အခန်း (၃၉၇-၃၉၈)

အလှလေးကဧကရာဇ်ရဲ့ကိုယ်လုပ်တော်တဲ့ (IC)

အခန်း ၃၉၇ ။ အကွက်ဆင်ခြင်း

နောက်ဆုံး ဆုံးဖြတ်ချက်အရ အတူလိုက်ပါမည့် ကိုယ်လုပ်တော်များမှာ - ကျင်းရှန်ဖေး၊ ရုန်ရှူးဖေး၊ ဟွေ့ကျောင်းရီ၊ ယဲ့ယွင်၊ ယိကျောင်းယွမ်၊ ချန်းရွှင်ရုန်၊ ချင်ကျယ်ယွီ နှင့် ယင်းဝမ်ရုန်တို့ ဖြစ်ကြသည်။

ရှစ်ဦးဆိုသည်မှာ မနည်းလှသော အရေအတွက်ပင်။

သို့သော် ယဲ့ယွင်သည် ယခုအခါ ကျင်းရှန်ဖေးအား အလွန်သတိထားနေသဖြင့် သူမအား လင်ရှီးဥယျာဉ်သို့ အတူမလိုက်စေချင်ပေ။ ထို့ကြောင့် နင်ချန်နှင့်အတူ လမ်းလျှောက်နေစဉ်အတွင်း - ပဉ္စမမင်းသားလေးမှာ ငယ်လွန်းသဖြင့် အတူမလိုက်နိုင်ကြောင်း၊ မယ်တော်ကြီးမှာလည်း နန်းတော်၌ ‘ရောဂါအနားယူ’ နေကြောင်း၊ ကိုယ်ဝန်ဆောင်ထားရသော ချီရှိုးရုန်အားလည်း စောင့်ရှောက်ပေးမည့်သူ လိုအပ်ကြောင်း စသည်ဖြင့် အကြောင်းပြချက်များပေးကာ နန်းတော်၌ ယုံကြည်စိတ်ချရသူတစ်ဦး ချန်ထားရန် အကြံပြုလိုက်သည်။

ယုံကြည်စိတ်ချရသူဟုဆိုလျှင် နင်ချန်၏ စိတ်ထဲ၌ ယဲ့ယွင်မှလွဲ၍ ကျင်းရှန်ဖေးနှင့် ဟွေ့ကျောင်းရီတို့မှာ အတည်ငြိမ်ဆုံး ဖြစ်ကြသည်။ ကျင်းရှန်ဖေးမှာ ရာထူး အမြင့်ဆုံးဖြစ်ရာ သဘာဝကျကျပင် ဤတာဝန်ကို ထမ်းဆောင်ရပေမည်။

ထို့ကြောင့် နင်ချန်သည် ညဘက်တွင် ချုံချွေ့နန်းဆောင်သို့ သွားရောက် ထမင်းစားကာ ဤဆုံးဖြတ်ချက်ကို အသိပေးလိုက်သည်။ ကျင်းရှန်ဖေးမှာ ငြင်းဆန်ရန် အခွင့်အရေးမရှိပေ။ ၎င်းမှာ ဧကရာဇ်က သူမအပေါ် ထားရှိသည့် ယုံကြည်မှုပင် မဟုတ်လား။

ဧကရာဇ်အတွက် နန်းတွင်းကို စောင့်ရှောက်ပေးခြင်းဖြင့် သူမ၏အရည်အချင်းကို ပြသနိုင်ပြီး ရာထူးတက်ရန် အထောက်အကူ ဖြစ်စေနိုင်သော်လည်း၊ သူမ ဥယျာဉ်သို့ လိုက်မသွားနိုင်ပါက ကျောက်ချွန်းဆောင် (ယဲ့ယွင်) အပေါ် သူမ ခင်းကျင်းထားသော အကွက်များကို ကိုယ်တိုင် ကြီးကြပ်နိုင်တော့မည် မဟုတ်ပေ။

နင်ချန် ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် ရှန်ဖေး၏မျက်နှာမှာ ချက်ချင်း မှောင်ကျသွားသည်။

"ယဲ့ရှီက ငါ့ကို ဒီတစ်ကွက်မှာ အကွက်ဆင်လိုက်တာပဲ။ သူမကို တကယ် အထင်သေးလို့ မရဘူး"

အကယ်၍ အစီအစဉ်ကို ပုံမှန်အတိုင်း မလုပ်ဆောင်နိုင်ပါက၊ သူမ ဒီရက်ပိုင်းအတွင်း ပြင်ဆင်ခဲ့သမျှ အချည်းနှီး ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။ သူမ ဘယ်လိုလုပ် အရှုံးပေးနိုင်ပါမလဲ။

ထန်ရှန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ - "မယ်မယ် ကျွန်တော်မျိုးမတို့ ဘာလုပ်ကြမလဲ။ ရုန်ရှူးဖေးကိုပဲ နန်းတော်မှာ ကျန်ခဲ့အောင် အရှင်မင်းကြီးကို နည်းလမ်းရှာပြီး ပြောကြည့်မလားဟင်"

