွားကြလေသည်။

***

အလှလေးကဧကရာဇ်ရဲ့ကိုယ်လုပ်တော်တဲ့ (IC)

အခန်း ၃၈၈ ။ အော့နှလုံးနာစရာ အကောင်းဆုံးပဲ

လူသစ်များ နန်းတော်သို့ ရောက်ရှိလာသည်မှာ ရက်ပေါင်း ၂၀ ခန့် ရှိပြီဖြစ်သော်လည်း နင်ချန်သည် သူတို့ကို အိပ်ဆောင်ဝင်ခိုင်းရန်စိတ်ကူး လုံးဝမရှိပေ။ ဤအတောအတွင်း သူသည် ယဲ့ယွင် နှင့် ချီကျယ်ယွီတို့ထံသို့သာ သွားရောက်ခဲ့သည်။

အစပိုင်းတွင် လူသစ်နှစ်ဦးမှာ မျှော်လင့်တကြီး စောင့်စားနေခဲ့ကြသော်လည်း ရက်ပေါင်းများစွာ ကြာလာသောအခါ အတော်လေး စိုးရိမ်ပူပန်လာကြတော့သည်။ ယင်းချိုက်ရန်မှာမူ စိုးရိမ်သော်လည်း အေးအေးဆေးဆေး နေနိုင်သူဖြစ်၏။ စာပေပညာရှင်မိသားစုမှ လာသူပီပီ ပို၍ တည်ငြိမ်လှသည်။

ပြောရလျှင် သူမမှာ ရွှီချိုက်ရန်ကြောင့် အထိနာနေရခြင်းဖြစ်၏။ နင်ချန်သည် ရွှီမိသားစု၏ နောက်ကြောင်းကို အဆင့်ဆင့် စုံစမ်းခိုင်းသော်လည်း ဘာမှရှာမတွေ့ခဲ့ပေ။ ရွှီမိသားစုသည် တစ်နှစ်ကြိုတင် ပြင်ဆင်ထားသဖြင့် သဲလွန်စအားလုံးကို စေ့စပ်စွာ ဖုံးကွယ်ထားခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း နင်ချန်၏စိတ်ထဲတွင်တော့ တစ်စုံတစ်ခု ကသိကအောက် ဖြစ်နေဆဲဖြစ်ရာ၊ လူသစ်များကို ခေါ်ယူရန် စိတ်မပါခြင်းပင်။

သို့သော် ရွှီချိုက်ရန်မှာမူ ဧကရာဇ်၏စိတ်ကို မသိဘဲ၊ အိပ်စက်ခွင့်မရသဖြင့် အလွန်စိုးရိမ်နေတော့သည်။ သူမသည် ရည်မှန်းချက် အကြီးကြီးဖြင့် နန်းတော်ထဲ ဝင်လာသူ မဟုတ်လား။ နင်ချန်က ဆောင်းဦးလယ်ပွဲတော်ပြီးနောက် လင်ရှီးဥယျာဉ်သို့ အပန်းဖြေခရီး ထွက်မည်ဟု ဆုံးဖြတ်လိုက်ချိန်တွင် သူမ၏စိုးရိမ်စိတ်မှာ အထိတ်အထိပ်သို့ ရောက်သွားခဲ့သည်။

ရွှီချိုက်ရန်သည် အရှင်မင်းကြီးနှင့်အတူ လိုက်ပါခွင့်ရချင်သည်။ သို့သော် ယခုအချိန်ထိ မျက်နှာချင်းပင် မဆိုင်ရသေးရာ၊ အရှင်မင်းကြီး မိမိအား မေ့သွားမည်ကို သူမ စိုးရိမ်နေမိသည်။ ထို့ကြောင့် တစ်ခုခုလုပ်၍ သတိပေးရန် သို့မဟုတ် မိမိ၏တည်ရှိမှုကို ပြသရန် နည်းလမ်းရှာရတော့သည်။

ဤသို့ဖြင့် ဆောင်းဦးလယ်ပွဲတော် ညစာစားပွဲတွင် သူမသည် လွန်ခဲ့သော နှစ်အနည်းငယ်က ယဲ့ယွင် ဝတ်ဆင်ခဲ့ဖူးသော အဝတ်အစားနှင့် တစ်ပုံစံတည်းတူသော ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်လာခဲ့သည်။ တူညီသော ရုပ်ရည်၊ တူညီသော အပြင်အဆင်ကြောင့် သေသေချာချာမကြည့်လျှင် ယခင်က ယဲ့ယွင်နှင့် တစ်ထပ်တည်း ကျနေတော့သည်။

ယဲ့ယွင် မြင်လိုက်သည်နှင့် မျက်နှာမှာ တစ်ခဏချင်း မှောင်ကျသွားသည်။

၎င်းမှာ တကယ့်ကို ‘အော့နှလုံးနာစရာ အကောင်းဆုံး’ လုပ်ရပ်ပင် ဖြစ်တော့သည်။

ကိုယ်လုပ်တော်များမှာ ကိုယ်စီ အကြံအစည်များ ရှိနေကြသော်လည်း အခြေအနေကို စောင့်ကြည့်နေကြသည်။ အမတ်များနှင့် အရာရှိကတော်များမှာလည်း ရင်တထိတ်ထိတ် ဖြစ်နေကြရသည်။ ယခုအခါ မင်ကျောင်းရီ (ယဲ့ယွင်) မှာ အရှိန်အဝါ အတောက်ဆုံး ဖြစ်နေပါလျက်၊ ဤမိန်းကလေးက တမင်လာရောက်အတုခိုးနေခြင်းမှာ မိမိကိုယ်ကိုယ် သေတွင်းတူးနေခြင်းလားဟု တွေးမိကြသည်။

မှန်ပါသည်... ယဲ့ယွင်ကတော့ ရွှီရှီအား မျက်နှာသာ ပေးလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။ သူမသည် ခုန်းချင်းအား လူခေါ်၍ ရွှီရှီထံ သွားခိုင်းကာ အဝတ်အစားပြန်လဲရန် မှာကြားလိုက်သည်။

"ဘာလို့လဲဟင်၊ ချန်းချဲ့ ဝတ်ထားတဲ့ အင်္ကျီက ဘာမှားနေလို့လဲ" ရွှီရှီက အပြစ်ကင်းစင်ဟန် ဆောင်ကာ ငုံ့ကြည့်သည် - "ဒီဝတ်စုံက ဘယ်သူနဲ့မှလည်း မတူပါဘူး"

"ချိုက်ရန်အနေနဲ့ ထပ်မမေးပါနဲ့တော့။ တူ၊ မတူ ဆိုတာကို ချိုက်ရန်ရဲ့စိတ်ထဲမှာ အသိဆုံး ဖြစ်မှာပါ။ ဒီနေ့က ပွဲနေ့မို့လို့ ကျွန်တော်မျိုးက ယဉ်ယဉ်ကျေးကျေး ပြောနေတာပါ၊ ခန်းမဆောင်ကြီးထဲမှာ လက်ပါရရင်တော့ မလှဘူးပေါ့" ဟု ခုန်းချင်းက အေးစက်စွာ သရော်လိုက်သည်။

ရွှီရှီမှာ အနည်းငယ် ကြောက်သွားသော်လည်း အရှုံးမပေးနိုင်ပေ။ အရှင်မင်းကြီး မရောက်သေးဘဲ၊ သူမ၏ ပုံစံကို မမြင်ရသေးမီမှာ ဘယ်လိုမှ အရှုံးမပေးနိုင်။ ထို့ကြောင့် သူမက ဇွတ်တင်းခံနေတော့သည်။

"ကုန်းကုန်းက ဒီနေ့ အကြောင်းပြချက်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မပြောရင်တော့ ကျွန်မ အင်္ကျီသွားလဲမှာ မဟုတ်ဘူး။ သွားလိုက်၊ ပြန်လိုက်နဲ့ အချိန်နှောင့်နှေးသွားရင်... အဲဒီအပြစ်ကို ရှင်နဲ့ကျွန်မ ဘယ်သူက ခံမှာလဲ"

"ချိုက်ရန် စိတ်ချပါ။ ကျောင်းရီမယ်မယ်က ကျွန်တော်မျိုးနဲ့ ချိုက်ရန်ကိုယ်စား အရှင်မင်းကြီးကို အခြေအနေအားလုံး တင်ပြပေးပါလိမ့်မယ်" ခုန်းချင်းက ပြတ်သားသော အကြည့်ဖြင့် ‘ဖိတ်ခေါ်’ သည့် ပုံစံ လုပ်ပြလိုက်သည်။ နောက်မှ မိန်းမစိုးလေး နှစ်ဦးမှာလည်း ရှေ့သို့ တိုးလာကြသည်။