"မရဘူး" ရှန်ဖေးက ခေါင်းခါသည် - "ယဲ့ရှီမှာ သက်သေမရှိတော့ ငါ့အပေါ် တိုက်ရိုက် အပြစ်ပုံချမှာ မဟုတ်ဘူး။ တို့ကို အမွှမ်းတင်ပြီး နန်းတွင်းကို စောင့်ရှောက်ခိုင်းတာမျိုးပဲ လုပ်မှာ။ ငါကသာ ငြင်းလိုက်ရင် တစ်ချက်က အရှင်မင်းကြီးရဲ့ အလေးထားမှုကို ပယ်ချရာရောက်သလို၊ ဒုတိယအချက်က ရှူးဖေးလို မိန်းမမျိုးကို ကုသိုလ်ယူခွင့် ပေးလိုက်သလို ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်"

စားပွဲပေါ်မှ လှုပ်ခါနေသော ဖယောင်းတိုင်မီးကို ကြည့်ရင်း ရှန်ဖေး၏ အကြည့်များမှာ ဝေဝါးနေသည်။ ခနအကြာမှ သူမက - "သွားပြီး ချင်ကျယ်ယွီကို ခေါ်လိုက်စမ်း" ဟု အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

မကြာမီမှာပင် ချင်ရှီ အရှေ့ဆောင်သို့ ဝင်လာခဲ့သည်။

"ချန်းချဲ့ မယ်မယ့်ကို ဂါရဝပြုပါတယ်"

"နေပါစေ... ထိုင်ပါ။ တို့မှာ မင်းကို မှာကြားစရာ ကိစ္စအချို့ ရှိတယ်"

ချင်ရှီမှာ ရှန်ဖေး နန်းတော်၌ ကျန်ရစ်ခဲ့ရမည်ကို မသိသေးသဖြင့် ဘာကြောင့် ခေါ်ရတာလဲဟု နားမလည်နိုင်ဘဲ ရှိနေသည်။ ရှန်ဖေးက ထိုင်စေပြီးမှ ထိုအကြောင်းကို ပြောပြလိုက်သည်။

တစ်ခဏချင်းမှာပင် ချင်ရှီ သဘောပေါက်သွားသည်။ ရှန်ဖေးကိုယ်တိုင် လက်ပါ၍ မရတော့သဖြင့် သူမအား ခိုင်းစေတော့မည် ဖြစ်၏။ ရှန်ဖေးက စတင်စည်းရုံးတော့သည်။

"မင်းက ပဉ္စမမင်းသားကို မွေးထားပေမဲ့ အခုထိ ကျယ်ယွီ အဆင့်မှာပဲ ရှိသေးသလို မျက်နှာသာလည်း မရဘူး။ အရှင်မင်းကြီးက ပဉ္စမမင်းသားအတွက် မြင့်မြတ်တဲ့ အုပ်ထိန်းသူ မရှာပေးသေးတာဟာ မင်းအပေါ် မျှော်လင့်ချက်ရှိနေသေးလို့ပဲ။ ဒါပေမဲ့ အခုကြည့်စမ်း... မင်ကျောင်းရီရဲ့ဗိုက်ထဲမှာ တစ်ယောက်၊ ချီရှိုးရုန်ရဲ့ဗိုက်ထဲမှာ တစ်ယောက်။ သူတို့နှစ်ယောက်လုံးက မျက်နှာသာရော မိသားစုနောက်ခံပါ ပြည့်စုံကြတာ။ အကယ်၍ သူတို့ကလေးတွေ ဘေးကင်းစွာ မွေးလာရင်၊ ပဉ္စမမင်းသားက ကြားထဲမှာ ဘယ်လို ရပ်တည်မလဲ"

"ချန်းချဲ့က အရည်အချင်း မရှိသလို မျိုးရိုးကလည်း နိမ့်ပါးပါတယ်။ ပဉ္စမမင်းသားအတွက် ဘာမှ မပေးနိုင်လို့ မယ်မယ့်ရဲ့ ကရုဏာကိုပဲ အားကိုးရမှာပါ" ဟု ချင်ကျယ်ယွီက ခေါင်းငုံ့ကာ ဆိုသည်။

ရှန်ဖေးက သက်ပြင်းတစ်ချက်ချသည် - "တို့ကိုယ်တိုင်လည်း အရှင်မင်းကြီးရဲ့ အချစ်ကို မရတာ ကြာပါပြီ။ အရင် သံယောဇဉ်လေးနဲ့ပဲ ရပ်တည်နေရတာပါ။ ဘယ်လောက်အထိ ကူညီနိုင်မှာလဲ။ အဓိကကတော့ မိခင်ဖြစ်တဲ့ မင်းကိုယ်တိုင်က ကြိုးစားရမှာပေါ့"

ဤမျှအထိ အရိပ်အယောင် ပေးလိုက်မှတော့ ချင်ကျယ်ယွီ နားမလည်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

"ချန်းချဲ့က မိုက်မဲပါတယ်။ မယ်မယ် လမ်းညွှန်ပေးပါဦး"

သူမ၏ သိတတ်မှုကို ရှန်ဖေး ကျေနပ်သွားကာ အစီအစဉ်ကို စတင် ပြောပြတော့သည်။

"တို့က မင်းနဲ့ ပဉ္စမမင်းသားအတွက် စေတနာနဲ့ ပြောတာပါ။ မိဘဆိုတာ အငယ်ဆုံးလေးကို ပိုချစ်တတ်ကြတာပဲ။ အခု ပဉ္စမမင်းသားက အငယ်ဆုံးဖြစ်နေလို့ တော်သေးတာပေါ့။ ချီရှိုးရုန်ကတော့ အချိန်လိုသေးလို့ ထားလိုက်ဦး၊ မင်ကျောင်းရီသာ ကလေးမွေးလိုက်ရင် အရှင်မင်းကြီးက ပဉ္စမမင်းသားကို မြင်ပါဦးမလား"

"အသက်တစ်နှစ်တောင် မပြည့်သေးခင် ဖခင်ရဲ့ ဂရုစိုက်မှုကို ဆုံးရှုံးရမယ်၊ သူက ယောကျာ်းလေးလည်း ဖြစ်နေတော့ နောင်မှာ ဘယ်လို အနာဂတ်မျိုး ရှိနိုင်မှာလဲ"

ချင်ကျယ်ယွီ ထိုစကားကို ကြားရချိန်တွင် ရင်ထဲ၌ ထိတ်ခန့်သွားရသည်။ သူမသည် အခြားကိစ္စဟု ထင်ထားသော်လည်း ရှန်ဖေးက မင်ကျောင်းရီ (ယဲ့ယွင်) ၏ ကိုယ်ဝန်ကို လုပ်ကြံရန် ခိုင်းစေနေခြင်း ဖြစ်နေသည်။ ၎င်းမှာ ဓားသွားပေါ် လမ်းလျှောက်နေခြင်းဖြစ်ပြီး တစ်ချက်မှားလျှင် အသက်ပျောက်နိုင်သည် မဟုတ်လား။

"မိဖုရားခေါင်ကြီး... ကျွန်တော်မျိုးမက ပဉ္စမမင်းသားကို အောင်မြင်ကျော်ကြားဖို့ မတောင်းဆိုပါဘူး။ ဒုတိယမင်းသားရဲ့ အကာအကွယ်အောက်မှာ တစ်သက်လုံး အေးအေးချမ်းချမ်း နေသွားရရင် ကျေနပ်ပါပြီ..."

"ဒုတိယမင်းသားက သူ့ကို ကာကွယ်ပေးနိုင်ဖို့ဆိုတာ ဒုတိယမင်းသားကိုယ်တိုင် အဲ့ဒီ (ပလ္လင်) နေရာကို ရမှ ဖြစ်မှာပေါ့" ရှန်ဖေးက အေးစက်စွာ ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။ "အခု စတုတ္ထမင်းသားက မျက်နှာသာ ရနေသလို၊ မင်ကျောင်းရီက နောက်ထပ် ကလေးတွေ ထပ်မွေးဦးမယ်။ မင်းသာ အခု အင်အားမထုတ်ရင်၊ ဒုတိယမင်းသားရော ပဉ္စမမင်းသားပါ ကျောက်ချွန်းဆောင်ရဲ့ ခြေဖဝါးအောက်မှာ တစ်သက်လုံး နင်းပြား ခံရလိမ့်မယ်!"

"မင်း သိထားရမှာက တို့ရဲ့ အကာအကွယ်မရှိရင် မင်း ဒီကလေးကို မွေးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ တို့က မင်းရဲ့ ကလေးကို အသက်ပေးနိုင်သလို၊ ဘယ်အချိန်မဆို ပြန်ယူလို့လည်း ရတယ်ဆိုတာ မမေ့နဲ့"

ရှန်ဖေး၏လေသံထဲမှ ခြိမ်းခြောက်မှုနှင့် အေးစက်မှုကြောင့် ချင်ကျယ်ယွီ၏ ပခုံးများ တုန်ယင်သွားသည်။ သူမ သိလိုက်ရသည်မှာ - ခုနက သူမ၏ ငြင်းဆန်မှုက ရှေ့မှအမျိုးသမီးအား ဒေါသထွက်စေခဲ့ပြီ ဖြစ်ကြောင်းပင်။ ယခုအချိန်တွင် သူမ မလိုလားသော်လည်း သားဖြစ်သူ၏ အသက်အတွက် သူမ လက်ခံရပေတော့မည်။

သူမသည် ခေါင်းကို ပို၍ ငုံ့လိုက်ကာ - "ချန်းချဲ့နဲ့ ပဉ္စမမင်းသားရဲ့ အသက်ဟာ မယ်မယ် ပေးထားတာပါ။ မယ်မယ့်အတွက် အသက်ပေးပြီး ဆောင်ရွက်ပါ့မယ်" ဟု ဆိုလိုက်တော့သည်။

"ဒါမှ တို့ ချစ်တဲ့ လူလိမ္မာလေးပေါ့။ တို့က မင်းရဲ့ ပါးနပ်မှုကို အမြဲ သဘောကျတာ" ရှန်ဖေးက နှုတ်ခမ်းတွန့်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။

အခန်းထဲရှိ အစေခံများ အားလုံးကို ထွက်ခိုင်းလိုက်ပြီးနောက်၊ နှစ်ဦးသား နာရီဝက်ခန့် တိုင်ပင်ခဲ့ကြလေသည်။

ရှေ့ဆောင်မှ ထွက်လာချိန်တွင် ချင်ကျယ်ယွီ၏မျက်နှာမှာ လေးနက်နေသော်လည်း၊ အေးဆေးဟန်ဆောင်ရန် ကြိုးစားနေဆဲဖြစ်၏။ သို့သော် သူမ၏ရင်ထဲ၌ စိုးရိမ်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်ကိုတော့ မြင်နိုင်ပေသည်။