သူမဘေးတွင် ထိုင်နေသော ယင်းချိုက်ရန်မှာမူ ဘာမှ မကြားသကဲ့သို့ပင် ဘေးသို့ လုံးဝလှည့်မကြည့်ပေ။ ရွှီရှီမှာ မိုက်မဲလှသည်။ နန်းတော်ထဲ ဝင်လာသည်နှင့် မင်ကျောင်းရီအား ထိပ်တိုက် စိန်ခေါ်နေသည်မှာ၊ အရှင်မင်းကြီးကို တွေ့ခွင့်ရမည့် အသက် ကျန်ပါဦးမလား သူမ မစဉ်းစားမိဘူးလား။ ကျောင်းရီအဆင့်ရှိသူက ချိုက်ရန်အဆင့်ကို နှိပ်ကွပ်ရန်မှာ လက်ဖျောက်တစ်ချက် တီးရုံသာ လိုအပ်သည် မဟုတ်လား။

"ဟင့်အင်း... ကျွန်မ မသွားဘူး။ ရှင်တို့က လူကို အရမ်း နှိပ်စက်တာပဲ!" ရွှီရှီမှာ ဆင်ခြေပေး၍ မရတော့မှန်း သိသဖြင့်၊ လူယုတ်မာ ပုံစံမျိုးဖြင့် ထိုနေရာမှာပင် ဇွတ်ထိုင်နေတော့သည်။

ခုန်းချင်းမှာ သူမအား အပြောနှင့် မရမှန်း သိသဖြင့် အင်အားသုံးရန် ပြင်ဆင်လိုက်စဉ်မှာပင် - တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် တံခါးဝမှ ကြေညာသံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

အရှင်မင်းကြီးနှင့် မယ်တော်ကြီး ကြွချီလာပါပြီ!

ယခုကဲ့သို့ အချိန်မျိုးတွင် ပြဿနာ ဆက်ရှာရန် မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။ ရွှီရှီမှာ ခုန်းချင်း မိမိအား ဘာမှမလုပ်နိုင်တော့မှန်း သိသဖြင့် နှာခေါင်းတစ်ချက် ရှုံ့ကာ၊ အခြားသူများနှင့်အတူ ထ၍ ဂါရဝပြုလိုက်သည်။

ခုန်းချင်းမှာ အစေခံများနှင့်အတူ ကြမ်းပြင်ပေါ် ဒူးထောက်နေရသော်လည်း မျက်နှာမှာ တောင့်တင်းနေတော့သည်။ အရှင်မင်းကြီးတို့ ရောက်လာလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့သဖြင့် မယ်မယ် ခိုင်းစေသော ကိစ္စ မပြီးမြောက်သေးရာ ဘာလုပ်ရမှန်း မသိတော့ပေ။

ထိုစဉ် သူ့မျက်လုံးထောင့်မှ မြင်လိုက်ရသည်မှာ - အရှင်မင်းကြီးသည် ရွှီချိုက်ရန်ဘေးမှ ဖြတ်သွားချိန်တွင် ခြေလှမ်းမှာ တစ်ခဏမျှ တန့်သွားခဲ့ခြင်းပင်။ ခုန်းချင်း၏စိတ်မှာ ပို၍ပင် လေးလံသွားရတော့သည်။

သို့သော် ရွှီချိုက်ရန်မှာမူ အလွန် ပျော်သွားရှာသည်။ သူမ၏အမြင်တွင် အရှင်မင်းကြီးသည် သူမအား မှတ်မိသွားပြီဟု ယူဆလိုက်ခြင်း ဖြစ်၏။ နင်ချန်၏ ထိုအပြုအမူလေးမှာ ယဲ့ယွင်၏မျက်စိကို မလွတ်ခဲ့ပေ။ တစ်ခဏချင်းမှာပင် ယဲ့ယွင်၏ရင်ထဲ၌ ဒေါသမီးများ ဟုန်းဟုန်းတောက်သွားတော့သည်။

နင်ချန် ပလ္လင်ပေါ် ထိုင်၍ ပွဲစတင်ကြောင်း ကြေညာလိုက်သည်နှင့် ယဲ့ယွင်သည် ရုတ်တရက် ထရပ်လိုက်ကာ - နေမကောင်းသဖြင့် အရင်ပြန်နှင့်ပါမည်ဟု ဗြောင်ကျကျ တင်ပြလိုက်တော့သည်။

"မင်ကျောင်းရီ ဘာဖြစ်လို့လဲဟင်၊ မျက်နှာလည်း မကောင်းဘူး။ သမားတော် ခေါ်ပြရမလား" ဟု ကျင်းသယ့်ဖေးက စေတနာဖြင့် မေးရှာသည်။