"ကျယ်ယွီ... ဘာဖြစ်လို့လဲဟင်။ ရှန်ဖေးမယ်မယ်က ဘာတွေ မှာလိုက်လို့လဲ" ဟု အနီးကပ် နန်းတွင်းသူ ဖိန်ချွေ့က စိုးရိမ်တကြီး မေးရှာသည်။

ချင်ရှီက သူမအား အမှန်အတိုင်း မပြောဘဲ - "မယ်မယ်က ငါ့ကို ငယ်ရွယ်တုန်းမို့ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားပြီး မျက်နှာသာ ရအောင် လုပ်ခိုင်းတာပါ။ လင်ရှီးဥယျာဉ်ကို သွားတာက အခွင့်အရေးတစ်ခုပဲတဲ့။ သူမ မလိုက်နိုင်တော့ပေမဲ့ ငါကတော့ ထူးချွန်အောင် လုပ်ရမယ်" ဟု လိမ်ပြောလိုက်သည်။

"ဒါလည်း အမှန်ပါပဲ။ ကျယ်ယွီက နုပျိုလှပသလို၊ ရွေးချယ်ပွဲတုန်းကလည်း အရှင်မင်းကြီးရဲ့ ချီးမွမ်းခြင်းကို ခံခဲ့ရတာပဲလေ။ အခု ပဉ္စမမင်းသားကိုလည်း မွေးထားတာဆိုတော့ သံယောဇဉ်ရှိမှာပါ။ ကြိုးစားရင် သေချာပေါက် မျက်နှာသာ ပြန်ရမှာပါ" ဟု ဖိန်ချွေ့က ပြုံးလျက် ဆိုသည်။

ချင်ကျယ်ယွီက မသဘာဝကျစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး လက်ဖက်ရည်ကို တစ်ငုံ သောက်လိုက်သည်။

"ဖိန်ချွေ့... မင်းက နန်းတော်ဝင်ကတည်းက ငါ့နောက်ကို လိုက်လာတာ။ နန်းတွင်းတစ်ခုလုံးမှာ ငါ မင်းကို အယုံကြည်ဆုံးပဲ။ လင်ရှီးဥယျာဉ်ကို သွားရင် ပဉ္စမမင်းသားက ငယ်လွန်းလို့ အတူမလိုက်နိုင်ဘူး။ ငါ မင်းကို နန်းတော်မှာ ထားခဲ့ပြီး ကလေးကို စောင့်ရှောက်ခိုင်းချင်တယ်။ ရှန်ဖေးမယ်မယ်က ကောင်းတယ်ဆိုပေမဲ့ သူမမှာ စီမံစရာတွေ အများကြီးရှိနေတော့ ငါ့ကလေးကို အမြဲမကြည့်နိုင်မှာ စိုးလို့ပါ။ မင်း လက်ခံမလား"

"ကျွန်တော်မျိုးမ သေချာပေါက် လက်ခံပါတယ်။ ကျယ်ယွီက ကျွန်တော်မျိုးမအပေါ် အရမ်းကောင်းတာပဲ။ ကျွန်တော်မျိုးမ အသက်နဲ့လဲပြီး ပဉ္စမမင်းသားကို ကာကွယ်ပါ့မယ်!" ဟု ဖိန်ချွေ့က လေးနက်စွာ ဆိုသည်။

ချင်ရှီသည် ဤမိန်းကလေးမှာ အကြံအစည် မရှိသော်လည်း သစ္စာရှိမှန်း သိသည်။ သူမသည် ဖိန်ချွေ့၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ကာ ထပ်မံ မှာကြားလိုက်သည် - "မှတ်ထားပါ... နန်းတွင်းမှာ မင်းနဲ့ငါပဲ ပဉ္စမမင်းသားကို တကယ် စိတ်ရင်းနဲ့ ကောင်းစေချင်တာ။ တစ်ခုခုထူးခြားတာ ရှိရင် ရှန်ဖေးမယ်မယ်ကိုတောင် သတိထားရမယ်၊ သိလား"

ဖိန်ချွေ့က အလေးအနက် ခေါင်းညိတ်ပြသည်။

ချင်ရှီ၏ရင်ထဲတွင် စိုးရိမ်မှုများစွာ ရှိနေသော်လည်း မှာကြားနိုင်သမျှမှာ ဤမျှသာ ရှိတော့သည်။ ယခုတစ်ခေါက် လင်ရှီးဥယျာဉ်သို့ သူမသည် အခြားနန်းတွင်းသူတစ်ဦးဖြစ်သော လင်လန်ကို ခေါ်သွားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ လင်လန်မှာ ရှန်ဖေးက သူမထံ ထည့်ပေးထားသော လူ ဖြစ်၏။

အကယ်၍ အစီအစဉ်ပျက်ခဲ့လျှင်ပင် သစ္စာရှိသော ဖိန်ချွေ့အား မထိခိုက်စေရန် သူမ ကြိုတင် စီစဉ်လိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။ သူမကလေး၏အသက်မှာ သူတစ်ပါး လက်ထဲတွင် ရောက်နေသဖြင့်၊ သူမ မလိုလားသော ကိစ္စများကို လုပ်ဆောင်ရန်မှတစ်ပါး အခြားမရှိတော့ပေ။

***

အလှလေးကဧကရာဇ်ရဲ့ကိုယ်လုပ်တော်တဲ့ (IC)

အခန်း ၃၉၈ ။ ဖိနပ်စီးပေးခြင်း

အစစအရာရာ အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီဆိုသည်နှင့် နောက်တစ်နေ့တွင်ပင် စတင်ထွက်ခွာခဲ့ကြသည်။ ယဲ့ယွင်မှာ ကိုယ်ဝန်ရှိနေသဖြင့် ယာဉ်တန်းကို အထူးနှေးကွေးစွာနှင့် ငြိမ့်ငြိမ့်ညောင်းညောင်း သွားရန် မှာကြားထားခဲ့သည်။ သူမစီးသည့် မြင်းရထားကိုလည်း အင်မတန်ယဉ်ပါးသည့် မြင်းအိုများကို အထူးရွေးချယ်ထားသလို၊ ရထားအတွင်း၌လည်း ထောင့်စေ့အောင် အခင်းအကျင်းများကို နူးညံ့နေအောင် ခင်းထားပေးသည်။ လမ်းခရီးတွင် သူမ ဗိုက်ဆာမည်စိုး၍ မုန့်နှင့် လက်ဖက်ရည်များကိုလည်း အမြဲအသင့် ပြင်ထားပေးသည်။

အရှိန်ကို တမင်လျှော့ထားသဖြင့် ပုံမှန်ဆိုလျှင် နေ့လည်စာမစားမီ နာရီဝက်ခန့်တွင် လင်ရှီးဥယျာဉ်သို့ ရောက်ရှိရမည် ဖြစ်သော်လည်း၊ ယနေ့တွင်မူ တစ်နာရီခန့် နောက်ကျခဲ့ရသည်။ သို့သော် အားလုံးတွင် စားစရာများပါလာသဖြင့် မည်သူမျှ ဗိုက်မဆာခဲ့ကြပေ။

သို့သော်လည်း ကိုယ်ဝန်ဆောင်တစ်ဦးကြောင့် တစ်ယာဉ်တန်းလုံး နှေးကွေးခဲ့ရခြင်းအပေါ် အခြားသူများကတော့ စိတ်ထဲ၌ မကျေမနပ်ဖြစ်နေကြသည်မှာ အမှန်ပင်။

မြင်းရထား လင်ရှီးဥယျာဉ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသောအခါ ယဲ့ယွင်သည် အောက်သို့ မဆင်းတော့ဘဲ ရထားကို သူမနေထိုင်မည့် နေရာသို့ တိုက်ရိုက် မောင်းနှင်ခိုင်းလိုက်သည်။ ယခုနှစ်တွင် သူမ နေထိုင်ရမည့် နေရာမှာ ‘ဖူရုန်ဆောင်’ (ကြာပန်းနန်းဆောင်) ဖြစ်၏။ ဤနေရာမှာ နန်းတွင်းရှိ ကျောက်ချွန်းဆောင်ထက်ပင် ပို၍ ကျယ်ဝန်းတင့်တယ်လှပြီး၊ လင်ရှီးဥယျာဉ်ထဲတွင် ထိပ်တန်း အဆင့်ရှိသော နေရာတစ်ခု ဖြစ်သည်။ အဓိကမှာ နင်ချန် နေထိုင်သည့် ကျန်းချန်နန်းဆောင်နှင့် အလွန် နီးကပ်နေခြင်းပင်။

အခြားသော ကိုယ်လုပ်တော်များ၏ နေထိုင်ရာ နေရာများမှာတော့ မပြောင်းလဲပေ။ လိုက်ပါလာသည့် မင်းသားများထဲမှ အသက်ကြီးသူများကိုမူ သီးသန့် ခွဲထုတ်ထားပြီး လင်ရှီးဥယျာဉ်၏ တောင်ဘက်ခြမ်းရှိ ဝင်းငယ်လေးများတွင် တစ်ဦးစီ ထားရှိသည်။ လင်ရှီးဥယျာဉ်မှာ အင်မတန်ကျယ်ဝန်းပြီး သခင်အရေအတွက်က နည်းပါးသဖြင့် နေစရာနေရာကတော့ အလျှံပယ်ပင်။

နေ့လည်စာ စားပြီးနောက် စတုတ္ထမင်းသားလေး ကျင့်အာ နှင့် ညန်ကောင်းတို့မှာ အလွန် တက်ကြွနေကြသည်။ ဖူရုန်ဆောင်၏ ဘေးနားတွင် ကြည်လင်သော ကန်ငယ်လေး တစ်ခုရှိရာ၊ ယခု ၃လပိုင်းတွင် ကြာပန်းများ မပွင့်သေးသော်လည်း ကန်ဘေးရှိ မိုးမခပင်များမှာ အင်မတန် လှပနေတော့သည်။ စတုတ္ထမင်းသားလေးမှာ အပြင်ထွက်ဆော့ချင်သဖြင့် ယဲ့ယွင်က ခွင့်ပြုလိုက်သည်။ ကလေးတစ်ယောက်၊ ခွေးတစ်ကောင်နှင့် အစေခံတစ်အုပ်မှာ အားရပါးရ ဆော့ကစားရန် ထွက်သွားကြတော့သည်။