ယဲ့ယွင်က မျက်နှာထား တင်းတင်းဖြင့် အသာအယာ ဂါရဝပြုကာ - "မယ်မယ့်ရဲ့ ဂရုစိုက်မှုကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ချန်းချဲ့ ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ မသန့်ရှင်းတဲ့ ‘ညစ်ပတ်တဲ့အရာ’ ကို မြင်လိုက်ရလို့ ရုတ်တရက် ပျို့အန်ချင်လာတာကြောင့် ဆက်မထိုင်နိုင်တော့လို့ပါ"

"အလို... ခန်းမဆောင်ကြီးက သန့်ရှင်းနေတာပဲကို၊ ဘယ်မှာ ညစ်ပတ်တဲ့အရာ ရှိလို့လဲ" ဟု ရှူးဖေးက လှောင်ပြုံးဖြင့် ဆိုသည်။

ကိုယ်လုပ်တော်များမှာ ယဲ့ယွင် မည်သူ့ကို ဆိုလိုမှန်း သိကြသော်လည်း မည်သူမျှ ထုတ်မပြောကြပေ။ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး သွယ်ဝိုက်၍ နှိပ်ကွပ်နေကြခြင်းသာ ဖြစ်၏။ ဤအတောအတွင်း ယဲ့ယွင်သည် ဘာကြောင့် မသိ၊ စိတ်တိုလွယ်နေခဲ့သည်။ ယနေ့ ယခုကဲ့သို့ အဆွခံလိုက်ရချိန်တွင်မူ လုံးဝ ပေါက်ကွဲသွားတော့သည်။

သူမသည် ရှူးဖေးအား အေးစက်စူးရှလှသော အကြည့်ဖြင့် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ၊ ရှူးဖေးမှာ ရင်ထဲတွင် တုန်လှုပ်သွားရကာ အကြည့်လွှဲလိုက်ရတော့သည်။

ယဲ့ယွင်သည် စကားတစ်ခွန်းမှမဆိုဘဲ စားပွဲပေါ်မှ ဝိုင်ခွက်ကို ကောက်ကိုင်လိုက်ကာ နင်ချန်အား တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ နင်ချန်မှာ သူမ မိမိအား ဝိုင်ဖြင့် လာရောက် ဂါရဝပြုမည်ဟု ထင်ကာ သူ့ခွက်ကို ကိုင်၍ အသင့် ပြင်လိုက်မိသည်။

သို့သော် နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ယဲ့ယွင်သည် ရွှီချိုက်ရန် ရှေ့သို့ လျှောက်သွားကာ၊ လက်ထဲမှ ဝိုင်ဖြင့် ရွှီရှီ၏ မျက်နှာတည့်တည့်သို့ ပက်လိုက်တော့လေသည်။

"အား!" ရွှီချိုက်ရန်မှာ မမျှော်လင့်ထားသဖြင့် အော်ဟစ်ကာ ထိုင်ခုံပေါ်မှ လဲကျသွားတော့သည်။ "ရှင်... ရှင် ဘာလုပ်တာလဲ! ဘာလို့ ကျွန်မကို ဝိုင်နဲ့ ပက်တာလဲ!"

ထိတ်လန့်သွားသဖြင့် ရွှီရှီမှာ ကိုယ်လုပ်တော်အချင်းချင်း ခေါ်ဝေါ်ရမည့် စည်းကမ်းကိုပင် မေ့လျော့သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ယဲ့ယွင်ကတော့ ဂရုမစိုက်ဘဲ အေးစက်စွာ ဆိုသည် - "မင်းရဲ့မျက်နှာက ညစ်ပတ်လွန်းလို့လေ။ မခြယ်သင့်တဲ့ အရာတွေကို ခြယ်ထားလို့ အော့နှလုံးနာစရာကြီး။ ဒါကြောင့် ဝိုင်ပြင်းပြင်းနဲ့ အဆိပ်ထုတ်ပြီး သေသေချာချာ ဆေးပေးလိုက်တာပေါ့"

"အရှင်မင်းကြီး... အရှင်မင်းကြီး... ချန်းချဲ့အတွက် တရားမျှတအောင် လုပ်ပေးပါဦး။ မင်ကျောင်းရီက အရမ်းကို မောက်မာရိုင်းစိုင်းလွန်းပါတယ်။ ချန်းချဲ့ရဲ့ ရုပ်ရည်က သူမနဲ့ နည်းနည်းတူနေလို့ဆိုပြီး ခုလို နှိပ်စက်တာပါ။ ရုပ်ရည်ဆိုတာ မွေးရာပါလေ၊ ချန်းချဲ့ ဘယ်လိုလုပ်နိုင်မှာလဲ။ မင်ကျောင်းရီက အရမ်းကို မနာလိုဝန်တိုလွန်းလို့ ချန်းချဲ့အပေါ် အပြစ်ပုံချနေတာပါ!”