ယဲ့ယွင်ကတော့ လမ်းမလျှောက်နိုင်တော့ပေ။ မြင်းရထားပေါ်တွင် မည်မျှပင် အခင်းများ နူးညံ့စေကာမူ၊ ယခုခေတ် လမ်းများမှာ နောက်ဘဝမှ ကွန်ကရစ်လမ်းများကဲ့သို့ ညီညာခြင်း မရှိသဖြင့်၊ ခရီးဝေး ထိုင်လာရသည်မှာ သူမအတွက် အင်မတန် ပင်ပန်းလှပေသည်။

“ငါ့ကို တွဲပြီး ခဏလောက် အိပ်ခွင့်ပေးဦး။ မင်းတို့လည်း သွားပြီး သားဖွားခန်း အဆင်သင့် ဖြစ်၊ မဖြစ် သွားကြည့်လိုက်ကြဦး”

“ဟုတ်ကဲ့ပါ၊ ကုတင်တွေရော အကုန် ပြင်ဆင်ပြီးပါပြီ။ မယ်မယ် ခဏလောက် အိပ်လိုက်ရင် ပိုပြီး စိတ်ကြည်လင်သွားမှာပါ” ဟု ဟွေယွဲ့က ဆိုသည်။

သခင်များ ထမင်းစားနေချိန်အတွင်း နန်းတွင်းမှ သယ်လာသည့် ပစ္စည်းများကို အကုန် ခင်းကျင်းပြီးသား ဖြစ်သည်။ ကိုယ်ဝန်ဆောင် အမျိုးသမီးမှာ မိမိကိုယ်ပိုင် ပစ္စည်းများကို သုံးစွဲခြင်းကသာ အစိတ်ချရဆုံး မဟုတ်လား။

ယဲ့ယွင်အား အိပ်ရာပေါ်တွင် လှဲစေပြီးနောက် ဟွေယွဲ့နှင့် နန်ကျစ်တို့ တိုင်ပင်ကြတော့သည်။

“ဒီတစ်ခေါက် ငါတို့တွေ အကုန်လုံး လိုက်လာကြတာ။ မယ်မယ်က အမြွှာမွေးမှာဆိုတော့ ပိုပြီး သတိထားရမယ်။ လူအင်အား များနေတုန်း အစစအရာရာကို စေ့စေ့စပ်စပ် စစ်ဆေးရမယ်။ ဘာမှ မလွတ်စေနဲ့။ နန်းတွင်းက တို့တွေ ကိုယ်တိုင် သယ်လာတဲ့ ပစ္စည်းတွေတောင်မှ ထုတ်သုံးတဲ့အခါ ပြန်ပြီး စစ်ဆေးရမယ်”

နန်ကျစ်က ခေါင်းညိတ်သည် - “ဒါပေါ့... အဲဒါ အမှန်ဆုံးပဲ။ အရင်တစ်ခေါက် ကလေးမွေးတုန်းက ရှဲ့မိဖုရားခေါင်က လုပ်ကြံလို့ မယ်မယ် ဒုက္ခရောက်လုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့တာ။ ဒီတစ်ခေါက်တော့ စောပြီး မမွေးစေရဘူး။ ငါတို့တွေ ခဏနေရင် သမားတော်ရှန်ကိုခေါ်ပြီး ဒီအခန်းထဲက ပစ္စည်းတွေကိုပါ စစ်ခိုင်းကြရအောင်”

နှစ်ဦးသား သဘောတူညီကြပြီးနောက် အလုပ်ခွဲလုပ်ကြတော့သည်။ ယဲ့ယွင် အနားယူနေသည့် တစ်နာရီအတွင်း ဟွေယွဲ့နှင့် နန်ကျစ်တို့မှာ အရာအားလုံးကို စနစ်တကျ စီစဉ်လိုက်ကြသည်။ နှစ်ပေါင်းများစွာ ယဲ့ယွင်နောက်သို့ လိုက်ပါလာခဲ့ကြသဖြင့် နှစ်ဦးသားမှာ အင်မတန် တည်ငြိမ်ရင့်ကျက်နေကြပြီဖြစ်သည်။ မိမိတို့အနားရှိ ပစ္စည်းမှန်သမျှတွင် ပြဿနာမရှိစေရဟု သူတို့ ယုံကြည်ချက် အပြည့်ရှိကြသည်။

ယဲ့ယွင် နိုးလာချိန်တွင် နာကျင်မှုကြောင့် နိုးလာခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမ၏ ခြေသလုံး ကြွက်တက်သွားခြင်းပင်။ သူမကိုယ်တိုင်လည်း လှမ်းမမီသဖြင့် ဝမ်းနည်းစိတ်ဖြင့် ငိုချင်လာတော့သည်။ အပြင်တွင် စောင့်နေသော လုမေ့က အသံကြား၍ ဝင်လာချိန်တွင် မျက်ဝန်းများ နီမြန်းနေသော မယ်မယ့်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

“မယ်မယ်... ဘာဖြစ်လို့လဲဟင်။ ဘယ်နားက မအီမသာဖြစ်လို့လဲ၊ ကျွန်တော်မျိုးမ သမားတော် သွားပင့်ပေးရမလား”

“ဟင့်အင်း... မလိုဘူး။ ငါ့ခြေထောက်ကိုပဲ နှိပ်ပေးပါဦး။ ကြွက်တက်နေလို့၊ ငါ့ခြေထောက်ကို ငါ လှမ်းမမီဘူး ဖြစ်နေတယ်” ယဲ့ယွင်က ငိုသံပါပါဖြင့် ဆိုသည်။ ကိုယ်ဝန်ဆောင်သည်တို့၏ စိတ်ခံစားချက်မှာ ထိန်းချုပ်ရန် တကယ်ပင် ခက်ခဲလှပေသည်။

လုမေ့က ခေါင်းညိတ်ကာ အမြန်ပင် နှိပ်ပေးလိုက်သည်။ ယခင်ကလည်း ပြုစုဖူးသဖြင့် ခဏအတွင်းမှာပင် သက်သာသွားတော့သည်။ ယဲ့ယွင်မှာ နာကျင်မှုပျောက်မှသာ ဟွေယွဲ့နှင့် နန်ကျစ်တို့ ဘယ်ရောက်ကုန်သလဲဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။

“သူတို့က အရှေ့ဘက်ဆောင်မှာပါ၊ အဲဒီမှာ မယ်မယ်အတွက် သားဖွားခန်း ပြင်နေကြတာ။ ပစ္စည်းတွေကို တစ်ခြားသူလက်ထဲ မအပ်ရဲလို့ သူတို့ဘာသာ စီစဉ်နေကြတာပါ” ဟု လုမေ့က တင်ပြသည်။

ယဲ့ယွင် ခေါင်းညိတ်ကာ - “ငါ့ကို တွဲထူပေးပါဦး။ အကြာကြီး အိပ်လိုက်မိပြီ ထင်တယ်”

လုမေ့ ပြုစုပေးနေစဉ်မှာပင် အပြင်ဘက်မှ ခြေသံများနှင့် ဂါရဝပြုသံများ ကြားလိုက်ရသည်။ အရှင်မင်းကြီး ကြွလာခြင်းပင်။ ခဏအကြာတွင် ရင်းနှီးလှသော ပုံရိပ်သည် အတွင်းခန်းသို့ ဝင်လာခဲ့သည်။

“အခုမှ နိုးတာလား? ဘာလို့ ငိုထားတဲ့ ပုံစံ ပေါက်နေတာလဲ” နင်ချန်က တစ်ချက်ကြည့်ရုံနှင့် သိလိုက်သည်။

လုမေ့က ခြေထောက် ကြွက်တက်သဖြင့် နာပြီး ငိုမိခြင်းဖြစ်ကြောင်း ရှင်းပြရာ နင်ချန်မှာ စိုးရိမ်သွားပြီး - “သမားတော် ခေါ်ပြရင် မကောင်းဘူးလား” ဟု မေးရှာသည်။

“ကိုယ်ဝန်ဆောင်တွေ ကြွက်တက်တာက သဘာဝပါပဲ။ သမားတော်လည်း ဘာမှ မလုပ်ပေးနိုင်ပါဘူး။ အခု နှိပ်လိုက်လို့ မနာတော့ပါဘူး၊ အပြင်ထွက် လမ်းလျှောက်ချင်လို့ ထတော့မလို့ပါ” ယဲ့ယွင်မှာ အားအင် သိပ်မရှိသလို ဖြစ်နေသည်။ အိပ်ချိန် နည်းနည်းများသွားသဖြင့် လူက လန်းလန်းဆန်းဆန်း မရှိသေးပေ။

နင်ချန် ခေါင်းညိတ်သည် - “ကောင်းပြီ... ကျန်း လိုက်ပို့မယ်။ မက်မွန်ပန်းတွေ သွားကြည့်ကြမလား”

ယဲ့ယွင်က တိုးတိုးလေး ပြန်ထူးလိုက်သည်။ ထိုစဉ် လုမေ့က ယဲ့ယွင်အား ဖိနပ်စီးပေးရန် ပြင်ဆင်နေသည်ကို မြင်သောအခါ နင်ချန်၏စိတ်ထဲတွင် တစ်ခုခု ခံစားလိုက်ရပြီး၊ သူမလက်ထဲမှ ဖိနပ်ကို လှမ်းယူလိုက်သည်။ သူသည် ယဲ့ယွင်၏ရှေ့တွင် တစ်ဝက် ဒူးထောက်ထိုင်ကာ သူမအား ကိုယ်တိုင် ဖိနပ်စီးပေးရန် ပြင်ဆင်လိုက်တော့သည်။

နင်ချန်၏ ထိုအပြုအမူကို မြင်သော်လည်း ယဲ့ယွင်က ငြင်းမနေဘဲ သူမ၏ခြေဖဝါးလေးကို လှမ်းပေးလိုက်သည်။ အစေခံများမှာမူ ခေါင်းငုံ့ထားကြပြီး မကြည့်ရဲကြပေ။ ဧကရာဇ်တစ်ပါးက ကိုယ်လုပ်တော်တစ်ဦးအတွက် ခါးကို ညွှတ်ကာ ဖိနပ်စီးပေးသည်ဟူသော သတင်းမှာ အပြင်မှာ ပြောလျှင် မည်သူမျှ ယုံကြမည် မဟုတ်ပေ။ သို့သော် ယခုမူ ထိုသို့ ဖြစ်ပျက်နေပြီဖြစ်ကာ၊ လူကြီးနှစ်ဦးလုံးကလည်း ၎င်းမှာ သဘာဝကျနေသကဲ့သို့ပင် တည်ငြိမ်နေကြသည်။