ရွှီရှီမှာ မျက်ရည်၊ နားရည်များနှင့် ငိုယိုတော့သည်။ သို့သော် လှပခြင်းတော့ မရှိပေ။ မျက်နှာတစ်ခုလုံး ဝိုင်များ စိုရွှဲနေသဖြင့် မျက်စိမပွင့်နိုင်သလို၊ ခြယ်သထားသော မိတ်ကပ်များမှာလည်း ပျက်ယွင်းကုန်သဖြင့် အလွန်ပင် ရုပ်ဆိုး အကျည်းတန်နေတော့သည်။ အထူးသဖြင့် သူမ၏ ယခုပုံစံမှာ ယဲ့ယွင်၏ အရှိန်အဝါနှင့် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကဲ့သို့ ကွာခြားနေသဖြင့်၊ မည်သို့မျှ တူညီခြင်း မရှိတော့ပေ။

နင်ချန်သည် ယဲ့ယွင် ဘာကြောင့် ဒေါသထွက်နေမှန်း သိသော်လည်း၊ ယခုမှာ မင်းညီမင်းသားများနှင့် အမတ်များစွာရှိနေသဖြင့် ကိစ္စကို ချဲ့ကား၍ မရပေ။

ထို့ကြောင့် သူက လက်ယမ်းပြကာ - "လာကြစမ်း... ရွှီချိုက်ရန်ကို အဝတ်အစားလဲဖို့ ခေါ်သွားကြစမ်း။ ပွဲနေ့ကြီးမှာ ဘာလို့ ငိုနေတာလဲ။ မင်ကျောင်းရီလည်း နေမကောင်းဘူးဆိုရင်၊ ကျန်းဘေးမှာ ခဏလောက် အဖော်လုပ် ထိုင်ပေးပြီးမှ ပြန်ပေါ့။ ဆောင်းဦးလယ်ပွဲတော်မှာ မင်းမရှိရင် ဘယ်စည်ပါ့မလဲ"

၎င်းမှာ ဗြောင်ကျကျပင် ယဲ့ယွင်ဘက်မှ ဘက်လိုက်လိုက်ခြင်းဖြစ်၏။ ယဲ့ယွင်သည် လူအများရှေ့တွင် ရွှီချိုက်ရန်အား ဝိုင်ဖြင့် ပက်ခဲ့သော်လည်း၊ အရှင်မင်းကြီးသည် သူမအား ဆက်လက်နေရန် တောင်းဆိုခဲ့သည်။ ထိုအခါ လူတိုင်း၏အကြည့်မှာ ရွှီရှီထံသို့ ထူးဆန်းသော အဓိပ္ပာယ်များဖြင့် ရောက်ရှိသွားတော့သည်။

ရွှီချိုက်ရန်မှာ အလွန်အရှက်ရကာ ဒေါသလည်း ထွက်နေမိသည်။ သူမသည် ခန်းမဆောင်မှ ထွက်ခွာရန် ယဲ့ယွင်ဘေးမှ ဖြတ်သွားချိန်တွင် - ချော်လဲဟန်ဆောင်ကာ မိမိ၏ကိုယ်ဖြင့် ယဲ့ယွင်အား အရှိန်ပြင်းပြင်းနှင့် ဝင်တိုက်လိုက်တော့သည်။

‘ဒုန်း’ ကနဲ အသံနှင့်အတူ...

ရွှီချိုက်ရန်မှာ ယဲ့ယွင်၏ ညာဘက်အပေါ်မှ ဖိလျက်၊ နှစ်ဦးသား ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ အတူတူ လဲကျသွားကြသည်။

"အား... တောင်းပန်ပါတယ်။ ကျောင်းရီမယ်မယ် တောင်းပန်ပါတယ်။ ချန်းချဲ့ တမင်လုပ်တာ မဟုတ်ပါဘူး!" ရွှီရှီမှာ ဟန်ဆောင်ပန်ဆောင်ဖြင့် အမြန် ထရပ်လိုက်သည်။

သို့သော် သူမ မထင်ထားသည်မှာ - ဤလဲကျမှုကြောင့် ယဲ့ယွင်၏ မျက်နှာမှာ တစ်ခဏချင်း ဖြူလျော်သွားခဲ့ခြင်းပင်။ ယဲ့ယွင်သည် လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် သူမ၏ဝမ်းဗိုက်ကို ဖိထားကာ၊ နှုတ်ခမ်းများ တုန်ယင်လျက် အလွန်အမင်း နာကျင်နေပုံရတော့လေသည်။

***