ကုတင်ပေါ်မှ ဆင်းပြီးနောက် ဟွေယွဲ့နှင့် နန်ကျစ်တို့ ရောက်လာကာ အဝတ်အစားလဲပေးခြင်း၊ ဆံပင်ကို ရိုးရိုးလေး ထုံးပေးခြင်းတို့ ပြုလုပ်ပေးကြသည်။ ယဲ့ယွင်သည် ပုံမှန်အားဖြင့် အလှပြင်ပစ္စည်းများ အသုံးနည်းသူဖြစ်ရာ၊ ယနေ့တွင်လည်း မျက်ခုံးလေးသာ အသာအယာ ဆွဲထားသည်။ သို့သော် သူမ၏ အသားအရေမှာ ဖြူဝင်းနေသလို၊ အိပ်ရာနိုးကာစ ဖြစ်သဖြင့် ပါးပြင်လေးမှာ မက်မွန်သီးကဲ့သို့ နီမြန်းနေပြီး၊ နေ့လည်ခင်း နွေဦးနေရောင်အောက်တွင် ပန်းလေးတစ်ပွင့်ကဲ့သို့ နူးညံ့လှပနေတော့သည်။ ကိုယ်ဝန်ဆောင်သဖြင့် ရုပ်ဆိုးသွားခြင်း မရှိရုံတင်မက၊ ဤကိုယ်ဝန်တွင် ယဲ့ယွင်၏အသားအရေမှာ ပို၍ပင် ကောင်းမွန်လာခဲ့သည်။

“အရှင်က ဘာလို့ ချန်းချဲ့ကို ဒီလောက်အထိ စိုက်ကြည့်နေရတာလဲ။ ချန်းချဲ့ရဲ့မျက်နှာမှာ တစ်ခုခု ရှိနေလို့လားဟင်” ယဲ့ယွင်က ထူးဆန်းသလို မေးရင်း သူမ၏ ပါးပြင်ကို ပြန်စမ်းကြည့်မိသည်။

နင်ချန်က သူမ၏လက်ကို ထုံးစံအတိုင်း ဆုပ်ကိုင်လိုက်ကာ မျက်ဝန်းထဲတွင် အပြုံးများဖြင့် - “ကျန်းက ချင်းချင်း တကယ် လှလွန်းလို့ ကြည့်နေတာပါ။ မျက်နှာလေးက မက်မွန်ပန်းလေးအတိုင်းပဲ။ အကယ်၍ မင်းသမီးလေးသာ မွေးလာရင်... နောင်ကျရင် သေချာပေါက် တိုင်းပြည်ကို လင်းလက်စေမယ့် အလှလေး ဖြစ်မှာပဲ”

“ဒီကလေး နှစ်ယောက်ထဲက တစ်ယောက်ယောက်တော့ ချန်းချဲ့နဲ့တူမှ ဖြစ်မယ်။ ကျင့်အာကတော့ အခုဆိုရင် အရှင်နဲ့ ပိုပိုတူလာပြီ၊ ချန်းချဲ့နဲ့ တစ်စက်မှ မတူတော့ဘူး။ ဆယ်လတိုင်တိုင် ဗိုက်ထဲမှာ လွယ်ခဲ့ရတာကို... အခုတော့ အချည်းနှီး ဖြစ်ရတော့မလား” ယဲ့ယွင်က သူမ၏ဗိုက်ကို ဖိထားရင်း စနောက်ကာ ဆိုလိုက်သည်။

‘ပါဝင်ဆင်နွှဲသူ ဆုလာဘ်’ ဆိုတာမျိုးကို တစ်ခါတည်းနဲ့ တော်ပြီ၊ သူမ၏ လက်ရာလေး တစ်ခုတော့ မြင်ချင်သေးသည် မဟုတ်လား။ နင်ချန်မှာ သူမ၏စကားကြောင့် ရယ်လည်းရယ်ချင်၊ သနားလည်းသနား ဖြစ်သွားရသည်။

“ကလေးရဲ့ရုပ်ရည်က ကျန်းတို့ ထိန်းချုပ်လို့ ရတာမှ မဟုတ်တာ။ မင်းရော ကျန်းရောက ရုပ်ဆိုးတဲ့သူတွေ မဟုတ်တော့၊ ကလေးက သေချာပေါက် လှမှာပါ”

“ဒါတော့ အမှန်ပဲ” ယဲ့ယွင်က မျက်ခုံးလေးပင့်လိုက်သည် - “အရှင်မင်းကြီးက တကယ် ချောတာပဲ၊ ချန်းချဲ့ အဲဒါကို သဘောကျတယ်”

ရုတ်တရက် အချီးမွမ်းခံလိုက်ရသဖြင့် နင်ချန်မှာ အနည်းငယ် အနေရခက်သွားကာ နားရွက်ဖျားလေးများ နီမြန်းလာခဲ့သည်။ ယဲ့ယွင်က ၎င်းကို မြင်သောအခါ ရယ်မောလိုက်ပြီး၊ အနားသို့ တိုးကာ လေသံနှိမ့်၍ - “အရှင် ရှက်သွားတာကလည်း တကယ် ချောတာပဲနော်”

ဤကဲ့သို့ မြှူဆွယ်ခံလိုက်ရသဖြင့် နင်ချန်မှာ အင်မတန် အရှက်သည်းသွားကာ စကားလမ်းကြောင်း လွှဲလိုက်ပြီး၊ သူမကိုဆွဲကာ မက်မွန်ပန်းများ ကြည့်ရှုရန် ထွက်လာခဲ့လေသည်။

***